Vriend mist mij 24/7

IJskoffie schreef: ↑

01-04-2018 10:43

Jij bent normaal, hij niet.
Die 3 (of 2?) maanden weg lijkt me heel goed voor hem. Wordt dat een ramp, dan zou ik klaar zijn met de relatie.

Zever! Ze passen gewoon niet bij elkaar.
Dat zij zo zelfstandig is maakt hem onzeker waardoor hij nog meer gaat claimen.

Je bent totaal niet koud!

Heeft hij door zijn moeilijke jeugd last van verlatingsangst? Dit claimende gedrag zal hem bij relaties en vriendschappen altijd in de weg blijven zitten. Hij kan beter met een therapeut zijn verleden verwerken waardoor hij zelfstandiger wordt. Als hij verder een heel leuke jongen is, zou het zonde zijn als hij zelf zijn eigen relaties om zeep helpt.

Iemand missen is tot daar aan toe, maar iemand manipuleren door te zeggen dat hij of zij niet genoeg van hem/ haar houdt , is voor mij een rode vlag. Om niet te zeggen; een afknapper.

Hij zegt wel eens dat ik niet genoeg van hem houdt omdat ik hem niet altijd mis als ik hem niet zie.

Dat klopt in zekere zin; jij hebt andere prioriteiten.

Daarom denk ik dat jullie relatie gaat betekenen: lijden voor beiden. Jij kan hem namelijk niet ertoe bewegen om iets of iemand belangrijker te gaan vinden dan jou.

Dus vertel hem dat jij behalve hem nog een heleboel andere dingen minstens zo belangrijk vindt en dat hij niet op nummer één staat. Als hij daarop de relatie niet verbreekt kan jij dat doen.

Wat je niet moet doen is gaan veinzen uit angst hem te kwetsen.

Zijn gedrag is erg ongezond. Goed dat je je niet laat claimen door hem en je eigen weg gaat.
Ik weet niet of je zover bent, maar het lijkt mij het beste om het voor je reis uit te maken, zodat je vrij van alles op reis gaat. Zo'n mooie reis moet je niet laten verpesten door iemand die niet bij je past.

Heel vervelend dat hij allerlei problemen heeft, maar daar moet hij zelf mee aan de slag of hulp zoeken.
En neem maar van mij aan: hij veranderd niet. Zijn spijt komt voort uit paniek om je kwijt te raken. Maar het lukt hem niet zonder hulp zijn gedrag echt aan te passen.

Echt, stop er mee. Als ik jouw reacties over zijn gedrag en reacties lees, is dit echt wachten op verder drama. Wil je dat in zo'n prille relatie? Wil je dit straks als je in het buitenland zit? Appjes krijgen dat hij je zo mist dat hij zich wat wil aandoen? Of dat hij naar je toe wil komen?

Het heeft weinig te maken met veel (hij) of weinig (jij) houden van, TO.
Het is geen teken van liefde als iemand zegt "ik kan niet zonder jou, ik heb je nodig, ik heb alsmaar bevestiging nodig van jouw liefde, enz".
Veel mensen vinden dat lief en wees blij en dat ie dan wel veel van je zal houden, maar het is een compensatie voor zijn eigen onzekerheid en (steeds, alsmaar) bevestigd moeten krijgen dat jij nog van hem houdt, omdat hij dat anders zelf niet kan geloven.

Van zijn kant en vanuit zijn achtergrond is liefde een begrijpelijke, maar ongezonde vorm: vastklampen en het claimerige komt in dit geval voort uit emotionele afhankelijkheid.
En die komt weer voort uit zijn beschadigingen, die duidelijk een basis van onzekere, angstige en/of onveilige hechting hebben gecreeerd.

Het zegt niks over liefde vóór jou, maar dat hij liefde(suitingen) ván jou nodig heeft: aandacht, appjes, 24/7 bij je willen zijn, alles samen willen doen, enz, is alleen maar omdat hij dat dus noodzakelijk voor hem is, omdat hij anders op eigen kracht de positieve overtuiging niet kan behouden dat het goed zit tussen jullie, komt voort uit zijn angst en dat ie heel snel vervalt in het negatieve geloof als die bevestiging er niét is!

