Relaties
alle pijlers
Uit elkaar
woensdag 2 januari 2019 om 23:06
Hi allemaal,
Ik wil hier graag even mijn verhaal kwijt en graag eens wat meningen van anderen horen.
Mijn vriend en ik zijn ruim 12 jaar samen, en hebben een zoon van anderhalf jaar oud. Maar de laatste tijd twijfel ik heel erg of ik wel verder wil gaan met onze relatie.
Mijn vriend stelt alles uit. Van hele kleine tot hele grote dingen. Daardoor komt eigenlijk alles op mijn schouders terecht. Huishouden, boodschappen, bedenken wat we gaan eten, rekeningen, vakanties. Kortom hij neemt nergens zijn verantwoordelijkheid voor en neemt nergens het initiatief in. Als excuus zegt hij dat hij dingen niet ziet of vergeet en geeft hij aan dat als ik iets aan hem vraag wat gedaan moet worden hij dit wel zal doen. Maar ook dan kan ik wel 4 keer vragen en dan nog gebeurd het niet. Ook is hij al jaren bezig zijn hbo studie af te ronden maar stelt zijn scriptie iedere x voor zich uit. Met alle gevolgen van dien. Zo kan ik talloze dingen bedenken die hij zegt te gaan doen maar nooit doet. Dit is altijd wel een issue geweest in onze relatie maar ik heb het altijd min of meer geaccepteerd. Maar de laatste tijd kan ik het gewoon bijna niet meer opbrengen en zie ik alleen nog maar de negatieve dingen en kanten van hem. Ik voel me vaak eenzaam in onze relatie omdat alles van mijn kant afkomt. Uiteraard hebben we het hier regelmatig over en dan wordt er van alles beloofd. Maar hij komt zijn beloftes nooit na. Natuurlijk ben ik ook niet heilig en mist hij vooral intimiteit in onze relatie. Daar heeft hij ook absoluut gelijk in maar ik heb er gewoon geen puf meer voor na alles wat ik op een dag moet doen en over na moet denken. Ik besef me steeds meer dat hij gewoon nooit zal veranderen en zijn gedrag gaat me steeds meer tegen staan.
Ik zou het vreselijk vinden om uit elkaar te gaan en vraag ik me af of het gras aan de overkant niet groener is en we gewoon moeten blijven vechten. En als ik eraan denk dat we geen gezin meer zijn breekt mijn hart. Het voelt ontzettend als falen naar mijn zoon toe als we uit elkaar zouden gaan. Aan de andere kant vraag ik me af hoe we hier ooit uitkomen en of we niet beter uit elkaar kunnen gaan nu onze zoon nog zo klein is
Ik wil hier graag even mijn verhaal kwijt en graag eens wat meningen van anderen horen.
Mijn vriend en ik zijn ruim 12 jaar samen, en hebben een zoon van anderhalf jaar oud. Maar de laatste tijd twijfel ik heel erg of ik wel verder wil gaan met onze relatie.
Mijn vriend stelt alles uit. Van hele kleine tot hele grote dingen. Daardoor komt eigenlijk alles op mijn schouders terecht. Huishouden, boodschappen, bedenken wat we gaan eten, rekeningen, vakanties. Kortom hij neemt nergens zijn verantwoordelijkheid voor en neemt nergens het initiatief in. Als excuus zegt hij dat hij dingen niet ziet of vergeet en geeft hij aan dat als ik iets aan hem vraag wat gedaan moet worden hij dit wel zal doen. Maar ook dan kan ik wel 4 keer vragen en dan nog gebeurd het niet. Ook is hij al jaren bezig zijn hbo studie af te ronden maar stelt zijn scriptie iedere x voor zich uit. Met alle gevolgen van dien. Zo kan ik talloze dingen bedenken die hij zegt te gaan doen maar nooit doet. Dit is altijd wel een issue geweest in onze relatie maar ik heb het altijd min of meer geaccepteerd. Maar de laatste tijd kan ik het gewoon bijna niet meer opbrengen en zie ik alleen nog maar de negatieve dingen en kanten van hem. Ik voel me vaak eenzaam in onze relatie omdat alles van mijn kant afkomt. Uiteraard hebben we het hier regelmatig over en dan wordt er van alles beloofd. Maar hij komt zijn beloftes nooit na. Natuurlijk ben ik ook niet heilig en mist hij vooral intimiteit in onze relatie. Daar heeft hij ook absoluut gelijk in maar ik heb er gewoon geen puf meer voor na alles wat ik op een dag moet doen en over na moet denken. Ik besef me steeds meer dat hij gewoon nooit zal veranderen en zijn gedrag gaat me steeds meer tegen staan.
