Relaties
alle pijlers
Wat een onzekerheid
maandag 4 juli 2011 om 10:11
Hallo,
Ik wil heel graag mijn verhaal hier kwijt om zo wat steun en adviezen te krijgen maar ook om gewoon mijn verhaal kwijt te kunnen!
Ik heb nu al heel wat jaartjes een relatie en we staan op het punt te gaan samenwonen. Nu hebben we twee weken geleden het verschrikkelijke nieuws gekregen dat mijn schoonmoeder kanker heeft. Mijn vriend is totaal lamgeslagen en hij worstelt hier enorm mee. Hij is erg gesloten en afwezig en als ik hem niet zou bellen dan zouden wel elkaar maar weinig spreken. Mijn vriend is enigskind dus hang erg aan zijn moeder. Nu begrijp ik volkomen dat hij veel thuis is en dat onze relatie nu even niet het belangrijkste is, maar het is voor mij nu zo ontzettend moeilijk. Ik wil nu geen aandacht vragen van hem maar aan de andere kant voel ik me nu erg eenzaam. Als we dan toch weer een dag of avond samen zijn wil hij toch weer naar huis of zijn moeder vraagt aan hem om naar huis te komen. Ik ben op de een of andere manier bang dat hij nu ook twijfelt aan onze relatie maar waar dit vandaan komt weet ik niet. ik heb hem ook gevraagd of dit zo is maar hij geeft aan op dit moment gewoon niet met onze relatie bezig te zijn. Natuurlijk snap ik dit maar nu we ook met het huisje bezig zijn voelt alles zo onwerkelijk en onzeker.
Het is voor mij nu erg moeilijk te verwoorden wat ik nu eigenlijk voel. Ik probeer hem zoveel mogelijk met rust te latenzodat hij zijn eigen gang kan gaan maar aan de andere kant wil ik eigenlijk zoveel mogelijk bij hem zijn in deze rotperiode maar dan merk ik dat hij afstandelijk is.
Heeft iemand dit ook meegemaakt en ben ik nu zo egoistisch of is het toch een normale reactie??
Ik wil heel graag mijn verhaal hier kwijt om zo wat steun en adviezen te krijgen maar ook om gewoon mijn verhaal kwijt te kunnen!
Ik heb nu al heel wat jaartjes een relatie en we staan op het punt te gaan samenwonen. Nu hebben we twee weken geleden het verschrikkelijke nieuws gekregen dat mijn schoonmoeder kanker heeft. Mijn vriend is totaal lamgeslagen en hij worstelt hier enorm mee. Hij is erg gesloten en afwezig en als ik hem niet zou bellen dan zouden wel elkaar maar weinig spreken. Mijn vriend is enigskind dus hang erg aan zijn moeder. Nu begrijp ik volkomen dat hij veel thuis is en dat onze relatie nu even niet het belangrijkste is, maar het is voor mij nu zo ontzettend moeilijk. Ik wil nu geen aandacht vragen van hem maar aan de andere kant voel ik me nu erg eenzaam. Als we dan toch weer een dag of avond samen zijn wil hij toch weer naar huis of zijn moeder vraagt aan hem om naar huis te komen. Ik ben op de een of andere manier bang dat hij nu ook twijfelt aan onze relatie maar waar dit vandaan komt weet ik niet. ik heb hem ook gevraagd of dit zo is maar hij geeft aan op dit moment gewoon niet met onze relatie bezig te zijn. Natuurlijk snap ik dit maar nu we ook met het huisje bezig zijn voelt alles zo onwerkelijk en onzeker.
Het is voor mij nu erg moeilijk te verwoorden wat ik nu eigenlijk voel. Ik probeer hem zoveel mogelijk met rust te latenzodat hij zijn eigen gang kan gaan maar aan de andere kant wil ik eigenlijk zoveel mogelijk bij hem zijn in deze rotperiode maar dan merk ik dat hij afstandelijk is.
