Relaties
alle pijlers
Verder na bedrog, hoe?
vrijdag 13 mei 2016 om 07:48
Dit is het vervolg van het "partner biecht op...' topic
Partner biecht op...
In dit topic hoop ik mensen te spreken die weten wat het is om verder te leven nadat je vertrouwen geschonden is in je relatie. Wat is de impact op je relatie, als je hoort dat je partner je bedrogen heeft?
Vreemdgaan, hoerenbezoek, een eenmalig slippertje, een langdurig dubbelleven.?
Waar ga je doorheen, en wat doet je beslissen om weg te gaan of toch te blijven?
In het vorige topic liepen de emoties vaak hoog op. Dat is logisch.
Toch werd er (meestal) vanuit respect gereageerd, en dat was helpend.
Dus geef gerust je mening, alle standpunten zijn welkom, maar spreek elkaar aan zoals je zelf ook aangesproken zou willen worden.
Mijn achtergrond:
Ik hoorde 3 weken geleden dat mijn man al zeker 15 jaar van ons 20 jarige huwelijk af en toe naar de hoeren gaat. Ons huwelijk was verder goed. Twee (puber)zoons. Niemand weet dit nog, en dat valt me zwaar. Hij is totaal ongeveer 25x geweest. En dan nog 3 a 4x zoveel keer om te 'kijken' in die hoeren straat. Om de kick vd spanning.
Vroeger riep ik van: 'Als mijn vriend/man ooit vreemd zou gaan, dan schop ik hem er uit!
Geen twijfel mogelijk. 'Zoiets PIK je toch zeker niet?'
Maar nu, in de situatie, een situatie die ik nooit aan heb zien komen, voelt alles anders.
Niet meer duidelijk, maar vol twijfels en pijn. Hoe kan het dat ik dit nooit gemerkt heb? Waren er dan geen enkele signalen? Wat zegt dat over mij? Heb ik dan zo'n plank voor mijn kop? Of is hij zo'n briljant leugenaar? Was alles een leugen? Ook die mooie, liefdevolle intieme momenten? Ik kijk naar de scherven van mijn huwelijk en weet niet of ik dit nog kan lijmen. We kunnen 'door', maar kan ik hem ooit nog vertrouwen?
Ik word heen en weer geslingerd tussen woede, machteloosheid en verdriet. Alles waar ik in geloofde is onzeker geworden.
Ik hoop hier mensen te 'spreken ' die ook ooit bedrogen zijn. Ik ben benieuwd hoe die het hebben aangepakt. Ik wil nu -voorlopig- 'door'. Alles staat in de 'pauze-stand'. Hij woont hier in huis, slaapt apart. Als de emotionele rollercoaster wat vaart vermindert, het stof wat optrekt, dan hoop ik dat ik zie (voel? ) hoe de toekomst er uit ziet.
Hij gaat binnenkort hulp krijgen bij Rodersana, (ambulant, gesprekken,) om zijn seksverslaving aan te pakken. Ik heb nu 3x een gesprek gehad met mijn huisarts om even te kunnen ventileren.
Alle mensen die ik ken, staan of te ver weg van me, of te dichtbij, om dit tegen te kunnen vertellen.
De jongens mogen dit niet te weten komen; hoe erg ik dit ook vind, hij is een geweldige vader voor ze en dat beeld wil ik ze niet ontnemen.
Ben nu aan het zoeken naar een 'luisterend oor' in de hulpverlening.
Een gespreksgroep v lotgenoten ofzo. Partners van seksverslaafden. Partners van 'cheaters'. Zoiets. Maar ben nog niets tegengekomen. (Niet iets zonder een bepaalde religie.)
Want ik vraag me af hoe je omgaat met deze wisselende buien. Het ene moment zie ik geen enkele mogelijkheid meer, het volgende moment voel ik nog steeds die band, die liefde, (ookal haat ik hem tegelijkertijd).
Vraag me af of het mogelijk is om dat vertrouwen terug te krijgen.
En of jou dat dus gelukt is. Of niet. En hoe dat ging.
Partner biecht op...
In dit topic hoop ik mensen te spreken die weten wat het is om verder te leven nadat je vertrouwen geschonden is in je relatie. Wat is de impact op je relatie, als je hoort dat je partner je bedrogen heeft?
Vreemdgaan, hoerenbezoek, een eenmalig slippertje, een langdurig dubbelleven.?
Waar ga je doorheen, en wat doet je beslissen om weg te gaan of toch te blijven?
In het vorige topic liepen de emoties vaak hoog op. Dat is logisch.
Toch werd er (meestal) vanuit respect gereageerd, en dat was helpend.
Dus geef gerust je mening, alle standpunten zijn welkom, maar spreek elkaar aan zoals je zelf ook aangesproken zou willen worden.
Mijn achtergrond:
Ik hoorde 3 weken geleden dat mijn man al zeker 15 jaar van ons 20 jarige huwelijk af en toe naar de hoeren gaat. Ons huwelijk was verder goed. Twee (puber)zoons. Niemand weet dit nog, en dat valt me zwaar. Hij is totaal ongeveer 25x geweest. En dan nog 3 a 4x zoveel keer om te 'kijken' in die hoeren straat. Om de kick vd spanning.
Vroeger riep ik van: 'Als mijn vriend/man ooit vreemd zou gaan, dan schop ik hem er uit!
Geen twijfel mogelijk. 'Zoiets PIK je toch zeker niet?'
Maar nu, in de situatie, een situatie die ik nooit aan heb zien komen, voelt alles anders.
Niet meer duidelijk, maar vol twijfels en pijn. Hoe kan het dat ik dit nooit gemerkt heb? Waren er dan geen enkele signalen? Wat zegt dat over mij? Heb ik dan zo'n plank voor mijn kop? Of is hij zo'n briljant leugenaar? Was alles een leugen? Ook die mooie, liefdevolle intieme momenten? Ik kijk naar de scherven van mijn huwelijk en weet niet of ik dit nog kan lijmen. We kunnen 'door', maar kan ik hem ooit nog vertrouwen?
Ik word heen en weer geslingerd tussen woede, machteloosheid en verdriet. Alles waar ik in geloofde is onzeker geworden.