Ik zou het vreselijk vinden om uit elkaar te gaan en vraag ik me af of het gras aan de overkant niet groener is en we gewoon moeten blijven vechten. En als ik eraan denk dat we geen gezin meer zijn breekt mijn hart. Het voelt ontzettend als falen naar mijn zoon toe als we uit elkaar zouden gaan. Aan de andere kant vraag ik me af hoe we hier ooit uitkomen en of we niet beter uit elkaar kunnen gaan nu onze zoon nog zo klein is
woensdag 2 januari 2019 om 23:17
Heb ik voorgesteld maar hij voelt daar helemaal niks voor helaas
woensdag 2 januari 2019 om 23:24
woensdag 2 januari 2019 om 23:24
natuurlijk heb je daar wat aan. wat is er in twee jaar veranderdLornaMorello schreef: ↑02-01-2019 23:21Sjongejonge wat is dat toch altijd een dooddoener zeg.. Daar heb je wat aan
woensdag 2 januari 2019 om 23:25
Inderdaad. Bovendien lijken deze problemen ook wel een gevolg van een drukker leven (met kind dus)LornaMorello schreef: ↑02-01-2019 23:21Sjongejonge wat is dat toch altijd een dooddoener zeg.. Daar heb je wat aan
woensdag 2 januari 2019 om 23:32
Na eindeloze waarschuwingen en nieuwe kansen houdt het gewoon een keer op.
Tas voor de deur en hij blijft maar buiten staan.
Tot zijn scriptie af is en tot hij eindelijk mee in 't gezin wil functioneren.
En het niet bij holle woorden laat.
Je kan natuurlijk ook simpelweg stoppen met dingen doen voor hem.
Hij vult nooit de wasmachine?
Dan was jij zijn kleren niet meer.
Hij kookt nooit?
Dan kook jij vanaf nu voor jou + kind.
Hij wast nooit af?
Dan was jij vanaf nu enkel nog af wat jij en kind nodig hebben.
Hij poetst nooit?
Dan blijft het maar smerig.
Hou gewoon geen rekening meer met zijn aanwezigheid.
Doet hij nu ook niet.
En ga leven als alleenstaande met kind.
Tas voor de deur en hij blijft maar buiten staan.
Tot zijn scriptie af is en tot hij eindelijk mee in 't gezin wil functioneren.
En het niet bij holle woorden laat.
Je kan natuurlijk ook simpelweg stoppen met dingen doen voor hem.
Hij vult nooit de wasmachine?
Dan was jij zijn kleren niet meer.
Hij kookt nooit?
Dan kook jij vanaf nu voor jou + kind.
Hij wast nooit af?
Dan was jij vanaf nu enkel nog af wat jij en kind nodig hebben.
Hij poetst nooit?
Dan blijft het maar smerig.
Hou gewoon geen rekening meer met zijn aanwezigheid.
Doet hij nu ook niet.
