Relaties
alle pijlers
Verbroken vriendschap: wie ervaring?
zondag 13 juli 2014 om 19:55
zondag 13 juli 2014 om 20:01
Ik zal beginnen: ik heb enkele jaren geleden het contact verbroken met een goede vriendin. We kenden elkaar een jaar of 4 en deelden in die tijd alles, zagen elkaar minimaal 3x per week. Het liep mis nadat ik haar iets in vertrouwen had verteld (met de vraag of ze het voor zich wilde houden) en ik het een paar dagen via een kennis terughoorde. Bleek ze het luidkeels in een volle (studenten)kroeg tegen een vriendin van haar (die ik niet mocht, dus niet wederzijds) doorverteld te hebben...met als gevolg dat iedereen het verhaal kende. Toen ik haar ernaar vroeg, gaf ze aan dat ze het niet zo'n probleem vond maar mijn vertrouwen was te beschadigd en ik heb het contact tijdelijk verbroken. Kort erna ben ik verhuisd en that was it..we hebben elkaar nooit meer gesproken. Toch blijf ik me vaak afvragen hoe het met haar gaat. Via social media of Google is er weinig over haar te vinden en dat maakt dat ik me wel eens afvraag of ik niet gewoon een mailtje zou sturen. Uit nieuwsgierigheid. Maar dan denk ik weer, waarom zou ik eigenlijk, zij mist mij blijkbaar niet.
Voor iemand herkenbaar?
Voor iemand herkenbaar?
zondag 13 juli 2014 om 20:03
Mijn vriendschap met mijn beste vriend is verbroken, ik ken hem al 29 jaar maar sinds 2 jaar zien of spreken we elkaar niet meer. Er is wat voorgevallen en ik was daarna niet blij met hem. Later geprobeerd weer contact te krijgen. De laatste tijd mis ik hem echt heel erg dus wederzijdse kennis heeft even gepolst hoe hij erover dacht, maar hij ging er niet echt op in. Ik twijfel nu tussen mezelf opdringen gewoon van " wtf is nou het probleem" , anderzijds denk ik dat ik het erbij moet laten...
zondag 13 juli 2014 om 20:10
Ja herken ik en is zeer pijnlijk. Mijn beste vriendin van 12 jaar lang, wilde ineens niks meer van mij weten. Na een jaar lang in het ongewis kwam het hoge woord er uit waarom. Ze had een ander levenspad gekozen en mijn levensstijl strookte niet meer met die van haar.
Het pijnlijkst was dat zij van dagelijks contact, naar 0 contact ging, zonder heldere uitleg, na meermaals van mijn kant de vraag of we konden praten. Waarop ik uiteindelijk het heb laten gaan.
Na een jaar kwamen we elkaar ergens tegen en is alles uitgesproken en afgerond. Voelt goed.
Een vriendschap die hecht is hoor je te verbreken als een relatie vind ik. Ook in een vriendschap kan het zijn dat je niet meer bij elkaar past en dat is echt prima. Het zo van de 1 op andere dag cold turkey opgeven vind ik echt respectloos.
Gelukkig heb ik het alsnog kunnen afronden met haar en kijk ik terug op een fijne, bijzondere vriendschap waar ik veel aan heb gehad.
En gelukkig waar deuren sluiten, gaan andere hele mooie deuren open.
Het pijnlijkst was dat zij van dagelijks contact, naar 0 contact ging, zonder heldere uitleg, na meermaals van mijn kant de vraag of we konden praten. Waarop ik uiteindelijk het heb laten gaan.
Na een jaar kwamen we elkaar ergens tegen en is alles uitgesproken en afgerond. Voelt goed.
Een vriendschap die hecht is hoor je te verbreken als een relatie vind ik. Ook in een vriendschap kan het zijn dat je niet meer bij elkaar past en dat is echt prima. Het zo van de 1 op andere dag cold turkey opgeven vind ik echt respectloos.
Gelukkig heb ik het alsnog kunnen afronden met haar en kijk ik terug op een fijne, bijzondere vriendschap waar ik veel aan heb gehad.
En gelukkig waar deuren sluiten, gaan andere hele mooie deuren open.
zondag 13 juli 2014 om 20:11
Ja hier ook, sinds een jaar nu ongeveer.
Om iets stompzinnigs wat ze helemaal verkeerd interpreteerde.
Mij was ter ore gekomen dat een vriendin van haar , die ik niet ken overigens, haar kind zou slaan. Ik heb dit aangegeven bij mijn vriendin met de bedoeling dat zij haar vriendin erover zou kunnen spreken of waarschuwen dat er dit verteld werd over haar.
Helaas interpreteerde mijn vriendin dit als of ik die andere vriendin wilde zwart maken, en dat ik diegene was die dus roddelde. Terwijl ik ze alleen wilde waarschuwen dat dat de rondte deed. Ze was niet meer voor rede vatbaar, woest op mij en wilde niet meer met me praten.
Dit alles deed ze via de app.. Heb diverse keren aangegeven dat dit niet de bedoeling was van het vertellen aan haar maar zodat zij haar vriendin kon inlichten. Maar ze hield voet bij stuk. Ze wilde niks meer met me te maken hebben. In het begin zat ik er wel mee maar nu is het oke. Blijkbaar ziet zij vriendschap toch heel anders als je dat ff via een app doet en niet de moeite wilt nemen om een normaal gesprek aan te gaan. Bovendien waren er meerdere dingen wat mij en mijn man al opviel, dat ze vaak rigoreus dingen omgooide.. Der meubels, werk, en ook vrienden. Achteraf hoor ik van gezamelijke vrienden dat dit wel vaker gebeurd bij haar en dat ze misschien over een paar maanden ineens op de stoep staat. Alleen weet ik niet of ik er dan nog wel zin in heb.
Om iets stompzinnigs wat ze helemaal verkeerd interpreteerde.
Mij was ter ore gekomen dat een vriendin van haar , die ik niet ken overigens, haar kind zou slaan. Ik heb dit aangegeven bij mijn vriendin met de bedoeling dat zij haar vriendin erover zou kunnen spreken of waarschuwen dat er dit verteld werd over haar.
