Relaties
alle pijlers
Verleden
zondag 14 november 2010 om 15:53
Ik open dit topic omdat ik er best mee zit en toch wel wat advies en tips kan gebruiken
Ik ben 20jaar en heb een hele lieve vriend van 31jaar waar ik ontzettend dol op ben en mijn toekomst mee wil delen.
Alleen...
Ik was 13jaar toen ik mijn eerste relatie kreeg. In die periode was ik énorm depressief, zag geen uitweg en dronk constant. Ik leerde mijn toenmalige vriend kennen die ik even F noem. F was toen 25jaar oud en op mij verliefd geworden(waarom word jullie snel duidelijk).
Omdat ik een weglopertje was(ik kon met mezelf geen blijf, niet overweg en had constant ruzie met mijn ouders) besloten mijn ouders om het een kans te geven maar ze hielden het wel in de gaten. Ik zeg mijn ouders maar op dat moment was alleen mijn moeder op de hoogte van de relatie(althans, dat dachten we).
Toen we 2maanden samen waren wist ik al ergens dat hij geen gewone jongen was.
Hij was de eigenaar van mijn verzorgpaard en geloof me, het dier betekende (en nu nog) héél veel voor me en was ook een grote reden waarom ik zo lang bij hem bleef...
Op mijn 14e werd ik ontmaagd door hem wat oké was. Daarna hadden we regelmatig seks( maar stiekem want mijn vader mocht het niet weten). Echter verkrachtte hij me een maand voor ik 15 werd op Valentijn. Ik kon geen woord uitbrengen, niet bewegen en lag maar te huilen en te wensen dat hij snel klaar was...
Ik was ook gewond.
Daarna hebben we nog regelmatig seks gehad en ik achteraf alleen maar kon huilen of spijt had van wat er gebeurde.
Helaas was hij ook ziek...
Hij had al zelf aparte ideeën maar dat werd snel duidelijk toen ik vermoedde dat ik zwanger was(ik was 15) Ik moest van hem zoveel pillen nemen dat ik een miskraam kon krijgen en anders zou hij het kind er wel eigenhandig uit werken. Een ander idee was om me naar een abortuskliniek te sturen in Nederland(ben van België) zonder medeweten van mijn ouders.
Wilde ik het kind toch houden, dan moest ik het 2jaar verborgen houden voor de buitenwereld. Uiteindelijk weten we niet of ik daadwerkelijk zwanger was.
Om maar even een voorbeeld te noemen hoe ziek hij was.
Hij wastte zich ook zelden en gaf mij Chlamydia.
Ik herinner me nog dat het altijd zeer koud was bij hem thuis...
Om even terug te komen op de intimiteit:
die kreeg ik zelden, als ik een knuffel wilde stootte hij me af
Als hij een hand op mijn been legde wist ik al dat hij seks wilde
Van dit waren mijn ouders niet op de hoogte, ze wisten van de relatie maar niet dat het zo erg was en dat ik me zo alleen voelde
Op mijn 16e heb ik het uitgemaakt, een halfjaar later kon mijn moeder definitief het contact verbreken aangezien hij haar erg claimde en chanteerde.
Maar wat heeft dat met mijn vriend te maken? Alles!
Ik heb periodes dat ik zeer veel behoefte heb aan intimiteit en periodes dat ik met rust wil gelaten worden en mijn vriend haast afstoot. Natuurlijk wil ik dat niet maar mijn lichaam verstart en ik voel me onaangenaam.
Eigenlijk heb ik op seksueel gebied het grootste probleem.
Ik ben zeer ongevoelig voor tedere aanrakingen, strelingen (met de tong) doet mijn geen kippenvel krijgen, zelfs orale seks doet amper wat bij me. Vingeren voelt zeer onaangenaam daar beneden en vooral...bij penetratie heb ik helse pijn bij het binnenkomen, na een poosje is het weer beter maar merk ik dat ik droger word en het minder fijn vind.
Dit alles heb ik sinds mijn ervaring en ik wil er eindelijk vanaf!!
