Relaties
alle pijlers
Vriend twijfelt over samenwonen
zondag 31 juli 2011 om 11:46
Zijn jullie nog jong?
Omdat ik uit je OP opmaakte dat hij nog thuiswoonde?
Ik kan je mijn situatie wel vertellen van een kleine 20 jaar geleden
Ik was ontzettend verliefd op mijn vriendje, we waren ook al 3 jaar samen.
IK had helemaal zin in samenwonen.
Maar hoe dichter het bij kwam...hoe enger ik het vond
Ik zag zo op tegen alles!
Wij gingen samenwonen op 23 december
25 december dacht mijn liefje, weet je wat ik zal haar eens verwennen met een heus Kerstontbijt
Ik kom de woonkamer binnen, zie de broodjes, de kaarsen, de versierde boter, en ik kon alleen maar heel hard huilen
Ik wilde helemaal net daar zijn
Ik wilde thuis zijn, bij mijn ouders...
Hij heeft me toen naar mijn ouders gebracht, want hij wist het ook even niet meer
En uiteindelijk ben ik stukje bij beetje weer terug ingetrokken in ons huis...
Ik vond het zo ontzettend stom van mezelf, maar het was net of ik niet in 1 keer durfde of zo...
Geen idee of dat met je vriend ook het geval is, maar als dat zo is....dan snap ik hem wel een beetje
Al zeg ik natuurlijk jaren later dat het complete onzin was, maar zo voelde het toen niet
Omdat ik uit je OP opmaakte dat hij nog thuiswoonde?
Ik kan je mijn situatie wel vertellen van een kleine 20 jaar geleden
Ik was ontzettend verliefd op mijn vriendje, we waren ook al 3 jaar samen.
IK had helemaal zin in samenwonen.
Maar hoe dichter het bij kwam...hoe enger ik het vond
Ik zag zo op tegen alles!
Wij gingen samenwonen op 23 december
25 december dacht mijn liefje, weet je wat ik zal haar eens verwennen met een heus Kerstontbijt
Ik kom de woonkamer binnen, zie de broodjes, de kaarsen, de versierde boter, en ik kon alleen maar heel hard huilen
Ik wilde helemaal net daar zijn
Ik wilde thuis zijn, bij mijn ouders...
Hij heeft me toen naar mijn ouders gebracht, want hij wist het ook even niet meer
En uiteindelijk ben ik stukje bij beetje weer terug ingetrokken in ons huis...
Ik vond het zo ontzettend stom van mezelf, maar het was net of ik niet in 1 keer durfde of zo...
Geen idee of dat met je vriend ook het geval is, maar als dat zo is....dan snap ik hem wel een beetje
Al zeg ik natuurlijk jaren later dat het complete onzin was, maar zo voelde het toen niet
Luister nou maar gewoon naar wat ik zeg!
zondag 31 juli 2011 om 11:47
Ik zou voordat je gaat samenwonen eens goed met elkaar aan tafel gaan zitten om alle punten die in je opkomen door te spreken. Ik lees dat je helemaal geen problemen verwacht. Dat lijkt me wel erg optimistisch, omdat je vriend zeker een paar punten heeft. Hebben jullie afgesproken hoe je dat dan doet met dat inkomensverschil? Maken jullie een gemeenschappelijke pot en wat betaal je daar allemaal uit? Hoeveel stort je allebei in die pot? Evenveel of naar rato van inkomen?
En over dat eigen plekje: hoe ga je dat realiseren? Hoe gaat dat zijn als jij bv een vriendin over de vloer hebt en hij wil even lekker in zijn eentje een beetje prutsen met keihard de muziek aan?
Hoe wonen jullie nu? Allebei nog bij je ouders?
En over dat eigen plekje: hoe ga je dat realiseren? Hoe gaat dat zijn als jij bv een vriendin over de vloer hebt en hij wil even lekker in zijn eentje een beetje prutsen met keihard de muziek aan?
