Relaties
alle pijlers
Vind het zo erg...
zondag 4 september 2011 om 13:10
quote:mimimama schreef op 04 september 2011 @ 13:08:
Ja nelletje daar ben ik zo verschrikkelijk bang voor... En de angst komt voort uit ervaringen die ik in mijn eigen jeugd heb gehad. Ikzelf ben door de slechte relatie van mijn ouders tijdelijk uit huis geplaatst geweest wat meer slechts dan goeds met zich heeft meegebracht. Dat wil ik niet voor mijn kinderen. Ik ben bang dat wanneer er wel jeugdzorg in beeld komt er direct een stempel op wordt gedrukt. Snap je? Of is dit te vaag.
Dat jij hulp zoekt zegt toch juist alleen maar dat je het beste wil voor jezelf en dus voor je kinderen. Als jij naar een psycholoog gaat, kan het alleen maar beter worden voor de kinderen.
Maar je bent nu toch helemaal niet in beel bij jeugdzorg? Zo niet hoef je je echt nergens zorgen om te maken hoor!
Ja nelletje daar ben ik zo verschrikkelijk bang voor... En de angst komt voort uit ervaringen die ik in mijn eigen jeugd heb gehad. Ikzelf ben door de slechte relatie van mijn ouders tijdelijk uit huis geplaatst geweest wat meer slechts dan goeds met zich heeft meegebracht. Dat wil ik niet voor mijn kinderen. Ik ben bang dat wanneer er wel jeugdzorg in beeld komt er direct een stempel op wordt gedrukt. Snap je? Of is dit te vaag.
Dat jij hulp zoekt zegt toch juist alleen maar dat je het beste wil voor jezelf en dus voor je kinderen. Als jij naar een psycholoog gaat, kan het alleen maar beter worden voor de kinderen.
Maar je bent nu toch helemaal niet in beel bij jeugdzorg? Zo niet hoef je je echt nergens zorgen om te maken hoor!
zondag 4 september 2011 om 13:13
Ik snap dat je bang bent voor jeugdzorg. Ik denk echter dat je daar helemaal niet bang voor hoeft te zijn. Je gaat opzoek naar hulp voor jezelf en hulp met de situatie. Dat is hartstikke positief. De huisarts zal heus niet de telefoon pakken en een melding doen bij jeugdzorg tenzij je kinderen overduidelijk in gevaar zijn. Die indruk krijg ik hier niet. De huisarts zal je waarschijnlijk naar een goede maatschappelijk werken of psycholoog doorsturen en van daaruit verder kijken.
zondag 4 september 2011 om 19:40
Hé Minimama,
Heel goed van je dat je morgen naar de huisarts gaat. Gooi het er daar allemaal uit wat je dwars zit. Wát heb je te verliezen? Niet je kinderen, dan moet het wel heel raar lopen. Waarom zou je die angst trouwens hebben? Is daar een aanleiding voor? Jij weet dat het beste.
Begrijp goed, dat iedereen je hier wil helpen om het probleem waar je mee worstelt goed in beeld te krijgen. Als je details niet kunt neerzetten is dat begrijpelijk, echter aan de andere kant krijg je als lezer dan ook niet een compleet beeld. Vergeet dat niet. En haal jezef niet zo omlaag door bij voorbaat al te stellen dat je vaag bent. Want dat ben je niet, je kunt simpelweg niet alles hier neerschrijven.
En degene die hier lezen en het niet meer kunnen volgen, ook goed. Niet meer proberen het te snappen dan.
Je bent emotioneel nu zo geknakt, dat alles wat er tot je komt negatief binnenkomt bij je.
Daarom, goed dat je het bespreekbaar gaat maken bij je huisarts. Ga je daar wel álles uit de doeken dan? Ander ziet hij/zij wellicht de ernst van je verhaal niet in en is het een gemiste kans. Als je dan doorverwezen wordt, ben dan helder in je hulpvraag. Pas dan kan er structureel iets gedaan worden.