Dat maakt dus dat het een ongezond soort afhankelijkheid is, het heeft niks met bij elkaar passen of opvattingen over het leven & liefde te maken (was het maar zo).
Het gaat om zelf geen veiligheid te kúnnen voelen over jouw houden van voor hem, geen vertrouwen in te kunnen hebben, ténzij dat herhaald wordt en blijft.
Dit kun je beschouwen als een "mechanisme" op gebied van liefde, in vroege jeugd aangelegde sterke instelling (van ongeloof) in dat hij de moeite waard is om van te houden: schade opgelopen, een gebrek dus (in eigenliefde en waarschijnlijk ook eigenwaarde) wat jij dus moet compenseren van buitenaf.

Maar jij kunt een hardnekkige eigen instelling van hem (die veroorzaakt is door zijn ouders/opvoeders/jeugd) niet van buitenaf "repareren" of compenseren, dat gaat met alle liefde nog niet, helaas.
Hoezeer jij ook ziet dat hij de moeite waard is om van te houden, als hij daar zelf diep van binnen niet in kán geloven zul je nooit het punt kunnen bereiken (door heel veel geruststelling en bevestiging) dat hij voorgoed overtuigd is en daarop kan vertrouwen: hij blijft dit nodig hebben zolang hij dat niet van binnen kan veranderen.

En dat zijn mechanismen met diepe sporen, die je niet zelf zomaar kunt veranderen, ook al ziet hij zelf ook wel in dat dat niet aantrekkelijk is en jou zelfs mee kan wegjagen. Dat hij zelf ook anders zou willen zijn maakt het voor hem alleen maar frustrerend, hij kan proberen tot ie een ons weegt, maar zoiets heb je zelf niet in de hand, dus hij (en jij) wil dan iets wat hij niet zomaar zelf kán veranderen.

Dan zou hij hooguit zijn gedrag (proberen te) veranderen: niet toegeven aan die drang/ angst/ongeloof/leegte als hij ff niét in contact met jou staat.
Want dit komt dus voort uit angst en niet uit liefde.
Hij zou zich moeten inhouden dan, jou niet mee lastigvallen, maar dat verandert niks aan hoe hij zich (daarbij) voelt.

Hij brengt dus zijn (eigen) onvermogen om zich veilig te kunnen hechten in een/jullie liefdesrelatie in, en zo ziet dat er dus uit, dat dat veilige van jouw kant moet zien te komen.Je kunt het zien als voor hem een kwestie van "overleven" en dat zie je terug in woorden als "ik kan niet leven zonder jou".
(een wijdverbreid misverstand is dat dat iets zegt over een sterke liefde, zelfs allerlei liedjes gaan daarover, het lijkt zo normaal als je van iemand houdt).

Dit ongezonde (beschadigde) gedeelte (wat hij dus gelooft als het om liefde gaat, zijn onvermogen zich geliefd te kúnnen voelen) kan hij alleen zelf "repareren" en is al een hele klus met professionele therapie(en). Zelfs aan traumatische schades is tegenwoordig eea te doen (EMDR, bijv), dan nog zal hij een groot deel van die "bagage" blijven meedragen.
Hij kan wel leren hoe hij daar zélf beter mee om kan gaan.

Ook helpt het als hij zich niet zo afhankelijk maakt van 1 persoon: jou.
Je kunt je ook geliefd voelen door vrienden en vriendinnen, collega's, buren, sportmaatjes, whatever te hebben die om je geven, (als je die basis niet voelt/hebt van je "thuisbasis": ouders, gezin van herkomst, familie).
Dan nog kan het nooit helemaal dat "gat" dichten dat het gebrek aan eigenliefde (en/of eigenwaarde?) heeft geslagen, als ook dat niet "binnenkomt" omdat hij dat zelf niet kan voelen.

In elk geval is dan deze liefde minder van "levensbelang" dan het nu is voor hem.
Geluk haal je (men) ook uit het hebben van (andere) doelen en mensen, ipv dat te verwachten van 1 persoon (jij) en dat die hem (doorlopend) gelukkig moet zien te maken en te houden.
Net als jij zal hij zijn doelen, andere mensen en bezigheden moeten zien te vinden die óók betekenis en voldoening aan zijn eigen leven geven, waar hij zelf invloed op heeft, zodat een partner daar niet volledig verantwoordelijk voor wordt (voor hoe hij zich voelt, hoe zeker, van waarde/ betekenis, geliefd enz).