Hoe wonen jullie nu? Allebei nog bij je ouders?
zondag 31 juli 2011 om 11:47
Ten eerste: uiteraard is het vervelend wanneer hij er een punt achterzet, maar verschrikkelijk is het niet hoor. Je geluk hangt niet af van degene waar je een relatie mee hebt!
Dan ga je daar gewoon alleen wonen.
Heb je het idee dat hij terugkrabbelt of dat hij gewoon wat last heeft van 'koude voeten' . Is heel normaal dat je over bepaalde dingen zo denkt wanneer je voor het eerst gaat samenwonen.
Ook is het niet geheel raar dat hij niet echt bezig is met de inboedel, laten ze graag aan vrouwen over over het algemeen.
Je moet erachter zien te komen of hij echt een toekomst samen ziet met samenwonen, misschien gaat het hem te snel.
Zou je kunnen zeggen; had ie eerder over na moeten denken, maar als ik jouw post zo zie, wuif je zijn gedachten allemaal weg, door je 'positieve' instelling.
Luister je ook wel goed naar zijn behoeften?
Dan ga je daar gewoon alleen wonen.
Heb je het idee dat hij terugkrabbelt of dat hij gewoon wat last heeft van 'koude voeten' . Is heel normaal dat je over bepaalde dingen zo denkt wanneer je voor het eerst gaat samenwonen.
Ook is het niet geheel raar dat hij niet echt bezig is met de inboedel, laten ze graag aan vrouwen over over het algemeen.
Je moet erachter zien te komen of hij echt een toekomst samen ziet met samenwonen, misschien gaat het hem te snel.
Zou je kunnen zeggen; had ie eerder over na moeten denken, maar als ik jouw post zo zie, wuif je zijn gedachten allemaal weg, door je 'positieve' instelling.
Luister je ook wel goed naar zijn behoeften?
zondag 31 juli 2011 om 11:49
Als ik het zo lees is het pure onzekerheid, bang voor het onbekende. Loslaten wat je al hebt (en dat gaat erg goed tenslotte) en duiken in het nieuwe, en wie weet gaat dat niet goed? (denkt hij dan) Ik herken het van mijn vriend toen (nu mijn man). Die had daar ook enorm veel last van bij het samenwonen en later nogeens met het wel of niet krijgen van kinderen. Probeer om hem jou niet onzeker te laten maken, relativeer en laat hem delen in je optimisme. Hij is misschien iemand van: eerst zien en dan geloven. En dan ziet hij het straks, gelooft hij het, is het superleuk het samenwonen en heb jij je een eeuw voor niets zorgen gemaakt!
zondag 31 juli 2011 om 11:50
Misschien is hij gewoon nog niet toe aan een nieuwe fase in zijn leven. Het is ook niet niets om zo maar vanuit een beschermd leventje het ineens allemaal zelf te moeten gaan doen. Bespreek de voor en nadelen eens met hem en zoek eens uit waar het probleem ligt. Besef wel dat die nieuwe fase eentje is waaruit je niet meer weg kan, als het eenmaal zo ver is. Dus begin met het stellen van de vraag of hij er al aan toe is, om onder moeders vleugels vandaan te komen.Ik kan me voorstellen dat dat niet voor iedereen even aantrekkelijk is.
zondag 31 juli 2011 om 11:53
quote:Kier_V schreef op 31 juli 2011 @ 11:47:
Ten eerste: uiteraard is het vervelend wanneer hij er een punt achterzet, maar verschrikkelijk is het niet hoor. Je geluk hangt niet af van degene waar je een relatie mee hebt!
Dan ga je daar gewoon alleen wonen.
Heb je het idee dat hij terugkrabbelt of dat hij gewoon wat last heeft van 'koude voeten' . Is heel normaal dat je over bepaalde dingen zo denkt wanneer je voor het eerst gaat samenwonen.
Ook is het niet geheel raar dat hij niet echt bezig is met de inboedel, laten ze graag aan vrouwen over over het algemeen.
Je moet erachter zien te komen of hij echt een toekomst samen ziet met samenwonen, misschien gaat het hem te snel.
