Relaties
alle pijlers
Verlatingsangst????
vrijdag 5 augustus 2011 om 08:55
Beste lezers,
Ik zit echt met een probleem dat voor mijn gevoel de laatste tijd steeds groter en lastiger mee om te gaan is.
Ik ben een meisje van 23 jaar en het begon allemaal bij mijn eerste vriendje. Met hem had ik 4 jaar lang een relatie. Hij was voor mij alles. Mijn leven. Mijn man waar ik oud mee ging worden. Helaas dacht hij er anders over en verliet mij voor een ander. Hij negeerde me totaal! En dat na 4 jaar samen zijn.
Mijn wereld storte in. Ik was alleen. Ik had me nog nooit zo vreselijk gevoeld! Ik kreeg medicijnen van de dokter omdat ik helemaal deperesief was. (was toen volgens mij 19 jaar).
Het heeft ongeveer 2 jaar geduurt voordat ik echt helemaal over deze jongen heen was.
Ik had me voorgenomen om mezelf nooit NOOIT meer zo vreselijk aan een jongen te hechten. Ik heb nu een nieuwe vriend (11 maanden) en ik merk aan mezelf dat het al te laat is. Ik ben al zo erg aan deze jongen gehecht. Ik hou zoveel van hem. Ik wil met hem oud worden. Ik wil gewoon: "liefde voor altijd". 1 man in mijn leven. Ik wil het perfecte en het liefste vriendinnetje zijn dat er maar is. Ik doe ALLES voor hem, voor ons. Als we maar samen en gelukkig kunnen zijn.
Maar omdat ik merk dat ik mezelf nu weer zo hecht aan deze jongen.. raak ik wel eens in paniek. Dan krijg ik depressie aanvallen...! Wat nou als hij mij verlaat voor een ander? Er zijn zoveel leuke meisjes? Is hij nog wel blij met me? Deze vragen blijven maar door mijn hoofd spoken. Ik heb telkens van hem bevestiging nodig.
Waar komen deze angst en paniek aanvallen vandaan? (ik noem het aanvallen want zo voelt het ook). Ik haal allerlei rare dingen in mijn hoofd. Die bijvoorbeeld helemaal niet kloppen. Ik raak in een kleine depressie. Ik kan niet slapen. Hoofdpijn. Buikpijn etc.
En nog belangrijker: Hoe kom ik hier vanaf? Deze aannvallen hebben echt een slechte invloed op mijn doen en laten, mijn humeur, mijn werk en op mijn huidige relatie.
Ik wil hier vanaf. Ik wil een stuk zelfverzekerder in het leven staan. Ik wil al die negatieve gedachten niet...
Ik zit echt met een probleem dat voor mijn gevoel de laatste tijd steeds groter en lastiger mee om te gaan is.
Ik ben een meisje van 23 jaar en het begon allemaal bij mijn eerste vriendje. Met hem had ik 4 jaar lang een relatie. Hij was voor mij alles. Mijn leven. Mijn man waar ik oud mee ging worden. Helaas dacht hij er anders over en verliet mij voor een ander. Hij negeerde me totaal! En dat na 4 jaar samen zijn.
Mijn wereld storte in. Ik was alleen. Ik had me nog nooit zo vreselijk gevoeld! Ik kreeg medicijnen van de dokter omdat ik helemaal deperesief was. (was toen volgens mij 19 jaar).
Het heeft ongeveer 2 jaar geduurt voordat ik echt helemaal over deze jongen heen was.
Ik had me voorgenomen om mezelf nooit NOOIT meer zo vreselijk aan een jongen te hechten. Ik heb nu een nieuwe vriend (11 maanden) en ik merk aan mezelf dat het al te laat is. Ik ben al zo erg aan deze jongen gehecht. Ik hou zoveel van hem. Ik wil met hem oud worden. Ik wil gewoon: "liefde voor altijd". 1 man in mijn leven. Ik wil het perfecte en het liefste vriendinnetje zijn dat er maar is. Ik doe ALLES voor hem, voor ons. Als we maar samen en gelukkig kunnen zijn.
Maar omdat ik merk dat ik mezelf nu weer zo hecht aan deze jongen.. raak ik wel eens in paniek. Dan krijg ik depressie aanvallen...! Wat nou als hij mij verlaat voor een ander? Er zijn zoveel leuke meisjes? Is hij nog wel blij met me? Deze vragen blijven maar door mijn hoofd spoken. Ik heb telkens van hem bevestiging nodig.