Helaas interpreteerde mijn vriendin dit als of ik die andere vriendin wilde zwart maken, en dat ik diegene was die dus roddelde. Terwijl ik ze alleen wilde waarschuwen dat dat de rondte deed. Ze was niet meer voor rede vatbaar, woest op mij en wilde niet meer met me praten.
Dit alles deed ze via de app.. Heb diverse keren aangegeven dat dit niet de bedoeling was van het vertellen aan haar maar zodat zij haar vriendin kon inlichten. Maar ze hield voet bij stuk. Ze wilde niks meer met me te maken hebben. In het begin zat ik er wel mee maar nu is het oke. Blijkbaar ziet zij vriendschap toch heel anders als je dat ff via een app doet en niet de moeite wilt nemen om een normaal gesprek aan te gaan. Bovendien waren er meerdere dingen wat mij en mijn man al opviel, dat ze vaak rigoreus dingen omgooide.. Der meubels, werk, en ook vrienden. Achteraf hoor ik van gezamelijke vrienden dat dit wel vaker gebeurd bij haar en dat ze misschien over een paar maanden ineens op de stoep staat. Alleen weet ik niet of ik er dan nog wel zin in heb.
zondag 13 juli 2014 om 20:15
ik heb het contact met mijn oudste vriendin verbroken.
Ze had een rottijd. Ik had iets leuks georganiseerd.
Zij had in haar hoofd dat ik op vele dingen in haar leven jaloers was (geweest) en bleef dingen maar zo interpreteren.
Volgens haar wilde ik steeds met haar afspreken tijdens de rottijd uit leedvermaak, en dat werd steeds uitgepraat, weer opnieuw begonnen etc.
Een uur voor de afspraak (waar ik me erg op had verheugd en waarvoor ik ook veel geld had voorgeschoten) kreeg ik een berichtje.
Ze kwam niet, punt.
Omdat het niet goed met haar ging was ik best ongerust en bleef bellen en berichtjes sturen. na een week mee opgehouden.
Een week later nog een poging gedaan, weer niks.
Kreeg weken later berichtje dat ze me nog zou bellen maar steeds hoofdpijn had. Dat is nu jaren terug.
Ze kwam een vriendin van mij tegen laatst en heeft een heel huilverhaal opgehangen dat ik haar in de steek heb gelaten in een rottijd...en daarna kreeg ik een heel vals emailtje, met mijn naam verkeerd gespeld etc.
En het erge is dat ik haar echt erg mis. Hoe het vroeger was dan. Zij was echt een hele bijzondere invloed in mijn leven, inspirerend en we hadden goede gesprekken dacht ik.
Maar dit was zo respectloos en het was steeds zo naar op het laatst. Dus ik bedwing mezelf en zoek maar geen contact meer.
Maar moeilijk hoor. Helemaal omdat mensen haar nu echt omschrijven als verward, en ik vind dat zo erg en ben erg ongerust.
Ze had een rottijd. Ik had iets leuks georganiseerd.
Zij had in haar hoofd dat ik op vele dingen in haar leven jaloers was (geweest) en bleef dingen maar zo interpreteren.
Volgens haar wilde ik steeds met haar afspreken tijdens de rottijd uit leedvermaak, en dat werd steeds uitgepraat, weer opnieuw begonnen etc.
Een uur voor de afspraak (waar ik me erg op had verheugd en waarvoor ik ook veel geld had voorgeschoten) kreeg ik een berichtje.
Ze kwam niet, punt.
Omdat het niet goed met haar ging was ik best ongerust en bleef bellen en berichtjes sturen. na een week mee opgehouden.
Een week later nog een poging gedaan, weer niks.
Kreeg weken later berichtje dat ze me nog zou bellen maar steeds hoofdpijn had. Dat is nu jaren terug.
Ze kwam een vriendin van mij tegen laatst en heeft een heel huilverhaal opgehangen dat ik haar in de steek heb gelaten in een rottijd...en daarna kreeg ik een heel vals emailtje, met mijn naam verkeerd gespeld etc.
En het erge is dat ik haar echt erg mis. Hoe het vroeger was dan. Zij was echt een hele bijzondere invloed in mijn leven, inspirerend en we hadden goede gesprekken dacht ik.
Maar dit was zo respectloos en het was steeds zo naar op het laatst. Dus ik bedwing mezelf en zoek maar geen contact meer.
Maar moeilijk hoor. Helemaal omdat mensen haar nu echt omschrijven als verward, en ik vind dat zo erg en ben erg ongerust.
zondag 13 juli 2014 om 20:17
Ik heb een vriendschap verbroken, heb er heel lang tegenaan gehikt en op een gegeven moment het hoge woord eruit gegooid. Was heel moeilijk, maar oprecht.
Ik vraag me nog wel eens af hoe het met haar gaat, maar ga geen info opzoeken en hoop dat het goed met haar gaat.
Laat het rusten is mijn advies.
Het wordt toch nooit meer als voorheen.
Ik vraag me nog wel eens af hoe het met haar gaat, maar ga geen info opzoeken en hoop dat het goed met haar gaat.
Laat het rusten is mijn advies.
Het wordt toch nooit meer als voorheen.
zondag 13 juli 2014 om 20:33
Hier is een vriendschap geëindigd (?) of doodgebloed (??) nadat mijn zoontje op komst was. Ze had niet voelen aankomen dat het bij ons al "zo ver" was. Ze kreeg het nieuws bij 9 weken zwangerschap te horen en barste in huilen uit aan de telefoon. Ik weet dat zij ook een kinderwens heeft voor de toekomst. Maar ze heeft geen relatie en was ook niet bezig het in haar eentje te gaan doen.
Ik was door haar reactie nogal uit het veld geslagen. Had nog wel een sorry mail of telefoontje erachter verwacht met een felicitatie alsnog ofzo. Dat kwam niet...
Heb haar wel uitgenodigd voor onze bruiloft maar ze is niet gekomen. Ook een geboortekaartje gestuurd maar ze heeft niet gebeld om naar mijn zoon te komen kijken, ze heeft wel een felicitatie gestuurd. Maar bij een andere gezamenlijke vriendin waren wij (samen) direct naar haar beide dochters gaan kijken. Die andere vriendin is trouwens ook niet geweest en ik weet niet of dat nog gaat komen ook...