Zou je kunnen zeggen; had ie eerder over na moeten denken, maar als ik jouw post zo zie, wuif je zijn gedachten allemaal weg, door je 'positieve' instelling.Luister je ook wel goed naar zijn behoeften?Oei goeie relativerende post. Ik heb dat dus in mijn relatie toen wel gedaan, ik had ook het idee van het komt wel goed! En dat kwam het dan ook. Maar misschien is het idd handig om eea bespreekbaar te maken, wat ook de anderen zeggen.
Ten eerste: uiteraard is het vervelend wanneer hij er een punt achterzet, maar verschrikkelijk is het niet hoor. Je geluk hangt niet af van degene waar je een relatie mee hebt!
Dan ga je daar gewoon alleen wonen.
Heb je het idee dat hij terugkrabbelt of dat hij gewoon wat last heeft van 'koude voeten' . Is heel normaal dat je over bepaalde dingen zo denkt wanneer je voor het eerst gaat samenwonen.
Ook is het niet geheel raar dat hij niet echt bezig is met de inboedel, laten ze graag aan vrouwen over over het algemeen.
Je moet erachter zien te komen of hij echt een toekomst samen ziet met samenwonen, misschien gaat het hem te snel.
Zou je kunnen zeggen; had ie eerder over na moeten denken, maar als ik jouw post zo zie, wuif je zijn gedachten allemaal weg, door je 'positieve' instelling.Luister je ook wel goed naar zijn behoeften?Oei goeie relativerende post. Ik heb dat dus in mijn relatie toen wel gedaan, ik had ook het idee van het komt wel goed! En dat kwam het dan ook. Maar misschien is het idd handig om eea bespreekbaar te maken, wat ook de anderen zeggen.
zondag 31 juli 2011 om 11:53
Is het een idee om nu over zaken als financien te praten en afspraken te maken? Dan weten jullie voordat jullie gaan samenwonen waar jullie en toe zijn en of jullie daar uberhaupt samen uit kunnen komen.
En verder zou jij ook eerst alleen kunnen gaan wonen en hij regelmatig bij jou kunnen logeren, dan kan hij eerst wat 'proefdraaien' en kijken hoe hij zich daarbij voelt voordat jullie direct zo'n grote stap zetten.
En verder zou jij ook eerst alleen kunnen gaan wonen en hij regelmatig bij jou kunnen logeren, dan kan hij eerst wat 'proefdraaien' en kijken hoe hij zich daarbij voelt voordat jullie direct zo'n grote stap zetten.
zondag 31 juli 2011 om 11:55
Ik vind hem eigenlijk wel verstandig als hij eerst op zichzelf wil wonen en niet meteen van bij ouders wonen wil gaan samenwonen. Eb ik snap eerlijk gezegd ook wel dat hij er een tikkeltje nerveus van wordt dat jij uitgebreid meubels loopt te shoppen terwijl hij dat mag gaan betalen, of straks meer mag gaan betalen omdat jij al je geld hebt opgemaakt aan meubels.
zondag 31 juli 2011 om 11:56
quote:pinks schreef op 31 juli 2011 @ 11:55:
Ik vind hem eigenlijk wel verstandig als hij eerst op zichzelf wil wonen en niet meteen van bij ouders wonen wil gaan samenwonen. Eb ik snap eerlijk gezegd ook wel dat hij er een tikkeltje nerveus van wordt dat jij uitgebreid meubels loopt te shoppen terwijl hij dat mag gaan betalen, of straks meer mag gaan betalen omdat jij al je geld hebt opgemaakt aan meubels.Ik denk dat het niet aan het meubels kopen ligt hoor.......
Ik vind hem eigenlijk wel verstandig als hij eerst op zichzelf wil wonen en niet meteen van bij ouders wonen wil gaan samenwonen. Eb ik snap eerlijk gezegd ook wel dat hij er een tikkeltje nerveus van wordt dat jij uitgebreid meubels loopt te shoppen terwijl hij dat mag gaan betalen, of straks meer mag gaan betalen omdat jij al je geld hebt opgemaakt aan meubels.Ik denk dat het niet aan het meubels kopen ligt hoor.......
zondag 31 juli 2011 om 11:58
quote:moekie76 schreef op 31 juli 2011 @ 11:53:
[...]
