Relaties
alle pijlers
Valt het nog te repareren?
zaterdag 2 januari 2021 om 00:01
Dit is mijn allereerste topic ooit hier, wel vaker meegelezen, maar ik heb hulp nodig.
Uiteraard is dit een warrig en eenzijdig verhaal, ik zit nogal in de emotie op het moment, maar ik hoop dat jullie me een klein beetje kunnen volgen en mogelijk advies kunnen geven.
Eerst een klein stukje voorgeschiedenis.
Ik, man met 2 kids heb 4 jaar geleden, anderhalf jaar nadat moeder van kids me verliet, een mooie dame leren kennen, ook met 2 kids in de leeftijd van die van mij. Uiteraard in het begin allemaal heel erg mooi en vreselijk liefdevol, natuurljk leuke plannen gemaakt en ook snel weer bijgesteld omdat de kinderen het onderling niet zo goed konden vinden (klein dorp dus ze kenden elkaar al) .
Relatie is nadien met veel ups en downs verlopen (zoals elke relatie denk ik). We zijn wel een paar keer met zijn allen op vakantie geweest, ging niet overwegend heel erg goed zeg maar, mede door de verschillende karakters van de kinderen. Rustig en introvert versus enigszins dominant en adhd.
Onze liefde is altijd blijven bestaan, ondanks dat ik erachter ben gekomen dat er in de verhalen die ze me vertelde over haar verleden flinke hiaten en onwaarheden zaten. Daar heb ik haar destijds mee geconfronteerd en dit is ze altijd blijven ontkennen. Ik heb dat voor de rest maar min of meer geaccepteerd voor wat het is, met het oog op de toekomst. Vertrouwen had daardoor wel een deukje opgelopen.
We hadden geen plannen om een samengesteld gezin te vormen, hoe graag ze dat ook wilde maar dat zou de boel alleen maar heel snel laten verslechteren. Dus werd het latten wanneer het kon, al vond ze dat te weinig.
Omdat ik co-ouder ben (week op week af) en haar kinderen alleen in de weekends naar hun andere ouder gingen kwam het er dus op neer dat ik regelmatig bij haar was en alleen in de tijd dat mijn kinderen bij mij waren niet.
We hebben er na aardig wat pittige gesprekken voor gekozen dat dit de beste vorm was, zij vond het alleen wat onrechtvaardig dat ik wel bij haar ‘meevrat’ en met haar kinderen meeleefde en voelde zich niet welkom bij mij. In de weekenden dat haar kinderen er niet waren, waren we met zijn tweetjes en dat was altijd super! Uiteraard heb ik ook een flink aantal fouten gemaakt, ik ben van nature een vreselijk slechte prater en wel een denker, dus er zijn zat dingen die ik haar slecht of niet verteld heb waar zij wel belang aan hechtte, dingen over de verstandhouding met ex, regelingen etcetera. In alle eerlijkheid was dat ook niet iets in de top10 van onderwerpen die je in de beginfase bespreekt zeg maar. Desalniettemin heb ik ook veel fouten gemaakt en ook meerdere malen oprecht excuus voor aangeboden
Op een bepaald moment was er erg veel spanning en heb ik ervoor gekozen om voorlopig maar even niet meer samen te slapen, dit om meer spanning te vermijden, en een beetje rust te creëren, voor mezelf en ongevraagd ook voor haar. Had ik natuurlijk niet voor haar in moeten vullen maar die relatieve rust had ik echt nodig. Wel afgesproken dat het tijdelijk was en dat we samen zouden bouwen aan een mooie toekomst.
We wonen niet ver bij elkaar uit de buurt in hetzelfde dorpje, dus we konden regelmatig toch wel elkaar zien. Na een ruzie 2 maanden terug over iets onbenulligs (waar ik waarschijnlijk te zwaar aan getild heb) ben ik naar mijn eigen huis vertrokken en heb ik aangegeven waar de schoen wringt. Dat heeft geleid tot veel discussie en een paar dagen geen contact. Nadien heb ik geprobeerd het contact te herstellen en samen wat dingen te ondernemen, samen wat sporten en lieve appjes sturen om interesse te tonen, gewoon af te spreken en dat soort dingen meer.