Ik hoop hier mensen te 'spreken ' die ook ooit bedrogen zijn. Ik ben benieuwd hoe die het hebben aangepakt. Ik wil nu -voorlopig- 'door'. Alles staat in de 'pauze-stand'. Hij woont hier in huis, slaapt apart. Als de emotionele rollercoaster wat vaart vermindert, het stof wat optrekt, dan hoop ik dat ik zie (voel? ) hoe de toekomst er uit ziet.
Hij gaat binnenkort hulp krijgen bij Rodersana, (ambulant, gesprekken,) om zijn seksverslaving aan te pakken. Ik heb nu 3x een gesprek gehad met mijn huisarts om even te kunnen ventileren.
Alle mensen die ik ken, staan of te ver weg van me, of te dichtbij, om dit tegen te kunnen vertellen.
De jongens mogen dit niet te weten komen; hoe erg ik dit ook vind, hij is een geweldige vader voor ze en dat beeld wil ik ze niet ontnemen.
Ben nu aan het zoeken naar een 'luisterend oor' in de hulpverlening.
Een gespreksgroep v lotgenoten ofzo. Partners van seksverslaafden. Partners van 'cheaters'. Zoiets. Maar ben nog niets tegengekomen. (Niet iets zonder een bepaalde religie.)
Want ik vraag me af hoe je omgaat met deze wisselende buien. Het ene moment zie ik geen enkele mogelijkheid meer, het volgende moment voel ik nog steeds die band, die liefde, (ookal haat ik hem tegelijkertijd).
Vraag me af of het mogelijk is om dat vertrouwen terug te krijgen.
En of jou dat dus gelukt is. Of niet. En hoe dat ging.
donderdag 26 mei 2016 om 10:42
Natuurlijk kan de man van to van mening veranderen maar omdat ineens te doen tegenover een puber is niet fair tegenover to. Hij had dat eerst met to moeten overleggen en dan tegen puber moeten zeggen, mamma en ik hebben nog even overlegt en vinden het toch goed dat je die gewelddadige game (bijvoorbeeld) voor je verjaardag krijgt. Nu maakt de man van to goede sier tegenover zijn kind ten koste van to. Maar dat is zijn normale gedrag dus.
donderdag 26 mei 2016 om 10:43
Als jullie zo doorgaan wordt je puber een problemen kind en denkt hij dat jullie ruzie hebben om hem, wat de problemen zal verergeren.
Waarom? Waarom? Trek je niet gewoon de stekker eruit. Jullie relatie is kansloos. Praat hij een keer voor zichzelf wordt hij gelijk afgestuurd.
Wat wil je nu eigenlijk? Ten koste van 4 mensen hun geluk en leven een ideaalplaatje van het naar buiten toe perfecte gezinnetje in stand houden? Tegen elke prijs?
In godsnaam, waarom??
Gevoel te falen als je dat perfecte plaatje niet in stand kan houden?
Hak die knoop door en wordt allemaal gewoon gelukkig.
Waarom? Waarom? Trek je niet gewoon de stekker eruit. Jullie relatie is kansloos. Praat hij een keer voor zichzelf wordt hij gelijk afgestuurd.
Wat wil je nu eigenlijk? Ten koste van 4 mensen hun geluk en leven een ideaalplaatje van het naar buiten toe perfecte gezinnetje in stand houden? Tegen elke prijs?
In godsnaam, waarom??
Gevoel te falen als je dat perfecte plaatje niet in stand kan houden?
Hak die knoop door en wordt allemaal gewoon gelukkig.
donderdag 26 mei 2016 om 10:58
quote:pimpampum schreef op 26 mei 2016 @ 09:14:
Heel simpel gezegd: als je jarenlang stiekem naar de hoeren gaat heb je blijkbaar in de kern niet zoveel respect voor je vrouw. Het is dus waarschijnlijk ook veel teveel van hem gevraagd om dat respect nu ineens te kweken.
Je hebt je man de afgelopen weken leren kennen voor wie hij is, het heeft weinig nut hem nu koste wat koste terug te duwen in zijn oude rol. Wat je kende was een knap toneelspel. Je kunt hopen dat hij nu ineens wel voor je gaat vechten, maar als hij ook maar iets van de ruggengraat had die daarvoor nu nodig is dan was het nooit zover gekomen.
Heel simpel gezegd: als je jarenlang stiekem naar de hoeren gaat heb je blijkbaar in de kern niet zoveel respect voor je vrouw. Het is dus waarschijnlijk ook veel teveel van hem gevraagd om dat respect nu ineens te kweken.
Je hebt je man de afgelopen weken leren kennen voor wie hij is, het heeft weinig nut hem nu koste wat koste terug te duwen in zijn oude rol. Wat je kende was een knap toneelspel. Je kunt hopen dat hij nu ineens wel voor je gaat vechten, maar als hij ook maar iets van de ruggengraat had die daarvoor nu nodig is dan was het nooit zover gekomen.
Lorem Ipsum
donderdag 26 mei 2016 om 11:08
Wat wil hij zelf trouwens? Ook zo blijven aanmodderen?
Heb je dat eigenlijk al aan hem gevraagd?
En zo ja, durft hij daar wel antwoord op te geven?
Ik geloof heus dat jij heel lief bent en alles voor iedereen het beste wilt. Heel nobel.
Maar ik krijg ook het idee dat daardoor ook een ontzettende in controle freak bent. En dat jij zo vlot van de tongriem gesneden bent dat je man vanaf het begin van jullie relatie al nooit zijn mening of visie heeft durven geven.
Ik herken dat wel. Ik raak ook geïntimideerd door vlotte babbelaars die in controle zijn (of lijken ) en alles zonder een zucht, overpeinzing of enkele aarzeling kunnen vertellen. Tegen dat soort types heb ik geen weerwoord. Heb ik wel, maat het intimideert zo dat ik er niet eens aan begin.
Heb je dat eigenlijk al aan hem gevraagd?
En zo ja, durft hij daar wel antwoord op te geven?
Ik geloof heus dat jij heel lief bent en alles voor iedereen het beste wilt. Heel nobel.
Maar ik krijg ook het idee dat daardoor ook een ontzettende in controle freak bent. En dat jij zo vlot van de tongriem gesneden bent dat je man vanaf het begin van jullie relatie al nooit zijn mening of visie heeft durven geven.