Ik leef nog teveel in het verleden en word er mee geconfronteerd in mijn relatie wat ik niet meer wil. Mijn ex heeft inmiddels gezegd dat hij nog eens zulk een jong meisje wilt en is overduidelijk ziekelijk.
Ik heb de 29e een afspraak staan bij de gyneacoloog om lichamelijk alles uit te sluiten en ik en mijn vriend gaan bij een relatietherapeut en seksuologe.
Maar ik ben nu 20, het is al 5jaar geleden maar nog heb ik het gevoel dat mijn ex mij beheerst.
Ik ben overigens al 4jaar samen met mijn huidige vriend waarvan 3jaar samenwonend
Ik ben 20jaar en heb een hele lieve vriend van 31jaar waar ik ontzettend dol op ben en mijn toekomst mee wil delen.
Alleen...
Ik was 13jaar toen ik mijn eerste relatie kreeg. In die periode was ik énorm depressief, zag geen uitweg en dronk constant. Ik leerde mijn toenmalige vriend kennen die ik even F noem. F was toen 25jaar oud en op mij verliefd geworden(waarom word jullie snel duidelijk).
Omdat ik een weglopertje was(ik kon met mezelf geen blijf, niet overweg en had constant ruzie met mijn ouders) besloten mijn ouders om het een kans te geven maar ze hielden het wel in de gaten. Ik zeg mijn ouders maar op dat moment was alleen mijn moeder op de hoogte van de relatie(althans, dat dachten we).
Toen we 2maanden samen waren wist ik al ergens dat hij geen gewone jongen was.
Hij was de eigenaar van mijn verzorgpaard en geloof me, het dier betekende (en nu nog) héél veel voor me en was ook een grote reden waarom ik zo lang bij hem bleef...
Op mijn 14e werd ik ontmaagd door hem wat oké was. Daarna hadden we regelmatig seks( maar stiekem want mijn vader mocht het niet weten). Echter verkrachtte hij me een maand voor ik 15 werd op Valentijn. Ik kon geen woord uitbrengen, niet bewegen en lag maar te huilen en te wensen dat hij snel klaar was...
Ik was ook gewond.
Daarna hebben we nog regelmatig seks gehad en ik achteraf alleen maar kon huilen of spijt had van wat er gebeurde.
Helaas was hij ook ziek...
Hij had al zelf aparte ideeën maar dat werd snel duidelijk toen ik vermoedde dat ik zwanger was(ik was 15) Ik moest van hem zoveel pillen nemen dat ik een miskraam kon krijgen en anders zou hij het kind er wel eigenhandig uit werken. Een ander idee was om me naar een abortuskliniek te sturen in Nederland(ben van België) zonder medeweten van mijn ouders.
Wilde ik het kind toch houden, dan moest ik het 2jaar verborgen houden voor de buitenwereld. Uiteindelijk weten we niet of ik daadwerkelijk zwanger was.
Om maar even een voorbeeld te noemen hoe ziek hij was.
Hij wastte zich ook zelden en gaf mij Chlamydia.
Ik herinner me nog dat het altijd zeer koud was bij hem thuis...
Om even terug te komen op de intimiteit:
die kreeg ik zelden, als ik een knuffel wilde stootte hij me af
Als hij een hand op mijn been legde wist ik al dat hij seks wilde
Van dit waren mijn ouders niet op de hoogte, ze wisten van de relatie maar niet dat het zo erg was en dat ik me zo alleen voelde
Op mijn 16e heb ik het uitgemaakt, een halfjaar later kon mijn moeder definitief het contact verbreken aangezien hij haar erg claimde en chanteerde.
Maar wat heeft dat met mijn vriend te maken? Alles!
Ik heb periodes dat ik zeer veel behoefte heb aan intimiteit en periodes dat ik met rust wil gelaten worden en mijn vriend haast afstoot. Natuurlijk wil ik dat niet maar mijn lichaam verstart en ik voel me onaangenaam.
Eigenlijk heb ik op seksueel gebied het grootste probleem.