Het voelt heel raar hoe die vriendschap nu geëindigd is. Wil misschien nog steeds eens een mail sturen. Niet met een verwijt en niet met een vraag. Inmiddels snap ik ook dat de geboorte van een kind misschien gewoon een te gevoelig onderwerp was of is. Maar het was toch altijd wel een leuke vriendschap en daarom is het zo raar dat er totaal geen blijk van interesse meer is (van 2 kanten trouwens, ook ik heb mij het afgelopen jaar niet geïnteresseerd in haar getoond...)
Kan ik het nog maken om gewoon eens te mailen of beter laten gaan?
Ik was door haar reactie nogal uit het veld geslagen. Had nog wel een sorry mail of telefoontje erachter verwacht met een felicitatie alsnog ofzo. Dat kwam niet...
Heb haar wel uitgenodigd voor onze bruiloft maar ze is niet gekomen. Ook een geboortekaartje gestuurd maar ze heeft niet gebeld om naar mijn zoon te komen kijken, ze heeft wel een felicitatie gestuurd. Maar bij een andere gezamenlijke vriendin waren wij (samen) direct naar haar beide dochters gaan kijken. Die andere vriendin is trouwens ook niet geweest en ik weet niet of dat nog gaat komen ook...
Het voelt heel raar hoe die vriendschap nu geëindigd is. Wil misschien nog steeds eens een mail sturen. Niet met een verwijt en niet met een vraag. Inmiddels snap ik ook dat de geboorte van een kind misschien gewoon een te gevoelig onderwerp was of is. Maar het was toch altijd wel een leuke vriendschap en daarom is het zo raar dat er totaal geen blijk van interesse meer is (van 2 kanten trouwens, ook ik heb mij het afgelopen jaar niet geïnteresseerd in haar getoond...)
Kan ik het nog maken om gewoon eens te mailen of beter laten gaan?
zondag 13 juli 2014 om 20:43
Ik heb 2 jaar geleden met iedereen gebroken die me energie kostte in plaats van energie gaf.
Ik zat in 2012 (en voor die tijd) totaal niet lekker in m'n vel en was voornamelijk bezig om aardig gevonden te worden. Zei overal 'ja' op en daar werd door heel veel mensen misbruik van gemaakt.
In 2012 het roer omgegooid, ben geopereerd, veel kilo's kwijt geraakt, huurappartement opgezegd en een appartement gekocht. Alles achter me verbrand, heeft me veel verdriet gedaan, maar uiteindelijk ben ik er beter van geworden.
Nu helaas (nog) geen 'eigen' vrienden, maar via mijn vriends vriendenkring kom ik in contact met vrouwen van mijn leeftijd waarbij het nu onwennig is, maar misschien dat het tot een vriendschap kan uitgroeien.
Ik zat in 2012 (en voor die tijd) totaal niet lekker in m'n vel en was voornamelijk bezig om aardig gevonden te worden. Zei overal 'ja' op en daar werd door heel veel mensen misbruik van gemaakt.
In 2012 het roer omgegooid, ben geopereerd, veel kilo's kwijt geraakt, huurappartement opgezegd en een appartement gekocht. Alles achter me verbrand, heeft me veel verdriet gedaan, maar uiteindelijk ben ik er beter van geworden.
Nu helaas (nog) geen 'eigen' vrienden, maar via mijn vriends vriendenkring kom ik in contact met vrouwen van mijn leeftijd waarbij het nu onwennig is, maar misschien dat het tot een vriendschap kan uitgroeien.
zondag 13 juli 2014 om 20:51
Ook hier is het overkomen. Ruim 1,5 jaar geleden heeft een hele goede vriendin ons vriendschap zo in de prullenbak gegooid.
We hebben een paar kleine, nutteloze meningsverschillen gehad en zij was er klaar mee en moest haar maar even helemaal met rust laten.
Dat heb ik gedaan en ze is er nooit meer op terug gekomen. Hup 12 jaar vriendschap weggegooid.
Moeilijk.. Ik kan er met m'n hoofd nog steeds niet bij en twijfel nog steeds of ik niet de vriendschap wil proberen op te pakken.
We hebben geen ruzie maar we zijn niet meer in elkaars leven..alleen via fb of via via horen we wat van elkaar..
Er zijn op persoonlijk gebied een aantal dingen gebeurt daarna waarbij ik haar heb gesteund dmv een berichtje of een donatie.
Maar bij mij was het ook geen rozengeur en maneschijn. Ik weet dat ze precies weet wat er bij mij aan de hand was en nooit heb ik maar iets van haar gehoord.
Dat maakt me boos maar ook verdrietig..
Enerzijds kan ik het nog steeds niet naast me neerleggen, anderzijds snap ik niet waarom ik er nog mee zit.. Vrienden komen en gaan nou eenmaal en ik kan momenteel echt m'n energie wel beter gebruiken. Heb genoeg andere leuke mensen om me heen!
Maar feit blijft dat het door m'n hoofd blijft gaan en als ik de theorie "Accepteer wat je niet kan veranderen en verander wat je niet kan accepteren" toepas ik weet wat me te doen staat.
Maar daar ben ik dan toch net wat te koppig voor, zij is immers ook gewoon door gegaan met haar leven.
Blijft lastig! Soms zou ik willen dat ik zoiets makkelijker achter me zou kunnen laten, maar zo zit ik nou eenmaal niet in elkaar..
We hebben een paar kleine, nutteloze meningsverschillen gehad en zij was er klaar mee en moest haar maar even helemaal met rust laten.
Dat heb ik gedaan en ze is er nooit meer op terug gekomen. Hup 12 jaar vriendschap weggegooid.
Moeilijk.. Ik kan er met m'n hoofd nog steeds niet bij en twijfel nog steeds of ik niet de vriendschap wil proberen op te pakken.
We hebben geen ruzie maar we zijn niet meer in elkaars leven..alleen via fb of via via horen we wat van elkaar..
Er zijn op persoonlijk gebied een aantal dingen gebeurt daarna waarbij ik haar heb gesteund dmv een berichtje of een donatie.
Maar bij mij was het ook geen rozengeur en maneschijn. Ik weet dat ze precies weet wat er bij mij aan de hand was en nooit heb ik maar iets van haar gehoord.
Dat maakt me boos maar ook verdrietig..
