Relaties
alle pijlers
Twijfels
zaterdag 13 juli 2019 om 18:58
Beste allemaal,
Ik heb hier een account aangemaakt om e.e.a. van me af te schrijven en waar mogelijk een blik van een afstand te krijgen van jullie allemaal.
Het gaat om het volgende.
Ik heb vorige week na lang twijfelen besloten een punt achter m'n relatie te zetten. Dit na jaren samen te zijn geweest, eigenlijk de belangrijkste momenten van de studietijd samen te hebben doorgemaakt en sinds een kleine 2 jaar samen te wonen. In de tijd dat we samenwoonden hebben we beiden een andere baan gekregen en dit bracht met name voor mij in het begin een hoge werkdruk en sterk wisselende werktijden met zich mee, en bovendien ging ik bij een wat groter bedrijf werken waardoor ik in een andere groepsdynamiek terecht kwam. Ik erken daardoor ook dat ik hierdoor wel veranderd ben en ook op een bepaalde manier anders over mijn relatie gaan denken in de vorm van elkaar wat meer vrij laten om dingen met vrienden, collega's etc gaan doen.
Ik merkte dat mijn partner hier nogal wat moeite mee had, omdat ik dus én wisselende diensten had én daarnaast met mijn nieuwe collega's regelmatig afsprak. Ik realiseerde me ergens ook wel dat ik soms veel van huis was, maar op mijn beurt probeerde ik dan wel op de momenten dat we wel tijd hadden voor elkaar, ook te investeren. En bovendien woonden we samen.
Echter begonnen we steeds vaker kleine discussies te hebben over dat ik soms bijna nooit thuis was etc, wat bij mij weer irritaties opleverde omdat ik dat probleem niet zo zag, met uitleg dat ik juist ook wel wilde investeren.
Dit zorgde er 1 jaar geleden voor dat ik er voor het eerst open over was dat ik sterke twijfels had en een punt wilde zetten achter onze relatie. Na veel gesproken te hebben en afgesproken te hebben aan beide kanten serieus met de relatie aan de slag te willen aan gingen we verder.
Dit ging een tijd goed, maar toch kwamen de discussies over vrijheid in de relatie weer terug, hetgeen mij toch weer benauwde. Voor haar gevoel probeerde ze mij alle ruimte te geven en verweet ze mij niet bereid te zijn om aan te passen om haar daarin tegemoet te komen.
Dit leidde er voor mij toe dat ik het nog wel gezellig met haar vond en het ook nog wel leuk had als we dingen deden -een maand geleden zijn we nog op vakantie geweest- maar dat het gevoel mist wat het alles tot een relatie maak.
Daarop hebben we besloten om tijdelijk niet meer bij elkaar te wonen om te kijken of dat gevoel van elkaar missen weer terugkomt, met name bij mij.
En dat leidt er nu toe dat ik haar verschrikkelijk mis. Maar wat ik met name mis is denk ik de routine die wij samen hebben opgebouwd, samen koken, eten, we waren heel goed op elkaar ingespeeld.
Kortom, het leidt bij mij tot hele grote twijfels, want ik heb nog niet het idee dat dat verliefde gevoel of dat gevoel van 'dat is mijn partner' weer terugkomt, maar aan de andere kant voel ik me echt heel naar en voelt het als een groot verlies.
Ik merk aan de kleinste dingen dat we heel erg gewend waren aan elkaar, zoals bijvoorbeeld wat zal ik koken, maar alle dingen die ik kan bedenken zijn dingen die we vaak samen maakten etc.
Er zijn vast mensen die mijn situatie min of meer herkennen en mij wellicht wat inzicht kunnen geven in hoe dat voor hen was.
Alvast dank voor jullie moeite dit in elk geval te lezen
Ik heb hier een account aangemaakt om e.e.a. van me af te schrijven en waar mogelijk een blik van een afstand te krijgen van jullie allemaal.
Het gaat om het volgende.