Ik ben zeer ongevoelig voor tedere aanrakingen, strelingen (met de tong) doet mijn geen kippenvel krijgen, zelfs orale seks doet amper wat bij me. Vingeren voelt zeer onaangenaam daar beneden en vooral...bij penetratie heb ik helse pijn bij het binnenkomen, na een poosje is het weer beter maar merk ik dat ik droger word en het minder fijn vind.
Dit alles heb ik sinds mijn ervaring en ik wil er eindelijk vanaf!!
Ik leef nog teveel in het verleden en word er mee geconfronteerd in mijn relatie wat ik niet meer wil. Mijn ex heeft inmiddels gezegd dat hij nog eens zulk een jong meisje wilt en is overduidelijk ziekelijk.
Ik heb de 29e een afspraak staan bij de gyneacoloog om lichamelijk alles uit te sluiten en ik en mijn vriend gaan bij een relatietherapeut en seksuologe.
Maar ik ben nu 20, het is al 5jaar geleden maar nog heb ik het gevoel dat mijn ex mij beheerst.
Ik ben overigens al 4jaar samen met mijn huidige vriend waarvan 3jaar samenwonend
zondag 14 november 2010 om 17:18
quote:Armaris schreef op 14 november 2010 @ 17:10:
Heb het ergens diep weggestopt en ben bang oude wonden open te rijden als ik aangifte doe
Die angst is heel begrijpelijk. Want dan moet je weer het verhaal gaan vertellen en het op een bepaalde manier gaan herbeleven. En dat is gewoon rot, naar, eng.
Aangifte doen is vaak belangrijk omdat het de bevestiging geeft dat anderen, instanties, wetgevers, mensen die er op toezien dat nare dingen niet gebeuren, óók vinden dat jou iets naars is overkomen. Dat je niet alleen bent in je verontwaardiging, dat anderen, mensen met autoriteit, óók vinden dat wat er gebeurd is niet kan en niet mag.
Zo kan IK je dat wel vertellen, maar het maakt veel meer indruk als de politie je dat vertelt. En dat is normaal, dat is zoals de menselijke geest werkt.
Maar probeer niet teveel in één keer te doen. Kleine stapjes. Je hoeft nu nog helemaal niet te besluiten aangifte te doen. Je kunt eerst besluiten of je dat informatieve gesprek aan wil gaan. Ook tijdens dat gesprek hoef je nog niet te beslissen of je aangifte wil doen. Maar dat gesprek is wel een stap in de richting van het nemen van het uiteindelijke besluit. Stapje voor stapje. Niet meteen gaan rennen, want je weet helemaal nog niet waar je heen wil rennen.
Heb het ergens diep weggestopt en ben bang oude wonden open te rijden als ik aangifte doe
Die angst is heel begrijpelijk. Want dan moet je weer het verhaal gaan vertellen en het op een bepaalde manier gaan herbeleven. En dat is gewoon rot, naar, eng.
Aangifte doen is vaak belangrijk omdat het de bevestiging geeft dat anderen, instanties, wetgevers, mensen die er op toezien dat nare dingen niet gebeuren, óók vinden dat jou iets naars is overkomen. Dat je niet alleen bent in je verontwaardiging, dat anderen, mensen met autoriteit, óók vinden dat wat er gebeurd is niet kan en niet mag.
Zo kan IK je dat wel vertellen, maar het maakt veel meer indruk als de politie je dat vertelt. En dat is normaal, dat is zoals de menselijke geest werkt.
Maar probeer niet teveel in één keer te doen. Kleine stapjes. Je hoeft nu nog helemaal niet te besluiten aangifte te doen. Je kunt eerst besluiten of je dat informatieve gesprek aan wil gaan. Ook tijdens dat gesprek hoef je nog niet te beslissen of je aangifte wil doen. Maar dat gesprek is wel een stap in de richting van het nemen van het uiteindelijke besluit. Stapje voor stapje. Niet meteen gaan rennen, want je weet helemaal nog niet waar je heen wil rennen.
(Iranian version)
zondag 14 november 2010 om 18:19
Shahla, TO is Belgische en dus is de Belgische wetgeving van toepassing.
