verslaafd aan mij

Hoe oud zijn jullie?

Oei, hoe voelt dat voor jou?

Aiii... nou.... verslaafd... een opsessie bedoel je?!



Geeft niks, het is leuk als iemand gek op je is.

Maar 4 mails... in 3 uur... het gaat ver en zal je gaan benouwen.

Misschien is ze gewoon erg verliefd en word dit wel minder want hoe lang zijn jullie samen?

Het bestaat overigens echt hoor: verslaafd aan de liefde. Het is niet grappig, kan zelfs heel vervelend zijn voor beide partijen.



Google maar eens op "verslaafd aan de liefde", het is een boek die jullie wellicht wat tips kunnen geven.

Ik denk dat je het te letterlijk neemt.

Ze denkt ook wel eens aan iets anders, dus zegt ze dit wel om lief te doen.

Je leidt wel gewoon je leven met hobby's en vrienden? Zij ook?

brrr benauwend...

Ja, jullie moeten meer apart doen denk ik... nog even zeg..

Ik zou me gekilled voelen.

quote:kareltje08 schreef op 27 februari 2012 @ 22:04:

Nee ik neem het niet te letterlijk want ze ziet het zelf ook echt als een probleem en heeft het met tranen in haar ogen aan me voorgelegd. Maargoed er wordt dus eigenlijk gezegd, zolang het verder goed gaat is er niks aan de hand?Hangt ervan af. Leven jullie ook nog een apart leven? Een probleem is het in elk geval wel voor haar.

Heeft ze verder wel leuke dingen in haar leven?

Ik herken het gevoel wel een beetje wanneer je net verliefd bent, en de relatie nog heel nieuw is. En dan komt het vaak van 2 kanten. Maar op deze afhankelijke manier (4 mails in 3 uur?) lijkt het me niet zo lang uit te houden.

Ik heb me ook ooit zo afhankelijk gedragen ten opzichte van mijn vriend. Wat mij heeft geholpen is minder contact hebben. Ik smste bijvoorbeeld het liefst de hele dag door, maar hij gaf daar gewoon niet aan toe, en op dagen dat ik hem niet zag liet hij wel wat van zich horen maar dan één smsje ofzo. Eerst vond ik dat moeilijk en ik werd er zelf ook nogal moeilijk van, maar gaandeweg ging het steeds beter en nu is het contact dat we hebben zo heerlijk ongedwongen. Ik heb niet meer in mijn hoofd van 'we móeten per se zovaak bellen' ofzo. En hij voelt zich minder in het nauw gedreven en neemt juist daardoor veel meer initiatief dan eerst.

Ik zou het daar benauwd van krijgen. Zo'n man kende ik ook...als ik dan niet binnen een uur had geantwoord dacht hij dat er iets was. Alsof ik niks anders te doen had!

quote:kareltje08 schreef op 27 februari 2012 @ 22:17:

Okee ik zal dat is proberen! bedankt iedereen Als je inderdaad van jouw kant minder van je zal laten horen, moet je van tevoren wel eventjes aan haar melden waarom! Anders denkt ze dat je niet meer van haar houdt en dan heb je daar weer drama over

Ik herken het. Ik heb verlatingsangst, en ik had die obsessies vaak met 'moederfiguren'. Ik ben langzamerhand gaan inzien dat het niet gezond was: Dat is de eerste stap, toegeven dat je een probleem hebt. Dat heeft zij nu gedaan. Heel goed! Het heeft bij mij heel lang geduurd voor het beter ging, en ik ben er nog steeds niet vanaf, maar ik kan er beter mee leven en de ander ook omdat ik me minder opdring. Ik ben afspraken met mezelf gaan maken: Geen vijf mails per dag, maar eentje, aan het eind van de dag, en daarin dan alles vertellen wat ik die dag had willen schrijven. Desnoods het verdeeld over de dag voor mezelf opschrijven zodat ik niks vergeet in die ene mail. Verder: Niet dagelijks bellen, maar 2x keer per week (die afspraak maakte ik met mezelf, maar jullie kunnen ook iets anders afspreken natuurlijk). Ik had daar vaste dagen voor: Woensdag en zaterdag. Ik had die afspraken heel hard nodig als houvast, maar kon die pas maken op het moment dat ik al verder in het proces van loslaten was. Ik heb die afspraken nooit naar desbetreffende personen uitgesproken, maar misschien dat dat voor jouw vriendin wel fijn is om tegen jou te vertellen, als extra houvast. Toen het me steeds minder moeite ging kosten om me aan die afspraken te houden, werd ik wat flexibeler in die afspraken. Als ik dan op vrijdag een belangrijke afspraak had waar ik graag over wilde vertellen, belde ik vrijdag ipv zaterdag. En als ik tussendoor iets belangrijks had en graag wilde bellen, dan smste ik eerst of het uitkwam. En zo ging het steeds meer vanzelf. Op een gegeven moment gebeurde het zelfs wel eens dat ik vergat te bellen! Maar het heeft me jaren gekost tot ik zover was. Tien jaar om precies te zijn. Verandering gaat niet van de ene op de andere dag en ik heb nog steeds mijn valkuilen, ik merk dat ook in mijn relatie. Maar ik herken ze nu, ik ken mezelf en mijn gedrag beter en ik kan mezelf daar makkelijker in terug roepen. Ook sta ik open voor feedback/kritiek van anderen. Ik laat me makkelijker aanspreken en probeer dingen die ik terug hoor, dan ook actief toe te passen.



Heeft je vriendin ook een vorm van verlatingsangst? Verlatingsangst is heel lastig, want je kunt niet beloven dat je nooit weg zult gaan. En iedere keer dat iemand weg gaat, voelt het als een bevestiging van de angst. Maar mensen komen en gaan nou eenmaal. De meeste tenminste. In elk geval, doe nooit beloftes waarvan je niet zeker weet of je ze waar kunt maken. Ik heb zo vaak gehoord van mensen 'Ik ga niet weg, ik verlaat je nooit', etc, en toch zijn al die mensen weggegaan uiteindelijk en dat heeft de meeste schade opgeleverd, want ze logen. En als de mensen van wie ik het meeste hield, en die me beloofd hadden te blijven, al logen en toch weggingen... dan kon ik niet geloven dat er ooit iemand zou zijn die wel bleef en dan lag verlating altijd op de loer. Dan was niemand te vertrouwen.



Herkenning dus. Ik hoop dat je wat hebt aan de tips die ik gegeven heb en dat jullie er samen uit komen. Misschien dat het voor haar fijn is eens met een psycholoog te praten? Therapie heeft mij enorm geholpen om al die inzichten te krijgen. Het toepassen moest ik uiteindelijk zelf doen, maar de inzichten gaven me de mogelijkheid om dat ook echt te gaan doen.



Succes met alles!