Relaties
alle pijlers
Verschil opleiding ouders en jijzelf / generatiekloof.
woensdag 7 april 2010 om 21:11
Ik heb met mijn ouders nooit goed kunnen praten over keuzes die ik gemaakt heb, mijn werk etc. Vanaf mijn zestiende denk ik dat ik mijn eigen weg zo'n beetje ben gegaan, ik kon ze niet goed bereiken, als jullie begrijpen wat ik bedoel.
Het voelt alleen als een grote leegte. Het is fijn als je met je ouders van gedachten kunt wisselen over je werk, je relaties, vrienden etc. De behoefte om vaak naar mijn vader te gaan is niet zo groot maar ik heb er ook wel verdriet van en ik mis die band. IK kom er wel hoor het is en blijft mijn vader maar we zijn (jammer genoeg) heel snel uitgepraat....Ben blij dat onze kindjes mee zijn, dat geeft dan vaak ook wat afleiding.
Wie herkent dit en hoe ga je er mee om?
Het voelt alleen als een grote leegte. Het is fijn als je met je ouders van gedachten kunt wisselen over je werk, je relaties, vrienden etc. De behoefte om vaak naar mijn vader te gaan is niet zo groot maar ik heb er ook wel verdriet van en ik mis die band. IK kom er wel hoor het is en blijft mijn vader maar we zijn (jammer genoeg) heel snel uitgepraat....Ben blij dat onze kindjes mee zijn, dat geeft dan vaak ook wat afleiding.
Wie herkent dit en hoe ga je er mee om?
anoniem_101921 wijzigde dit bericht op 08-04-2010 23:11
Reden: herkenning
Reden: herkenning
% gewijzigd
woensdag 7 april 2010 om 21:13
woensdag 7 april 2010 om 21:15
Het is natuurlijk fijn als je met alles bij je ouders terecht kunt, maar mijn ervaring is dat dit (lang) niet altijd het geval is. Mijn moeder leeft nog wel, maar zij is zo'n beetje de laatste persoon waar ik naartoe zou gaan als ik ergens mee zit.
Ik ben daar niet langer teleurgesteld of verdrietig over, omdat ik door de jaren heen mijn verwachtingen heb bijgesteld. Als ik nu bij haar langs ga praten we over koetjes en kalfjes en inderdaad over de (klein)kinderen. Voor de serieuze zaken heb ik mijn man, mijn broer en vrienden en vriendinnen (en het forum, haha).
Ik ben daar niet langer teleurgesteld of verdrietig over, omdat ik door de jaren heen mijn verwachtingen heb bijgesteld. Als ik nu bij haar langs ga praten we over koetjes en kalfjes en inderdaad over de (klein)kinderen. Voor de serieuze zaken heb ik mijn man, mijn broer en vrienden en vriendinnen (en het forum, haha).
The time is now
woensdag 7 april 2010 om 21:16
Ik herken dit bij mijn schoonouders en vriend.
Ik denk dat het niet alleen te maken heeft met opleidingsniveau.
Hoe ga je er mee om? Accepteren. Gezellig kletsen over koetjes en kalfjes en verder niet teveel diepgang verwachten.
Klets lekker over de kindjes bijvoorbeeld, vindt hij dat niet heel erg leuk?
Ik denk dat het niet alleen te maken heeft met opleidingsniveau.
Hoe ga je er mee om? Accepteren. Gezellig kletsen over koetjes en kalfjes en verder niet teveel diepgang verwachten.
Klets lekker over de kindjes bijvoorbeeld, vindt hij dat niet heel erg leuk?
woensdag 7 april 2010 om 21:16
Hi sterrenmixje, ik kan het me wel voorstellen, maar dat ligt vast niet alleen aan opleidingsniveau. Mijn oma had geen opleiding (nouja, vijf jaar lagere school ofzo), en begreep veel meer dan mijn professorige vader, die mijn -ook universitaire- werk niet begrijpt. Misschien staat je vader niet zo open voor gesprekken over het leven, of jij niet zo voor wat hem bezighoudt?
woensdag 7 april 2010 om 21:17
Wat vind jou vader leuk? Waar houdt hij van? Wat is zijn lievelingskleur? Wat zou hij doen al hij een miljoen won? Hoe is hij groot geworden ? Wat vindt hij van zijn moeder? Wat vond hij leuk vroeger als jongen van 20? Wat deed hij toen graag? Hoe is hij opgegroeit?