Oei goeie relativerende post. Ik heb dat dus in mijn relatie toen wel gedaan, ik had ook het idee van het komt wel goed! En dat kwam het dan ook. Maar misschien is het idd handig om eea bespreekbaar te maken, wat ook de anderen zeggen.
Ik zelf zou niet goed worden wanneer ik mijn bedenkingen heb en mijn wederhelft alles maar afdoet als 'onzin' want hij/zij voelt dat het wel goedkomt!
Yeah right.... ikzelf moet toch ook eerst echt het goede gevoel hebben voor ik de stap maak om te gaan samenwonen, dat ga ik niet beslissen omdat de andere kant in de glazen bol ziet, dat het allemaal goed komt...
[...]
Oei goeie relativerende post. Ik heb dat dus in mijn relatie toen wel gedaan, ik had ook het idee van het komt wel goed! En dat kwam het dan ook. Maar misschien is het idd handig om eea bespreekbaar te maken, wat ook de anderen zeggen.
Ik zelf zou niet goed worden wanneer ik mijn bedenkingen heb en mijn wederhelft alles maar afdoet als 'onzin' want hij/zij voelt dat het wel goedkomt!
Yeah right.... ikzelf moet toch ook eerst echt het goede gevoel hebben voor ik de stap maak om te gaan samenwonen, dat ga ik niet beslissen omdat de andere kant in de glazen bol ziet, dat het allemaal goed komt...
zondag 31 juli 2011 om 12:01
@ Tumtummie:
Vraag hem eens op de man af, hoe hij samenwonen ziet en hoe hij het graag zou willen zien.
En dan hem niet in de rede vallen, laat hem praten en laat jouw positieve mening even bij je. Probeer je in hem te verplaatsen en praat dan over de dingen zoals hij ze zou willen zien.
Hetgeen voor hem belangrijk is, kan voor jou niet zwaar wegen en andersom.
Vraag hem eens op de man af, hoe hij samenwonen ziet en hoe hij het graag zou willen zien.
En dan hem niet in de rede vallen, laat hem praten en laat jouw positieve mening even bij je. Probeer je in hem te verplaatsen en praat dan over de dingen zoals hij ze zou willen zien.
Hetgeen voor hem belangrijk is, kan voor jou niet zwaar wegen en andersom.
zondag 31 juli 2011 om 12:05
Ik lees een OP waaruit blijkt dat er twee mensen zijn met verschillende gevoelens en verwachtingen. Ik lees niets waarvan ik denk dat hij koudwatervrees zou hebben. Ik haal eruit dat TO koste wat kost iets wil doorzetten.
Valt er iets op aan mijn bovenstaande opmerkingen? Het gebruik van 'ik' bijvoorbeeld?
TO, als de situatie omgekeerd zou zijn, dan zou je ook niet in een situatie gedwongen willen worden waar je tegenop ziet.
Valt er iets op aan mijn bovenstaande opmerkingen? Het gebruik van 'ik' bijvoorbeeld?
TO, als de situatie omgekeerd zou zijn, dan zou je ook niet in een situatie gedwongen willen worden waar je tegenop ziet.
zondag 31 juli 2011 om 12:08
Het beste is toch eens heel goed gaan praten met hem.
Zelf iets dergelijks gehad met ex, en toen kwam er ook uit dat hij de gehele relatie niet meer zag zitten. Eerst alles beetje tegenwerken, allemaal twijfels enzo. Maandje later maakte hij het uit....
(Sorry, kan het niet positiever brengen, hoop dat het voor jou TO, anders uitpakt.)
Zelf iets dergelijks gehad met ex, en toen kwam er ook uit dat hij de gehele relatie niet meer zag zitten. Eerst alles beetje tegenwerken, allemaal twijfels enzo. Maandje later maakte hij het uit....
