Vast aan mijn relatie

Wat triest dat je je vastklampt aan iemand die niet van je houdt .

Wat triest dat je zo weinig van jezelf houdt dat je jouw geluk opgeeft omdat een ander niet zonder je denkt te kunnen .

Wat triest dat nu niemand écht gelukkig is .



Waarom hij jouw keuze niet accepteert ? Zo definitief zal het niet lijken , als jij hem toch elke keer weer in je armen sluit .

Ik heb maar 1 gezegde voor je die ik je toch even wil meegeven op deze zaterdagmorgen...



"Angst is een slechte raadgever"



En hoe je dat gaat invullen moet je helemaal zelf weten

(en even alle nieuwe topics over exen, bijna exen en tis wel een ex maar dat wil ik eigenlijk niet topics doorlezen)

Hey SiepGaia,



Wat een vervelende situatie... Maar als ik je een advies mag geven: Stop ermee... kies voor jezelf, voor je eigen geluk. Het is duidelijk dat deze relatie jou (en hem) niet gelukkig maakt en niet genoeg biedt om jezelf te kunnen ontplooiien, hoe moeilijk de keuze ook is, en hoe pijnlijk ook, zet er een punt achter en kies voor jezelf. Je hebt hem een kans gegeven en de situatie is niet verbeterd, je bent zelfs vreemdgegaan, dat moet een teken zijn dat je er gewoon klaar mee bent. Er is nog zoveel meer voor jou in het leven. Je moet een relatie niet aanhouden voor hem... er is niks zo pijnlijk als wanneer een relatie uitgaat, omdat de een niet meer wil en jij wel.. ik heb het net zelf meegemaakt. Hoe moeilijk ik het ook vind, ik moet het wel accepteren, want ik wil ook geen relatie met iemand die het eigenlijk niet meer wil, daar wordt je vriend ook niet gelukkig van! Het is duidelijk dat jullie paden allebei een andere kant opgaan, kies voor jezelf en je vind weer iemand die beter bij je past...

Nooit bij iemand blijven voor de ander, daarmee doe je jezelf tekort maar ook de ander!

Veel sterkte!

quote:SiepGaia schreef op 14 maart 2009 @ 10:35:

Al sinds 5,5 jaar heb ik een relatie. Hoewel het in het begin van onze relatie erop leek dat we veel in gemeen hadden, merk ik nu dat de basis van onze levenstijl toch heel anders is. We verwachten andere dingen in het leven. Al zeker 2 jaar worstel ik met de gedachten om het uit te maken. We maken elkaar nu eenmaal niet echt gelukkig. Ik voel dat ik niet 100% mezelf kan zijn en pas me steeds weer aan hem aan. Ik voel dat ik op allerlei vlakken mezelf tekort doen. Een half jaar geleden wilde ik het echt uitmaken. Ik was toen ook nog eens vreemd gegaan, dit was voor mij echt de druppel; het was wel duidelijk dat ik niet langer meer verder wilde. Hij stortte volledig in en smeekte me hem niet te verlaten. En ik heb hem nog een kans gegeven. Maar inmddels is onze relatie nog steeds als een half jaar geleden. we begrijpen elkaar niet en hebben eigenlijk weinig geduld voor elkaar. Ik wil er dit keer definitief een einde aan maken, maar ik ben bang dat hij dan weer instort. We wonen samen en hij moet vertrekken (het is mijn huis). Ik ben echt heel bang dat hij mijn keuze gewoon niet accepteert en net zo lang smeekt totdat ik weer toegeef.

Wie heeft er een tip? Waarom vind ik dit zo moeilijk, en waarom kan hij mijn keuze niet accepteren?

Help !



Enerzijds zeg je we verwachten andere dingen in het leven, we maken elkaar niet echt gelukkig. Maar aangezien hij jouw keuze niet kan accepteren, vindt hij het wel meevallen? Heeft hij deze dingen ook al gezegd? Of denkt hij dat dat nog betert?

Anderzijds zeg je ik kan niet helemaal mezelf zijn, ik voel dat ik mezelf te kort doe. Komt op mij dan meer over dat jij echt de relatie niet meer ziet zitten en hij wel?

Bij iemand blijven omdat hij jou smeekt en instort, is niet de bedoeling, dan blijf je uit schuldgevoel en compassie.