Heeft iemand dit ook meegemaakt en ben ik nu zo egoistisch of is het toch een normale reactie??
maandag 4 juli 2011 om 10:17
Vertel hem hoe jij je voelt,laat hem weten dat jij er voor hem wilt zijn en hem en zijn moeder wilt steunen maar dat dit wel erg moeilijk wordt als hij niet praat en je een beetje negeert..
Is het soort kanker wat je schoonmoeder heeft goed te behandelen of is het echt een aflopende zaak waar niets meer aan te doen is?
Is het soort kanker wat je schoonmoeder heeft goed te behandelen of is het echt een aflopende zaak waar niets meer aan te doen is?
maandag 4 juli 2011 om 10:22
Ik hem al uitgelegd dat het voor mij ook lastig is en hij snapt dit ook wel. En natuurlijk vindt ik het erg dats lijkt me logisch en dat staat voorop!
Het is ook niet dat ik niet snap dat hij nu niet met ons bezig is, het is meer dat ik niet goed weet hoe ermee om te gaan.
Nu lijkt mijn verhaal alsof ik alleen maar met mezelf bezig ben en dat is niet de bedoeling...
Het is ook niet dat ik niet snap dat hij nu niet met ons bezig is, het is meer dat ik niet goed weet hoe ermee om te gaan.
Nu lijkt mijn verhaal alsof ik alleen maar met mezelf bezig ben en dat is niet de bedoeling...
maandag 4 juli 2011 om 10:22
Ik snap het wel, ik zou in zo'n situatie ook het liefst willen dat IK de steun en toeverlaat ben.. Ook al klinkt dat misschien egoïstisch, maar in stresssituaties ontdek je toch vaak hoe hard je elkaar wel of niet nodig hebt. Ik zou het inderdaad ook met hem bespreken en uitleggen dat je er juist nu zo graag voor hem wilt zijn en vragen waarom hij daar geen behoefte aan lijkt te hebben. Sterkte!!
maandag 4 juli 2011 om 10:24
Vertel hem inderdaad hoe je je voelt, maar geef hem ook wat tijd.
Helaas weet ik uit eigen ervaring hoe dit soort nieuws over je ouders je inderdaad helemaal lam kan slaan.
Kan me ook wel indenken (en dit zal je misschien niet leuk vinden om te lezen) dat jij, jullie relatie en 'het huis' even niet tot prioriteit behoort in zijn hoofd.
Helaas weet ik uit eigen ervaring hoe dit soort nieuws over je ouders je inderdaad helemaal lam kan slaan.
Kan me ook wel indenken (en dit zal je misschien niet leuk vinden om te lezen) dat jij, jullie relatie en 'het huis' even niet tot prioriteit behoort in zijn hoofd.
maandag 4 juli 2011 om 10:27
Ik lees erg veel "ikke, ikke". Je geet wel aan dat dat niet je bedoeling is maar zo komt het idd wel over. Jij bent niet ziek, wees daar blij om. Steun je vriend zo veel mogelijk, in plaats van je druk te maken om wat minder aandacht van hem!!!!
Een ouder met een potentieel dodelijke ziekte neemt bijna al je energie!!! Hij is gewoon niet bezig met de relatie op dit moment en dat is volkomen begrijpelijk!!!!!
Een ouder met een potentieel dodelijke ziekte neemt bijna al je energie!!! Hij is gewoon niet bezig met de relatie op dit moment en dat is volkomen begrijpelijk!!!!!
maandag 4 juli 2011 om 10:29
ok,quote:irish_84 schreef op 04 juli 2011 @ 10:22:
Ik hem al uitgelegd dat het voor mij ook lastig is en hij snapt dit ook wel. En natuurlijk vindt ik het erg dats lijkt me logisch en dat staat voorop!
Het is ook niet dat ik niet snap dat hij nu niet met ons bezig is, het is meer dat ik niet goed weet hoe ermee om te gaan.
Nu lijkt mijn verhaal alsof ik alleen maar met mezelf bezig ben en dat is niet de bedoeling...
ok, ik snap je wel. Alleen het is natuurlijk heel kort geleden dat jullie het gehoord hebben.