Ik herken dat wel. Ik raak ook geïntimideerd door vlotte babbelaars die in controle zijn (of lijken ) en alles zonder een zucht, overpeinzing of enkele aarzeling kunnen vertellen. Tegen dat soort types heb ik geen weerwoord. Heb ik wel, maat het intimideert zo dat ik er niet eens aan begin.
donderdag 26 mei 2016 om 11:31
[quote]ldbieepl schreef op 26 mei 2016 @ 10:37:
"Onbewust wilde ik hem straffen. Bij elk dingetje ontplofte ik, want heeeeee de vreemdganger had een mening die tegen de mijne inging, dat was niet de bedoeling. Boeten moest hij."
Hahahaha, herkenbaar! Niet van die mening hoor, die had mijn man altijd en vaak deelde ik die niet met hem, maar dat ontploffen en boeten. Hij heeft het geweten en hij wist precies waarom ik zo reageerde, ging er daardoor weer heel goed en respectvol mee om.
"Onbewust wilde ik hem straffen. Bij elk dingetje ontplofte ik, want heeeeee de vreemdganger had een mening die tegen de mijne inging, dat was niet de bedoeling. Boeten moest hij."
Hahahaha, herkenbaar! Niet van die mening hoor, die had mijn man altijd en vaak deelde ik die niet met hem, maar dat ontploffen en boeten. Hij heeft het geweten en hij wist precies waarom ik zo reageerde, ging er daardoor weer heel goed en respectvol mee om.
donderdag 26 mei 2016 om 17:21
quote:toiletrol schreef op 26 mei 2016 @ 07:06:
[...]
Zo. Dat is een mooie zin! Goed dat je nu bedenkt wat jij nodig hebt en wat je op dit moment van hem wilt. Dat lijkt me heel gezond en goed!
[...]
Vervelend dat je je zo voelde.
Maar.... het lijkt me wél goed dat hij (die immers zegt dat hij verbaal niet tegen je op kon/kan) nu toch aangeeft dat hij ergens een andere mening over heeft én dat uit én bij zijn standpunt blijft.
Door de hele situatie voelt dat wellicht eenzaam, maar het één (eenzaam gevoel) hoeft niets met het ander (verschillende meningen) te maken te hebben. Dat zou ook niet goed zijn, want dan zouden jullie in alles steeds dezelfde mening moeten hebben opdat jij je niet eenzaam zou voelen. Dat lijkt me niet realistisch.Ja. Helemaal mee eens..!
[...]
Zo. Dat is een mooie zin! Goed dat je nu bedenkt wat jij nodig hebt en wat je op dit moment van hem wilt. Dat lijkt me heel gezond en goed!
[...]
Vervelend dat je je zo voelde.
Maar.... het lijkt me wél goed dat hij (die immers zegt dat hij verbaal niet tegen je op kon/kan) nu toch aangeeft dat hij ergens een andere mening over heeft én dat uit én bij zijn standpunt blijft.
Door de hele situatie voelt dat wellicht eenzaam, maar het één (eenzaam gevoel) hoeft niets met het ander (verschillende meningen) te maken te hebben. Dat zou ook niet goed zijn, want dan zouden jullie in alles steeds dezelfde mening moeten hebben opdat jij je niet eenzaam zou voelen. Dat lijkt me niet realistisch.Ja. Helemaal mee eens..!
donderdag 26 mei 2016 om 17:24
quote:Geronimo2 schreef op 26 mei 2016 @ 07:49:
Dat hij die foto maakte is voor het eerst een teken dat hij aan jou denkt en voor nu een goede oplossing. Dat je knallende ruzie krijgt over zoon begrijp ik wel, normaal zou je misschien een discussie hebben gehad over het verschil van mening maar er zit zoveel onderhuids dat alles als verraad voelt. Dat is ook het moeilijkste als je door wil gaan na bedrog en de grootste valkuil als je dit wil overwinnen.
Het verraad en bedrog zit nu zo diep in je geworteld dat een afwijkende mening genoeg is om in woede uit te barsten omdat alles als verraad voelt. Jij bent één grote schaafwond en het kleinste zuchtje wind doet al pijn, jij hebt gekozen om je niet te beschermen tegen deze situatie en dat betekent dat je harder op je tanden zal moeten bijten. Je mag je afvragen of het fair is of je je zo mag afreageren op iemand als je zelf voor deze situatie hebt gekozen. Dat is een beetje wat iedereen je heeft proberen te vertellen, je mag boos en gekwetst zijn maar als je doorgaat moet je de kwaadheid relevant houden en niet doortrekken naar huis en tuin akkefietjes maar je beperken tot het onderwerp waar de pijn zit. Dat is ook de reden waarom veel mensen al meteen de stekker uit hun huwelijk zouden trekken na vreemdgaan omdat het bijna onmenselijk is om die woede niet door te trekken naar alle situaties.
Als je je huwelijk een kans wil geven is mijn advies om te blijven bedenken, bij ieder voorval thuis, reageer je op zijn vreemdgaan of omdat je altijd zo kwaad zo zijn geworden. Een "gewone" relatiecrisis is al een uitputtingsslag waar je zo een jaartje mee kwijt bent om de boel weer op rails te krijgen, in jullie geval zou een jaar al een meevaller zijn.Hele (!) herkenbare post, en je laatste alinea (eerste zin), ik denk dat dat een heel zinvol advies is. Moeilijk om dat uit elkaar te gaan houden, maar wel nodig idd!
Dat hij die foto maakte is voor het eerst een teken dat hij aan jou denkt en voor nu een goede oplossing. Dat je knallende ruzie krijgt over zoon begrijp ik wel, normaal zou je misschien een discussie hebben gehad over het verschil van mening maar er zit zoveel onderhuids dat alles als verraad voelt. Dat is ook het moeilijkste als je door wil gaan na bedrog en de grootste valkuil als je dit wil overwinnen.