Enerzijds kan ik het nog steeds niet naast me neerleggen, anderzijds snap ik niet waarom ik er nog mee zit.. Vrienden komen en gaan nou eenmaal en ik kan momenteel echt m'n energie wel beter gebruiken. Heb genoeg andere leuke mensen om me heen!
Maar feit blijft dat het door m'n hoofd blijft gaan en als ik de theorie "Accepteer wat je niet kan veranderen en verander wat je niet kan accepteren" toepas ik weet wat me te doen staat.
Maar daar ben ik dan toch net wat te koppig voor, zij is immers ook gewoon door gegaan met haar leven.
Blijft lastig! Soms zou ik willen dat ik zoiets makkelijker achter me zou kunnen laten, maar zo zit ik nou eenmaal niet in elkaar..
zondag 13 juli 2014 om 20:53
Hier ook een vriendschap beeindigd. Vriendinnen geworden op het werk. Ze was ook mijn leidinggevende. Leuke jaren gehad, maar ze was ook het type dat mij zo een uur liet wachten op een parkeerplaats, dat mij in grond duwde en mij er weer uit haalde zodat ik haar nog dankbaar was ook. Toen ik mijn man ontmoette was hij ook niet goed genoeg etc. Maar omdat zij mijn leidinggevende was kon ik de vriendschap ook niet goed beeindigen. Op het laatst ben ik verhuisd om te gaan samenwonen. Ze zou samen met haar vriend langskomen. We hadden 2 uur afgesproken en om half 4 was er nog niet. Toen heb ik gebeld dat ze niet meer hoefde te komen (was ruim 2 uur rijden en ze was op 10 min. afstand), ik was er zo compleet klaar mee. Met haar en het wachten etc. Ik zei tegen vriend, nu man, dat ik vast nog een mail kreeg met alles wat er mis met mij was.. en die kwam ook. Ik heb er niet meer op gereageerd. Het was zo voorspelbaar geworden...het lag altijd aan mij. Nooit meer gezien.. nu 10 jaar terug.
zondag 13 juli 2014 om 20:54
Ik ben ook 2x dezelfde vriendin kwijtgeraakt..
Ooit na een innige vriendschap met dikke ruzie uit elkaar gegaan en 10 jaar later zocht ze me weer op. Ik vertrouwde haar intenties niet helemaal maar nadat ze me van haar oprechtheid overtuigd had ging ik er weer vol in...
En liet ze me vallen...Ik had het kunnen weten...
Ooit na een innige vriendschap met dikke ruzie uit elkaar gegaan en 10 jaar later zocht ze me weer op. Ik vertrouwde haar intenties niet helemaal maar nadat ze me van haar oprechtheid overtuigd had ging ik er weer vol in...
En liet ze me vallen...Ik had het kunnen weten...
zondag 13 juli 2014 om 21:25
Mijn beste vriendinnetje van de middelbare school heeft jaren geleden het contact (wellicht terecht) van de een op de andere dag verbroken. We waren al 9 jaar vriendinnen en het laatste jaar hadden we al zo onze strubbelingen. Misschien dat we elkaar ontgroeid waren. We waren ook twee verschillende types. Waar zij weken moest huilen om iemand die zij (via via via via via) kende door de trein werd geschept, dacht ik: eigen schuld dikke bult.. Absoluut wel een moment waardoor je met beide pootjes op de grond stond, maar ik begreep de drama niet. Waar zij te veel emotie heeft, heb ik het te weinig Daarnaast begreep ik haar niet meer en zij mij niet. We hebben elkaar misschien ook wel (onbewust) te veel gekwetst.
Een jaar na het verbreken van het contact heeft zij contact gezocht en hebben we nog een keer afgesproken. We hebben kort bijgepraat waar het is mis gegaan, hoe het nu gaat en wat herinneringen opgehaald. Heel gezellig, maar bleef tegen dezelfde dingen aanlopen en het was dan ook mijn keus om het bij die ene date te laten. Weer drie jaar later (nu een maand of 9 geleden) zocht ze weer contact. Na een tijdje heen en weer mailen, toch afgesproken. Die avond veel herinneringen opgehaald en was het weliswaar gezellig. Nu hebben we al 9 maanden contact, maar nu ben ik degene die het contact langzaam laat doodbloeden. Het is fijn om elkaar op de hoogte te houden, herinneringen te delen, maar voor vriendschap is er te veel gezegd en gebeurd. We zijn uit elkaar gegroeid!
Een jaar na het verbreken van het contact heeft zij contact gezocht en hebben we nog een keer afgesproken. We hebben kort bijgepraat waar het is mis gegaan, hoe het nu gaat en wat herinneringen opgehaald. Heel gezellig, maar bleef tegen dezelfde dingen aanlopen en het was dan ook mijn keus om het bij die ene date te laten. Weer drie jaar later (nu een maand of 9 geleden) zocht ze weer contact. Na een tijdje heen en weer mailen, toch afgesproken. Die avond veel herinneringen opgehaald en was het weliswaar gezellig. Nu hebben we al 9 maanden contact, maar nu ben ik degene die het contact langzaam laat doodbloeden. Het is fijn om elkaar op de hoogte te houden, herinneringen te delen, maar voor vriendschap is er te veel gezegd en gebeurd. We zijn uit elkaar gegroeid!
maandag 14 juli 2014 om 18:29
Toch veel vergelijkbare verhalen!
@Balalaika, dat koppige herken ik ook! Ga even nadenken over je theorie...en wat dat voor mij inhoudt.
@beetjegek: daar ben ik dus ook bang voor, dat als je opnieuw contact zoekt het toch opnieuw mis gaat.
@chubby: dat kan uiteraard, uit elkaar groeien. Voelt dat contact verbreken deze keer minder heftig dan de eerste keer?
@Balalaika, dat koppige herken ik ook! Ga even nadenken over je theorie...en wat dat voor mij inhoudt.
@beetjegek: daar ben ik dus ook bang voor, dat als je opnieuw contact zoekt het toch opnieuw mis gaat.