Als er iets ergs gebeurt, dan zie je ook wel dat in relaties ieder er op zijn/ haar eigen manier mee omgaat. En dat is dan lastig, omdat het voorheen niet zo ging.
Dus je kan erover praten, maar misschien oppassen dat je niet hem het gevoel geeft dat zijn manier verkeerd is,
Ik hem al uitgelegd dat het voor mij ook lastig is en hij snapt dit ook wel. En natuurlijk vindt ik het erg dats lijkt me logisch en dat staat voorop!
Het is ook niet dat ik niet snap dat hij nu niet met ons bezig is, het is meer dat ik niet goed weet hoe ermee om te gaan.
Nu lijkt mijn verhaal alsof ik alleen maar met mezelf bezig ben en dat is niet de bedoeling...
ok, ik snap je wel. Alleen het is natuurlijk heel kort geleden dat jullie het gehoord hebben.
Als er iets ergs gebeurt, dan zie je ook wel dat in relaties ieder er op zijn/ haar eigen manier mee omgaat. En dat is dan lastig, omdat het voorheen niet zo ging.
Dus je kan erover praten, maar misschien oppassen dat je niet hem het gevoel geeft dat zijn manier verkeerd is,
maandag 4 juli 2011 om 10:49
Ieder gaat op zijn eigen manier met dit soort dingen om. Als jij hem steunt op de manier die hij nu nodig heeft (en dat kan dus zijn door hem vooral even met rust te laten nu) dan zal dat jullie relatie sterker maken. Probeer hem die ruimte dus ook gewoon te geven, hoe moeilijk dat voor jou ook mag zijn. Wees lief en geduldig en accepteer dat de aandacht nu even niet bij jou ligt. Dat komt straks wel weer als de situatie met zijn moeder minder aandacht vraagt.
maandag 4 juli 2011 om 11:10
Helemaal eens met Feeks.
Vind je hele verhaal nou niet echt overlopen van liefde voor je vriend. Zijn leven -en dat van zijn moeder- staat op zijn kop; volgens mij kan hij wel iets anders gebruiken dan een vriendin die aan zijn kop gaat zitten zeuren en om aandacht bedelt.
Geef je zelf een schop onder je kont en ga hem eens echt steunen (ga dus eens van hem uit en niet van jezelf!!)!
Vind je hele verhaal nou niet echt overlopen van liefde voor je vriend. Zijn leven -en dat van zijn moeder- staat op zijn kop; volgens mij kan hij wel iets anders gebruiken dan een vriendin die aan zijn kop gaat zitten zeuren en om aandacht bedelt.
Geef je zelf een schop onder je kont en ga hem eens echt steunen (ga dus eens van hem uit en niet van jezelf!!)!
maandag 4 juli 2011 om 11:23
Kun jij niet naar hém (en schoonmoeder) toe gaan in plaats van hij naar jou?
Misschien kun je gelijk wat praktische dingen doen om je betrokkenheid te tonen, zoals een boodschap meenemen, of een keertje de ramen lappen, iets wat misschien blijft liggen nu schoonmoeder ziek is.
Op die manier zie je je vriend toch ook, en misschien raak je zo ook meer betrokken bij gesprekken die daar evt. over gaan.
Ik vind overigens niet dat je zeurt. Je vertelt in zo'n topic niet over álle aspecten van je relatie, maar alleen datgene waar je nu even mee zit. Succes en sterkte voor je schoonfamilie!
Misschien kun je gelijk wat praktische dingen doen om je betrokkenheid te tonen, zoals een boodschap meenemen, of een keertje de ramen lappen, iets wat misschien blijft liggen nu schoonmoeder ziek is.
Op die manier zie je je vriend toch ook, en misschien raak je zo ook meer betrokken bij gesprekken die daar evt. over gaan.