Fast forward naar de kerst, we hadden eigenlijk geen plan om samen te zijn, maar ook niet uitgesproken om alleen te zijn, dus het liep zoals het liep en die heb ik alleen doorgebracht, zij met haar kinderen.
Nu met oud en nieuw wilde ik graag bij haar zijn, maar ik kreeg ineens geen reactie meer op berichten en telefoontje. Mijn alarmbelletje ging af (en hard ook, ik heb helaas zo’n intern stemmetje dat me waarschuwt als er iets niet helemaal in de haak is) dus op nieuwjaarsdag gevraagd hoe het zat, ze gaf aan dat ze vroeg naar bed was gegaan, ik was nog even langsgegaan ’s nachts en het licht brandde nog. (Ze gaat nooit slapen met licht aan) Ik heb haar toen gevraagd of ze soms met iemand anders was, ze gaf toen aan ‘alleen visite. Verder niets’.
Daarop heb ik gevraagd of ze soms een nieuwe vriend bij zich had, was niet zo volgens haar, wederom alleen visite.
Ik ben een rondje gaan lopen toen en op de terugweg kwam ik ze bij toeval samen tegen. Hand in hand. Ik heb me netjes voorgesteld en de beste kerel had geen idee wie ik was, dus toen ik vroeg wat ze van elkaar waren kreeg ik van hem een heel eerlijk antwoord. ‘We hebben elkaar al een tijdlang lief maar de status nieuwe vriend heb ik nog niet’. En desgevraagd gaf hij aan dat ze al even aan het ontdekken zijn of er meer inzat qua liefde. Ze keek ontzettend betrapt en wilde zo snel mogelijk weg. Romantisch wandelen in de zon.
Dit doet nu zo vreselijk veel pijn, hij heeft dus bij haar geslapen (er was niets gebeurd zegt ze) terwijl ik het idee had dat we onze relatie weer aan het opbouwen waren.
Ik heb haar later nog even kort gesproken, met hem erbij en toen gaf hij aan dat ze maar vooral duidelijk moest zijn. Ik vroeg toen of dit het was, of ik mezelf illusies maakte door te denken dat ‘we’ nog kans hadden samen, ze zei toen nee maar ik zag de twijfel. Later nog met haar geappt en gezegd hoe ik het ervaren heb de afgelopen tijd. Ze beroept zich op dat ze dacht dat het toch al niets meer was en dat ze blij wilde zijn en dat hij maar gewoon een goede vriend is. Korte tijd geleden heeft ze nog uitgesproken dat ik haar laatste liefde zou zijn, voor mij is zij dat wel in ieder geval, ik kan me (nu) niet zo goed voorstellen dat ik ooit nog amoureus ben met een ander persoon.
Het helpt al dat ik het even van me afschrijf. Maar wat kan ik nog doen? Ik weet dat een toekomst zoals zij die idealiseert niet kan, vanwege een lading kinderen. Ik zou het op zich wel zien zitten om samen te latten als het kan en de kinderen er verder niet mee te belasten. Dus in alle opzichten zal een ‘andere partner’ die ook nog eens geen kinderen heeft een betere optie voor haar zijn. Die kan dan fijn bij haar intrekken en stiefpapa spelen voor haar kids.
De vreselijke pijn en de stress die deze situatie me oplevert zijn iets wat ik nog niet eerder heb gevoeld. Ik heb dus uiteraard eerder relaties gehad die beëindigd zijn maar dit heb ik nog niet gevoeld. Hoe kom ik hiervan af?
Ik heb haar gevraagd of ze zeker weet dat ze klaar met me is, en of ik voortaan alleen door onze favoriete stad moet lopen. Daarop antwoordde ze dat het haar heel erg verwart allemaal.
Moet ik proberen haar te vergeten? Hulp zoeken? Mijn hele wezen is in de stress geschoten aan de gedachte van hun samen. Ik weet niet zo goed wat ik zou willen vragen hier, maar als iemand de moeite neemt om inzichten te delen ben ik al wat geholpen…
Uiteraard is dit een warrig en eenzijdig verhaal, ik zit nogal in de emotie op het moment, maar ik hoop dat jullie me een klein beetje kunnen volgen en mogelijk advies kunnen geven.
Eerst een klein stukje voorgeschiedenis.