Waar komen deze angst en paniek aanvallen vandaan? (ik noem het aanvallen want zo voelt het ook). Ik haal allerlei rare dingen in mijn hoofd. Die bijvoorbeeld helemaal niet kloppen. Ik raak in een kleine depressie. Ik kan niet slapen. Hoofdpijn. Buikpijn etc.
En nog belangrijker: Hoe kom ik hier vanaf? Deze aannvallen hebben echt een slechte invloed op mijn doen en laten, mijn humeur, mijn werk en op mijn huidige relatie.
Ik wil hier vanaf. Ik wil een stuk zelfverzekerder in het leven staan. Ik wil al die negatieve gedachten niet...
vrijdag 5 augustus 2011 om 09:08
Absoluut eens gaan praten met professionele hulp, zoals Summerdance al zegt, lijkt me. Je hebt een van de moeilijkste dingen meegemaakt die een puber kan meemaken (scheiding van je ouders) en mogelijk heb je dit niet goed verwerkt.
In ieder geval lijkt het alsof je een aantal "regels" in je hoofd hebt geprent (ik mag niets fout doen, ik ben niemand als hij niet van mij houdt) om te voorkomen dat een geliefde je verlaat. Dit kun je met een psycholoog allemaal gaan tackelen.
Heb je het trouwens al eens met je vriendje besproken?
Heel veel succes en sterkte!
In ieder geval lijkt het alsof je een aantal "regels" in je hoofd hebt geprent (ik mag niets fout doen, ik ben niemand als hij niet van mij houdt) om te voorkomen dat een geliefde je verlaat. Dit kun je met een psycholoog allemaal gaan tackelen.
Heb je het trouwens al eens met je vriendje besproken?
Heel veel succes en sterkte!
vrijdag 5 augustus 2011 om 09:13
quote:lionlily schreef op 05 augustus 2011 @ 09:08:
Absoluut eens gaan praten met professionele hulp, zoals Summerdance al zegt, lijkt me. Je hebt een van de moeilijkste dingen meegemaakt die een puber kan meemaken (scheiding van je ouders) en mogelijk heb je dit niet goed verwerkt.
In ieder geval lijkt het alsof je een aantal "regels" in je hoofd hebt geprent (ik mag niets fout doen, ik ben niemand als hij niet van mij houdt) om te voorkomen dat een geliefde je verlaat. Dit kun je met een psycholoog allemaal gaan tackelen.
Heb je het trouwens al eens met je vriendje besproken?
Heel veel succes en sterkte!
Bedankt voor je reactie. Ik heb dit al eens met mijn vriendje besproken. Hij weet denk ik niet zo goed hoe hij ermee om moet gaan... Maar dat snap ik wel. Ik weet zelf niet eens hoe ik ermee om moet gaan.
Ik vertel hem dat ik soms van die aanvallen krijg en dat het niet aan hem ligt maar aan mij. En dat ik hulp ga zoeken.
Hij zegt dat hij me wat meer aandacht zal geven.. Dat hij van me houdt en ik me geen zorgen hoef te maken.
Dit zijn voor mij erg rustgevende zinnen natuurlijk...
Maar ik voel me stom, ongelooflijk stom!
Dan denk ik over mezelf... Kom op! Je bent 23. Je woont op jezelf (alleen). Je bent een zelfstandige vrouw. Waarom ben of doe je zo afhankelijk???
Absoluut eens gaan praten met professionele hulp, zoals Summerdance al zegt, lijkt me. Je hebt een van de moeilijkste dingen meegemaakt die een puber kan meemaken (scheiding van je ouders) en mogelijk heb je dit niet goed verwerkt.
In ieder geval lijkt het alsof je een aantal "regels" in je hoofd hebt geprent (ik mag niets fout doen, ik ben niemand als hij niet van mij houdt) om te voorkomen dat een geliefde je verlaat. Dit kun je met een psycholoog allemaal gaan tackelen.
Heb je het trouwens al eens met je vriendje besproken?
Heel veel succes en sterkte!
Bedankt voor je reactie. Ik heb dit al eens met mijn vriendje besproken. Hij weet denk ik niet zo goed hoe hij ermee om moet gaan... Maar dat snap ik wel. Ik weet zelf niet eens hoe ik ermee om moet gaan.