Bespreek dit met hem, stel voor dat hij zelf in therapie gaat (omdat dat iha -dus ook voor hem- niet de taak van een geliefde is).
Koop in de tussentijd voor jezelf het boek "Verslaafd aan liefde" van Jan Geurtz en laat hem dat ook lezen, zo krijgen jullie alvast allebei inzicht in gezonde en ongezonde (verslavende) vormen van liefde en houden van.

Dit "gebrek" maakt hem niet ongeschikt als partner oid, hij is gewoon de moeite waard ook als het om liefde gaat, niet "verkeerd" of zo, wel beschadigd en dat zorgt voor een verslavende, afhankelijke vorm (aan bevestiging dus).
Jij én hijzelf hoeven geen genoegen te nemen met gebrekkige liefdesvermogens en vermogen om te vertrouwen op zichzelf en op jouw liefde voor hem, als daar iets aan kan gebeuren. En hij in zichzelf & anderen & andere bezigheden/doelen/dingen voldoening en zelfvertrouwen kan vergroten dat hij "ertoe doet" of "iemand is".

Ook boeken als "Liefdesbang" kunnen jullie allebéi inzicht geven, begrip van zijn achtergrond en situatie van nu, al betekent dat niet dat inzicht erin er ook voor zorgt dat het daarmee "verholpen" is.
Een beter begrip van zichzelf (en waarom hij jouw reacties verwacht bijv) kan wel helpen om dit niet meer te vertalen in "je houdt niet (genoeg) van mij, als je niet vervult (doet en laat) wat ik nodig heb vanuit eigen onzekerheid".

Het is goed dat jij iig je daar niet door laat beinvloeden en laat tegenhouden in jouw eigen ontwikkelingen en zelfvertrouwen om hem maar zijn "zekerheid" te moeten geven. Laat je ook niet wijsmaken "als je van me houdt zou je dit of dat wel doen/laten", als dit voor jóu gewoon prima en normale, gezonde ontwikkelingen zijn, zoals die 3 maanden buitenand.

Het is al erg genoeg dat hij is opgegroeid met zo'n gebrekkige basis als het om liefde gaat, sta niet toe dat hij jouw gezonde basis ook beperkt door jou daarin mee te "sleuren". Dit is iets wat hij toch echt alleen maar zelf kan "helen" (voor zover mogelijk) en dat betekent dat hij zelf tijd en aandacht zal moeten gaan steken in zichzelf dus, ipv jou te "gebruiken"/ denken nodig te hebben daarvoor.

Ik zou hier niet mee verder gaan. Hij zal niet zo snel veranderen in dit gedrag. En het zal jou gaan beperken? Wil je dat?

Een vriendin van me zat meer dan 10 jaar in een soortgelijke relatie: zeer afhankelijke vriend. Achteraf gezien had haar leven zoveel leuker kunnen zijn zonder die relatie. Maar ze zaten in zo'n patroon.

echt, doe jezelf dit niet aan.

Wenteleef schreef: ↑

01-04-2018 10:45

Ik heb het er al vaak met hem over gehad en dan zegt hij dat hij zou veranderen. Ook is de relatie al wel eens op knappen geweest, door dit onderwerp. Dan komt hij huilend terug en belooft van alles, maar dat wordt niet waargemaakt uiteindelijk...

En toen was jouw conclusie....?

Hi Wentelteefje,
Meer mensen hier zeggen het, maar ik denk ook echt dat het zo is: dit is niet gezond. Je vriend reageert kinderlijk. Hij is erg onzeker en dat ligt niet aan jou. Weet je hoe het zou moeten gaan? Dat hij zegt: "hartstikke te gek voor je, dat je die 3 maanden weg gaat. We gaan gewoon lekker skypen en als je het leuk vindt kom ik een keer langs."
Hij heeft je al vaker huilend beloofd dat het gaat veranderen en het lukt niet? Hij heeft al van alles meegemaakt?
Lieve schat dit wordt een zware relatie. Eentje waarin jij je grenzen moet stellen en niet je daden van hem laten afhangen. Dan zit je straks in een gouden kooi.
Hoe reageert hij als je met een vriendin iets leuks gaat doen op een vrije dag? Is hij blij voor je of teleurgesteld?