Ik, man met 2 kids heb 4 jaar geleden, anderhalf jaar nadat moeder van kids me verliet, een mooie dame leren kennen, ook met 2 kids in de leeftijd van die van mij. Uiteraard in het begin allemaal heel erg mooi en vreselijk liefdevol, natuurljk leuke plannen gemaakt en ook snel weer bijgesteld omdat de kinderen het onderling niet zo goed konden vinden (klein dorp dus ze kenden elkaar al) .
Relatie is nadien met veel ups en downs verlopen (zoals elke relatie denk ik). We zijn wel een paar keer met zijn allen op vakantie geweest, ging niet overwegend heel erg goed zeg maar, mede door de verschillende karakters van de kinderen. Rustig en introvert versus enigszins dominant en adhd.
Onze liefde is altijd blijven bestaan, ondanks dat ik erachter ben gekomen dat er in de verhalen die ze me vertelde over haar verleden flinke hiaten en onwaarheden zaten. Daar heb ik haar destijds mee geconfronteerd en dit is ze altijd blijven ontkennen. Ik heb dat voor de rest maar min of meer geaccepteerd voor wat het is, met het oog op de toekomst. Vertrouwen had daardoor wel een deukje opgelopen.
We hadden geen plannen om een samengesteld gezin te vormen, hoe graag ze dat ook wilde maar dat zou de boel alleen maar heel snel laten verslechteren. Dus werd het latten wanneer het kon, al vond ze dat te weinig.
Omdat ik co-ouder ben (week op week af) en haar kinderen alleen in de weekends naar hun andere ouder gingen kwam het er dus op neer dat ik regelmatig bij haar was en alleen in de tijd dat mijn kinderen bij mij waren niet.
We hebben er na aardig wat pittige gesprekken voor gekozen dat dit de beste vorm was, zij vond het alleen wat onrechtvaardig dat ik wel bij haar ‘meevrat’ en met haar kinderen meeleefde en voelde zich niet welkom bij mij. In de weekenden dat haar kinderen er niet waren, waren we met zijn tweetjes en dat was altijd super! Uiteraard heb ik ook een flink aantal fouten gemaakt, ik ben van nature een vreselijk slechte prater en wel een denker, dus er zijn zat dingen die ik haar slecht of niet verteld heb waar zij wel belang aan hechtte, dingen over de verstandhouding met ex, regelingen etcetera. In alle eerlijkheid was dat ook niet iets in de top10 van onderwerpen die je in de beginfase bespreekt zeg maar. Desalniettemin heb ik ook veel fouten gemaakt en ook meerdere malen oprecht excuus voor aangeboden
Op een bepaald moment was er erg veel spanning en heb ik ervoor gekozen om voorlopig maar even niet meer samen te slapen, dit om meer spanning te vermijden, en een beetje rust te creëren, voor mezelf en ongevraagd ook voor haar. Had ik natuurlijk niet voor haar in moeten vullen maar die relatieve rust had ik echt nodig. Wel afgesproken dat het tijdelijk was en dat we samen zouden bouwen aan een mooie toekomst.
We wonen niet ver bij elkaar uit de buurt in hetzelfde dorpje, dus we konden regelmatig toch wel elkaar zien. Na een ruzie 2 maanden terug over iets onbenulligs (waar ik waarschijnlijk te zwaar aan getild heb) ben ik naar mijn eigen huis vertrokken en heb ik aangegeven waar de schoen wringt. Dat heeft geleid tot veel discussie en een paar dagen geen contact. Nadien heb ik geprobeerd het contact te herstellen en samen wat dingen te ondernemen, samen wat sporten en lieve appjes sturen om interesse te tonen, gewoon af te spreken en dat soort dingen meer.
Fast forward naar de kerst, we hadden eigenlijk geen plan om samen te zijn, maar ook niet uitgesproken om alleen te zijn, dus het liep zoals het liep en die heb ik alleen doorgebracht, zij met haar kinderen.
Nu met oud en nieuw wilde ik graag bij haar zijn, maar ik kreeg ineens geen reactie meer op berichten en telefoontje. Mijn alarmbelletje ging af (en hard ook, ik heb helaas zo’n intern stemmetje dat me waarschuwt als er iets niet helemaal in de haak is) dus op nieuwjaarsdag gevraagd hoe het zat, ze gaf aan dat ze vroeg naar bed was gegaan, ik was nog even langsgegaan ’s nachts en het licht brandde nog. (Ze gaat nooit slapen met licht aan) Ik heb haar toen gevraagd of ze soms met iemand anders was, ze gaf toen aan ‘alleen visite. Verder niets’.