@chubby: dat kan uiteraard, uit elkaar groeien. Voelt dat contact verbreken deze keer minder heftig dan de eerste keer?
maandag 14 juli 2014 om 18:43
Vriendin 1: toen ik op het punt stond in te storten van de continue geluidsoverlast van de buren en ik bij haar op de stoep stond was het oogsten van haar Farmville pompoenen even belangrijker dan mijn mentale toestand. Ik ben toen boos weggegaan en kwam de volgende dag terug om het uit te praten; ze liet me niet binnen en wilde niet praten. Dag 7 jaar vriendschap.
Vriendin 2: heeft tot 3 keer toe achter elkaar een afspraak met mij in de soep laten lopen. Een keer dubbele afspraak gemaakt, een keer kind ziek terwijl man thuis is en we 5 minuten bij elkaar vandaan wonen dus bij ellende snel weer thuis. En als klap op de vuurpijl de derde keer vergeten. Ik had er even geen zin meer in. Ze is niet meer geweest om haar excuus aan te bieden en ze heeft me uit haar Facebook gegooid. Doeg 10 jaar vriendschap.
Vriendin 2: heeft tot 3 keer toe achter elkaar een afspraak met mij in de soep laten lopen. Een keer dubbele afspraak gemaakt, een keer kind ziek terwijl man thuis is en we 5 minuten bij elkaar vandaan wonen dus bij ellende snel weer thuis. En als klap op de vuurpijl de derde keer vergeten. Ik had er even geen zin meer in. Ze is niet meer geweest om haar excuus aan te bieden en ze heeft me uit haar Facebook gegooid. Doeg 10 jaar vriendschap.
maandag 14 juli 2014 om 18:58
Ja herkenbaar allemaal. Bij mij betrof het mijn toenmalige beste vriendin. We hebben een aantal jaar lief en leed gedeeld, samen stappen, samen op vakanties, samen veel gelachen en ook gehuild. In 2009 nam mijn leven een andere wending dan het hare. Zij bleef dezelfde, naar de kroeg en nog meer naar de kroeg maar ik veranderde zelf behoorlijk. Ik ging me actief inzetten tegen maatschappelijk onrecht en leerde ook andere mensen kennen. Dit kon zij niet accepteren, jaloezie speelde op en ze begon afstand te nemen. Ze reageerde niet meer op voor mij belangrijke gebeurtenissen, terwijl ik er nog altijd voor haar was, toen bijvoorbeeld haar vader overleed.
Op zeker moment was ik het zat. Ik gaf en gaf, maar kreeg niets meer terug. We hebben de fout gemaakt om nog een laatste keer samen op vakantie te gaan dat jaar. Dat hadden we eigenlijk niet meer moeten doen. Er was geen enkele band meer tussen ons. Kort daarna is de vriendschap opgehouden te bestaan. Op de dag dat ik van plan was haar te vertellen dat ik klaar was met de vriendschap kreeg ik een mail van haar vol beledigingen en verwijten. Dat was het dan. Zes of zeven jaar vriendschap zo kinderachtig afgelopen. Soms vraag ik me ook nog wel eens af hoe het met haar gaat, maar hoe alles geeindigd is heeft me veel verdriet gedaan. En het was ook niet nodig geweest als ze de verschillen tussen ons had kunnen accepteren.
Op zeker moment was ik het zat. Ik gaf en gaf, maar kreeg niets meer terug. We hebben de fout gemaakt om nog een laatste keer samen op vakantie te gaan dat jaar. Dat hadden we eigenlijk niet meer moeten doen. Er was geen enkele band meer tussen ons. Kort daarna is de vriendschap opgehouden te bestaan. Op de dag dat ik van plan was haar te vertellen dat ik klaar was met de vriendschap kreeg ik een mail van haar vol beledigingen en verwijten. Dat was het dan. Zes of zeven jaar vriendschap zo kinderachtig afgelopen. Soms vraag ik me ook nog wel eens af hoe het met haar gaat, maar hoe alles geeindigd is heeft me veel verdriet gedaan. En het was ook niet nodig geweest als ze de verschillen tussen ons had kunnen accepteren.
maandag 14 juli 2014 om 19:12
Nu ruim een jaar geleden denk ik, vriendschap verbroken met mijn toenmalig beste vriend. We kenden elkaar alleen via Skype (en msn toen dat er nog was) maar praatten wel iedere dag (niet met webcam omdat mijn computer te traag was, wel hebben we elkaar eens ontmoet dus ik weet wel dat hij geen vies oud mannetje was 
) in de zomervakantie haalden we samen nachten door en vermaakten onszelf met alles. Ik was meer een alternatief gekleed typje, hij het standaardtype maar toch waren we beste vrienden. En door hem besefte ik dus ook dat niet alle stereotype gangsterboys hetzelfde waren.
Maarja, verkeerde persoon die me dat liet beseffen. Nadat hij met een goedkope smoes me had gedumpt toen ik hem voor het eerst zag (hem erop aangesproken, hij ontkende dat hij genoeg van mij had) begon hij over steeds meer dingen te liegen. Negeerde me ook vaak op Skype en als ik ernaar vroeg was het "omdat hij bezig was met een spel". Helaas verandert je status in zo'n geval automatisch in 'afwezig' en was dit niet het geval. Goedkope smoes dus. Later steeds meer genegeerd en ik heb het maar zo gelaten. Dan niet. Heb het gevoel dat hij het deed omdat hij bang was dat ik hem leuk zou vinden (nooit zo geweest, aan het einde had ik zelfs een vriend waar hij ook van af wist). Laatst nog gevraagd wat hij ging studeren, even een reactie (nu wel!) maar verder ook geen interesse naar mij toe. Vriendschap heeft zo'n 3 jaar geduurd.
) in de zomervakantie haalden we samen nachten door en vermaakten onszelf met alles. Ik was meer een alternatief gekleed typje, hij het standaardtype maar toch waren we beste vrienden. En door hem besefte ik dus ook dat niet alle stereotype gangsterboys hetzelfde waren.Maarja, verkeerde persoon die me dat liet beseffen. Nadat hij met een goedkope smoes me had gedumpt toen ik hem voor het eerst zag (hem erop aangesproken, hij ontkende dat hij genoeg van mij had) begon hij over steeds meer dingen te liegen. Negeerde me ook vaak op Skype en als ik ernaar vroeg was het "omdat hij bezig was met een spel". Helaas verandert je status in zo'n geval automatisch in 'afwezig' en was dit niet het geval. Goedkope smoes dus. Later steeds meer genegeerd en ik heb het maar zo gelaten. Dan niet. Heb het gevoel dat hij het deed omdat hij bang was dat ik hem leuk zou vinden (nooit zo geweest, aan het einde had ik zelfs een vriend waar hij ook van af wist). Laatst nog gevraagd wat hij ging studeren, even een reactie (nu wel!) maar verder ook geen interesse naar mij toe. Vriendschap heeft zo'n 3 jaar geduurd.
maandag 14 juli 2014 om 19:24
2 vriendschappen zijn ooit verbroken in mijn leven, alletwee omdat ik blijkbaar niet genoeg tijd en energie in de vriendschap stak.