Ik vind overigens niet dat je zeurt. Je vertelt in zo'n topic niet over álle aspecten van je relatie, maar alleen datgene waar je nu even mee zit. Succes en sterkte voor je schoonfamilie!
maandag 4 juli 2011 om 21:25
dank voor jullie reacties, ik wil alleen rechtzetten dat ik totaal niet zeur om aandacht het is meer dat ik onzeker ben over het feit hoe ik hier mee om moet gaan. En ik bedel absoluut niet om aandacht , maar mijn kijk erop is wel veranderd door jullie reacties.
Ik zal me inderdaad meer afzijdig moeten houden en hem steunen waar ik kan. Ik ben zelf nogal onzeker en het feit dat hij al eerder in iemand anders zijn armen is gelopen vanwege het feit dat ik hem geen aandacht gaf maakt het voor mij nu soms moeilijk om nu te zien wat het juiste is als jullie begrijpen wat ik bedoel. En jullie kunnen wel zeggen praat er dan met hem over maar dan kom je weer op het feit dat je hem daar nu niet mee wil lastig vallen.
Zelf ben ik er ook constant mee bezig en ik maak me ontzettend druk over zijn moeder.
Ik zal me inderdaad meer afzijdig moeten houden en hem steunen waar ik kan. Ik ben zelf nogal onzeker en het feit dat hij al eerder in iemand anders zijn armen is gelopen vanwege het feit dat ik hem geen aandacht gaf maakt het voor mij nu soms moeilijk om nu te zien wat het juiste is als jullie begrijpen wat ik bedoel. En jullie kunnen wel zeggen praat er dan met hem over maar dan kom je weer op het feit dat je hem daar nu niet mee wil lastig vallen.
Zelf ben ik er ook constant mee bezig en ik maak me ontzettend druk over zijn moeder.
dinsdag 5 juli 2011 om 09:36
Irish, ik weet niet precies hoe je het bedoelt als je zegt dat je je afzijdig wilt houden. Afzijdig klinkt alsof je jezelf niet laat zien en weinig contact hebt.
Tegelijk zeg je ook : hem steunen waar ik kan.
En dat klinkt dan weer hartstikke goed natuurlijk. Iedereen verwerkt dit soort dingen op een andere manier, en als je niet weet hoe je hem kan helpen, vraag het dan maar gewoon.
'Schat, ik wil zo graag iets voor je doen. Volgens mij heb je nu niet zoveel behoefte om erover te praten, maar als ik iets anders kan doen, ik ben er voor je'.
Een keertje taxi spelen of een maaltijd koken kan ook heel veel helpen om ervoor te zorgen dat hij ook echt mérkt dat je je zo betrokken voelt.
Dat jullie plannen voor samen even op een laag pitje komen is normaal, maar ik vind niet dat je je buitengesloten zou hoeven voelen. Als jullie zouden gaan samenwonen, dan hoor je praktisch toch al bij de familie?
Veel sterkte voor je schoonmoeder.
Tegelijk zeg je ook : hem steunen waar ik kan.
En dat klinkt dan weer hartstikke goed natuurlijk. Iedereen verwerkt dit soort dingen op een andere manier, en als je niet weet hoe je hem kan helpen, vraag het dan maar gewoon.
'Schat, ik wil zo graag iets voor je doen. Volgens mij heb je nu niet zoveel behoefte om erover te praten, maar als ik iets anders kan doen, ik ben er voor je'.
Een keertje taxi spelen of een maaltijd koken kan ook heel veel helpen om ervoor te zorgen dat hij ook echt mérkt dat je je zo betrokken voelt.
Dat jullie plannen voor samen even op een laag pitje komen is normaal, maar ik vind niet dat je je buitengesloten zou hoeven voelen. Als jullie zouden gaan samenwonen, dan hoor je praktisch toch al bij de familie?
Veel sterkte voor je schoonmoeder.
woensdag 6 juli 2011 om 10:28
Ik snap dat hij dit op zijn eigen manier verwerkt, heb hem gisteren er over gesproken en hij zegt dan zelf dat hij er altijd al met mij voor heeft willen gaan. Het is voor hem nu alleen teveel dingen tegelijk. Zijn moeder, samenwonen, voor het eerst het huis uit, een huis die nog moet worden ingericht, school wat nu niet lekker loopt en dan ook onze relatie.