nah kan nog wel even doorgaan...... vaak zijn vragen stellen een manier van contact maken. Het is ook een kwestie denk ik om uit jouw gevoel "wat moet ik ermee"te stappen.
nah kan nog wel even doorgaan...... vaak zijn vragen stellen een manier van contact maken. Het is ook een kwestie denk ik om uit jouw gevoel "wat moet ik ermee"te stappen.
woensdag 7 april 2010 om 21:21
Ik snap wat je bedoelt. Ik zie dat namelijk heel duidelijk terug in het gezin waar mijn man in opgegroeid is. Mijn man komt uit een echt arbeidersgezin en heeft zichzelf voor wat betreft opleidingen helemaal zelf moeten redden. Zijn ouders hadden echt nergens kaas van gegeten en konden hem dus ook niet helpen met huiswerk oid. Zijn vader is inmiddels overleden en uitgerekend hij was degene, die zich nog een beetje interesseerde voor wat er om zich heen gebeurde. Hij had zijn volkstuin en zijn kaartavondje en sprak nog wel eens mensen. Mijn schoonmoeder daarentegen interesseert zich werkelijk helemaal nergens voor, heeft geen hobbies, weinig behoefte aan sociale contacten - er komt sporadisch wel eens iemand op bezoek - en vindt de manier waarop zij haar leven leeft prima. Alle pogingen tot een goed gesprek eindigen meestal in een praatje over het weer.....tja.....
woensdag 7 april 2010 om 21:22
Nou, nou, nou, nou, nou BGB, een beetje minder had je niet misstaan hoor...
T.O, ik snap heel goed wat je bedoeld. Dan niet uit mijn eigen gezin, mijn ouders zijn beiden gepromoveerd, en ik heb máár hbo, en dus geen eens een universitaire studie achter de kiezen.
Mijn man echter is bijzonder begaafd met een iq van boven de 150, maar ik nooit gestimuleerd, heeft altijd zijn eigen pad bewandeld en gekozen, en daardoor mede ook geen contact meer met het thuisfront, of althans nauwelijks dan. Voor onze kinderen doet hij beleefd, maar daarmee is dan ook wel alles gezegt...
Geen constructieve bijdrage mijnerzijds dus, maar wel een hart onder de riem.
T.O, ik snap heel goed wat je bedoeld. Dan niet uit mijn eigen gezin, mijn ouders zijn beiden gepromoveerd, en ik heb máár hbo, en dus geen eens een universitaire studie achter de kiezen.
Mijn man echter is bijzonder begaafd met een iq van boven de 150, maar ik nooit gestimuleerd, heeft altijd zijn eigen pad bewandeld en gekozen, en daardoor mede ook geen contact meer met het thuisfront, of althans nauwelijks dan. Voor onze kinderen doet hij beleefd, maar daarmee is dan ook wel alles gezegt...
Geen constructieve bijdrage mijnerzijds dus, maar wel een hart onder de riem.
woensdag 7 april 2010 om 21:25
quote:blijfgewoonbianca schreef op 07 april 2010 @ 21:13:
Praat je weleens over wat je vader bezig houdt of vind je dat geen interessante onderwerpen?
Sneu voor jullie beiden dat jij zo hoog op je paard zit. dat paard waar je ouders je nota bene zelf op gehesen hebben.Slaat nergens op. Het zou namelijk wel eens heel goed kunnen dat je als kind en ouder uit elkaar groeit, juist doordat je als kind een andere richting inslaat. TO heeft natuurlijk aan de uni gestudeerd en daar een heel leven opgebouwd. Haar vader doet waarschijnlijk nog steeds hetzelfde werk als wat hij pakweg 20 jaar geleden ook deed. Daar is ook verder niks mis mee, maar ik kan me wel voorstellen dat zijn wereld kleiner is dan die van TO juist omdat zij wel gestudeerd heeft.
Praat je weleens over wat je vader bezig houdt of vind je dat geen interessante onderwerpen?
