Voel me rot!

Beste allemaal,

Allereerst een geweldig nieuwjaar gewenst!
Om maar met de deur in huis te vallen, 2017 is voor mij bijzonder ten einde gekomen.

Mijn lieve vriend met wie ik 8 jaar samen ben en 2 beauties van kinderen heb, is na een avondje stappen
in een club beland, zo'n chique, met rode lampen en flamboyante dames.. en jawel, Meneer vond het
ook noodzakelijk om een uurtje apart te gaan voor een gezellig onderonsje...
Hoe ik dit weet?
2 jaar geleden heb ik hem betrapt op het gebruik van drugs (hij was ooit verslaafd), dit heb ik hem vergeven
maar houd het goed in de gaten, indien ik de situatie niet vertrouw moet hij even met de billen bloot.
Zo ook derde kerstdag 2017, gezellig wat drinken met vrienden, maar het even vergeten te zeggen dus voor mij bijzonder dat hij om 1 uur nog
steeds niet thuis was een app gestuurd, waarop niet werd gereageerd, ook te telefoon bleef onbeantwoord.
een half uurtje later belde hij dat hij thuis zou komen, ik ben gaan slapen, dan ben ik tenminste uitgerust als ik het vragenvuur ga openen dacht ik nog.
sochtends vroeg ik of ik zijn bankgegevens even mocht bekijken en hij rende hysterisch weg! Dus ik app hem of hij last van zijn geweten heeft of van zijn ego. Krijg ik een bericht terug dat hij last heeft van geweten en wat er was gebeurd, op zoek gegaan naar drugs, o.a in die tent, het niet kunnen krijgen en toen zijn leuter maar achterna gelopen...
Ik heb geen idee wat ik hiermee moet. We hebben 2 mooie kinderen, mooi huis ect ect, onze relatie is goed, hij geeft ook zelf aan dat het absoluut niet aan mij of ons ligt wat hij heeft gedaan.
Het liefst wil ik het vergeten en vergeven, maar ben vandaag zo boos, zelfs op zoektocht gegaan naar een andere woning. maar moet ik al het moois opgeven om een slippertje waar hij oprecht spijt van heeft?
Iemand advies? Tips? Ervaring? Alles is welkom

Bedankt voor de reacties!

Mijn eerste reactie na het lezen van jullie reacties is dat mijzelf afvraag of het een verschil had gemaakt of ik dat verhaal over die drugs weg had gelaten, zie dat veel mensen daar toch over struikelen en eigenlijk al een beetje een beeld van hem hebben voordat het slippertje aan bod komt.

Zijn verslaving was ver voor mijn tijd, hij daar vanaf dag 1 eerlijk over geweest, we hadden er regelmatig gesprekken over maar hij gaf duidelijk aan nooit de behoefte te hebben, tenzij je het voor zijn neus zou leggen, dan zou het hem moeilijk gemaakt worden.
Tot 2 jaar geleden, vlak na de geboorte van onze dochter, We hebben in deze periode veel stress gekend. De geboorte van onze dochter was nogal complex, direct daarna kreeg onze zoon van toen 2 jaar een fikse longontsteking, een verhuizing ectect. Teveel voor zijn hoofd, Na een flinke ruzie is hij de stad in gevlucht om zich te bezatten en kwam daar zo'n bekende uit het verleden tegen met gebruik als resultaat...
Heel jammer, maar hij heeft beloofd om aan zichzelf te werken, hij is toen zelfs naar therapie gegaan om te beter te leren relatieveren (Hij kon nogal snel boos worden en onredelijk zijn en blijven) Het is 2 jaar lang goed gegaan met hem, nauwelijks ruzie, een stuk rustiger, een gewoon gelukkige kerel.