Hij gaf gisteren aan dat hij weet dat hij afstandelijk is maar hij het nu ook moeilijk vindt daar mee om te gaan.
Hij vindt ook dat het nu niet lekker loopt tussen ons maar hij kan niet goed zeggen waarom, hij doet afstandelijk daardoor ben ik dat ook en zo zitten we in een cirkeltje.
Helaas zijn zijn ouders ook zo gesloten en dat maakt het soms dat ik me buitengesloten voel aangezien ik wel iemand ben die er alles uitgooit als ik daar behoefte aan heb.Ik heb besloten dat ik nu echt even mijn eigen weg ga en als hij behoefte heeft aan mij hij zelf ook wel naar mij toekomt. Mijn vriend is iemand die alleen maar aan het malen is in zijn hoofd over alles. Ik zei daarom ook maak je niet druk om onze relatie maar hou je nu alleen maar bezig met je moeder. Ik denk dat het wel geholpen heeft.
Voel me nu ook echt stom hoe ik bezig ben geweest de afgelopen week.... ik wil graag aan hem aangeven dat ik dit ga veranderen vanaf nu maar dan denk ik ook weer zal ik gewoon eens mijn mond houden en het gewoon moet doen in plaats van elke keer maar praten ( aangezien hij daar echt moe van wordt lijkt het)
Hij gaf gisteren aan dat hij weet dat hij afstandelijk is maar hij het nu ook moeilijk vindt daar mee om te gaan.
Hij vindt ook dat het nu niet lekker loopt tussen ons maar hij kan niet goed zeggen waarom, hij doet afstandelijk daardoor ben ik dat ook en zo zitten we in een cirkeltje.
Helaas zijn zijn ouders ook zo gesloten en dat maakt het soms dat ik me buitengesloten voel aangezien ik wel iemand ben die er alles uitgooit als ik daar behoefte aan heb.Ik heb besloten dat ik nu echt even mijn eigen weg ga en als hij behoefte heeft aan mij hij zelf ook wel naar mij toekomt. Mijn vriend is iemand die alleen maar aan het malen is in zijn hoofd over alles. Ik zei daarom ook maak je niet druk om onze relatie maar hou je nu alleen maar bezig met je moeder. Ik denk dat het wel geholpen heeft.
Voel me nu ook echt stom hoe ik bezig ben geweest de afgelopen week.... ik wil graag aan hem aangeven dat ik dit ga veranderen vanaf nu maar dan denk ik ook weer zal ik gewoon eens mijn mond houden en het gewoon moet doen in plaats van elke keer maar praten ( aangezien hij daar echt moe van wordt lijkt het)
woensdag 6 juli 2011 om 13:59
Ga je zelf ook bij zijn moeder langs, bij zijn ouders? Met andere woorden: ben je ook betrokken bij de situatie? Logisch dat hij nu vooral met zijn moeder bezig en is en laat hem dat ook vooral doen. (En dat probeer je zo te horen ook wel.) Maar het lijkt nu net alsof je helemaal aan de zijlijn staat, of je daar zelf plaatst, terwijl je dit toch ook samen meemaakt?
Je kunt hier natuurlijk lastig alles vertellen, maar zo lijkt het net alsof jij helemaal bent/wordt losgekoppeld van hem en zijn ouders? Ik zeg het misschien niet helemaal goed, maar hopelijk begrijp je wat ik bedoel.
Je kunt hier natuurlijk lastig alles vertellen, maar zo lijkt het net alsof jij helemaal bent/wordt losgekoppeld van hem en zijn ouders? Ik zeg het misschien niet helemaal goed, maar hopelijk begrijp je wat ik bedoel.
woensdag 6 juli 2011 om 14:10
quote:Ik heb besloten dat ik nu echt even mijn eigen weg ga en als hij behoefte heeft aan mij hij zelf ook wel naar mij toekomt.