En ga leven als alleenstaande met kind.
donderdag 3 januari 2019 om 06:54
Waarom we een kind hebben gekregen? In ieder geval niet met het idee om twee jaar later uit elkaar te gaan. De situatie is nu helaas al shit genoeg en zijn gedrag is vooral na de geboorte van onze zoon een serieus probleem geworden
Stoppen met alles voor hem doen is inderdaad een idee maar ik denk eerlijk gezegd dat het hem niet eens uitmaakt. Ik zie hem rustig een magnetron maaltijd eten als ik niks voor hem kook. Zijn was vouw ik b.v ook al tijden niet meer maar gooi ik schoon in een wasmand. Die pakt hij rustig iedere ochtend ongevouwen uit die wasmand ipv uit de kast
Werken doet hij vier keer in de week en sporten gemiddeld twee keer. Dat doet hij gelukkig wel en qua zorg voor onze zoon is het ook goed verdeeld. Maar alles daarbuiten om niet. Ook naar anderen toe in zijn priveleven is hij zo. van alles beloven maar nooit wat nakomen
Qua intimiteit is er op dit moment bijna niets meer van over. Ik kan me er ook niet meer toe zetten nu de afstand steeds groter wordt tussen ons. En zijn houding is echt een gigantische afknapper geworden voor mij
Stoppen met alles voor hem doen is inderdaad een idee maar ik denk eerlijk gezegd dat het hem niet eens uitmaakt. Ik zie hem rustig een magnetron maaltijd eten als ik niks voor hem kook. Zijn was vouw ik b.v ook al tijden niet meer maar gooi ik schoon in een wasmand. Die pakt hij rustig iedere ochtend ongevouwen uit die wasmand ipv uit de kast
Werken doet hij vier keer in de week en sporten gemiddeld twee keer. Dat doet hij gelukkig wel en qua zorg voor onze zoon is het ook goed verdeeld. Maar alles daarbuiten om niet. Ook naar anderen toe in zijn priveleven is hij zo. van alles beloven maar nooit wat nakomen
Qua intimiteit is er op dit moment bijna niets meer van over. Ik kan me er ook niet meer toe zetten nu de afstand steeds groter wordt tussen ons. En zijn houding is echt een gigantische afknapper geworden voor mij
donderdag 3 januari 2019 om 07:17
Het lijkt mij best lastig dat hij van alles belooft. Ik stel me zo voor dat jullie een gesprek aangaan en dat het eindigt met zijn belofte op beterschap. Waarvan later blijkt dat hij het alleen heeft gezegd “om van het gezeur af te zijn” (?). Heb jij een idee wat voor reden hij zou kunnen hebben voor die valse beloftes, is hij een conflictvermijdend type?
donderdag 3 januari 2019 om 07:33
Je wist al jaren dat hij zo was. Het valt nu misschien meer op nu je een kind hebt. Dacht je dat hij zou veranderen door jullie kindje? Dat hij dan bijvoorbeeld wel in ene zijn scriptie af zou maken?Olifantjes schreef: ↑03-01-2019 06:54Waarom we een kind hebben gekregen? In ieder geval niet met het idee om twee jaar later uit elkaar te gaan. De situatie is nu helaas al shit genoeg en zijn gedrag is vooral na de geboorte van onze zoon een serieus probleem geworden
Stoppen met alles voor hem doen is inderdaad een idee maar ik denk eerlijk gezegd dat het hem niet eens uitmaakt. Ik zie hem rustig een magnetron maaltijd eten als ik niks voor hem kook. Zijn was vouw ik b.v ook al tijden niet meer maar gooi ik schoon in een wasmand. Die pakt hij rustig iedere ochtend ongevouwen uit die wasmand ipv uit de kast
Werken doet hij vier keer in de week en sporten gemiddeld twee keer. Dat doet hij gelukkig wel en qua zorg voor onze zoon is het ook goed verdeeld. Maar alles daarbuiten om niet. Ook naar anderen toe in zijn priveleven is hij zo. van alles beloven maar nooit wat nakomen
Qua intimiteit is er op dit moment bijna niets meer van over. Ik kan me er ook niet meer toe zetten nu de afstand steeds groter wordt tussen ons. En zijn houding is echt een gigantische afknapper geworden voor mij
donderdag 3 januari 2019 om 09:40
Is niet heel gezond natuurlijk.Belg007 schreef: ↑02-01-2019 23:32Na eindeloze waarschuwingen en nieuwe kansen houdt het gewoon een keer op.