Daarop heb ik gevraagd of ze soms een nieuwe vriend bij zich had, was niet zo volgens haar, wederom alleen visite.
Ik ben een rondje gaan lopen toen en op de terugweg kwam ik ze bij toeval samen tegen. Hand in hand. Ik heb me netjes voorgesteld en de beste kerel had geen idee wie ik was, dus toen ik vroeg wat ze van elkaar waren kreeg ik van hem een heel eerlijk antwoord. ‘We hebben elkaar al een tijdlang lief maar de status nieuwe vriend heb ik nog niet’. En desgevraagd gaf hij aan dat ze al even aan het ontdekken zijn of er meer inzat qua liefde. Ze keek ontzettend betrapt en wilde zo snel mogelijk weg. Romantisch wandelen in de zon.
Dit doet nu zo vreselijk veel pijn, hij heeft dus bij haar geslapen (er was niets gebeurd zegt ze) terwijl ik het idee had dat we onze relatie weer aan het opbouwen waren.
Ik heb haar later nog even kort gesproken, met hem erbij en toen gaf hij aan dat ze maar vooral duidelijk moest zijn. Ik vroeg toen of dit het was, of ik mezelf illusies maakte door te denken dat ‘we’ nog kans hadden samen, ze zei toen nee maar ik zag de twijfel. Later nog met haar geappt en gezegd hoe ik het ervaren heb de afgelopen tijd. Ze beroept zich op dat ze dacht dat het toch al niets meer was en dat ze blij wilde zijn en dat hij maar gewoon een goede vriend is. Korte tijd geleden heeft ze nog uitgesproken dat ik haar laatste liefde zou zijn, voor mij is zij dat wel in ieder geval, ik kan me (nu) niet zo goed voorstellen dat ik ooit nog amoureus ben met een ander persoon.
Het helpt al dat ik het even van me afschrijf. Maar wat kan ik nog doen? Ik weet dat een toekomst zoals zij die idealiseert niet kan, vanwege een lading kinderen. Ik zou het op zich wel zien zitten om samen te latten als het kan en de kinderen er verder niet mee te belasten. Dus in alle opzichten zal een ‘andere partner’ die ook nog eens geen kinderen heeft een betere optie voor haar zijn. Die kan dan fijn bij haar intrekken en stiefpapa spelen voor haar kids.
De vreselijke pijn en de stress die deze situatie me oplevert zijn iets wat ik nog niet eerder heb gevoeld. Ik heb dus uiteraard eerder relaties gehad die beëindigd zijn maar dit heb ik nog niet gevoeld. Hoe kom ik hiervan af?
Ik heb haar gevraagd of ze zeker weet dat ze klaar met me is, en of ik voortaan alleen door onze favoriete stad moet lopen. Daarop antwoordde ze dat het haar heel erg verwart allemaal.
Moet ik proberen haar te vergeten? Hulp zoeken? Mijn hele wezen is in de stress geschoten aan de gedachte van hun samen. Ik weet niet zo goed wat ik zou willen vragen hier, maar als iemand de moeite neemt om inzichten te delen ben ik al wat geholpen…
zaterdag 2 januari 2021 om 20:05
Dus je kiest ervoor om te zwelgen in gevoel. Dat is dus een keuze. Jij doet dit jezelf aan, niet zij. Je valt in herhaling en hebt dus niets geleerd van keuzes in het verleden. Of je daar iets aan gaat veranderen? Miscchien met de juiste therapie. Maar ik hoop dat je inziet dat zij niet de oorzaak is van je verdriet nu, dat ben je zelf. Dat heb jij in eigen handen, en je kiest er bewust voor. Kiezen voor gevoel.zanon schreef: ↑02-01-2021 14:03Gemengd gevoel, ik snap in mijn hoofd wel dat ik er verstandiger aan doe om het misschien los te laten en de pijn te accepteren voor wat ie is. Mijn hart zegt helaas iets anders nu.
Ik heb mezelf een hele tijd terug voorgenomen om -als dit niet zou werken- mezelf niet meer te branden aan de pijn en dan maar liever alleen te blijven, ik ben niet de jongste meer en heel eerlijk gezegd kan ik me nu niet voorstellen dat ik nog een keer kan liefhebben zoals ik haar liefheb.