Het verraad en bedrog zit nu zo diep in je geworteld dat een afwijkende mening genoeg is om in woede uit te barsten omdat alles als verraad voelt. Jij bent één grote schaafwond en het kleinste zuchtje wind doet al pijn, jij hebt gekozen om je niet te beschermen tegen deze situatie en dat betekent dat je harder op je tanden zal moeten bijten. Je mag je afvragen of het fair is of je je zo mag afreageren op iemand als je zelf voor deze situatie hebt gekozen. Dat is een beetje wat iedereen je heeft proberen te vertellen, je mag boos en gekwetst zijn maar als je doorgaat moet je de kwaadheid relevant houden en niet doortrekken naar huis en tuin akkefietjes maar je beperken tot het onderwerp waar de pijn zit. Dat is ook de reden waarom veel mensen al meteen de stekker uit hun huwelijk zouden trekken na vreemdgaan omdat het bijna onmenselijk is om die woede niet door te trekken naar alle situaties.
Als je je huwelijk een kans wil geven is mijn advies om te blijven bedenken, bij ieder voorval thuis, reageer je op zijn vreemdgaan of omdat je altijd zo kwaad zo zijn geworden. Een "gewone" relatiecrisis is al een uitputtingsslag waar je zo een jaartje mee kwijt bent om de boel weer op rails te krijgen, in jullie geval zou een jaar al een meevaller zijn.Hele (!) herkenbare post, en je laatste alinea (eerste zin), ik denk dat dat een heel zinvol advies is. Moeilijk om dat uit elkaar te gaan houden, maar wel nodig idd!
donderdag 26 mei 2016 om 17:29
Elmervrouw : ja, het is precies wat je omschrijft: onveilig..!
.
quote:kaasmadam schreef op 26 mei 2016 @ 09:54:
(....) Ik weet natuurlijk niet of het voorheen ook zo ging (als hij het niet met je eens was, ontplofte je dan ook?). Ik kan me, zoals gezegd, goed voorstellen dat je momenteel om zowat alles ontploft, maar feitelijk doet hij niets verkeerd. Dit zit in jou. Jij hebt er immers voor gekozen om in deze situatie te blijven: je wilt niet tijdelijk even wat afstand, je wilt niet dat het naar buiten gebracht wordt... Tsja...dan kunnen dergelijke reacties bijna niet uitblijven. Jij voelt je zwaar tekort gedaan (én terecht!), maar je kiest er voor om grotendeels te doen alsof er niets aan de hand is en op de oude voet verder te gaan. In deze situatie (met zoon) doet je man je niet tekort: jij over-reageert!
Dikgedrukt: nee, dat had ik voorheen eigenlijk nooit.
Rest v je post; mee eens. Ik over-reageerde.
.
quote:kaasmadam schreef op 26 mei 2016 @ 09:54:
(....) Ik weet natuurlijk niet of het voorheen ook zo ging (als hij het niet met je eens was, ontplofte je dan ook?). Ik kan me, zoals gezegd, goed voorstellen dat je momenteel om zowat alles ontploft, maar feitelijk doet hij niets verkeerd. Dit zit in jou. Jij hebt er immers voor gekozen om in deze situatie te blijven: je wilt niet tijdelijk even wat afstand, je wilt niet dat het naar buiten gebracht wordt... Tsja...dan kunnen dergelijke reacties bijna niet uitblijven. Jij voelt je zwaar tekort gedaan (én terecht!), maar je kiest er voor om grotendeels te doen alsof er niets aan de hand is en op de oude voet verder te gaan. In deze situatie (met zoon) doet je man je niet tekort: jij over-reageert!
Dikgedrukt: nee, dat had ik voorheen eigenlijk nooit.
Rest v je post; mee eens. Ik over-reageerde.
donderdag 26 mei 2016 om 17:40
Nightsky, nee, het gaat me niet om 'het plaatje voor de buitenwereld'.
Dat boeit me minder. Het boeit me wél dat de kinderen hier (inhoudelijk in eerste instantie, en in 2de instantie qua sfeer) zo min mogelijk van 'mee' krijgen qua leed.
Damage control.
Ja, dat is ook een vorm van controle - houden.
In die zin ben ik idd een control -freak, als het dan toch een label moet hebben.
Dat boeit me minder. Het boeit me wél dat de kinderen hier (inhoudelijk in eerste instantie, en in 2de instantie qua sfeer) zo min mogelijk van 'mee' krijgen qua leed.
Damage control.
Ja, dat is ook een vorm van controle - houden.
In die zin ben ik idd een control -freak, als het dan toch een label moet hebben.
donderdag 26 mei 2016 om 18:59
"Dat boeit me minder. Het boeit me wél dat de kinderen hier (inhoudelijk in eerste instantie, en in 2de instantie qua sfeer) zo min mogelijk van 'mee' krijgen qua leed.
Damage control.
Ja, dat is ook een vorm van controle - houden.
In die zin ben ik idd een control -freak, als het dan toch een label moet hebben."
Dat kun je en lukt je ook goed.
Wat kan je vooral leren?
Damage control.
Ja, dat is ook een vorm van controle - houden.
In die zin ben ik idd een control -freak, als het dan toch een label moet hebben."
Dat kun je en lukt je ook goed.
Wat kan je vooral leren?
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
donderdag 26 mei 2016 om 19:35
donderdag 26 mei 2016 om 22:49
quote:Zeeland1970 schreef op 26 mei 2016 @ 00:12:
Ik hoopte op iets van nabijheid te kunnen ervaren vanavond met hem. Gewoon, relaxen, een serie kijken, wat praten over een minder beladen onderwerp. Ik heb dat nodig.
Zeg je dat ook? Nu misschien even niet, maar dan alvast over hebben voor morgen? Of vraag het morgen?
Ik denk dat als je nog wil proberen er samen uit te komen dat het heel goed is om ook dit soort dingen te blijven doen namelijk. Als je straks wekenlang alleen nog maar over 1 onderwerp praat, en verder niets meer deelt, niet samen slaapt etc, dan groei je ook nog uit elkaar (als er al niet genoeg was om jullie uit elkaar te drijven).
En je stelt ook zo snel mogelijk je vragen over zijn hoerenbezoek, als hij in de buurt is. Dus waarom dit soort dingen ook niet gewoon aangeven.
Ik hoopte op iets van nabijheid te kunnen ervaren vanavond met hem. Gewoon, relaxen, een serie kijken, wat praten over een minder beladen onderwerp. Ik heb dat nodig.
Zeg je dat ook? Nu misschien even niet, maar dan alvast over hebben voor morgen? Of vraag het morgen?