De gevolgen voor welk gezin bedoel je, Armaris? Voor jouw gezin of het zijne? Heeft hij eigenlijk zelf kinderen, ook dochters misschien? Waarom denk je dat het voor jouw gezin gevolgen zou hebben als je ouders achter je staan? Ben je bang voor publiciteit bijvoorbeeld? Dat zijn zaken die je met de politie kunt bespreken voordat je aangifte doet. Dan kun je met kennis van zaken een besluit nemen. Het is anders als je er met kennis van zaken van afziet dan als je dat uit angst doet, denk ik.
Ik krijg het koud als ik eraan denk dat hij - wellicht nu al - met jonge meisjes hetzelfde doet als wat hij met jou heeft gedaan. In zijn positie is dat behoorlijk makkelijk, zeker als het meisjes zijn die helemaal paardengek zijn.
Het verbaast me dat de politie geen vervolging heeft ingesteld maar de zaak heeft laten rusten. In geval van ontucht met een minderjarige moet een zaak niet afhankelijk zijn van aangifte van het slachtoffer, lijkt mij. Of is je gevraagd een verklaring af te leggen en heb je dat geweigerd? Zonder dat kan ik me voorstellen dat ze geen zaak hadden.
Ik denk heel eerlijk gezegd dat die oude wonden nog helemaal open liggen en niet geheeld zijn. Dat blijkt wel uit het feit dat je in het heden nog zo veel gevolgen ondervindt van wat er gebeurd is. Dat helen kun je gaan doen door middel van therapie, maar aangifte doen kan ook helend werken. Je kon destijds niet voor jezelf opkomen. Nu kun je dat wel. Dat zal je sterker maken. De pijn die je nu voelt, zal zich onder andere omzetten in woede en woede geeft kracht. Die kracht zal je helpen dit achter je te laten en een nieuwe toekomst op te bouwen.
Ik heb het idee dat je je ergens ook medeverantwoordelijk voelt voor het misbruik - je noemt het bijvoorbeeld een relatie terwijl het feitelijk seksueel misbruik was. Het punt met misbruik is dat een volwassene allerlei trucs kan gebruiken om het slachtoffer behalve lichamelijk ook psychologisch en emotioneel onder druk te zetten. Hierdoor heb jij nu misschien het gevoel dat je er ook voor koos om seks met hem te hebben en dat je een relatie met hem bent aangegaan. Dit is precies de reden waarom seks met minderjarigen verboden is: ze zijn niet in staat hierin een verantwoordelijke keuze te maken. Je was slachtoffer. En je was een kind. Hij is de enige dader in dit verhaal.
De gevolgen voor welk gezin bedoel je, Armaris? Voor jouw gezin of het zijne? Heeft hij eigenlijk zelf kinderen, ook dochters misschien? Waarom denk je dat het voor jouw gezin gevolgen zou hebben als je ouders achter je staan? Ben je bang voor publiciteit bijvoorbeeld? Dat zijn zaken die je met de politie kunt bespreken voordat je aangifte doet. Dan kun je met kennis van zaken een besluit nemen. Het is anders als je er met kennis van zaken van afziet dan als je dat uit angst doet, denk ik.
Ik krijg het koud als ik eraan denk dat hij - wellicht nu al - met jonge meisjes hetzelfde doet als wat hij met jou heeft gedaan. In zijn positie is dat behoorlijk makkelijk, zeker als het meisjes zijn die helemaal paardengek zijn.
Het verbaast me dat de politie geen vervolging heeft ingesteld maar de zaak heeft laten rusten. In geval van ontucht met een minderjarige moet een zaak niet afhankelijk zijn van aangifte van het slachtoffer, lijkt mij. Of is je gevraagd een verklaring af te leggen en heb je dat geweigerd? Zonder dat kan ik me voorstellen dat ze geen zaak hadden.
Ik denk heel eerlijk gezegd dat die oude wonden nog helemaal open liggen en niet geheeld zijn. Dat blijkt wel uit het feit dat je in het heden nog zo veel gevolgen ondervindt van wat er gebeurd is. Dat helen kun je gaan doen door middel van therapie, maar aangifte doen kan ook helend werken. Je kon destijds niet voor jezelf opkomen. Nu kun je dat wel. Dat zal je sterker maken. De pijn die je nu voelt, zal zich onder andere omzetten in woede en woede geeft kracht. Die kracht zal je helpen dit achter je te laten en een nieuwe toekomst op te bouwen.