(Sorry, kan het niet positiever brengen, hoop dat het voor jou TO, anders uitpakt.)
zondag 31 juli 2011 om 12:09
quote:tumtummie schreef op 31 juli 2011 @ 11:41:
Ik zie het allemaal veel positiever, ik hou superveel van hem, sta overal open voor om over te praten en verwacht ook helemaal geen problemen en heb er dus superveel zin in. Misschien ook omdat ik er in mijn hoofd al veel langer mee bezig ben dan hij.
Ik weet niet echt meer wat ik moet denken nu hij zo twijfelt. Het maakt me heel erg onzeker want we zijn al zo lang samen, ik dacht altijd dat we overal samen uit zouden komen. Ik zie mijn leven echt samen met hem. Hij ook met mij maar op de een of andere manier weet hij ook niet hoe hij dit voor zich moet zien.
Ik snap het niet, we denken over zoveel dingen hetzelfde en dan toch dit. Ik snap wel dat dit allemaal nieuw is, nieuwe fase in het leven enzo maar alles komt toch goed? Denk ik dan.
Zijn er meer meiden die zoiets hebben meegemaakt? Ik ben bang dat hij er een punt achter zet en dat zou echt verschrikkelijk zijn!!!je hebt nu al een probleem. Je dacht altijd dat jullie overal samen uit zouden komen? Wat hebben jullie tot nu toe gedaan om dit probleem te tackelen?
Ik zie het allemaal veel positiever, ik hou superveel van hem, sta overal open voor om over te praten en verwacht ook helemaal geen problemen en heb er dus superveel zin in. Misschien ook omdat ik er in mijn hoofd al veel langer mee bezig ben dan hij.
Ik weet niet echt meer wat ik moet denken nu hij zo twijfelt. Het maakt me heel erg onzeker want we zijn al zo lang samen, ik dacht altijd dat we overal samen uit zouden komen. Ik zie mijn leven echt samen met hem. Hij ook met mij maar op de een of andere manier weet hij ook niet hoe hij dit voor zich moet zien.
Ik snap het niet, we denken over zoveel dingen hetzelfde en dan toch dit. Ik snap wel dat dit allemaal nieuw is, nieuwe fase in het leven enzo maar alles komt toch goed? Denk ik dan.
Zijn er meer meiden die zoiets hebben meegemaakt? Ik ben bang dat hij er een punt achter zet en dat zou echt verschrikkelijk zijn!!!je hebt nu al een probleem. Je dacht altijd dat jullie overal samen uit zouden komen? Wat hebben jullie tot nu toe gedaan om dit probleem te tackelen?
zondag 31 juli 2011 om 12:09
quote:tumtummie schreef op 31 juli 2011 @ 11:59:
We zijn beide 25 jaar.
Ja opzich, tuurlijk zijn er wel eens dingen. Meningsverschil over wat we wel of niet kopen of andere dingetjes. Maar iedereen heeft wel wat, het gras is altijd groener aan de overkant, dat zijn zijn woorden. Hij ziet wel een toekomst met mij samen, hij houdt van me.
We hebben het wel eens gehad over het geld, we willen de lasten naar rato verdelen. Verder over hoe het gaat als er vrienden enzo over de vloer komen niet echt. Maar ik ben daar (denk ik nu) niet moeilijk over. Het is een 3 kamer appartement, degene die wil kan zich terugtrekken op een kamer en even alleen zijn. Heb ik zelf ook wel eens behoefte aan.
dat klinkt in ieder geval ruimtelijk genoeg, naar mijn mening. wij hebben dat ook erg nodig en het is regelmatig zo dat wij een hele avond op een andere kamer zitten. zo blijft het gezellig (is het ook als we bij elkaar zitten, hoor, maar ruimte heb je soms nodig) en kunnen we tussendoor even binnensluipen en een kus komen geven
Ik heb het gevoel dat ik veel te enthousiast bezig ben geweest over samenwonen. Ik ben dom geweest om wel eens te zeggen dat ik iets wat hij wil meenemen niet mooi vind terwijl ik zijn spullen moet respecteren natuurlijk.