Ik denk dat als je nog wil proberen er samen uit te komen dat het heel goed is om ook dit soort dingen te blijven doen namelijk. Als je straks wekenlang alleen nog maar over 1 onderwerp praat, en verder niets meer deelt, niet samen slaapt etc, dan groei je ook nog uit elkaar (als er al niet genoeg was om jullie uit elkaar te drijven).
En je stelt ook zo snel mogelijk je vragen over zijn hoerenbezoek, als hij in de buurt is. Dus waarom dit soort dingen ook niet gewoon aangeven.
donderdag 26 mei 2016 om 23:04
quote:Nomos schreef op 26 mei 2016 @ 10:21:
Ik weet het niet hoor Geronimo, Zeeland vertelde toch dat zij verbaal veel sterker is dan haar man, dat hij niet tegen haar opgewassen was? De eigen mening van man die hij nu uit en waar hij aan vast houdt, lijkt een nieuw fenomeen en dat is even wennen, denk ik. Als ik Zeeland was, zou ik er ook een beetje blij om kunnen zijn. Er verandert van alles en het gaat nog snel ook.hij is verbaal niet tegen haar opgewassen, maar dat zegt niks over de machtsverhouding. Hij doet vooral wat hij wil: gaat naar de hoeren, houdt de waarheid achter, bepaalt wat hij vertelt aan haar en wanneer, bepaalt wat goed is voor haar verwerking en wat niet, loopt weg, beslist eenzijdig om ergens anders te slapen etc. De machtsverhouding is zo scheef als de toren van pisa. Hij is de baas en neemt haar ook eens nog kwalijk dat hij haar in tekst niet de baas is. een relatie zou moeten gaan over gelijkwaardigheid, respect, veiligheid en vriendschap, partnerschap. Waar zijn deze elementen Zeeland?
Ik weet het niet hoor Geronimo, Zeeland vertelde toch dat zij verbaal veel sterker is dan haar man, dat hij niet tegen haar opgewassen was? De eigen mening van man die hij nu uit en waar hij aan vast houdt, lijkt een nieuw fenomeen en dat is even wennen, denk ik. Als ik Zeeland was, zou ik er ook een beetje blij om kunnen zijn. Er verandert van alles en het gaat nog snel ook.hij is verbaal niet tegen haar opgewassen, maar dat zegt niks over de machtsverhouding. Hij doet vooral wat hij wil: gaat naar de hoeren, houdt de waarheid achter, bepaalt wat hij vertelt aan haar en wanneer, bepaalt wat goed is voor haar verwerking en wat niet, loopt weg, beslist eenzijdig om ergens anders te slapen etc. De machtsverhouding is zo scheef als de toren van pisa. Hij is de baas en neemt haar ook eens nog kwalijk dat hij haar in tekst niet de baas is. een relatie zou moeten gaan over gelijkwaardigheid, respect, veiligheid en vriendschap, partnerschap. Waar zijn deze elementen Zeeland?
donderdag 26 mei 2016 om 23:26
Vandaag was het een grillig dagje. Wisselvallig. Via de app misverstanden, schrale toon.
Daarna toch ook weer even openheid over de onderliggende pijn. En daardoor weer wat verbondenheid.
Eenmaal bij elkaar hebben we het even geparkeerd, gezamenlijk gegeten in neutrale en redelijk ontspannen sfeer, veel aandacht voor de jongens. Na het eten zijn we weg gegaan. Naar een bos gereden, even gaan wandelen om te praten. Om uit de buurt te zijn van de (evt meeluisterende) kinderen.
Dat was goed. Nuttig. Pijnlijk maar ook verhelderend, hebben allebei kunnen vertellen over onze angsten en verwachtingen. Zal nog een flinke kluif worden, als we door willen met elkaar. Het zal nooit meer worden als voorheen. Dat kán niet. En al zou dat kunnen, dan is dat ook niet wenselijk. Want er ligt toch meer onder het tapijt geveegde zooi dan we in eerste instantie dachten. Dan IK door had. Aan ingeslopen ontevredenheid, indirectheid, passief agressiviteit, en verminderde intimiteit. Daar zullen we een andere manier in moeten vinden.
Ik wil ook veranderen. Niet voor HEM, maar voor mezelf. Omdat ik te vaak op mijn tenen loop, te vaak over mijn grens ga om anderen te pleasen, om aardig gevonden te worden, en omdat ik mezelf heb aangeleerd dat ik eerst de behoefte vd ander dien te 'scannen', en pas daarna (of niet) mijn eigen behoefte te onderzoeken. Dodelijk vermoeiend, en schadelijk. Want door dat zo te doen blijft een deel van mij ontevreden en mokkend. Dan voel ik me zielig. En te kort gedaan. Terwijl ik dat dus zelf doe. Dat wil ik dus gaan veranderen.
Ik wil liever gaan zijn voor mezelf. Die innerlijke criticus de mond snoeren, milder zijn, en mijn eigen behoeftes wat vaker voorrang geven. Ik denk dat ik dan meer rust krijg. Steviger zal staan. En uiteindelijk ook een prettiger mens word. (Want minder gefrustreerd)
Dit waren mijn conclusies zo'n beetje. Die mbt mezelf dan.
Het was goed om het er over te hebben en er was alle ruimte voor.
We hebben het ook over hem gehad. (Hoe dat voor hem werkt, over het hoerenbezoek, en wat de betekenis ervan was voor hem. Wat ZIJN hoop en verwachtingen zijn voor onze toekomst, en de angsten hierover.)
We hebben nog een lange weg te gaan. Maar tijdens deze wandeling zetten we wat voorzichtige stapjes in de goede richting.
Daarna toch ook weer even openheid over de onderliggende pijn. En daardoor weer wat verbondenheid.
Eenmaal bij elkaar hebben we het even geparkeerd, gezamenlijk gegeten in neutrale en redelijk ontspannen sfeer, veel aandacht voor de jongens. Na het eten zijn we weg gegaan. Naar een bos gereden, even gaan wandelen om te praten. Om uit de buurt te zijn van de (evt meeluisterende) kinderen.
