Relaties
alle pijlers
Uit elkaar
woensdag 2 januari 2019 om 23:06
Hi allemaal,
Ik wil hier graag even mijn verhaal kwijt en graag eens wat meningen van anderen horen.
Mijn vriend en ik zijn ruim 12 jaar samen, en hebben een zoon van anderhalf jaar oud. Maar de laatste tijd twijfel ik heel erg of ik wel verder wil gaan met onze relatie.
Mijn vriend stelt alles uit. Van hele kleine tot hele grote dingen. Daardoor komt eigenlijk alles op mijn schouders terecht. Huishouden, boodschappen, bedenken wat we gaan eten, rekeningen, vakanties. Kortom hij neemt nergens zijn verantwoordelijkheid voor en neemt nergens het initiatief in. Als excuus zegt hij dat hij dingen niet ziet of vergeet en geeft hij aan dat als ik iets aan hem vraag wat gedaan moet worden hij dit wel zal doen. Maar ook dan kan ik wel 4 keer vragen en dan nog gebeurd het niet. Ook is hij al jaren bezig zijn hbo studie af te ronden maar stelt zijn scriptie iedere x voor zich uit. Met alle gevolgen van dien. Zo kan ik talloze dingen bedenken die hij zegt te gaan doen maar nooit doet. Dit is altijd wel een issue geweest in onze relatie maar ik heb het altijd min of meer geaccepteerd. Maar de laatste tijd kan ik het gewoon bijna niet meer opbrengen en zie ik alleen nog maar de negatieve dingen en kanten van hem. Ik voel me vaak eenzaam in onze relatie omdat alles van mijn kant afkomt. Uiteraard hebben we het hier regelmatig over en dan wordt er van alles beloofd. Maar hij komt zijn beloftes nooit na. Natuurlijk ben ik ook niet heilig en mist hij vooral intimiteit in onze relatie. Daar heeft hij ook absoluut gelijk in maar ik heb er gewoon geen puf meer voor na alles wat ik op een dag moet doen en over na moet denken. Ik besef me steeds meer dat hij gewoon nooit zal veranderen en zijn gedrag gaat me steeds meer tegen staan.
Ik zou het vreselijk vinden om uit elkaar te gaan en vraag ik me af of het gras aan de overkant niet groener is en we gewoon moeten blijven vechten. En als ik eraan denk dat we geen gezin meer zijn breekt mijn hart. Het voelt ontzettend als falen naar mijn zoon toe als we uit elkaar zouden gaan. Aan de andere kant vraag ik me af hoe we hier ooit uitkomen en of we niet beter uit elkaar kunnen gaan nu onze zoon nog zo klein is
Ik wil hier graag even mijn verhaal kwijt en graag eens wat meningen van anderen horen.
Mijn vriend en ik zijn ruim 12 jaar samen, en hebben een zoon van anderhalf jaar oud. Maar de laatste tijd twijfel ik heel erg of ik wel verder wil gaan met onze relatie.
Mijn vriend stelt alles uit. Van hele kleine tot hele grote dingen. Daardoor komt eigenlijk alles op mijn schouders terecht. Huishouden, boodschappen, bedenken wat we gaan eten, rekeningen, vakanties. Kortom hij neemt nergens zijn verantwoordelijkheid voor en neemt nergens het initiatief in. Als excuus zegt hij dat hij dingen niet ziet of vergeet en geeft hij aan dat als ik iets aan hem vraag wat gedaan moet worden hij dit wel zal doen. Maar ook dan kan ik wel 4 keer vragen en dan nog gebeurd het niet. Ook is hij al jaren bezig zijn hbo studie af te ronden maar stelt zijn scriptie iedere x voor zich uit. Met alle gevolgen van dien. Zo kan ik talloze dingen bedenken die hij zegt te gaan doen maar nooit doet. Dit is altijd wel een issue geweest in onze relatie maar ik heb het altijd min of meer geaccepteerd. Maar de laatste tijd kan ik het gewoon bijna niet meer opbrengen en zie ik alleen nog maar de negatieve dingen en kanten van hem. Ik voel me vaak eenzaam in onze relatie omdat alles van mijn kant afkomt. Uiteraard hebben we het hier regelmatig over en dan wordt er van alles beloofd. Maar hij komt zijn beloftes nooit na. Natuurlijk ben ik ook niet heilig en mist hij vooral intimiteit in onze relatie. Daar heeft hij ook absoluut gelijk in maar ik heb er gewoon geen puf meer voor na alles wat ik op een dag moet doen en over na moet denken. Ik besef me steeds meer dat hij gewoon nooit zal veranderen en zijn gedrag gaat me steeds meer tegen staan.
Ik zou het vreselijk vinden om uit elkaar te gaan en vraag ik me af of het gras aan de overkant niet groener is en we gewoon moeten blijven vechten. En als ik eraan denk dat we geen gezin meer zijn breekt mijn hart. Het voelt ontzettend als falen naar mijn zoon toe als we uit elkaar zouden gaan. Aan de andere kant vraag ik me af hoe we hier ooit uitkomen en of we niet beter uit elkaar kunnen gaan nu onze zoon nog zo klein is
donderdag 3 januari 2019 om 11:15
Deze combinatie snap ik niet.Suy schreef: ↑03-01-2019 11:13Dit klinkt als mijn ex (en vader van onze kinderen). Die, inderdaad, 8 en 6 jaar geleden wel goed genoeg was om kinderen mee te krijgen. En nog steeds vind ik hem de meest geweldige vader voor de kinderen.
Jarenlang heb ik gedacht dat dat andere wel zou bijdraaien. We waren nog jong, hij vooral. Hij studeerde nog. Er waren nog zoveel stappen te maken.
Pas sinds een paar jaar zie ik hoe het echt was/is. Liefde maakt blind, echt waar.
Je komt in een soort ongezond ongelijkwaardig patroon terecht die je gek genoeg als normaal gaat beschouwen.
Ik had drie kinderen ipv 2. En het veranderde niet en zou ook nooit veranderen. Helaas.