Sneu voor jullie beiden dat jij zo hoog op je paard zit. dat paard waar je ouders je nota bene zelf op gehesen hebben.Slaat nergens op. Het zou namelijk wel eens heel goed kunnen dat je als kind en ouder uit elkaar groeit, juist doordat je als kind een andere richting inslaat. TO heeft natuurlijk aan de uni gestudeerd en daar een heel leven opgebouwd. Haar vader doet waarschijnlijk nog steeds hetzelfde werk als wat hij pakweg 20 jaar geleden ook deed. Daar is ook verder niks mis mee, maar ik kan me wel voorstellen dat zijn wereld kleiner is dan die van TO juist omdat zij wel gestudeerd heeft.
woensdag 7 april 2010 om 21:27
quote:Zoyla schreef op 07 april 2010 @ 21:22:
Nou, nou, nou, nou, nou BGB, een beetje minder had je niet misstaan hoor...
T.O, ik snap heel goed wat je bedoeld. Dan niet uit mijn eigen gezin, mijn ouders zijn beiden gepromoveerd, en ik heb máár hbo, en dus geen eens een universitaire studie achter de kiezen.
Mijn man echter is bijzonder begaafd met een iq van boven de 150, maar ik nooit gestimuleerd, heeft altijd zijn eigen pad bewandeld en gekozen, en daardoor mede ook geen contact meer met het thuisfront, of althans nauwelijks dan. Voor onze kinderen doet hij beleefd, maar daarmee is dan ook wel alles gezegt...
Geen constructieve bijdrage mijnerzijds dus, maar wel een hart onder de riem.Zoy, ik wou dat ik HBO had....
Nou, nou, nou, nou, nou BGB, een beetje minder had je niet misstaan hoor...
T.O, ik snap heel goed wat je bedoeld. Dan niet uit mijn eigen gezin, mijn ouders zijn beiden gepromoveerd, en ik heb máár hbo, en dus geen eens een universitaire studie achter de kiezen.
Mijn man echter is bijzonder begaafd met een iq van boven de 150, maar ik nooit gestimuleerd, heeft altijd zijn eigen pad bewandeld en gekozen, en daardoor mede ook geen contact meer met het thuisfront, of althans nauwelijks dan. Voor onze kinderen doet hij beleefd, maar daarmee is dan ook wel alles gezegt...
Geen constructieve bijdrage mijnerzijds dus, maar wel een hart onder de riem.Zoy, ik wou dat ik HBO had....
woensdag 7 april 2010 om 21:28
quote:Zoyla schreef op 07 april 2010 @ 21:22:
Nou, nou, nou, nou, nou BGB, een beetje minder had je niet misstaan hoor...
Zeg jij dat, Zoyla?
T.O, ik snap heel goed wat je bedoeld. Dan niet uit mijn eigen gezin, mijn ouders zijn beiden gepromoveerd, en ik heb máár hbo, en dus geen eens een universitaire studie achter de kiezen.
Moet je je voorstellen dat je ouders zouden denken " waar moeten we in Godesnaam met dat domme wicht over praten? Zóóóó niet ons niveau" . Toch wel rot, of niet?
Hoe zou jij het vinden als je kinderen jou mentaal " voorbij : zouden streven, of ver achter zouden blijven en daardoor zouden vinden dat jullie eigenlijk weinig gemeenschappelijks meer hebben?
Er wordt vaak gedaan alsof niet gestudeerd hebben ten alle tijde een keuze is geweest. Sommige mensen hebben die keuze niet gehad en al hebben ze hem gehad en niet benut is dat toch niet iets om een ander op af te rekenen?
Mijn man echter is bijzonder begaafd met een iq van boven de 150, maar ik nooit gestimuleerd, heeft altijd zijn eigen pad bewandeld en gekozen, en daardoor mede ook geen contact meer met het thuisfront, of althans nauwelijks dan. Voor onze kinderen doet hij beleefd, maar daarmee is dan ook wel alles gezegt...
Geen constructieve bijdrage mijnerzijds dus, maar wel een hart onder de riem.
Nou, nou, nou, nou, nou BGB, een beetje minder had je niet misstaan hoor...
Zeg jij dat, Zoyla?
T.O, ik snap heel goed wat je bedoeld. Dan niet uit mijn eigen gezin, mijn ouders zijn beiden gepromoveerd, en ik heb máár hbo, en dus geen eens een universitaire studie achter de kiezen.
Moet je je voorstellen dat je ouders zouden denken " waar moeten we in Godesnaam met dat domme wicht over praten? Zóóóó niet ons niveau" . Toch wel rot, of niet?