Dat was goed. Nuttig. Pijnlijk maar ook verhelderend, hebben allebei kunnen vertellen over onze angsten en verwachtingen. Zal nog een flinke kluif worden, als we door willen met elkaar. Het zal nooit meer worden als voorheen. Dat kán niet. En al zou dat kunnen, dan is dat ook niet wenselijk. Want er ligt toch meer onder het tapijt geveegde zooi dan we in eerste instantie dachten. Dan IK door had. Aan ingeslopen ontevredenheid, indirectheid, passief agressiviteit, en verminderde intimiteit. Daar zullen we een andere manier in moeten vinden.
Ik wil ook veranderen. Niet voor HEM, maar voor mezelf. Omdat ik te vaak op mijn tenen loop, te vaak over mijn grens ga om anderen te pleasen, om aardig gevonden te worden, en omdat ik mezelf heb aangeleerd dat ik eerst de behoefte vd ander dien te 'scannen', en pas daarna (of niet) mijn eigen behoefte te onderzoeken. Dodelijk vermoeiend, en schadelijk. Want door dat zo te doen blijft een deel van mij ontevreden en mokkend. Dan voel ik me zielig. En te kort gedaan. Terwijl ik dat dus zelf doe. Dat wil ik dus gaan veranderen.
Ik wil liever gaan zijn voor mezelf. Die innerlijke criticus de mond snoeren, milder zijn, en mijn eigen behoeftes wat vaker voorrang geven. Ik denk dat ik dan meer rust krijg. Steviger zal staan. En uiteindelijk ook een prettiger mens word. (Want minder gefrustreerd)
Dit waren mijn conclusies zo'n beetje. Die mbt mezelf dan.
Het was goed om het er over te hebben en er was alle ruimte voor.
We hebben het ook over hem gehad. (Hoe dat voor hem werkt, over het hoerenbezoek, en wat de betekenis ervan was voor hem. Wat ZIJN hoop en verwachtingen zijn voor onze toekomst, en de angsten hierover.)
We hebben nog een lange weg te gaan. Maar tijdens deze wandeling zetten we wat voorzichtige stapjes in de goede richting.
donderdag 26 mei 2016 om 23:30
quote:Zeeland1970 schreef op 26 mei 2016 @ 23:26:
Ik wil ook veranderen. Niet voor HEM, maar voor mezelf. Omdat ik te vaak op mijn tenen loop, te vaak over mijn grens ga om anderen te pleasen, om aardig gevonden te worden, en omdat ik mezelf heb aangeleerd dat ik eerst de behoefte vd ander dien te 'scannen', en pas daarna (of niet) mijn eigen behoefte te onderzoeken. Dodelijk vermoeiend, en schadelijk. Want door dat zo te doen blijft een deel van mij ontevreden en mokkend. Dan voel ik me zielig. En te kort gedaan. Terwijl ik dat dus zelf doe. Dat wil ik dus gaan veranderen. hoe zie je dit in het licht van de huidige situatie van je relatie en de manier waarop jij op deze crisis reageert?
Ik wil ook veranderen. Niet voor HEM, maar voor mezelf. Omdat ik te vaak op mijn tenen loop, te vaak over mijn grens ga om anderen te pleasen, om aardig gevonden te worden, en omdat ik mezelf heb aangeleerd dat ik eerst de behoefte vd ander dien te 'scannen', en pas daarna (of niet) mijn eigen behoefte te onderzoeken. Dodelijk vermoeiend, en schadelijk. Want door dat zo te doen blijft een deel van mij ontevreden en mokkend. Dan voel ik me zielig. En te kort gedaan. Terwijl ik dat dus zelf doe. Dat wil ik dus gaan veranderen. hoe zie je dit in het licht van de huidige situatie van je relatie en de manier waarop jij op deze crisis reageert?
donderdag 26 mei 2016 om 23:36
quote:aaaanne schreef op 26 mei 2016 @ 22:49:
[...]
Zeg je dat ook? Nu misschien even niet, maar dan alvast over hebben voor morgen? Of vraag het morgen?
Ik denk dat als je nog wil proberen er samen uit te komen dat het heel goed is om ook dit soort dingen te blijven doen namelijk. Als je straks wekenlang alleen nog maar over 1 onderwerp praat, en verder niets meer deelt, niet samen slaapt etc, dan groei je ook nog uit elkaar (als er al niet genoeg was om jullie uit elkaar te drijven).
En je stelt ook zo snel mogelijk je vragen over zijn hoerenbezoek, als hij in de buurt is. Dus waarom dit soort dingen ook niet gewoon aangeven.Ja, toevallig dat je dit zegt, daar hadden we het dus ook over gehad. Het duurt te lang, het is te zwaar, we moeten een nieuwe vorm zoeken om hiermee om te gaan, (ZONDER het 'weg' te willen praten). Ja, het IS er, maar tegelijkertijd NEE, we kunnen er niet ELKE minuut vd dag ZO intens mee bezig zijn. Af en toe MOET er ook weer gewoon even bank gehangen worden, ff tv kijken, whatever. Een aantal leuke, ontspannen momenten inbouwen om het huis ook weer als 'thuis' te laten voelen.
[...]
Zeg je dat ook? Nu misschien even niet, maar dan alvast over hebben voor morgen? Of vraag het morgen?
Ik denk dat als je nog wil proberen er samen uit te komen dat het heel goed is om ook dit soort dingen te blijven doen namelijk. Als je straks wekenlang alleen nog maar over 1 onderwerp praat, en verder niets meer deelt, niet samen slaapt etc, dan groei je ook nog uit elkaar (als er al niet genoeg was om jullie uit elkaar te drijven).