Wat er vorige week gebeurd is, Hij kan alleen maar zeggen dat hij het niet weet en dat hij zijn eigen gedrag niet snapt, daar totaal geen behoefte aan heeft, zich vies voelt en het niet aan mij/ons ligt.
Ik weet 100 % zeker dat dat zo is, en dat dit ook nooit eerder is voorgevallen, het is gewoon niks voor hem!
Ik zie al een week niks anders dan een gebroken man die zo met zichzelf in de knoei zit...
En wat ga je doen als je iemand zich zo rot voelt, Vragen, Vragen Vragen.
Met iets bijzonders als resultaat.
Hij gaf tijdens ons gesprek aan niet bijzonder veel gedronken te hebben, gewoon gezellig een paar drankjes maar ondanks dat voelde hij zich heel vreemd, opgejaagd, depressief,hartkloppingen, besef van tijd kwijt op die avond, hij kon zich alles in grote lijnen herinneren maar details zijn weg, zeg maar gerust stukken van de film kwijt, en het moment toen hij op de fiets stapte een een gevoel van ik MOET nu gebruiken, gezocht en niet gevonden. Tevens gaf hij aan dat hij zich tijdens kerst al niet lekker voelde, was ook te zien, maar we dachten aan een griepje.
En opeens wist ik het... Hij slikt sinds 2 weken medicatie, redelijk onschuldig lijkende medicatie, maar als je verder zoekt vindt je een aantal psychologische bijwerkingen waar je niet goed van wordt.
Ervaring leert dat hij slecht tegen medicijnen kan, zo wordt hij bijvoorbeeld depressief van een antibiotica kuurtje.
Wat ik gevonden heb over wat hij nu slikt past in het plaatje, Besef van tijd kwijt, depressie, gevoel van plotselinge euforie, zelfs delirium, psychoses.
Ik heb hem dit laten lezen, hij begon te huilen.
We gaan vandaag de huisarts bellen om over dit alles te praten, we moeten dit melden.
Ik kan alleen maar blij zijn dat hij die zooi niet heeft gevonden, want de kans was dan zeer reeel dat we deze week een begrafenis hadden gehad...
Kortom, het had veel erger kunnen zijn. Wat hij gedaan heeft is voor hem net zo erg als voor mij, maar daar komen we wel door.
We gaan hier werk van maken.

Hoi Amber,

Ik snap je reactie hoor!
Maar weet je, voor hem is het helemaal niet vergeven en vergeten.
Het feit dat hij het heeft toegegeven zegt al zoveel, dat had hij namelijk niet hoeven doen! Nee, hij heeft niet de kans gehad het zelf te vertellen, Ik heb hem sochtends gelijk bij de kladden gegrepen voor een verklaring..
Het opzoeken, graag wil ik dat nuanceren.
Hij heeft een bandje, iedere laatste repetitie van het jaar drinken ze een borreltje, soms nog even een biertje in de stad, al jaren, nooit iets geks voorgevallen. Hij geeft ook aan dat hij niet teveel gedronken kan hebben het was gewoon gezellig, tja, wie denkt er dan bij een paar drankjes aan dat pijnstillers zo gek gaan doen, ik niet hoor!
Wat hij heeft gedaan is gewoon dood en dood zonde, maar als je door samenloop van omstandigheden en situaties waar je daadwerkelijk niets aan kan doen zulke acties uithaalt ben je in mijn ogen al genoeg gestraft... Hij snapt terdege dat we nu wel wat voorzichtiger gaan worden, zo zit zijn pinpas in mijn portomonee en mag hij niet meer alleen naar de stad, buiten de deur geen druppel alcohol. Gewoon voor de zekerheid, en dat komt van beide kanten.

Dus als ik het goed begrijp vinden aan aantal van jullie dat hij altijd zulke acties zal houden omdat hij ex gebruiker is? Volgens mij ben ik altijd nog degene die een relatie met deze ex gebruiker is begonnen dan weet ik toch wat de risico's zijn? Ik snap dat het lijkt of ik zijn gedrag goedpraat, maar is het niet logisch dat ik een verklaring zoek? Daarbij is het niet nodig om altijd zijn gedrag goed te praten, simpelweg omdat er op deze twee incidenten na nooit iets is. En volgens mij begon ik deze topic toch echt met de vraag om advies, de mededeling dat ik naar andere woonruimte op zoek was geweest. En ja, hij heeft een ander gen**kt, dat is dom en ik heb het er echt moeilijk mee maar we hebben ook 2 kinderen hé. Als er iets mis was geweest met onze relatie dan was het vast eerder gebeurt en niet onder deze omstandigheden toch? Hij heeft me de vrijheid gegeven alleen door te gaan, niet gesmeekt om te blijven met allerlei smoesjes.

We leggen het morgen voor bij de arts, hopelijk kan hij het een en ander helder krijgen.