Ik heb weinig met vrouwen die vinden dat een vriendschap betekent dat je over alles moet praten wat je bezig houdt en dat je elkaar het liefst elke dag spreekt. Als het zo intens wordt haak ik af. Ik kies graag zelf welke dingen ik wel of niet aan iemand vertel en wanneer.
Mijn jeugdvriendin wilde altijd samen spelen en vond dat ik haar alles moest vertellen. Als ik dat niet deed werd ze boos. Een latere volwassen vriendin wilde het liefst elke week een keer samen eten en belde een tijd lang bijna elke dag. Ook zij vond het vreemd dat ik niet elke nieuwe ontwikkeling in mijn leven meteen uitgebreid met haar wilde bespreken. Daar kreeg ik het heel benauwd van. Het was erg moeilijk om dit over te brengen en beide vriendinnen hebben het ervaren als als een pijnlijk verbroken vriendschapsrelatie. Terwijl ik eigenlijk vooral opluchting voelde.
Het kan komen doordat ik zelf nogal introvert ben. Ik heb genoeg aan een vriendschap met een persoon die ik eens in de zoveel weken zie/spreek. Gelukkig heb ik nu zowel een vriend als een vriendin waarbij dat helemaal goed zit. Zij verwachten niks anders dan trouw van mij, we zullen er voor elkaar zijn als het nodig is. Ze zijn niet beledigd als ze een tijdje niks van me horen. En als we elkaar zien is er altijd genoeg bij te praten.
Zo moet een vriendschap zijn, onvoorwaardelijk en elkaar de ruimte geven. Maar ja, zo ben ik. Ik weet dat heel veel mensen veel meer van een vriendschap verwachten en ook nodig hebben. Ik heb vaak genoeg aan mezelf en mijn partner.
Ik heb weinig met vrouwen die vinden dat een vriendschap betekent dat je over alles moet praten wat je bezig houdt en dat je elkaar het liefst elke dag spreekt. Als het zo intens wordt haak ik af. Ik kies graag zelf welke dingen ik wel of niet aan iemand vertel en wanneer.
Mijn jeugdvriendin wilde altijd samen spelen en vond dat ik haar alles moest vertellen. Als ik dat niet deed werd ze boos. Een latere volwassen vriendin wilde het liefst elke week een keer samen eten en belde een tijd lang bijna elke dag. Ook zij vond het vreemd dat ik niet elke nieuwe ontwikkeling in mijn leven meteen uitgebreid met haar wilde bespreken. Daar kreeg ik het heel benauwd van. Het was erg moeilijk om dit over te brengen en beide vriendinnen hebben het ervaren als als een pijnlijk verbroken vriendschapsrelatie. Terwijl ik eigenlijk vooral opluchting voelde.
Het kan komen doordat ik zelf nogal introvert ben. Ik heb genoeg aan een vriendschap met een persoon die ik eens in de zoveel weken zie/spreek. Gelukkig heb ik nu zowel een vriend als een vriendin waarbij dat helemaal goed zit. Zij verwachten niks anders dan trouw van mij, we zullen er voor elkaar zijn als het nodig is. Ze zijn niet beledigd als ze een tijdje niks van me horen. En als we elkaar zien is er altijd genoeg bij te praten.
Zo moet een vriendschap zijn, onvoorwaardelijk en elkaar de ruimte geven. Maar ja, zo ben ik. Ik weet dat heel veel mensen veel meer van een vriendschap verwachten en ook nodig hebben. Ik heb vaak genoeg aan mezelf en mijn partner.
maandag 14 juli 2014 om 19:31
Ken het. Ik en een vriendin van mij hebben aantal maanden geleden gebroken. Zij heeft eigenlijk gebroken. We kende elkaar bijna 15 jaar, ik ben er helemaal kapot van geweest veel gehuild, heel erg boos geweest.
Nu kan ik erover praten zonder te huilen en kan het nu in een iets positiever licht zien. Zij was erg veranderd en ik niet, ik paste niet meer in haar leven en het liep heel stroef.
Ondanks dat het erg rot en moeilijk is. Zie het nu als een levensles! Om in de toekomst anders aan te pakken
Nu kan ik erover praten zonder te huilen en kan het nu in een iets positiever licht zien. Zij was erg veranderd en ik niet, ik paste niet meer in haar leven en het liep heel stroef.
Ondanks dat het erg rot en moeilijk is. Zie het nu als een levensles! Om in de toekomst anders aan te pakken
maandag 14 juli 2014 om 19:46
Ik heb een goede vriendschap verbroken omdat er sprake was van 1richtingsverkeer. Al maanden lang, heb 3x gevraagd of er wat aan de hand was maar 3x werd ik 'afgescheept' met een smoes ('druk druk druk' dat soort dingen). Ik voelde dat er meer aan de hand was, maar wist gewoon niet wat. Heb er veel verdriet om gehad, vooral omdat we echt héél hecht waren.
We zijn ongeveer tegelijk moeder geworden en toen ging t bergafwaarts. Altijd gedacht dat het hier iets mee te maken gehad heeft.
Toen ik onze vriendschap verbrak, heeft ze me gezegd dat er idd 'dingen speelden' en dat ze me regelmatig brieven heeft geschreven om hier openheid over te geven, maar deze nooit verstuurd had. Uiteindelijk weet ik dus nog steeds niet wat er nu aan de hand is geweest.
Het heeft me echt veel verdriet gedaan, maar inmiddels ben ik eroverheen. Het heeft me zoveel energie gekost dat het beter is nu zo.