Ik vertel hem dat ik soms van die aanvallen krijg en dat het niet aan hem ligt maar aan mij. En dat ik hulp ga zoeken.
Hij zegt dat hij me wat meer aandacht zal geven.. Dat hij van me houdt en ik me geen zorgen hoef te maken.
Dit zijn voor mij erg rustgevende zinnen natuurlijk...
Maar ik voel me stom, ongelooflijk stom!
Dan denk ik over mezelf... Kom op! Je bent 23. Je woont op jezelf (alleen). Je bent een zelfstandige vrouw. Waarom ben of doe je zo afhankelijk???
vrijdag 5 augustus 2011 om 09:17
quote:ladyw schreef op 05 augustus 2011 @ 09:13:
[...]
Bedankt voor je reactie. Ik heb dit al eens met mijn vriendje besproken. Hij weet denk ik niet zo goed hoe hij er mee om moet gaan... Maar dat snap ik wel. Ik weet zelf niet eens hoe ik ermee om moet gaan.
Ik vertel hem dat ik soms van die aanvallen krijg en dat het niet aan hem ligt maar aan mij. En dat ik hulp ga zoeken.
Hij zegt dat hij me wat meer aandacht zal geven.. Dat hij van me houdt en ik me geen zorgen hoef te maken.
Dit zijn voor mij erg rustgevende zinnen natuurlijk...
Maar ik voel me stom ongelooflijk stom!
Dan denk ik over mezelf... Kom op! Je bent 23. Je woont op jezelf (alleen). Je bent een zelfstandige vrouw. Waarom ben of doe je zo aanhankelijk???
Stom hoef je je niet te voelen. Je hebt iets naars meegemaakt en daar heb je last van. Een psych kan je precies vertellen hoe je aan deze gevoelens komt en vooral: hoe je er weer vanaf komt.
Het klinkt alsof je een lief vriendje hebt, fijn dat hij je wil steunen.
[...]
Bedankt voor je reactie. Ik heb dit al eens met mijn vriendje besproken. Hij weet denk ik niet zo goed hoe hij er mee om moet gaan... Maar dat snap ik wel. Ik weet zelf niet eens hoe ik ermee om moet gaan.
Ik vertel hem dat ik soms van die aanvallen krijg en dat het niet aan hem ligt maar aan mij. En dat ik hulp ga zoeken.
Hij zegt dat hij me wat meer aandacht zal geven.. Dat hij van me houdt en ik me geen zorgen hoef te maken.
Dit zijn voor mij erg rustgevende zinnen natuurlijk...
Maar ik voel me stom ongelooflijk stom!
Dan denk ik over mezelf... Kom op! Je bent 23. Je woont op jezelf (alleen). Je bent een zelfstandige vrouw. Waarom ben of doe je zo aanhankelijk???
Stom hoef je je niet te voelen. Je hebt iets naars meegemaakt en daar heb je last van. Een psych kan je precies vertellen hoe je aan deze gevoelens komt en vooral: hoe je er weer vanaf komt.
Het klinkt alsof je een lief vriendje hebt, fijn dat hij je wil steunen.
vrijdag 5 augustus 2011 om 09:18
Je leeft in een sprookjeswereld. Je bent niet de prinses en hij niet de prins op het witte paard. Een relatie is hard werken en vooral veel genieten, maar jij vindt dat het allemaal ideaal moet zijn en focust je daarop.
Heb je wel vriendinnen met wie je leuke dingen doet? Want je komt nu over of hij de enige op de wereld voor je is. Hoe afhankelijker je je opstelt van een man hoe meer afkeer hij voor je zal krijgen.
Succes
Heb je wel vriendinnen met wie je leuke dingen doet? Want je komt nu over of hij de enige op de wereld voor je is. Hoe afhankelijker je je opstelt van een man hoe meer afkeer hij voor je zal krijgen.
Succes
vrijdag 5 augustus 2011 om 09:24
quote:Heb je wel vriendinnen met wie je leuke dingen doet?
Ja ik heb een paar hele goede vriendinnen. En ik doe ook leuke dingen met hun. Dat is het probleem niet. Maar ik moet wel zeggen... Mijn vriendje gaat vóór alles
quote:Hoe afhankelijker je je opstelt van een man hoe meer afkeer hij voor je zal krijgen.Ik dacht dat het precies andersom was??