Misschien leg ik de punten waar hij mee zit wel te snel naast me neer omdat ik er niet over wil nadenken, ik weet niet wat het is. Misschien omdat ik het gevoel heb/had dat het altijd wel goed zou komen. Misschien denk/dacht ik er wel te makkelijk over. Hij heeft dit wel eens eerder aangegeven maar daarna zei hij dat hij er toch wel veel zin in heeft en zag hij het weer positiever. Dus hebben we het er ook niet meer over gehad, ik heb het nog wel eens gevraagd maar toen zei hij dat hij niet meer twijfelde (dat was een maand geleden ofzo)
Erg goed dat je relativeert. Ik zou met hem om tafel gaan. Misschien is het gewoonweg te vroeg. Misschien is 1 maand wachten al genoeg om hem over koudwatervrees heen te helpen.
Ik vind wel dat je inderdaad zijn angsten en twijfels niet zomaar kunt wegwuiven, die horen bij hem en maken onderdeel uit van jullie relatie.
Jullie hebben allebei nu een woonplek dus kunnen jullie misschien zelfs een aanpassing doen in het samenwonen in die zin dat jij bijv. eerst verhuist, en twee weken later hij of andersom. (Dit hebben wij gedaan, het was ons allebei anders teveel, hoeveel zin we er ook in hadden. Mijn vriend is eerst in het huis getrokken). Dan kom jij rustig aan (of hij dus) een aantal spullen brengen, een paar nachten blijven en weer even naar je ouders voor de volgende lading spullen, waarna je weer een paar nachten ben je ouders blijft. Rustig aan, dan breekt het lijntje niet.
En vooral: veel plezier, samenwonen is superleuk
!!!
We zijn beide 25 jaar.
Ja opzich, tuurlijk zijn er wel eens dingen. Meningsverschil over wat we wel of niet kopen of andere dingetjes. Maar iedereen heeft wel wat, het gras is altijd groener aan de overkant, dat zijn zijn woorden. Hij ziet wel een toekomst met mij samen, hij houdt van me.
We hebben het wel eens gehad over het geld, we willen de lasten naar rato verdelen. Verder over hoe het gaat als er vrienden enzo over de vloer komen niet echt. Maar ik ben daar (denk ik nu) niet moeilijk over. Het is een 3 kamer appartement, degene die wil kan zich terugtrekken op een kamer en even alleen zijn. Heb ik zelf ook wel eens behoefte aan.
dat klinkt in ieder geval ruimtelijk genoeg, naar mijn mening. wij hebben dat ook erg nodig en het is regelmatig zo dat wij een hele avond op een andere kamer zitten. zo blijft het gezellig (is het ook als we bij elkaar zitten, hoor, maar ruimte heb je soms nodig) en kunnen we tussendoor even binnensluipen en een kus komen geven
Ik heb het gevoel dat ik veel te enthousiast bezig ben geweest over samenwonen. Ik ben dom geweest om wel eens te zeggen dat ik iets wat hij wil meenemen niet mooi vind terwijl ik zijn spullen moet respecteren natuurlijk.
Misschien leg ik de punten waar hij mee zit wel te snel naast me neer omdat ik er niet over wil nadenken, ik weet niet wat het is. Misschien omdat ik het gevoel heb/had dat het altijd wel goed zou komen. Misschien denk/dacht ik er wel te makkelijk over. Hij heeft dit wel eens eerder aangegeven maar daarna zei hij dat hij er toch wel veel zin in heeft en zag hij het weer positiever. Dus hebben we het er ook niet meer over gehad, ik heb het nog wel eens gevraagd maar toen zei hij dat hij niet meer twijfelde (dat was een maand geleden ofzo)
Erg goed dat je relativeert. Ik zou met hem om tafel gaan. Misschien is het gewoonweg te vroeg. Misschien is 1 maand wachten al genoeg om hem over koudwatervrees heen te helpen.