Heet hij Tim en ben jij toevallig Deborah Leemans?

Hij gaat echt niet dood als jij een paar maanden weg bent.

Maar ik denk wel dat hij met zijn claimgedrag jouw ervaring gaat verzieken. Ik zou het uitmaken ver voor je weggaat. Dan heb je het drama voor je vertrekt ipv daar.

Wenteleef schreef: ↑

01-04-2018 10:45

Ik heb het er al vaak met hem over gehad en dan zegt hij dat hij zou veranderen. Ook is de relatie al wel eens op knappen geweest, door dit onderwerp. Dan komt hij huilend terug en belooft van alles, maar dat wordt niet waargemaakt uiteindelijk...

Goh.

Jullie passen niet bij elkaar. Heb precies hetzelfde gehad met mijn ex. Hoe afstandelijker jij wordt door zijn verstikkend gedrag, hoe meer hij je gaat verstikken. Mijn ervaring was dat het enkel erger en benauwender werd. Ik heb er een punt achter gezet.

Jullie passen gewoon niet bij elkaar. Jij hebt andere prioriteiten dan hij en je wil een hele andere soort relatie op dit moment dan hij dat wil. Deze verschillen triggeren bij hem ook het claimende gedrag waardoor jij nog meer afstand gaat nemen. Hierdoor wordt zijn geclaim weer erger etc etc. Maak het uit met hem voordat je weg gaat dan kunnen jullie allebei een meer geschikt liefje vinden.
Het kan ook zijn dat je nog niet toe bent aan een relatie of het kan ook zijn dat je niet gek genoeg bent op hem. Ga lekker genieten van het vrijgezellenleven en jouw vrijheid!

Suzy65 schreef: ↑

01-04-2018 13:31

Het heeft weinig te maken met veel (hij) of weinig (jij) houden van, TO.
Het is geen teken van liefde als iemand zegt "ik kan niet zonder jou, ik heb je nodig, ik heb alsmaar bevestiging nodig van jouw liefde, enz".
Veel mensen vinden dat lief en wees blij en dat ie dan wel veel van je zal houden, maar het is een compensatie voor zijn eigen onzekerheid en (steeds, alsmaar) bevestigd moeten krijgen dat jij nog van hem houdt, omdat hij dat anders zelf niet kan geloven.

Van zijn kant en vanuit zijn achtergrond is liefde een begrijpelijke, maar ongezonde vorm: vastklampen en het claimerige komt in dit geval voort uit emotionele afhankelijkheid.
En die komt weer voort uit zijn beschadigingen, die duidelijk een basis van onzekere, angstige en/of onveilige hechting hebben gecreeerd.

Het zegt niks over liefde vóór jou, maar dat hij liefde(suitingen) ván jou nodig heeft: aandacht, appjes, 24/7 bij je willen zijn, alles samen willen doen, enz, is alleen maar omdat hij dat dus noodzakelijk voor hem is, omdat hij anders op eigen kracht de positieve overtuiging niet kan behouden dat het goed zit tussen jullie, komt voort uit zijn angst en dat ie heel snel vervalt in het negatieve geloof als die bevestiging er niét is!

Dat maakt dus dat het een ongezond soort afhankelijkheid is, het heeft niks met bij elkaar passen of opvattingen over het leven & liefde te maken (was het maar zo).
Het gaat om zelf geen veiligheid te kúnnen voelen over jouw houden van voor hem, geen vertrouwen in te kunnen hebben, ténzij dat herhaald wordt en blijft.
Dit kun je beschouwen als een "mechanisme" op gebied van liefde, in vroege jeugd aangelegde sterke instelling (van ongeloof) in dat hij de moeite waard is om van te houden: schade opgelopen, een gebrek dus (in eigenliefde en waarschijnlijk ook eigenwaarde) wat jij dus moet compenseren van buitenaf.