Ik heb het idee dat je je ergens ook medeverantwoordelijk voelt voor het misbruik - je noemt het bijvoorbeeld een relatie terwijl het feitelijk seksueel misbruik was. Het punt met misbruik is dat een volwassene allerlei trucs kan gebruiken om het slachtoffer behalve lichamelijk ook psychologisch en emotioneel onder druk te zetten. Hierdoor heb jij nu misschien het gevoel dat je er ook voor koos om seks met hem te hebben en dat je een relatie met hem bent aangegaan. Dit is precies de reden waarom seks met minderjarigen verboden is: ze zijn niet in staat hierin een verantwoordelijke keuze te maken. Je was slachtoffer. En je was een kind. Hij is de enige dader in dit verhaal.
Ga in therapie!
zondag 14 november 2010 om 19:14
Ga ALSJEBLIEFT aangiften doen!! Deze man is duidelijk ziek in zijn hoofd!!! Je bent vast niet het enige (erg jonge) slachtoffer hoor. Doe het voor andere meiden maar ook voor jezelf!!!!
Hoe kan je zoiets afsluiten, als hij nog gewoon rondloopt en er mee weg komt?!
Dit is gewoon een pedofiel hoor, met een hele ziekelijk geest.
En je kan dan ook gelijk 'slachtoffer hulp' krijgen.
Ik wens je heeeeeeeel veel sterkte toe!!!
Hoe kan je zoiets afsluiten, als hij nog gewoon rondloopt en er mee weg komt?!
Dit is gewoon een pedofiel hoor, met een hele ziekelijk geest.
En je kan dan ook gelijk 'slachtoffer hulp' krijgen.
Ik wens je heeeeeeeel veel sterkte toe!!!
zondag 14 november 2010 om 23:46
Bedankt voor jullie reacties dames
Ik ga zeker met mijn psychologe het er over hebben en eens juridisch advies inwinnen maar ik weet eigenlijk niet of ik er klaar voor ben. Net nu voel ik prima in mijn vel, denk ik er minder aan en dat omdat ik bang ben het terug naar boven te halen.
Ik denk zeker aan de andere jonge meisjes en hoe manipulerend hij wel kan zijn. Ik bedoel maar, hij heeft mijn ouders financieel echt misbruikt en ze waren zo goed van vertrouwen...
Helaas willen zij het laten rusten maar ik kan dat niet, het idee van aangifte doen spookt nog steeds door mijn hoofd...
Ik ben bang voor mijn ouders, dat ze problemen zullen krijgen omdat ze destijds achter stonden, wat niet wegneemt dat ze niet op de hoogte waren van wat er zich echt afspeelde.
DIT houd me vooral tegen om aangifte te doen, het is nu goed in het gezin en ik wil geen ruzie veroorzaken.
Hij heeft geen kinderen(of ik weet iets niet) en ik verwacht ook niet dat die er snel komen. Het enige wat goed is, is dat hij hoogbegaafd is maar gek geleerd zeiden we altijd.
Als je met hem praat zie je duidelijk dat er iets mis is en als je hem leert kennen...iets grondig mis
Ik herinner me nog zijn kille,koude huis met zijn vuile lakens waar beesten in liepen. En die misschien ook wel door anderen gedeeld waren. Ik kan me nog zo goed zijn gezicht inbeelden tijdens de seks dat ik er nachtmerries van krijg.
Als hij klaar was moest ik me gaan verschonen en vooral beneden naar het toilet(lees stinkend hok vol met ongedierte) want boven mocht ik niet, in een bepaalde kamer mocht ik niet rondlopen als het niet aan was want iemand zou me kunnen zien... Heb zoveel moeten ondergaan bij die man dat ik het me zo gemakkelijk voor de geest kan halen helaas.