Hoe zou jij het vinden als je kinderen jou mentaal " voorbij : zouden streven, of ver achter zouden blijven en daardoor zouden vinden dat jullie eigenlijk weinig gemeenschappelijks meer hebben?
Er wordt vaak gedaan alsof niet gestudeerd hebben ten alle tijde een keuze is geweest. Sommige mensen hebben die keuze niet gehad en al hebben ze hem gehad en niet benut is dat toch niet iets om een ander op af te rekenen?
Mijn man echter is bijzonder begaafd met een iq van boven de 150, maar ik nooit gestimuleerd, heeft altijd zijn eigen pad bewandeld en gekozen, en daardoor mede ook geen contact meer met het thuisfront, of althans nauwelijks dan. Voor onze kinderen doet hij beleefd, maar daarmee is dan ook wel alles gezegt...
Geen constructieve bijdrage mijnerzijds dus, maar wel een hart onder de riem.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
woensdag 7 april 2010 om 21:29
Ik snap het probleem niet? Je vader is al 75, wat wil je nu nog gaan veranderen? Moet dat nu ineens nog? Wat voegt het nu nog toe? Leg je er bij neer, praat lekker over de kids, het weer en de koetjes en kalfjes.. Bewaar de praat op niveau voor vrienden, kennissen, collega's die wel op jouw niveau zitten..
Net mijn tante, die gaat ook ineens mijn opa allemaal dingen verwijten van vroeger.. Zo flauw.. Alsof die man er nu nog iets aan kan doen..
Net mijn tante, die gaat ook ineens mijn opa allemaal dingen verwijten van vroeger.. Zo flauw.. Alsof die man er nu nog iets aan kan doen..
woensdag 7 april 2010 om 21:30
Mijn vader was tuinder en was opgeleid op de lagere tuinbouw school. Zover mij bekend had hij indertijd geen enkele keuze, omdat hij het bedrijf van mijn opa over moest nemen.
Ikzelf heb een universitaire opleiding gevolgd die multidisciplinair van karakter is. Ik heb een brede interesse en dat past bij mijn opleiding.
Mijn vader had een brede interesse voor geschiedenis en theologie en verdiepte zich door zijn contacten met zijn Turkse werknemers in de Islam en de integratie van mensen in de Nederlandse samenleving.
Op zich had hij genoeg interesses om een goed gesprek over aan te knopen dat verder ging dan het weer, helaas is mijn vader jaren gelden al overleden.
Ikzelf heb een universitaire opleiding gevolgd die multidisciplinair van karakter is. Ik heb een brede interesse en dat past bij mijn opleiding.
Mijn vader had een brede interesse voor geschiedenis en theologie en verdiepte zich door zijn contacten met zijn Turkse werknemers in de Islam en de integratie van mensen in de Nederlandse samenleving.
Op zich had hij genoeg interesses om een goed gesprek over aan te knopen dat verder ging dan het weer, helaas is mijn vader jaren gelden al overleden.
woensdag 7 april 2010 om 21:30
Ik herken het helemaal en het heeft niets te maken met hoog op het paard zitten zoals gesuggereerd wordt. Mijn moeder is ook jong overleden. Mijn vader uit een gezin van 14 kinderen heeft alleen lagere school gedaan. Hij heeft zich ook daarna nooit ontwikkeld. Mijn vader en ik hebben mede daardoor gewoon heel weinig met elkaar. Ik weet dat hij van me houdt maar op cruciale momenten heeft hij me in de steek gelaten. Ik heb hier ook met een psycholoog over gesproken en ook zij gaf mij aan dat het verschil vooral ook ontstaan is doordat ik mijn vader 'ontgroeid' ben. Voorbeelden, mijn vader gaat nooit op vakantie want spreekt geen woord 'over de grens'. Mijn vader heeft nooit enig opvoedkundig boek gelezen, zelfs nooit de Libelle of zo, en snapt dus niets van het feit dat je kinderen vooral ook veel complimenten moet geven. Ik heb heel weinig zelfvertrouwen maar mijn vader snapt niet dat er daarin een relatie zit met het feit dat hij vroeger alleen maar zei wat ik niet goed kon. Zijn letterlijke woorden waren altijd: Je hebt twee linker handen, je bent zo stijf als een hark dus ga jij maar studeren want dan kun je tenminste nog iets. Mijn vader snapt ook niet dat je gezond moet eten, hij heeft zelf ernstig ondergewicht maar neemt daar geen verantwoordelijkheid voor. Mijn vader snapt ook niet dat roken in de buurt van kleine kinderen niet goed is. Zo kan ik nog 100 dingen noemen. Al heel jong was onze relatie omgekeerd, ik zorg voor mijn vader, help hem met het invullen van papieren enzo, in plaats van andersom.