Hem duidelijk maken dat je geprobeerd hebt, maar inziet dat deze relatie jou niet gelukkig maakt. Als hij begint te smeken of iets dergelijks, ga dan gewoon en zeg dat je achter je beslissing staat. Niet makkelijk, maar zolang hij niet inziet dat je het echt meent, gaat hij blijven proberen jou van gedachten te doen veranderen.

De grootste bullshit die iemand mij kan vertellen is dat hij niet zonder me kan. Hij kon daarvoor ook al zonder mij dus ik snap niet welk levensbehoefte ik opeens voor hem vervul.



Maak jezelf niet gek door te denken dat hij zonder jou instort/niet meer kan leven. Dat is gewoon bewust of onbewust emotionele chantage. Echte liefde houdt in dat je de ander vrij laat als hij/zij weg wil.. Loslaten en jezelf en de ander toestaan gelukkig te zijn. Niet makkelijk omdat we gewend zijn dat liefde betekent vastklampen till dead do us part maar denk er eens over na: als iemand instort omdat jij het uitmaakt, hoe stabiel is die persoon dan?



Het moment dat een man tegen mij zegt"ik kan niet zonder je" is het moment waarop ik besluit niet meer met die man te willen zijn. Relaties zijn er om jezelf te ontwikkelen, samen hogere hoogtes te bereiken en niet om elkaar in een wurggreep te houden.



Kort gezegd: kies voor jezelf!

Eens met vorige posters.

Niet kunnen is niet willen, en als je dat gegeven meeneemt wanneer je het uitmaakt, en het gegeven dat jij wél zonder hem wilt zul je sterker in je schoenen staan en eindelijk eens door kunnen zetten.



Succes.



Oh, en over al die andere topics lezen; nog meer mee eens!

Als je echt denkt dat hij zal instorten zou ik de huisarts en zijn directe omgeving van te voren informeren zodat zij hem kunnen opvangen.

Ik denk dat het de hoogste tijd wordt dat jij je niet meer laat gebruiken als de viool voor zijn strijkstok. Kies voor jezelf in plaats van voor iemand die emotionele chantage tot een sport verheven heeft.

Sterkte!

Wat is erger denk je: hem nu verlaten, of over een paar jaar, wanneer je getrouwd bent en twee kinderen hebt?



Dit gedachte heeft mij uiteindelijk over de streep getrokken. Liever nu je een tijdje zwaar kut voelen en hem zien lijden dan maar blijven uitstellen en moeten vrezen wat je weet dat nog gaat komen...

Mijn tip: maak 't uit en kies voor jezelf.

Ik snap niet dat je zolang , al 2 jaar ongelukkig bent, dat je vreemd gaat, en de relatie ook nog weer eens een kans geeft. Ik kan daar met mijn kop niet bij. Hij zal vast wel instorten als jij de relatie verbreekt, maar dat is jou probleem niet meer. Ga wat steviger in je schoenen staan, en denk aan jezelf…dan constant maar met hem bezig te zijn!

Sensy, wat kan jij toch wijze dingen zeggen over relaties!

Spijker, de harde leerschool des levens

Liever hij gelukkig dan jij gelukkig?

Doe normaal meis want dat houdt je echt niet vol...

Kies voor jezelf en een gelukkiger leven.

Hoe gelukkig is ie echt als ie weet dat jij alleen maar blijft uit medelijden?



Ik ben geen liefdadigheidsproject en zou absoluut niet willen dat iemand blijft uit angst dat ik anders instort. Dan heb je toch helemaal gen gelijkwaardige relatie meer. Zijn verdriet zal groot zijn, maar als het voor jou op is, wees dan gen zachte heelmeester die een stinkende wond maakt, maar houdt voet bij stuk en geef niet toe als hij smeekt. Uiteindelijk kan hij door jouw vertrek ook iemand vinen die wel 100% voor m gaat. als jij vasthoudt aan je keuze, dan zal hij op een gegeven moment wel moeten accepteren. en natuurlijk is het moeilijk, omdat je wel om elkaar geft en ooit genoeg van elkaar hield om samen verder te willen. Maar je kunt niet je hele leven moelijkheden uit de weg gaan.