Ik heb vorige week na lang twijfelen besloten een punt achter m'n relatie te zetten. Dit na jaren samen te zijn geweest, eigenlijk de belangrijkste momenten van de studietijd samen te hebben doorgemaakt en sinds een kleine 2 jaar samen te wonen. In de tijd dat we samenwoonden hebben we beiden een andere baan gekregen en dit bracht met name voor mij in het begin een hoge werkdruk en sterk wisselende werktijden met zich mee, en bovendien ging ik bij een wat groter bedrijf werken waardoor ik in een andere groepsdynamiek terecht kwam. Ik erken daardoor ook dat ik hierdoor wel veranderd ben en ook op een bepaalde manier anders over mijn relatie gaan denken in de vorm van elkaar wat meer vrij laten om dingen met vrienden, collega's etc gaan doen.
Ik merkte dat mijn partner hier nogal wat moeite mee had, omdat ik dus én wisselende diensten had én daarnaast met mijn nieuwe collega's regelmatig afsprak. Ik realiseerde me ergens ook wel dat ik soms veel van huis was, maar op mijn beurt probeerde ik dan wel op de momenten dat we wel tijd hadden voor elkaar, ook te investeren. En bovendien woonden we samen.
Echter begonnen we steeds vaker kleine discussies te hebben over dat ik soms bijna nooit thuis was etc, wat bij mij weer irritaties opleverde omdat ik dat probleem niet zo zag, met uitleg dat ik juist ook wel wilde investeren.
Dit zorgde er 1 jaar geleden voor dat ik er voor het eerst open over was dat ik sterke twijfels had en een punt wilde zetten achter onze relatie. Na veel gesproken te hebben en afgesproken te hebben aan beide kanten serieus met de relatie aan de slag te willen aan gingen we verder.
Dit ging een tijd goed, maar toch kwamen de discussies over vrijheid in de relatie weer terug, hetgeen mij toch weer benauwde. Voor haar gevoel probeerde ze mij alle ruimte te geven en verweet ze mij niet bereid te zijn om aan te passen om haar daarin tegemoet te komen.
Dit leidde er voor mij toe dat ik het nog wel gezellig met haar vond en het ook nog wel leuk had als we dingen deden -een maand geleden zijn we nog op vakantie geweest- maar dat het gevoel mist wat het alles tot een relatie maak.
Daarop hebben we besloten om tijdelijk niet meer bij elkaar te wonen om te kijken of dat gevoel van elkaar missen weer terugkomt, met name bij mij.
En dat leidt er nu toe dat ik haar verschrikkelijk mis. Maar wat ik met name mis is denk ik de routine die wij samen hebben opgebouwd, samen koken, eten, we waren heel goed op elkaar ingespeeld.
Kortom, het leidt bij mij tot hele grote twijfels, want ik heb nog niet het idee dat dat verliefde gevoel of dat gevoel van 'dat is mijn partner' weer terugkomt, maar aan de andere kant voel ik me echt heel naar en voelt het als een groot verlies.
Ik merk aan de kleinste dingen dat we heel erg gewend waren aan elkaar, zoals bijvoorbeeld wat zal ik koken, maar alle dingen die ik kan bedenken zijn dingen die we vaak samen maakten etc.
Er zijn vast mensen die mijn situatie min of meer herkennen en mij wellicht wat inzicht kunnen geven in hoe dat voor hen was.
Alvast dank voor jullie moeite dit in elk geval te lezen
zondag 14 juli 2019 om 02:00
Zover ik je situatie kan inschatten kan herken ik het.
Voor mij toen ik haar liet gaan moest ik wennen aan het idee. Was nog wel verliefd op haar en dacht soms haar weer te zien om me dan te realiseren dat ik het uit had gemaakt. Dat denken haar te zien was voor het laatst ongeveer een week of misschien twee nadat het uit was. Het voelde dubbel in de zin dat ik dacht dat ik de goede keus maakte maar het niet per se zo voelde. Er was wat strijd tussen gevoel en verstand. Tijd slijt en nieuwe ervaringen bieden perspectief.
Is dat een antwoord dat je zoekt? Hopelijk komen er meer ervaringen.