Je man kan je onmogelijk nog veranderen vrees ik, jezelf wel. Waardoor je er op een andere manier tegenaan gaat kijken, want nu zit je er totaan je nek toe in. En is alles een wirwar van negativiteit.
Dat is wat er bedoeld wordt met uit je slachtofferrol stappen, m.a.w. kom uit de schaduw en stap in het licht! Je kunt zelf, vóór jezelf namelijk wel heel veel betekenen. Laat het niet afhangen van de passiviteit en rariteit van je man en zijn familie, Daar verander je niks aan namelijk, want je bent er niet sterk genoeg voor. Pas als jij gesterkt ben in jezelf, kun je de zaken aanpakken en er iets mee/aan doen.
Wacht er niet mee. Want morgen is zo weer gisteren en voor je het weet ben je jaren verder, met alle ellende van dien.
Als jouw kinderen zo belangrijk zijn, doe dit dan voor je kinderen. Want jouw kinderen zijn er alleen maar bij gebaad dat hun moeder voor zichzelf opkomt. Dat boezemt hen ook vertrouwen in ten aanzien van jou als moeder. Mss zijn ze daar nu nog te klein voor, maar zelfs als ze zo klein zijn snappen ze heel goed hoe het werkt.
Hoe voel jij je vandaag?
Heel goed van je dat je morgen naar de huisarts gaat. Gooi het er daar allemaal uit wat je dwars zit. Wát heb je te verliezen? Niet je kinderen, dan moet het wel heel raar lopen. Waarom zou je die angst trouwens hebben? Is daar een aanleiding voor? Jij weet dat het beste.
Begrijp goed, dat iedereen je hier wil helpen om het probleem waar je mee worstelt goed in beeld te krijgen. Als je details niet kunt neerzetten is dat begrijpelijk, echter aan de andere kant krijg je als lezer dan ook niet een compleet beeld. Vergeet dat niet. En haal jezef niet zo omlaag door bij voorbaat al te stellen dat je vaag bent. Want dat ben je niet, je kunt simpelweg niet alles hier neerschrijven.
En degene die hier lezen en het niet meer kunnen volgen, ook goed. Niet meer proberen het te snappen dan.
Je bent emotioneel nu zo geknakt, dat alles wat er tot je komt negatief binnenkomt bij je.
Daarom, goed dat je het bespreekbaar gaat maken bij je huisarts. Ga je daar wel álles uit de doeken dan? Ander ziet hij/zij wellicht de ernst van je verhaal niet in en is het een gemiste kans. Als je dan doorverwezen wordt, ben dan helder in je hulpvraag. Pas dan kan er structureel iets gedaan worden.
Je man kan je onmogelijk nog veranderen vrees ik, jezelf wel. Waardoor je er op een andere manier tegenaan gaat kijken, want nu zit je er totaan je nek toe in. En is alles een wirwar van negativiteit.
Dat is wat er bedoeld wordt met uit je slachtofferrol stappen, m.a.w. kom uit de schaduw en stap in het licht! Je kunt zelf, vóór jezelf namelijk wel heel veel betekenen. Laat het niet afhangen van de passiviteit en rariteit van je man en zijn familie, Daar verander je niks aan namelijk, want je bent er niet sterk genoeg voor. Pas als jij gesterkt ben in jezelf, kun je de zaken aanpakken en er iets mee/aan doen.
Wacht er niet mee. Want morgen is zo weer gisteren en voor je het weet ben je jaren verder, met alle ellende van dien.
Als jouw kinderen zo belangrijk zijn, doe dit dan voor je kinderen. Want jouw kinderen zijn er alleen maar bij gebaad dat hun moeder voor zichzelf opkomt. Dat boezemt hen ook vertrouwen in ten aanzien van jou als moeder. Mss zijn ze daar nu nog te klein voor, maar zelfs als ze zo klein zijn snappen ze heel goed hoe het werkt.
Hoe voel jij je vandaag?
Wees de verandering die je in de wereld wil zien....