Ja ik heb een paar hele goede vriendinnen. En ik doe ook leuke dingen met hun. Dat is het probleem niet. Maar ik moet wel zeggen... Mijn vriendje gaat vóór alles
quote:Hoe afhankelijker je je opstelt van een man hoe meer afkeer hij voor je zal krijgen.Ik dacht dat het precies andersom was??
vrijdag 5 augustus 2011 om 09:27
quote:ladyw schreef op 05 augustus 2011 @ 09:24:
quote] Heb je wel vriendinnen met wie je leuke dingen doet? [/quote]
Ja ik heb een paar hele goede vriendinnen. En ik doe ook leuke dingen met hun. Dat is het probleem niet. Ik ben niet alleen.
[...]
Ik dacht dat het precies andersom was??Denk dat nou maar niet. Je stoot juist iemand af als je je zo afhankelijk en labiel opstelt. Het is zeeeeeer onaantrekkelijk!
quote] Heb je wel vriendinnen met wie je leuke dingen doet? [/quote]
Ja ik heb een paar hele goede vriendinnen. En ik doe ook leuke dingen met hun. Dat is het probleem niet. Ik ben niet alleen.
[...]
Ik dacht dat het precies andersom was??Denk dat nou maar niet. Je stoot juist iemand af als je je zo afhankelijk en labiel opstelt. Het is zeeeeeer onaantrekkelijk!
vrijdag 5 augustus 2011 om 09:27
quote:lionlily schreef op 05 augustus 2011 @ 09:17:
[...]
Stom hoef je je niet te voelen. Je hebt iets naars meegemaakt en daar heb je last van. Een psych kan je precies vertellen hoe je aan deze gevoelens komt en vooral: hoe je er weer vanaf komt.
Het klinkt alsof je een lief vriendje hebt, fijn dat hij je wil steunen.
Bedankt!
Hij is inderdaad erg lief.
Hij staat zo ongelooflijk positief in het leven (het tegenovergestelde van mij). Hij is altijd vrolijk en bekijkt alles van de andere kant.
Dat maakt mij ook een stuk vrolijker. Ik wou dat ik ook zo zorgeloos al hem kon leven. Dat zou het leven een stuk fijner maken.
[...]
Stom hoef je je niet te voelen. Je hebt iets naars meegemaakt en daar heb je last van. Een psych kan je precies vertellen hoe je aan deze gevoelens komt en vooral: hoe je er weer vanaf komt.
Het klinkt alsof je een lief vriendje hebt, fijn dat hij je wil steunen.
Bedankt!
Hij is inderdaad erg lief.
Hij staat zo ongelooflijk positief in het leven (het tegenovergestelde van mij). Hij is altijd vrolijk en bekijkt alles van de andere kant.
Dat maakt mij ook een stuk vrolijker. Ik wou dat ik ook zo zorgeloos al hem kon leven. Dat zou het leven een stuk fijner maken.
vrijdag 5 augustus 2011 om 09:29
vrijdag 5 augustus 2011 om 09:31
vrijdag 5 augustus 2011 om 10:47
vrijdag 5 augustus 2011 om 11:14
vrijdag 5 augustus 2011 om 11:18
quote:mopke1982 schreef op 05 augustus 2011 @ 11:14:
Laat je inderdaad door je huisarts doorverwijzen naar de psycholoog.
Zelf ben ik nu ook onder behandeling van de psycholoog en ik moet zeggen dat het echt werkt. Je krijgt dan ook "huiswerk" mee voor thuis. En wellicht kun je door zoiets alles beter relativeren.
Succes!
Ik ben heel benieuwd naar een psycholoog...
Vind het een beetje eng om alles te vertellen.
Via internet gaat zoiets natuurlijk een stuk makkelijker omdat het ook anoniem is.
Maar ik moet het toch echt gaan doen.
Eerst naar de huisarts... Die heeft mij toen ook geholpen toen het met mijn eerste vriendje uit ging. Dus die weet er gelukkig al iets vanaf.
Laat je inderdaad door je huisarts doorverwijzen naar de psycholoog.
Zelf ben ik nu ook onder behandeling van de psycholoog en ik moet zeggen dat het echt werkt. Je krijgt dan ook "huiswerk" mee voor thuis. En wellicht kun je door zoiets alles beter relativeren.