En je stelt ook zo snel mogelijk je vragen over zijn hoerenbezoek, als hij in de buurt is. Dus waarom dit soort dingen ook niet gewoon aangeven.Ja, toevallig dat je dit zegt, daar hadden we het dus ook over gehad. Het duurt te lang, het is te zwaar, we moeten een nieuwe vorm zoeken om hiermee om te gaan, (ZONDER het 'weg' te willen praten). Ja, het IS er, maar tegelijkertijd NEE, we kunnen er niet ELKE minuut vd dag ZO intens mee bezig zijn. Af en toe MOET er ook weer gewoon even bank gehangen worden, ff tv kijken, whatever. Een aantal leuke, ontspannen momenten inbouwen om het huis ook weer als 'thuis' te laten voelen.
donderdag 26 mei 2016 om 23:40
quote:Zeeland1970 schreef op 26 mei 2016 @ 23:36:
[...]i
Ja, toevallig dat je dit zegt, daar hadden we het dus ook over gehad. Het duurt te lang, het is te zwaar, we moeten een nieuwe vorm zoeken om hiermee om te gaan, (ZONDER het 'weg' te willen praten). Ja, het IS er, maar tegelijkertijd NEE, we kunnen er niet ELKE minuut vd dag ZO intens mee bezig zijn. Af en toe MOET er ook weer gewoon even bank gehangen worden, ff tv kijken, whatever. Een aantal leuke, ontspannen momenten inbouwen om het huis ook weer als 'thuis' te laten voelen.je zegt hier "we" maar het is "jij". Voor hem is er niets nieuws, hij wist al dat hij naar de hoeren ging. Hij was daar al heel lang intens mee bezig zeg maar. Voor jou is het nieuw, voor jou is het een wond. Probeer mijn en dijn te scheiden. Jij bent baas over, en verantwoordelijk voor jouw gevoel en gedrag en hij over het zijne.
[...]i
Ja, toevallig dat je dit zegt, daar hadden we het dus ook over gehad. Het duurt te lang, het is te zwaar, we moeten een nieuwe vorm zoeken om hiermee om te gaan, (ZONDER het 'weg' te willen praten). Ja, het IS er, maar tegelijkertijd NEE, we kunnen er niet ELKE minuut vd dag ZO intens mee bezig zijn. Af en toe MOET er ook weer gewoon even bank gehangen worden, ff tv kijken, whatever. Een aantal leuke, ontspannen momenten inbouwen om het huis ook weer als 'thuis' te laten voelen.je zegt hier "we" maar het is "jij". Voor hem is er niets nieuws, hij wist al dat hij naar de hoeren ging. Hij was daar al heel lang intens mee bezig zeg maar. Voor jou is het nieuw, voor jou is het een wond. Probeer mijn en dijn te scheiden. Jij bent baas over, en verantwoordelijk voor jouw gevoel en gedrag en hij over het zijne.
vrijdag 27 mei 2016 om 00:06
quote:S-Meds schreef op 26 mei 2016 @ 23:41:
[...]
Je maakt een analyse van jezelf, jezelf wegcijferen om maar aardig gevonden te worden bijv. Nu je helder hebt wat je valkuilen zijn, hoe kijk je dan naar de afgelopen 6 weken?
Oh zo.
Ik kijk eigenlijk positief naar mijn houding in de afgelopen weken.
Dat klinkt natuurlijk vreemd, gezien de HEL die het was (en is), maar ik bedoel hiermee dat ik achter mezelf kan staan. In alle stappen die ik gezet heb. Of juist niet gezet heb.
Ik heb geen spijt van hoe ik hierin ben gaan staan. Ik heb onderzocht wat ik wilde onderzoeken, gevraagd wat ik moest weten, ik heb meer gejankt in 6 weken dan in de 10 jaar ervoor, het was (is) verschrikkelijk.
Maar ik ben trouw aan mezelf en 'echt' gebleven.
En ik heb alles aangepakt op de enige manier die ik ken; grondig. Ben er niet voor gevlucht of weggegaan. Heb mijn kop niet in het zand gestoken. Ik heb hem er niet uitgetrapt uit impulsieve woede. Mezelf niets aangedaan uit pijn of verdriet.
Het is me gelukt om de kinderen zo goed mogelijk uit de vuurlinie te houden. Heb gevochten met alle kracht die ik in me heb. Mijn vertrouwen is beschadigd. Maar ik sta. En, gezien de omstandigheden, heb ik het er nog niet zo slecht vanaf gebracht.
En, ik realiseer me dat ik in de verleden tijd schrijf, en dat het grootste deel nog moet gaan komen. Het is nog lang niet voorbij. Maar je vraagt om te reflecteren op de afgelopen weken, en zo kijk ik er (nu even) tegenaan.
[...]
Je maakt een analyse van jezelf, jezelf wegcijferen om maar aardig gevonden te worden bijv. Nu je helder hebt wat je valkuilen zijn, hoe kijk je dan naar de afgelopen 6 weken?
Oh zo.
Ik kijk eigenlijk positief naar mijn houding in de afgelopen weken.
Dat klinkt natuurlijk vreemd, gezien de HEL die het was (en is), maar ik bedoel hiermee dat ik achter mezelf kan staan. In alle stappen die ik gezet heb. Of juist niet gezet heb.
Ik heb geen spijt van hoe ik hierin ben gaan staan. Ik heb onderzocht wat ik wilde onderzoeken, gevraagd wat ik moest weten, ik heb meer gejankt in 6 weken dan in de 10 jaar ervoor, het was (is) verschrikkelijk.
Maar ik ben trouw aan mezelf en 'echt' gebleven.
En ik heb alles aangepakt op de enige manier die ik ken; grondig. Ben er niet voor gevlucht of weggegaan. Heb mijn kop niet in het zand gestoken. Ik heb hem er niet uitgetrapt uit impulsieve woede. Mezelf niets aangedaan uit pijn of verdriet.
Het is me gelukt om de kinderen zo goed mogelijk uit de vuurlinie te houden. Heb gevochten met alle kracht die ik in me heb. Mijn vertrouwen is beschadigd. Maar ik sta. En, gezien de omstandigheden, heb ik het er nog niet zo slecht vanaf gebracht.
En, ik realiseer me dat ik in de verleden tijd schrijf, en dat het grootste deel nog moet gaan komen. Het is nog lang niet voorbij. Maar je vraagt om te reflecteren op de afgelopen weken, en zo kijk ik er (nu even) tegenaan.
vrijdag 27 mei 2016 om 00:12
quote:Zeeland1970 schreef op 27 mei 2016 @ 00:06:
[...]
Oh zo.
Ik kijk eigenlijk positief naar mijn houding in de afgelopen weken.
Dat klinkt natuurlijk vreemd, gezien de HEL die het was (en is), maiar ik bedoel hiermee dat ik achter mezelf kan staan. In alle stappen die ik gezet heb. Of juist niet gezet heb.
Ik heb geen spijt van hoe ik hierin ben gaan staan. Ik heb onderzocht wat ik wilde onderzoeken, gevraagd wat ik moest weten, ik heb meer gejankt in 6 weken dan in de 10 jaar ervoor, het was (is) verschrikkelijk.