Heb je dit met hem besproken en vond ie dat goed? Misschien zegt ie het niet, maar heeft ie je juist wel nodig, en graag bij zijn moeder.
Als je dit zonder overleg besluit kan hij het gevoel hebben dat jij hem in de steek laat.
Heb je dit met hem besproken en vond ie dat goed? Misschien zegt ie het niet, maar heeft ie je juist wel nodig, en graag bij zijn moeder.
Als je dit zonder overleg besluit kan hij het gevoel hebben dat jij hem in de steek laat.
donderdag 7 juli 2011 om 12:24
Ik ben heel betrokken bij de situatie, mijn vriend woont nog thuis en ik ben zo'n 3 x in de week bij hem.
Gisteren hebben we een gesprek gehad en hij heeft aangegeven dat zijn gevoel anders is naar mij toe, hij weet het allemaal niet meer. Hij wil me niet aan het lijntje houden en wil echt een paar dagen erover na kunnen denken. Nu zit ik in ontzettende onzekerheid over alles. Wil hij nog wel echt verder? Over twee weken zouden we de sleutel krijgen van ons huis ik ben echt totaal lamgeslagen. Ik was zo telerugesteld gisteren dat ik weg wilde gaan maar dat wilde hij weet niet want hij begon gelijk te huilen en te roepen weet jij dan een oplossing.. terwijl zijn gevoelens nu anders zijn hoe moet ik dan met een oplossing komen?? en als ik dan tegen hem zeg dat ik zo gehoopt had dat we samen een toekomst hadden zegt hij weer dat hij het nu niet kan zeggen
Het is dus nog niet definitief uit maar ik blijf zo niet lang op hem wachten totdat hij alsnog het uitmaakt want deze onzekerheid maakt me kapot...
Gisteren hebben we een gesprek gehad en hij heeft aangegeven dat zijn gevoel anders is naar mij toe, hij weet het allemaal niet meer. Hij wil me niet aan het lijntje houden en wil echt een paar dagen erover na kunnen denken. Nu zit ik in ontzettende onzekerheid over alles. Wil hij nog wel echt verder? Over twee weken zouden we de sleutel krijgen van ons huis ik ben echt totaal lamgeslagen. Ik was zo telerugesteld gisteren dat ik weg wilde gaan maar dat wilde hij weet niet want hij begon gelijk te huilen en te roepen weet jij dan een oplossing.. terwijl zijn gevoelens nu anders zijn hoe moet ik dan met een oplossing komen?? en als ik dan tegen hem zeg dat ik zo gehoopt had dat we samen een toekomst hadden zegt hij weer dat hij het nu niet kan zeggen
Het is dus nog niet definitief uit maar ik blijf zo niet lang op hem wachten totdat hij alsnog het uitmaakt want deze onzekerheid maakt me kapot...
donderdag 7 juli 2011 om 12:46
Misschien ga je me niet aarsig vinden nu hoor irish, maar is het in je opgekomen dat je vriend doodsbang kan zijn om zijn moeder te verliezen? Als je in onzekerheid zit over de gezondheid van een dierbare (in zijn geval zijn moeder) wil je het liefste dag en nacht bij die persoon zijn, wil je antwoorden op alle vragen, spoken dingen door je hoofd waar je nooit eerder mee bezig bent geweest. M.a.w. zijn wereld staat op z'n kop.. Het helpt niet echt als jij je nu in een soort slachtofferrol gaat zetten. Natuurlijk is het lastig voor jou om te zien hoe je vriend en zijn ouders worstelen, maar ik denk dat je nu zijn behoeftes op de eerste plaats moet zetten. Kan je dit nu al niet accepteren dat hij zijn hoofd niet naar een eigen huisje heeft staan, zal dat alleen nog maar lastiger worden als jullie verder in de relatie zijn...
donderdag 7 juli 2011 om 14:20
quote:irish_84 schreef op 07 juli 2011 @ 12:24:
Ik ben heel betrokken bij de situatie, mijn vriend woont nog thuis en ik ben zo'n 3 x in de week bij hem.