Snappen ja dus, ik vind het nog steeds heel erg dat het zo is en elke keer opnieuw heb ik het weer moeilijk mee. De laatste keer was trouwens dit paasweekend. Mijn vader had zichzelf bij mijn gezin uitgenodigd. Tweede paasdag had hij zich bij mijn broer uitgenodigd (hij is een man dus kan zelf niet koken, vindt hij). Ik had hem gevraagd om half 5 te komen, eerst wat drinken en dan aan tafel. Vader kwam vervolgens om kwart over 5, zijn geen sorry en nog geen twee minuten nadat het toetje op was, ging hij weer want anders miste hij Studio Sport. (Hij heeft dus geen idee dat dat in de normale wereld toch echt asociaal gedrag is). Kortom ik herken het en daar is niks hoog-op-het-paard aan.
Snappen ja dus, ik vind het nog steeds heel erg dat het zo is en elke keer opnieuw heb ik het weer moeilijk mee. De laatste keer was trouwens dit paasweekend. Mijn vader had zichzelf bij mijn gezin uitgenodigd. Tweede paasdag had hij zich bij mijn broer uitgenodigd (hij is een man dus kan zelf niet koken, vindt hij). Ik had hem gevraagd om half 5 te komen, eerst wat drinken en dan aan tafel. Vader kwam vervolgens om kwart over 5, zijn geen sorry en nog geen twee minuten nadat het toetje op was, ging hij weer want anders miste hij Studio Sport. (Hij heeft dus geen idee dat dat in de normale wereld toch echt asociaal gedrag is). Kortom ik herken het en daar is niks hoog-op-het-paard aan.
woensdag 7 april 2010 om 21:31
Dat heeft niets met 'afrekenen' te maken BGB, ik snap eerlijk gezegd niet zo goed waarom jij je zo aangevallen voelt. Bij mijn man was het juist precies het tegenovergestelde, hij werd maar arrogant bevonden omdat hij wel goed terechtgekomen was. Er werden tot vervelens toe flauwe ambtenarengrappen gemaakt en er is zelfs gezegd dat het dom was dat naar de overheid was gegaan want 'in de metaalindustrie verdiende je wel het dubbele'......alsof het daarom gaat in het leven.
woensdag 7 april 2010 om 21:32
quote:traincha2 schreef op 07 april 2010 @ 21:25:
[...]
Slaat nergens op. Het zou namelijk wel eens heel goed kunnen dat je als kind en ouder uit elkaar groeit, juist doordat je als kind een andere richting inslaat. TO heeft natuurlijk aan de uni gestudeerd en daar een heel leven opgebouwd. Haar vader doet waarschijnlijk nog steeds hetzelfde werk als wat hij pakweg 20 jaar geleden ook deed. Daar is ook verder niks mis mee, maar ik kan me wel voorstellen dat zijn wereld kleiner is dan die van TO juist omdat zij wel gestudeerd heeft.
TO deelt een hele jeugd met haar vader. Ze delen familie. Lijkt me toch sterk dat je dan niets gemeenschappelijks hebt om over te praten.
Hoe erg is het om dan niet te praten over dingen waar je vader niets van af weet, vraag ik me af?
[...]
Slaat nergens op. Het zou namelijk wel eens heel goed kunnen dat je als kind en ouder uit elkaar groeit, juist doordat je als kind een andere richting inslaat. TO heeft natuurlijk aan de uni gestudeerd en daar een heel leven opgebouwd. Haar vader doet waarschijnlijk nog steeds hetzelfde werk als wat hij pakweg 20 jaar geleden ook deed. Daar is ook verder niks mis mee, maar ik kan me wel voorstellen dat zijn wereld kleiner is dan die van TO juist omdat zij wel gestudeerd heeft.