Succes!
Ik ben heel benieuwd naar een psycholoog...
Vind het een beetje eng om alles te vertellen.
Via internet gaat zoiets natuurlijk een stuk makkelijker omdat het ook anoniem is.
Maar ik moet het toch echt gaan doen.
Eerst naar de huisarts... Die heeft mij toen ook geholpen toen het met mijn eerste vriendje uit ging. Dus die weet er gelukkig al iets vanaf.
vrijdag 5 augustus 2011 om 13:27
Sterkte meid. Knap van je een relatie op je 15e, al 4 jaar volhouden. Dat lukte mij niet haha.
Maar ga eens praten met mensen, want wie weet heb je inderdaad de scheiding moeilijk verwerkt omdat je zelf heel graag wilt dat jullie voor altijd bij elkaar blijven, en dat je eigenlijk bang bent voor wat er kan gebeuren.
Maar ga eens praten met mensen, want wie weet heb je inderdaad de scheiding moeilijk verwerkt omdat je zelf heel graag wilt dat jullie voor altijd bij elkaar blijven, en dat je eigenlijk bang bent voor wat er kan gebeuren.
vrijdag 5 augustus 2011 om 13:47
quote:zwitsal_nijntje schreef op 05 augustus 2011 @ 13:27:
Sterkte meid. Knap van je een relatie op je 15e, al 4 jaar volhouden. Dat lukte mij niet haha.
Maar ga eens praten met mensen, want wie weet heb je inderdaad de scheiding moeilijk verwerkt omdat je zelf heel graag wilt dat jullie voor altijd bij elkaar blijven, en dat je eigenlijk bang bent voor wat er kan gebeuren.
Ja dat was mijn eerste en echte liefde.
Was er ook heeeel trots op dat we al zo lang samen waren.
Over de scheiding van mijn ouders:
Ik twijfel of het daar aan ligt omdat ze het namelijk heel goed samen hebben opgelost. Ze hebben mij en mijn zusje altijd vrij gelaten. En na de scheiding nooit meer ruzie gehad. Ze komen op elkaars verjaardagen en er is niks van ruzie, jalozie of strijdt te merken.
Maar de scheiding zelf was even geen pretje. Maar juist omdat ze het daarna met zijn allen zo goed hebben opgelost zou je toch denken dat je daar als kind vrede mee hebt. Ik had dat gevoel in ieder geval erover.
Sterkte meid. Knap van je een relatie op je 15e, al 4 jaar volhouden. Dat lukte mij niet haha.
Maar ga eens praten met mensen, want wie weet heb je inderdaad de scheiding moeilijk verwerkt omdat je zelf heel graag wilt dat jullie voor altijd bij elkaar blijven, en dat je eigenlijk bang bent voor wat er kan gebeuren.
Ja dat was mijn eerste en echte liefde.
Was er ook heeeel trots op dat we al zo lang samen waren.
Over de scheiding van mijn ouders:
Ik twijfel of het daar aan ligt omdat ze het namelijk heel goed samen hebben opgelost. Ze hebben mij en mijn zusje altijd vrij gelaten. En na de scheiding nooit meer ruzie gehad. Ze komen op elkaars verjaardagen en er is niks van ruzie, jalozie of strijdt te merken.
Maar de scheiding zelf was even geen pretje. Maar juist omdat ze het daarna met zijn allen zo goed hebben opgelost zou je toch denken dat je daar als kind vrede mee hebt. Ik had dat gevoel in ieder geval erover.
vrijdag 2 september 2011 om 21:29
quote:ladyw schreef op 08 augustus 2011 @ 07:22:
iemand nog een reactie?
Hoe groter de angst hoe idioter je je gaat gedragen hoe meer je een man/vriend van je verwijdert.
Maar ook het spreekwoord "Zoals de waard is, vertrouwd hij zijn gasten" is hierop misschien van toepassing.
Goed dat je aan jezelf gaat werken!
iemand nog een reactie?
Hoe groter de angst hoe idioter je je gaat gedragen hoe meer je een man/vriend van je verwijdert.
Maar ook het spreekwoord "Zoals de waard is, vertrouwd hij zijn gasten" is hierop misschien van toepassing.
Goed dat je aan jezelf gaat werken!
Zie QR