Overigens heb ik haar in de periode daarna (eerst een tijd helemaal geen contact) nog wel eens geinteresseerde berichtjes gestuurd. Hier ben ik ook open over geweest, ik ben niet een persoon die iemand met wie ik heel veel gedeeld heb zo uit mijn hoofd te schrappen.
Zo nu en dan smsen we ff hoe het met ons en de kindjes gaat. Niets meer en niets minder. Gewoon zoals ik dat met (bij wijze van spreken) de buurvrouw ook zou doen.
Dat gaat prima.
We zijn ongeveer tegelijk moeder geworden en toen ging t bergafwaarts. Altijd gedacht dat het hier iets mee te maken gehad heeft.
Toen ik onze vriendschap verbrak, heeft ze me gezegd dat er idd 'dingen speelden' en dat ze me regelmatig brieven heeft geschreven om hier openheid over te geven, maar deze nooit verstuurd had. Uiteindelijk weet ik dus nog steeds niet wat er nu aan de hand is geweest.
Het heeft me echt veel verdriet gedaan, maar inmiddels ben ik eroverheen. Het heeft me zoveel energie gekost dat het beter is nu zo.
Overigens heb ik haar in de periode daarna (eerst een tijd helemaal geen contact) nog wel eens geinteresseerde berichtjes gestuurd. Hier ben ik ook open over geweest, ik ben niet een persoon die iemand met wie ik heel veel gedeeld heb zo uit mijn hoofd te schrappen.
Zo nu en dan smsen we ff hoe het met ons en de kindjes gaat. Niets meer en niets minder. Gewoon zoals ik dat met (bij wijze van spreken) de buurvrouw ook zou doen.
Dat gaat prima.
Het leven is wat je gebeurt, terwijl je andere plannen maakt
maandag 14 juli 2014 om 20:55
Ja, vorige maand nog.
9 jaar vriendschap. De laatste twee jaar kreeg ik steeds meer het idee dat ik een back up plan was. Of in ieder geval als vanzelfsprekend werd beschouwd. Vaak werden afspraken last minute verzet, vergeten, dubbele afspraken etc.. Toppunt een keer een afspraak die uiteindelijk voor de derde keer was verzet. Derde keer kwam ze opdagen om na een uur ineens weg te gaan omdat ze een last minute (sex)date had. Dan voel je je echt belangrijk.
Ze had echter last van depressieve buien dus telkens als ik het aan wilde kaarten zat ze weer in een dip. Dus heb het heel erg lang nooit hardop gezegd en binnen gehouden. Ook mijn fout.
Daarnaast zat ik ook met issues en als we elkaar dan een keer zagen kon ik wel mijn ei kwijt. Maar andersom ook. Mijn deur stond altijd open en ze kon me altijd bellen. Toen het uitging had ze behoefte aan gezelschap en twee weken zo'n beetje dag en nacht (met uitzondering werk) voor haar klaar gestaan, afgeleid, geluisterd, onderdak geboden etc....
Toen ineens weer radiostilte voor lange tijd. Nu heb ik best respect voor persoonlijke grenzen en wist dat ze dan even niemand om zich heen wilde. Maar aangezien ik al iemand ben verloren aan zelfmoord en haar gedachten kende maakte ik me wel erge zorgen. Dus wilde af en toe teken van leven. Kwam vaker niet dan wel. Laatste acht maanden spraken we nauwelijks af en als we wel een afspraak hadden dan kwam ze gewoonweg niet opdagen, zei ze niet eens meer af. Zat ik daar te wachten met eten. Helemaal niets. Geen eens de moeite voor een berichtje... In de acht maanden die volgden na haar relatiebreuk heb ik haar misschien een stuk of vier? vijf keer nog gezien maar kort en vluchtig. Dat was al lang geen vriendschap meer van haar kant.
Het niet op komen dagen en me laten zitten keer op keer was eigenlijk voor mij de druppel. Je kan nog zo in de put zitten maar er zijn wel omgangsnormen. Zeg gewoon af als je het niet ziet zitten of spreek helemaal niet af maar geef wel even een teken van leven omdat mensen zich zorgen maken. Hoeft echt niet elke dag of elke week.
Toen ik eindelijk het hoge woord eruit gooide dat het voor mij wel een keertje op hield op deze manier kreeg ik het bericht dat mijn drammen niet hielp en ze genoeg aan haar hoofd had. Tja... Allerlei workshops, dates, festivals en dingen ondernemen maar geen teken van leven geven. Janken dat ze geen goede vrienden had behalve mij maar vervolgens mensen wel op deze manier afstoten.
Ik trok het niet meer, dus heb haar oprecht al he beste vd wereld gewenst. Hoop dat ze een supervakantie heeft gehad en eruit komt. Maar het kostte me te veel energie. Had zelf ook genoeg dingen lopen.
Zo lopen dingen nu eenmaal. Neem haar niks kwalijk en mezelf ook niet. Hoop dat het goed met haar gaat maar mijn hart zal ik niet meer voor dr open stellen.
9 jaar vriendschap. De laatste twee jaar kreeg ik steeds meer het idee dat ik een back up plan was. Of in ieder geval als vanzelfsprekend werd beschouwd. Vaak werden afspraken last minute verzet, vergeten, dubbele afspraken etc.. Toppunt een keer een afspraak die uiteindelijk voor de derde keer was verzet. Derde keer kwam ze opdagen om na een uur ineens weg te gaan omdat ze een last minute (sex)date had. Dan voel je je echt belangrijk.
Ze had echter last van depressieve buien dus telkens als ik het aan wilde kaarten zat ze weer in een dip. Dus heb het heel erg lang nooit hardop gezegd en binnen gehouden. Ook mijn fout.
Daarnaast zat ik ook met issues en als we elkaar dan een keer zagen kon ik wel mijn ei kwijt. Maar andersom ook. Mijn deur stond altijd open en ze kon me altijd bellen. Toen het uitging had ze behoefte aan gezelschap en twee weken zo'n beetje dag en nacht (met uitzondering werk) voor haar klaar gestaan, afgeleid, geluisterd, onderdak geboden etc....