Toen het gedaan was was ik ook echt met hem klaar, maar het heeft 3jaar geduurd en een heel plan voor ik het kon uitmaken en uuuuuren inpraten op me want ik was zo bang voor de gevolgen. Na een halfjaar kon mijn moeder pas breken
Hij chanteerde haar tot midden in de nacht, dreigde met zelfmoord en had haar emotioneel in zijn macht.
Ik zei dat ik zoveel van dat paard hield, dat was mijn maatje en mijn redding in die moeilijke tijd. Maar toen moest ik kiezen tussen mijn moeder en mijn maatje en koos ik voor mijn moeder. Achteraf gezien was dat haar redding geweest want ze had al duidelijk lichamelijke klachten van heel dit gedoe
Waarom zeg ik dit? Omdat het me grotendeels oplucht en als ik het terug lees het ook beter kan begrijpen
Ik ga zeker met mijn psychologe het er over hebben en eens juridisch advies inwinnen maar ik weet eigenlijk niet of ik er klaar voor ben. Net nu voel ik prima in mijn vel, denk ik er minder aan en dat omdat ik bang ben het terug naar boven te halen.
Ik denk zeker aan de andere jonge meisjes en hoe manipulerend hij wel kan zijn. Ik bedoel maar, hij heeft mijn ouders financieel echt misbruikt en ze waren zo goed van vertrouwen...
Helaas willen zij het laten rusten maar ik kan dat niet, het idee van aangifte doen spookt nog steeds door mijn hoofd...
Ik ben bang voor mijn ouders, dat ze problemen zullen krijgen omdat ze destijds achter stonden, wat niet wegneemt dat ze niet op de hoogte waren van wat er zich echt afspeelde.
DIT houd me vooral tegen om aangifte te doen, het is nu goed in het gezin en ik wil geen ruzie veroorzaken.
Hij heeft geen kinderen(of ik weet iets niet) en ik verwacht ook niet dat die er snel komen. Het enige wat goed is, is dat hij hoogbegaafd is maar gek geleerd zeiden we altijd.
Als je met hem praat zie je duidelijk dat er iets mis is en als je hem leert kennen...iets grondig mis
Ik herinner me nog zijn kille,koude huis met zijn vuile lakens waar beesten in liepen. En die misschien ook wel door anderen gedeeld waren. Ik kan me nog zo goed zijn gezicht inbeelden tijdens de seks dat ik er nachtmerries van krijg.
Als hij klaar was moest ik me gaan verschonen en vooral beneden naar het toilet(lees stinkend hok vol met ongedierte) want boven mocht ik niet, in een bepaalde kamer mocht ik niet rondlopen als het niet aan was want iemand zou me kunnen zien... Heb zoveel moeten ondergaan bij die man dat ik het me zo gemakkelijk voor de geest kan halen helaas.
Toen het gedaan was was ik ook echt met hem klaar, maar het heeft 3jaar geduurd en een heel plan voor ik het kon uitmaken en uuuuuren inpraten op me want ik was zo bang voor de gevolgen. Na een halfjaar kon mijn moeder pas breken
Hij chanteerde haar tot midden in de nacht, dreigde met zelfmoord en had haar emotioneel in zijn macht.
Ik zei dat ik zoveel van dat paard hield, dat was mijn maatje en mijn redding in die moeilijke tijd. Maar toen moest ik kiezen tussen mijn moeder en mijn maatje en koos ik voor mijn moeder. Achteraf gezien was dat haar redding geweest want ze had al duidelijk lichamelijke klachten van heel dit gedoe
Waarom zeg ik dit? Omdat het me grotendeels oplucht en als ik het terug lees het ook beter kan begrijpen
maandag 15 november 2010 om 01:24
Ik heb ook wel eens aangifte gedaan tegen een monster. Je wilt niet weten, hoe bang ik was. Toen het hele proces achter de rug was en hij was veroordeeld, viel er een last van mijn schouders! Ik ben er daarna heel sterk uitgekomen!! Kon mijzelf weer in de spiegel bekijken en van mijzelf houden. Ik had het GEFLIKT! Ik was die enge drempel over gegaan en had mijn angsten overwonnen!!
Ik gun jou dat gevoel ook! Ga er voor! Je kan het!! Ik hoop echt dat je voor jezelf kiest!!! Sukses hoor.