Tas voor de deur en hij blijft maar buiten staan.
Tot zijn scriptie af is en tot hij eindelijk mee in 't gezin wil functioneren.
En het niet bij holle woorden laat.
Je kan natuurlijk ook simpelweg stoppen met dingen doen voor hem.
Hij vult nooit de wasmachine?
Dan was jij zijn kleren niet meer.
Hij kookt nooit?
Dan kook jij vanaf nu voor jou + kind.
Hij wast nooit af?
Dan was jij vanaf nu enkel nog af wat jij en kind nodig hebben.
Hij poetst nooit?
Dan blijft het maar smerig.
Hou gewoon geen rekening meer met zijn aanwezigheid.
Doet hij nu ook niet.
En ga leven als alleenstaande met kind.
donderdag 3 januari 2019 om 11:01
Hij moet eerst maar eens die scriptie af gaan maken! Hoe hoog is zijn studieschuld wanneer hij niks afmaakt? Dat maakt het kopen van een huis of toekomstplannen maken ook steeds lastiger.
Mijn vriend is ook geen held op het actieve vlak en moet ik soms echt aansporen om dingen op orde te maken maar hij doet het uiteindelijk altijd wel. Dit maakt dat ik me er soms echt dood aan erger maar zeker geen reden om het uit te maken, ik ben helaas ook niet perfect
.
Ik denk dat je echt op je strepen moet gaan staan, ga tijdelijk even naar je ouders om een statement te maken maar ook om zelf na te denken. Wat voor voorbeeld is je vriend ook voor je kind met zijn huidige houding?
Mijn vriend is ook geen held op het actieve vlak en moet ik soms echt aansporen om dingen op orde te maken maar hij doet het uiteindelijk altijd wel. Dit maakt dat ik me er soms echt dood aan erger maar zeker geen reden om het uit te maken, ik ben helaas ook niet perfect
.Ik denk dat je echt op je strepen moet gaan staan, ga tijdelijk even naar je ouders om een statement te maken maar ook om zelf na te denken. Wat voor voorbeeld is je vriend ook voor je kind met zijn huidige houding?
donderdag 3 januari 2019 om 11:13
Dit klinkt als mijn ex (en vader van onze kinderen). Die, inderdaad, 8 en 6 jaar geleden wel goed genoeg was om kinderen mee te krijgen. En nog steeds vind ik hem de meest geweldige vader voor de kinderen.
Jarenlang heb ik gedacht dat dat andere wel zou bijdraaien. We waren nog jong, hij vooral. Hij studeerde nog. Er waren nog zoveel stappen te maken.
Pas sinds een paar jaar zie ik hoe het echt was/is. Liefde maakt blind, echt waar.
Je komt in een soort ongezond ongelijkwaardig patroon terecht die je gek genoeg als normaal gaat beschouwen.
Ik had drie kinderen ipv 2. En het veranderde niet en zou ook nooit veranderen. Helaas.
Jarenlang heb ik gedacht dat dat andere wel zou bijdraaien. We waren nog jong, hij vooral. Hij studeerde nog. Er waren nog zoveel stappen te maken.
Pas sinds een paar jaar zie ik hoe het echt was/is. Liefde maakt blind, echt waar.
Je komt in een soort ongezond ongelijkwaardig patroon terecht die je gek genoeg als normaal gaat beschouwen.
Ik had drie kinderen ipv 2. En het veranderde niet en zou ook nooit veranderen. Helaas.