Ik vind wel dat je inderdaad zijn angsten en twijfels niet zomaar kunt wegwuiven, die horen bij hem en maken onderdeel uit van jullie relatie.
Jullie hebben allebei nu een woonplek dus kunnen jullie misschien zelfs een aanpassing doen in het samenwonen in die zin dat jij bijv. eerst verhuist, en twee weken later hij of andersom. (Dit hebben wij gedaan, het was ons allebei anders teveel, hoeveel zin we er ook in hadden. Mijn vriend is eerst in het huis getrokken). Dan kom jij rustig aan (of hij dus) een aantal spullen brengen, een paar nachten blijven en weer even naar je ouders voor de volgende lading spullen, waarna je weer een paar nachten ben je ouders blijft. Rustig aan, dan breekt het lijntje niet.
En vooral: veel plezier, samenwonen is superleuk
!!!
zondag 31 juli 2011 om 12:10
quote:Summerdance schreef op 31 juli 2011 @ 11:46:
Ik kan je mijn situatie wel vertellen van een kleine 20 jaar geleden
Ik was ontzettend verliefd op mijn vriendje, we waren ook al 3 jaar samen.
IK had helemaal zin in samenwonen.
Maar hoe dichter het bij kwam...hoe enger ik het vond
Ik zag zo op tegen alles!
Wij gingen samenwonen op 23 december
25 december dacht mijn liefje, weet je wat ik zal haar eens verwennen met een heus Kerstontbijt
Ik kom de woonkamer binnen, zie de broodjes, de kaarsen, de versierde boter, en ik kon alleen maar heel hard huilen
Ik wilde helemaal net daar zijn
Ik wilde thuis zijn, bij mijn ouders...
Hij heeft me toen naar mijn ouders gebracht, want hij wist het ook even niet meer
En uiteindelijk ben ik stukje bij beetje weer terug ingetrokken in ons huis...
Ik vond het zo ontzettend stom van mezelf, maar het was net of ik niet in 1 keer durfde of zo...
Wat een verhaal, heb je nog lang samengewoond?
Ik kan je mijn situatie wel vertellen van een kleine 20 jaar geleden
Ik was ontzettend verliefd op mijn vriendje, we waren ook al 3 jaar samen.
IK had helemaal zin in samenwonen.
Maar hoe dichter het bij kwam...hoe enger ik het vond
Ik zag zo op tegen alles!
Wij gingen samenwonen op 23 december
25 december dacht mijn liefje, weet je wat ik zal haar eens verwennen met een heus Kerstontbijt
Ik kom de woonkamer binnen, zie de broodjes, de kaarsen, de versierde boter, en ik kon alleen maar heel hard huilen
Ik wilde helemaal net daar zijn
Ik wilde thuis zijn, bij mijn ouders...
Hij heeft me toen naar mijn ouders gebracht, want hij wist het ook even niet meer
En uiteindelijk ben ik stukje bij beetje weer terug ingetrokken in ons huis...
Ik vond het zo ontzettend stom van mezelf, maar het was net of ik niet in 1 keer durfde of zo...
Wat een verhaal, heb je nog lang samengewoond?
zondag 31 juli 2011 om 12:15
Tumtummie, wat vervelend dat je vriend zo twijfelt. Ik kan je wel vertellen dat ik ook iemand was zoals iemand hier eerder vertelde dat ik het ook moeilijk vond om het huis uit te gaan. Omdat ik natuurlijk al vanaf me geboorte 1 en dezelfde kamer had bij mijn ouders, dat was mijn plekje. En de 1 heeft er minder moeite om te wennen als de ander. Ik heb de eerste dagen ook wat afgehuild omdat ik liever op mijn kamertje bij mijn ouders wilde zijn.
Misschien is jouw vriend ook wel een beetje bang daarvoor maar wil hij het niet toegeven
Misschien is jouw vriend ook wel een beetje bang daarvoor maar wil hij het niet toegeven