Gisteren hebben we een gesprek gehad en hij heeft aangegeven dat zijn gevoel anders is naar mij toe, hij weet het allemaal niet meer. Hij wil me niet aan het lijntje houden en wil echt een paar dagen erover na kunnen denken. Nu zit ik in ontzettende onzekerheid over alles. Wil hij nog wel echt verder? Over twee weken zouden we de sleutel krijgen van ons huis ik ben echt totaal lamgeslagen. Ik was zo telerugesteld gisteren dat ik weg wilde gaan maar dat wilde hij weet niet want hij begon gelijk te huilen en te roepen weet jij dan een oplossing.. terwijl zijn gevoelens nu anders zijn hoe moet ik dan met een oplossing komen?? en als ik dan tegen hem zeg dat ik zo gehoopt had dat we samen een toekomst hadden zegt hij weer dat hij het nu niet kan zeggen
Het is dus nog niet definitief uit maar ik blijf zo niet lang op hem wachten totdat hij alsnog het uitmaakt want deze onzekerheid maakt me kapot...
je bent echt ontzettend aan het ego trippen nu. Sorry dat ik het zeg hoor. Ik begrijp best dat jij je druk maakt over hoe nu verder, maar hoe lamgeslagen en onzeker denk je dat je vriend is?
Zijn moeder komt misschien te overlijden. Ik kan je uit eigen ervaring zeggen dat de eerste paar maanden nadat je zulk soort nieuws hebt gekregen niets je nog interesseert en je aan alles gaat twijfelen.
Dat heb ik ook gehad. Je ergste angsten komen naar boven en je gaat heel erg nadenken over het leven en hoe je dat in wilt delen, vriendschappen, werk enzovoort.
Het zou je sieren als je je probeert in te leven en je zegt wel dat je dat doet, maar ondertussen gaat het nog steeds alleen maar over jou.
Ik ben heel betrokken bij de situatie, mijn vriend woont nog thuis en ik ben zo'n 3 x in de week bij hem.
Gisteren hebben we een gesprek gehad en hij heeft aangegeven dat zijn gevoel anders is naar mij toe, hij weet het allemaal niet meer. Hij wil me niet aan het lijntje houden en wil echt een paar dagen erover na kunnen denken. Nu zit ik in ontzettende onzekerheid over alles. Wil hij nog wel echt verder? Over twee weken zouden we de sleutel krijgen van ons huis ik ben echt totaal lamgeslagen. Ik was zo telerugesteld gisteren dat ik weg wilde gaan maar dat wilde hij weet niet want hij begon gelijk te huilen en te roepen weet jij dan een oplossing.. terwijl zijn gevoelens nu anders zijn hoe moet ik dan met een oplossing komen?? en als ik dan tegen hem zeg dat ik zo gehoopt had dat we samen een toekomst hadden zegt hij weer dat hij het nu niet kan zeggen
Het is dus nog niet definitief uit maar ik blijf zo niet lang op hem wachten totdat hij alsnog het uitmaakt want deze onzekerheid maakt me kapot...
je bent echt ontzettend aan het ego trippen nu. Sorry dat ik het zeg hoor. Ik begrijp best dat jij je druk maakt over hoe nu verder, maar hoe lamgeslagen en onzeker denk je dat je vriend is?
Zijn moeder komt misschien te overlijden. Ik kan je uit eigen ervaring zeggen dat de eerste paar maanden nadat je zulk soort nieuws hebt gekregen niets je nog interesseert en je aan alles gaat twijfelen.
Dat heb ik ook gehad. Je ergste angsten komen naar boven en je gaat heel erg nadenken over het leven en hoe je dat in wilt delen, vriendschappen, werk enzovoort.
Het zou je sieren als je je probeert in te leven en je zegt wel dat je dat doet, maar ondertussen gaat het nog steeds alleen maar over jou.