Voor mij toen ik haar liet gaan moest ik wennen aan het idee. Was nog wel verliefd op haar en dacht soms haar weer te zien om me dan te realiseren dat ik het uit had gemaakt. Dat denken haar te zien was voor het laatst ongeveer een week of misschien twee nadat het uit was. Het voelde dubbel in de zin dat ik dacht dat ik de goede keus maakte maar het niet per se zo voelde. Er was wat strijd tussen gevoel en verstand. Tijd slijt en nieuwe ervaringen bieden perspectief.
Is dat een antwoord dat je zoekt? Hopelijk komen er meer ervaringen.
zondag 14 juli 2019 om 06:23
Dit is natuurlijk het rottige gevoel dat komt kijken bij het verbreken van een relatie. Een relatie verbreken is nooit leuk, zelfs niet als je niet meer verliefd was. Je mist haar niet, maar je mist het samen zijn met iemand.
Dat gevoel moet slijten. Het is in iedergeval geen reden om weer terug te gaan naar haar, want je hebt het niet voor niets uitgemaakt. De liefde was op. Teruggaan lost het niet op, dan kom je weer dezelfde problemen tegen.
Dat gevoel moet slijten. Het is in iedergeval geen reden om weer terug te gaan naar haar, want je hebt het niet voor niets uitgemaakt. De liefde was op. Teruggaan lost het niet op, dan kom je weer dezelfde problemen tegen.
zondag 14 juli 2019 om 07:49
Klinkt heel herkenbaar. Van mijn 17e tot mijn 21ste had ik ook een relatie met iemand waarmee het op zich niet slecht ging, maar het voelde ook niet echt als mijn geliefde. We woonden samen, hadden een prima routine, mochten elkaar en hadden het best heel goed samen. Toch voelde hij meer als een maatje, dan als mijn partner.
Het heeft een lange tijd gekost voordat ik de knoop door durfde te hakken, heb het daar ook echt heel moeilijk mee gehad, maar het was echt het beste.
Als je er nu, zonder kinderen en na een relatief korte tijd, als zo in staat, is dit niet degene met wie je oud gaat/wil worden.
Dat is verdrietig, maar je kunt dan beter nu uit elkaar gaan, dan nog jaren zo aanmodderen en er zelfs misschien nog kinderen bij betrekken.
Het heeft een lange tijd gekost voordat ik de knoop door durfde te hakken, heb het daar ook echt heel moeilijk mee gehad, maar het was echt het beste.
Als je er nu, zonder kinderen en na een relatief korte tijd, als zo in staat, is dit niet degene met wie je oud gaat/wil worden.
Dat is verdrietig, maar je kunt dan beter nu uit elkaar gaan, dan nog jaren zo aanmodderen en er zelfs misschien nog kinderen bij betrekken.
maandag 15 juli 2019 om 14:27
Dank voor jullie inzichtgevende reacties.
En ik denk inderdaad dat het meer de routine is die gemist wordt dan de relatie zelf. Hoe rot ik me op dit moment ook voel -elk moment denk ik wel aan haar- zie ik ook in dat er genoeg tekenen waren waarom het voor mij niet liep.
En ik denk ook dat als je na een aantal keer geprobeerd hebt dingen aan te passen en je dan alsnog steeds bij datzelfde gevoel terechtkomt dat het wringt, je eerlijk tegen jezelf moet zijn.
Maar goed, hoe rationeel ik zelf ook in het leven sta, soms nemen de emoties ook de overhand.
En ik denk inderdaad dat het meer de routine is die gemist wordt dan de relatie zelf. Hoe rot ik me op dit moment ook voel -elk moment denk ik wel aan haar- zie ik ook in dat er genoeg tekenen waren waarom het voor mij niet liep.
En ik denk ook dat als je na een aantal keer geprobeerd hebt dingen aan te passen en je dan alsnog steeds bij datzelfde gevoel terechtkomt dat het wringt, je eerlijk tegen jezelf moet zijn.
Maar goed, hoe rationeel ik zelf ook in het leven sta, soms nemen de emoties ook de overhand.