TO deelt een hele jeugd met haar vader. Ze delen familie. Lijkt me toch sterk dat je dan niets gemeenschappelijks hebt om over te praten.
Hoe erg is het om dan niet te praten over dingen waar je vader niets van af weet, vraag ik me af?
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
woensdag 7 april 2010 om 21:33
quote:chickk schreef op 07 april 2010 @ 21:29:
Ik snap het probleem niet? Je vader is al 75, wat wil je nu nog gaan veranderen? Moet dat nu ineens nog? Wat voegt het nu nog toe? Leg je er bij neer, praat lekker over de kids, het weer en de koetjes en kalfjes.. Bewaar de praat op niveau voor vrienden, kennissen, collega's die wel op jouw niveau zitten..
Net mijn tante, die gaat ook ineens mijn opa allemaal dingen verwijten van vroeger.. Zo flauw.. Alsof die man er nu nog iets aan kan doen..Ze wil toch ook niks veranderen? Haar vader is gewoon zoals ie is en dat is ook prima, maar ik snap best dat TO het thuis niet over haar werk kan hebben. Kon mijn man ook nooit, want ze begrepen gewoon niet wat hij deed - ik trouwens ook niet
Ik snap het probleem niet? Je vader is al 75, wat wil je nu nog gaan veranderen? Moet dat nu ineens nog? Wat voegt het nu nog toe? Leg je er bij neer, praat lekker over de kids, het weer en de koetjes en kalfjes.. Bewaar de praat op niveau voor vrienden, kennissen, collega's die wel op jouw niveau zitten..
Net mijn tante, die gaat ook ineens mijn opa allemaal dingen verwijten van vroeger.. Zo flauw.. Alsof die man er nu nog iets aan kan doen..Ze wil toch ook niks veranderen? Haar vader is gewoon zoals ie is en dat is ook prima, maar ik snap best dat TO het thuis niet over haar werk kan hebben. Kon mijn man ook nooit, want ze begrepen gewoon niet wat hij deed - ik trouwens ook niet
woensdag 7 april 2010 om 21:34
quote:blijfgewoonbianca schreef op 07 april 2010 @ 21:32:
[...]
TO deelt een hele jeugd met haar vader. Ze delen familie. Lijkt me toch sterk dat je dan niets gemeenschappelijks hebt om over te praten.
Hoe erg is het om dan niet te praten over dingen waar je vader niets van af weet, vraag ik me af?Het is niet erg, maar het kan soms wel lastig zijn. Als kind wil je soms toch ook weleens dingen aangaande je werk met je ouders delen.
[...]
TO deelt een hele jeugd met haar vader. Ze delen familie. Lijkt me toch sterk dat je dan niets gemeenschappelijks hebt om over te praten.
Hoe erg is het om dan niet te praten over dingen waar je vader niets van af weet, vraag ik me af?Het is niet erg, maar het kan soms wel lastig zijn. Als kind wil je soms toch ook weleens dingen aangaande je werk met je ouders delen.
woensdag 7 april 2010 om 21:35
quote:traincha2 schreef op 07 april 2010 @ 21:31:
Dat heeft niets met 'afrekenen' te maken BGB, ik snap eerlijk gezegd niet zo goed waarom jij je zo aangevallen voelt.Ik leef me in in de rol van moeder wiens kinderen haar te dom om te poepen vinden. zeggen dat ze niets of weinig met haar " hebben " .
Dat heeft niets met 'afrekenen' te maken BGB, ik snap eerlijk gezegd niet zo goed waarom jij je zo aangevallen voelt.Ik leef me in in de rol van moeder wiens kinderen haar te dom om te poepen vinden. zeggen dat ze niets of weinig met haar " hebben " .
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
woensdag 7 april 2010 om 21:36
Opleidingsniveau zegt niets over de band met je ouders to. Veel vrienden en ik hebben (veel) meer gestudeerd dan onze ouders en toch een prima band met hen.
Wat heb jij gedaan om ergens met je vader over te praten? Hoe ging dit vroeger bij jullie? Je schrijft dat je ze toen al niet kon bereiken. Ik kan me wel een beetje vinden in wat BGB schrijft.
Wat heb jij gedaan om ergens met je vader over te praten? Hoe ging dit vroeger bij jullie? Je schrijft dat je ze toen al niet kon bereiken. Ik kan me wel een beetje vinden in wat BGB schrijft.