Ik gun jou dat gevoel ook! Ga er voor! Je kan het!! Ik hoop echt dat je voor jezelf kiest!!! Sukses hoor.
maandag 15 november 2010 om 09:44
Wat goed van je dat je dat hebt gedaan, kippenkop, en wat een goed gevoel moet het geven als je het achter de rug hebt. Dan kun je het echt afsluiten, lijkt me. Hoewel hetgeen je hebt meegemaakt nooit helemaal weg is natuurlijk.
Armaris, ik vind het echt verschrikkelijk voor je wat je als jong meisje allemaal hebt moeten meemaken. Ik heb het idee dat je voor een deel nog in de denkwijze van toen zit. Je schrijft dat je ouders erachter stonden... dat waag ik te betwijfelen. Je schreef eerder dat ze geen keus hadden omdat jij erg koppig was. Hij had jou in zijn macht en zij wisten niet wat ze daartegen konden beginnen. Je schrijft over seks terwijl het om verkrachtingen/seksueel misbruik ging. Het lijkt alsof je er zelf mee instemde, maar vanwege je minderjarigheid en de machtssituatie was dat helemaal niet zo.
Je zal, met de hulp van je therapeuten, je eigen geschiedenis moeten herschrijven. Ik denk dat je dan pas rust zal hebben. Je hebt het verleden nu begraven, maar daarmee is het nog niet weg. Verre van zelfs, als ik het zo hoor.
Als je nu goed in je vel zit, is het misschien juist het goede moment. Je hebt nu ruimte en energie voor dit proces, je voelt je sterk. Het kan goed zijn de dingen hier ook van je af te schrijven. Maar kijk alsjeblieft wel uit met de emoties die je hierbij losmaakt. Misschien kun je dit eens met je psycholoog bespreken. Het is misschien beter dit onder haar begeleiding te doen.
Armaris, ik vind het echt verschrikkelijk voor je wat je als jong meisje allemaal hebt moeten meemaken. Ik heb het idee dat je voor een deel nog in de denkwijze van toen zit. Je schrijft dat je ouders erachter stonden... dat waag ik te betwijfelen. Je schreef eerder dat ze geen keus hadden omdat jij erg koppig was. Hij had jou in zijn macht en zij wisten niet wat ze daartegen konden beginnen. Je schrijft over seks terwijl het om verkrachtingen/seksueel misbruik ging. Het lijkt alsof je er zelf mee instemde, maar vanwege je minderjarigheid en de machtssituatie was dat helemaal niet zo.
Je zal, met de hulp van je therapeuten, je eigen geschiedenis moeten herschrijven. Ik denk dat je dan pas rust zal hebben. Je hebt het verleden nu begraven, maar daarmee is het nog niet weg. Verre van zelfs, als ik het zo hoor.
Als je nu goed in je vel zit, is het misschien juist het goede moment. Je hebt nu ruimte en energie voor dit proces, je voelt je sterk. Het kan goed zijn de dingen hier ook van je af te schrijven. Maar kijk alsjeblieft wel uit met de emoties die je hierbij losmaakt. Misschien kun je dit eens met je psycholoog bespreken. Het is misschien beter dit onder haar begeleiding te doen.
Ga in therapie!
maandag 15 november 2010 om 22:15
Bedankt voor jullie reacties
Ga morgen naar de psychologe, als ik er aan toe ben kaart ik het zeker eens aan Ze weet overigens dat ik op een forum zit dus dat is geen punt.
En dubiootje, misschien heb je wel helemaal gelijk maar zag/zie ik dat zelf niet in, het is gek om zulke dingen te horen, weet je
Ik denk ook...wat als hij niet veroordeeld wordt? Wat dan?
Ga morgen naar de psychologe, als ik er aan toe ben kaart ik het zeker eens aan Ze weet overigens dat ik op een forum zit dus dat is geen punt.
En dubiootje, misschien heb je wel helemaal gelijk maar zag/zie ik dat zelf niet in, het is gek om zulke dingen te horen, weet je
Ik denk ook...wat als hij niet veroordeeld wordt? Wat dan?