Maar jij kunt een hardnekkige eigen instelling van hem (die veroorzaakt is door zijn ouders/opvoeders/jeugd) niet van buitenaf "repareren" of compenseren, dat gaat met alle liefde nog niet, helaas.
Hoezeer jij ook ziet dat hij de moeite waard is om van te houden, als hij daar zelf diep van binnen niet in kán geloven zul je nooit het punt kunnen bereiken (door heel veel geruststelling en bevestiging) dat hij voorgoed overtuigd is en daarop kan vertrouwen: hij blijft dit nodig hebben zolang hij dat niet van binnen kan veranderen.

En dat zijn mechanismen met diepe sporen, die je niet zelf zomaar kunt veranderen, ook al ziet hij zelf ook wel in dat dat niet aantrekkelijk is en jou zelfs mee kan wegjagen. Dat hij zelf ook anders zou willen zijn maakt het voor hem alleen maar frustrerend, hij kan proberen tot ie een ons weegt, maar zoiets heb je zelf niet in de hand, dus hij (en jij) wil dan iets wat hij niet zomaar zelf kán veranderen.

Dan zou hij hooguit zijn gedrag (proberen te) veranderen: niet toegeven aan die drang/ angst/ongeloof/leegte als hij ff niét in contact met jou staat.
Want dit komt dus voort uit angst en niet uit liefde.
Hij zou zich moeten inhouden dan, jou niet mee lastigvallen, maar dat verandert niks aan hoe hij zich (daarbij) voelt.

Hij brengt dus zijn (eigen) onvermogen om zich veilig te kunnen hechten in een/jullie liefdesrelatie in, en zo ziet dat er dus uit, dat dat veilige van jouw kant moet zien te komen.Je kunt het zien als voor hem een kwestie van "overleven" en dat zie je terug in woorden als "ik kan niet leven zonder jou".
(een wijdverbreid misverstand is dat dat iets zegt over een sterke liefde, zelfs allerlei liedjes gaan daarover, het lijkt zo normaal als je van iemand houdt).

Dit ongezonde (beschadigde) gedeelte (wat hij dus gelooft als het om liefde gaat, zijn onvermogen zich geliefd te kúnnen voelen) kan hij alleen zelf "repareren" en is al een hele klus met professionele therapie(en). Zelfs aan traumatische schades is tegenwoordig eea te doen (EMDR, bijv), dan nog zal hij een groot deel van die "bagage" blijven meedragen.
Hij kan wel leren hoe hij daar zélf beter mee om kan gaan.

Ook helpt het als hij zich niet zo afhankelijk maakt van 1 persoon: jou.
Je kunt je ook geliefd voelen door vrienden en vriendinnen, collega's, buren, sportmaatjes, whatever te hebben die om je geven, (als je die basis niet voelt/hebt van je "thuisbasis": ouders, gezin van herkomst, familie).
Dan nog kan het nooit helemaal dat "gat" dichten dat het gebrek aan eigenliefde (en/of eigenwaarde?) heeft geslagen, als ook dat niet "binnenkomt" omdat hij dat zelf niet kan voelen.

In elk geval is dan deze liefde minder van "levensbelang" dan het nu is voor hem.
Geluk haal je (men) ook uit het hebben van (andere) doelen en mensen, ipv dat te verwachten van 1 persoon (jij) en dat die hem (doorlopend) gelukkig moet zien te maken en te houden.
Net als jij zal hij zijn doelen, andere mensen en bezigheden moeten zien te vinden die óók betekenis en voldoening aan zijn eigen leven geven, waar hij zelf invloed op heeft, zodat een partner daar niet volledig verantwoordelijk voor wordt (voor hoe hij zich voelt, hoe zeker, van waarde/ betekenis, geliefd enz).

Bespreek dit met hem, stel voor dat hij zelf in therapie gaat (omdat dat iha -dus ook voor hem- niet de taak van een geliefde is).
Koop in de tussentijd voor jezelf het boek "Verslaafd aan liefde" van Jan Geurtz en laat hem dat ook lezen, zo krijgen jullie alvast allebei inzicht in gezonde en ongezonde (verslavende) vormen van liefde en houden van.