Wanneer heeft dat jou ooit iets goeds opgeleverd op lange termijn? Een ezel en een steen enzo. Leer nou eens van je eigen gedrag.
zaterdag 2 januari 2021 om 23:42
Kinderen leren het meest van wat jij laat zien.
Dat is namelijk hun "normaal".
Laat dat even bezinken.
Je wil waarschijnlijk dat ze succesvol zijn in relaties dus kap met die labiele zooi en laat ze zien wat wel goed voor ze is, en dat is tevens wat jij verdient.
Niet lullen maar poetsen. Zet hem op!
Dat is namelijk hun "normaal".
Laat dat even bezinken.
Je wil waarschijnlijk dat ze succesvol zijn in relaties dus kap met die labiele zooi en laat ze zien wat wel goed voor ze is, en dat is tevens wat jij verdient.
Niet lullen maar poetsen. Zet hem op!
zaterdag 2 januari 2021 om 23:52
Ik lees te veel ingrediënten voor gedonder, nog van voor je haar betrapte met een ander.
Weinig vertrouwen, kinderen niet ok met elkaar, ontevredenheid over latten, noem maar op. Dat waren al alarmbellen, zie dit dan als het laatste luchtalarm en leg je erbij neer.
Deze relatie werkte al niet echt zoals je eigenlijk wilde.
Weinig vertrouwen, kinderen niet ok met elkaar, ontevredenheid over latten, noem maar op. Dat waren al alarmbellen, zie dit dan als het laatste luchtalarm en leg je erbij neer.
Deze relatie werkte al niet echt zoals je eigenlijk wilde.
zondag 3 januari 2021 om 13:10
Ze gaat toch niet vreemd? Het loopt al tijden voor geen meter, hij slaapt ineens niet meer bij haar, hij is er niet met de feestdagen.. Zij heeft gewoon haar conclusies getrokken en is verder gegaan.
En wie gaat zijn exen nou op de hoogte stellen als hij of zij gaat daten?
zondag 3 januari 2021 om 15:05
Normaliter wel maar op het moment viert de emotie hoogtij.
zondag 3 januari 2021 om 15:07
Als je het inderdaad besluit door het op die wijze uit te spreken dan heb je gelijk, dan heb je het over exen. Alleen waren we daar nog niet en is dat ook niet aan de orde geweest, althans niet in mijn beleving. Zij zal er inderdaad anders over gedacht hebben.fluttershy schreef: ↑03-01-2021 13:10Ze gaat toch niet vreemd? Het loopt al tijden voor geen meter, hij slaapt ineens niet meer bij haar, hij is er niet met de feestdagen.. Zij heeft gewoon haar conclusies getrokken en is verder gegaan.
En wie gaat zijn exen nou op de hoogte stellen als hij of zij gaat daten?
zondag 3 januari 2021 om 15:56
Waarom heb je haar dan niet gevraagd wat jullie kerstplannen waren??
zondag 3 januari 2021 om 16:05
Man laat haar de klere en het heen-en-weer krijgen. Dit moet je zeker niet accepteren. Laat haar lekker naar die andere kerel gaan. Ze is jouw aandacht zeker niet waard. NEXT!
Er wonen 17 miljoen mensen in Nederland waarvan de helft vrouw is. Geloof me er is echt wel wat beters te vinden.
Ik zou Tinder aanslingeren en gewoon eens een tijdje wat gaan rond daten.
The best way to get over somebody is to get under somebody.
Er wonen 17 miljoen mensen in Nederland waarvan de helft vrouw is. Geloof me er is echt wel wat beters te vinden.
Ik zou Tinder aanslingeren en gewoon eens een tijdje wat gaan rond daten.
The best way to get over somebody is to get under somebody.
zondag 3 januari 2021 om 19:09
Laksheid van mijn kant, voornamelijk. Ik hoopte dat ze me zou vragen voor de dag/periode dat mijn kinderen er niet waren en heb er zelf niet actief achteraan gevraagd. Haar kinderen waren de hele kerstvakantie en O&N bij haar.
Ik had gewoon moeten vragen inderdaad.
zondag 3 januari 2021 om 19:10
Jep. Je speelde een spelletje
Je hebt gegokt en verloren