Maar ik ben trouw aan mezelf en 'echt' gebleven.
En ik heb alles aangepakt op de enige manier die ik ken; grondig. Ben er niet voor gevlucht of weggegaan. Heb mijn kop niet in het zand gestoken. Ik heb hem er niet uitgetrapt uit impulsieve woede. Mezelf niets aangedaan uit pijn of verdriet.
Het is me gelukt om de kinderen zo goed mogelijk uit de vuurlinie te houden. Heb gevochten met alle kracht die ik in me heb. Mijn vertrouwen is beschadigd. Maar ik sta. En, gezien de omstandigheden, heb ik het er nog niet zo slecht vanaf gebracht.
En, ik realiseer me dat ik in de verleden tijd schrijf, en dat het grootste deel nog moet gaan komen. Het is nog lang niet voorbij. Maar je vraagt om te reflecteren op de afgelopen weken, en zo kijk ik er (nu even) tegenaan.hou dat vast
[...]
Oh zo.
Ik kijk eigenlijk positief naar mijn houding in de afgelopen weken.
Dat klinkt natuurlijk vreemd, gezien de HEL die het was (en is), maiar ik bedoel hiermee dat ik achter mezelf kan staan. In alle stappen die ik gezet heb. Of juist niet gezet heb.
Ik heb geen spijt van hoe ik hierin ben gaan staan. Ik heb onderzocht wat ik wilde onderzoeken, gevraagd wat ik moest weten, ik heb meer gejankt in 6 weken dan in de 10 jaar ervoor, het was (is) verschrikkelijk.
Maar ik ben trouw aan mezelf en 'echt' gebleven.
En ik heb alles aangepakt op de enige manier die ik ken; grondig. Ben er niet voor gevlucht of weggegaan. Heb mijn kop niet in het zand gestoken. Ik heb hem er niet uitgetrapt uit impulsieve woede. Mezelf niets aangedaan uit pijn of verdriet.
Het is me gelukt om de kinderen zo goed mogelijk uit de vuurlinie te houden. Heb gevochten met alle kracht die ik in me heb. Mijn vertrouwen is beschadigd. Maar ik sta. En, gezien de omstandigheden, heb ik het er nog niet zo slecht vanaf gebracht.
En, ik realiseer me dat ik in de verleden tijd schrijf, en dat het grootste deel nog moet gaan komen. Het is nog lang niet voorbij. Maar je vraagt om te reflecteren op de afgelopen weken, en zo kijk ik er (nu even) tegenaan.hou dat vast
vrijdag 27 mei 2016 om 00:22
Houd dat vast. Mwwwwwwwow. Deels heel erg mee eens.
Je kiest en staat voor je eigen pad. En als dat goed voelt moet je dat zeker blijven doen en er trots op zijn.
Maar ik denk dat het geen kwaad kan om af en toe ook even heel kritisch naar jezelf en je gekozen weg te kijken. Want er zitten ook wel wat valkuilen in.
Je bent trouw aan jezelf gebleven. Maar hebt wel jezelf enorm aan moeten passen. Lees je OP maar eens door. Je schrijft dat je meer voor jezelf wilt kiezen, liever voor jezelf wilt zijn, minder wilt pleasen. Dat is best lastig als je ondertussen een relatie aan het opbouwen bent met iemand die respectloos met vrouwen omgaat. (Ik hóór je denken "nee, zo ís hij niet". Maar hij neukte voor weinig geld Oost-Europese vrouwen en loog zijn eigen vrouw jarenlang voor. Zo is hij WÉL, al zal dat niet het enige zijn)
Ik denk dat als je echt verder wilt kunnen komen, dat je dan ook snoeihard eerlijk tegen jezelf moet zijn. Dat klinkt misschien onaardig, maar ik vind het uiteindelijk heel lief.
Je kiest en staat voor je eigen pad. En als dat goed voelt moet je dat zeker blijven doen en er trots op zijn.
Maar ik denk dat het geen kwaad kan om af en toe ook even heel kritisch naar jezelf en je gekozen weg te kijken. Want er zitten ook wel wat valkuilen in.
Je bent trouw aan jezelf gebleven. Maar hebt wel jezelf enorm aan moeten passen. Lees je OP maar eens door. Je schrijft dat je meer voor jezelf wilt kiezen, liever voor jezelf wilt zijn, minder wilt pleasen. Dat is best lastig als je ondertussen een relatie aan het opbouwen bent met iemand die respectloos met vrouwen omgaat. (Ik hóór je denken "nee, zo ís hij niet". Maar hij neukte voor weinig geld Oost-Europese vrouwen en loog zijn eigen vrouw jarenlang voor. Zo is hij WÉL, al zal dat niet het enige zijn)
Ik denk dat als je echt verder wilt kunnen komen, dat je dan ook snoeihard eerlijk tegen jezelf moet zijn. Dat klinkt misschien onaardig, maar ik vind het uiteindelijk heel lief.
Je hebt zo’n 26.000 dagen tussen níets en eeuwigheid, je kunt lachen, je kunt klagen, maar elke dag ben je voor eeuwig kwijt.
vrijdag 27 mei 2016 om 00:33
vrijdag 27 mei 2016 om 00:36
quote:iris1969 schreef op 27 mei 2016 @ 00:33:
Toch wel Meds want ze vraagt ons uitdrukkelijk om onze mening, dus ook de kritische spiegel.
Ik vrees dat ze nog voor enorme bergen komt te staan want ze verloochent volgens mij nu al haar normen en waarden omdat ze perse wil blijven. Dat zal al haar kracht kosten ben ik bang.zou kunnen Iris, zou zeker kunnen. maar dat is haar keuze. ik heb het al eerder gezegd: een keuze uit angst weliswaar, maar wel een keuze
Toch wel Meds want ze vraagt ons uitdrukkelijk om onze mening, dus ook de kritische spiegel.
Ik vrees dat ze nog voor enorme bergen komt te staan want ze verloochent volgens mij nu al haar normen en waarden omdat ze perse wil blijven. Dat zal al haar kracht kosten ben ik bang.zou kunnen Iris, zou zeker kunnen. maar dat is haar keuze. ik heb het al eerder gezegd: een keuze uit angst weliswaar, maar wel een keuze