Toen ineens weer radiostilte voor lange tijd. Nu heb ik best respect voor persoonlijke grenzen en wist dat ze dan even niemand om zich heen wilde. Maar aangezien ik al iemand ben verloren aan zelfmoord en haar gedachten kende maakte ik me wel erge zorgen. Dus wilde af en toe teken van leven. Kwam vaker niet dan wel. Laatste acht maanden spraken we nauwelijks af en als we wel een afspraak hadden dan kwam ze gewoonweg niet opdagen, zei ze niet eens meer af. Zat ik daar te wachten met eten. Helemaal niets. Geen eens de moeite voor een berichtje... In de acht maanden die volgden na haar relatiebreuk heb ik haar misschien een stuk of vier? vijf keer nog gezien maar kort en vluchtig. Dat was al lang geen vriendschap meer van haar kant.
Het niet op komen dagen en me laten zitten keer op keer was eigenlijk voor mij de druppel. Je kan nog zo in de put zitten maar er zijn wel omgangsnormen. Zeg gewoon af als je het niet ziet zitten of spreek helemaal niet af maar geef wel even een teken van leven omdat mensen zich zorgen maken. Hoeft echt niet elke dag of elke week.
Toen ik eindelijk het hoge woord eruit gooide dat het voor mij wel een keertje op hield op deze manier kreeg ik het bericht dat mijn drammen niet hielp en ze genoeg aan haar hoofd had. Tja... Allerlei workshops, dates, festivals en dingen ondernemen maar geen teken van leven geven. Janken dat ze geen goede vrienden had behalve mij maar vervolgens mensen wel op deze manier afstoten.
Ik trok het niet meer, dus heb haar oprecht al he beste vd wereld gewenst. Hoop dat ze een supervakantie heeft gehad en eruit komt. Maar het kostte me te veel energie. Had zelf ook genoeg dingen lopen.
Zo lopen dingen nu eenmaal. Neem haar niks kwalijk en mezelf ook niet. Hoop dat het goed met haar gaat maar mijn hart zal ik niet meer voor dr open stellen.
broodtrommel wijzigde dit bericht op 02-12-2018 13:02
4.37% gewijzigd
maandag 14 juli 2014 om 21:00
Mijn middelbare school vriendinnetje en ik...Mooie tijden gehad van 3 VWO tot ver in onze studententijd. Kon altijd ontzettend met haar lachen en we besloten in 2007 met nog een ander vriendinnetje op vakantie te gaan. Zij was op vakantie veel bezig met drinken en one night stands - iets dat ik daarvoor nog nooit bij haar gezien had en ook helemaal niet van haar verwacht had. Ik had reeds mijn vriend (nu man) leren kennen en zij was tegen deze relatie ivb leeftijdsverschil en zijn omstandigheden. Ik op mijn beurt had een oordeel over haar gedrag tijdens de vakantie. Ook het andere vriendinnetje dat mee was had een relatie en geen behoefte aan het oppikken van mannen. Kortom, de vakantie werd een drama...
Na de vakantie nog wel geprobeerd contact te houden maar bleek gewoon moeilijk. Het andere vriendinnetje heeft zo af en toe nog wel contact met haar en ik begreep dat het opzich goed met haar gaat. Inmiddels heeft ze de wilde periode achter haar gelaten, maar het oordeel over mijn relatie blijft. Dat is haar mening en is haar goed recht maar maakt vriendschappelijk contact vrijwel onmogelijk. Toen zij laatst in het land was waar ik nu woon vroeg dat vriendinnetje of ze zin had om een koffie met mij te doen. Had ze geen behoefte aan...Oh well, het is niet anders.. .
Na de vakantie nog wel geprobeerd contact te houden maar bleek gewoon moeilijk. Het andere vriendinnetje heeft zo af en toe nog wel contact met haar en ik begreep dat het opzich goed met haar gaat. Inmiddels heeft ze de wilde periode achter haar gelaten, maar het oordeel over mijn relatie blijft. Dat is haar mening en is haar goed recht maar maakt vriendschappelijk contact vrijwel onmogelijk. Toen zij laatst in het land was waar ik nu woon vroeg dat vriendinnetje of ze zin had om een koffie met mij te doen. Had ze geen behoefte aan...Oh well, het is niet anders.. .
A lie doesn't become truth, wrong doesn't become right, and evil doesn't become good, just because it's accepted by a majority.
zondag 2 december 2018 om 10:43
Yup, gedaan. Dertig jaar vriendschap down the drain. Ze was mijn beste vriendin maar sinds ze met een ordinaire oplichter is, die vrouwen aantoonbaar financieel en emotioneel volldig leegzuigt, is het gedaan. Sinds die smerige zwendelaar in haar leven is heeft ze met alles en iedereen problemen. Iedereen doorziet hem, behalve zij. De grote klap zal vast nog wel komen, als haar geld op is en hij haar niet meer kan gebruiken. De deurwaarderbrieven liggen nu al in de bus. Ze klaagt altijd over hem, drama’s midden in de nacht, maar er iets aan doén, ho maar. Als ik dat figuur ooit nog een keer tegenkom sla ik hem het liefst op zijn leugenachtige luie bakkes.
zondag 2 december 2018 om 10:50
Ja, ik heb ook een vriendschap verbroken. Heb er lang tegen aan gehikt, maar toen het me zoveel energie ging kosten, heb ik het verbroken. We zijn niet met ruzie uit elkaar gegaan, we hebben het zo goed af kunnen sluiten. Alhoewel zij het wel heel jammer vond.
Inmiddels is het al een aantal jaar geleden en denk ik steeds vaker: Het is goed zo. Toch vind ik het soms nog wel jammer dat ik geen contact meer met haar heb.
Inmiddels is het al een aantal jaar geleden en denk ik steeds vaker: Het is goed zo. Toch vind ik het soms nog wel jammer dat ik geen contact meer met haar heb.
zondag 2 december 2018 om 11:06
Het topic is al oud maar het onderwerp nog altijd actueel. Ook hier een verbroken vriendschap.
Onze vriendschap is verbroken door het verschil in levenswijze.
Voor mij is het glas altijd half vol, voor haar is het glas altijd half leeg.
Dat was op de middelbare school geen probleem maar in het volwassen leven wel.
Onze vriendschap is verbroken door het verschil in levenswijze.
Voor mij is het glas altijd half vol, voor haar is het glas altijd half leeg.
Dat was op de middelbare school geen probleem maar in het volwassen leven wel.