Dit "gebrek" maakt hem niet ongeschikt als partner oid, hij is gewoon de moeite waard ook als het om liefde gaat, niet "verkeerd" of zo, wel beschadigd en dat zorgt voor een verslavende, afhankelijke vorm (aan bevestiging dus).
Jij én hijzelf hoeven geen genoegen te nemen met gebrekkige liefdesvermogens en vermogen om te vertrouwen op zichzelf en op jouw liefde voor hem, als daar iets aan kan gebeuren. En hij in zichzelf & anderen & andere bezigheden/doelen/dingen voldoening en zelfvertrouwen kan vergroten dat hij "ertoe doet" of "iemand is".

Ook boeken als "Liefdesbang" kunnen jullie allebéi inzicht geven, begrip van zijn achtergrond en situatie van nu, al betekent dat niet dat inzicht erin er ook voor zorgt dat het daarmee "verholpen" is.
Een beter begrip van zichzelf (en waarom hij jouw reacties verwacht bijv) kan wel helpen om dit niet meer te vertalen in "je houdt niet (genoeg) van mij, als je niet vervult (doet en laat) wat ik nodig heb vanuit eigen onzekerheid".

Het is goed dat jij iig je daar niet door laat beinvloeden en laat tegenhouden in jouw eigen ontwikkelingen en zelfvertrouwen om hem maar zijn "zekerheid" te moeten geven. Laat je ook niet wijsmaken "als je van me houdt zou je dit of dat wel doen/laten", als dit voor jóu gewoon prima en normale, gezonde ontwikkelingen zijn, zoals die 3 maanden buitenand.

Het is al erg genoeg dat hij is opgegroeid met zo'n gebrekkige basis als het om liefde gaat, sta niet toe dat hij jouw gezonde basis ook beperkt door jou daarin mee te "sleuren". Dit is iets wat hij toch echt alleen maar zelf kan "helen" (voor zover mogelijk) en dat betekent dat hij zelf tijd en aandacht zal moeten gaan steken in zichzelf dus, ipv jou te "gebruiken"/ denken nodig te hebben daarvoor.

Goh interessant, kan je dit wat verder toelichten?

shifty schreef: ↑

03-04-2018 22:45

Goh interessant, kan je dit wat verder toelichten?

Je klinkt niet verliefd klaar dan toch

Goed dat je lekker een tijdje naar het buitenland gaat, dat is alleen maar gezond op jouw leeftijd.

Ik denk niet dat jouw relatie lang blijft bestaan. Ik proef (terecht) al wat irritatie bij je. Trek je er niks van aan als hij gaat lopen miepen bij jouw vertrek.

Snel wegrennen! Wat een bloedzuiger...

Niet gezond dat iemand 24/7 aandacht wil en bevestiging nodig heeft! Klinkt ook als jaloers gedrag. Geen goede indicatie voor de toekomst...

Wie is er verantwoordelijk voor hoe hij zich voelt? Jij of hij?

Op zich vind ik het niet gek dat de één sneller een gevoel van missen heeft dan de ander, maar hij claimt je wel heel erg en bedient zich daarnaast van emotionele chantage (als jij niet doet zoals ik dan hou je niet genoeg van me). Ik denk ook dat hij de liefde hiermee heel snel dooddrukt en uitdooft en dat, als er niks verandert, er snel genoeg een moment komt dat jij er klaar mee bent.

Weet hij nog niet dat je drie maanden weggaat?

Ik zou er ook voor die tijd een punt achter zetten, ik denk dat de kans klein is dat hij ooit gaat veranderen. Ik denk niet dat hij zijn gevoelens in die drie maanden voor zich gaat houden om jou te plezieren, dat doet hij nu ook niet, en in die maanden zal hij het nog een stuk zwaarder hebben dan nu. En ik zou het ook ruim daarvoor doen.

Ik volg dit ff...

jo12345 schreef: ↑

01-04-2018 10:43

Tsja, ik kan natuurlijk niet in jouw hoofd kijken, maar als ik jou zo lees, denk ik eerlijk gezegd niet dat de liefde van jouw kant erg groot is. Weet je wel zeker dat deze jongen echt de juiste is?
Het klinkt meer als dat je nou eenmaal een vriendje moet hebben, eerlijk gezegd.

.
Ik denk eerlijk gezegd dat het andersom is. Deze vent is bang om alleen te zijn en zoekt kennelijk invulling van z'n leven.

Wat hij doet kan ik geen liefde noemen. Vervelend TO, dat hij zo doet.