Relaties
alle pijlers
Wat een onzekerheid
maandag 4 juli 2011 om 10:11
Hallo,
Ik wil heel graag mijn verhaal hier kwijt om zo wat steun en adviezen te krijgen maar ook om gewoon mijn verhaal kwijt te kunnen!
Ik heb nu al heel wat jaartjes een relatie en we staan op het punt te gaan samenwonen. Nu hebben we twee weken geleden het verschrikkelijke nieuws gekregen dat mijn schoonmoeder kanker heeft. Mijn vriend is totaal lamgeslagen en hij worstelt hier enorm mee. Hij is erg gesloten en afwezig en als ik hem niet zou bellen dan zouden wel elkaar maar weinig spreken. Mijn vriend is enigskind dus hang erg aan zijn moeder. Nu begrijp ik volkomen dat hij veel thuis is en dat onze relatie nu even niet het belangrijkste is, maar het is voor mij nu zo ontzettend moeilijk. Ik wil nu geen aandacht vragen van hem maar aan de andere kant voel ik me nu erg eenzaam. Als we dan toch weer een dag of avond samen zijn wil hij toch weer naar huis of zijn moeder vraagt aan hem om naar huis te komen. Ik ben op de een of andere manier bang dat hij nu ook twijfelt aan onze relatie maar waar dit vandaan komt weet ik niet. ik heb hem ook gevraagd of dit zo is maar hij geeft aan op dit moment gewoon niet met onze relatie bezig te zijn. Natuurlijk snap ik dit maar nu we ook met het huisje bezig zijn voelt alles zo onwerkelijk en onzeker.
Het is voor mij nu erg moeilijk te verwoorden wat ik nu eigenlijk voel. Ik probeer hem zoveel mogelijk met rust te latenzodat hij zijn eigen gang kan gaan maar aan de andere kant wil ik eigenlijk zoveel mogelijk bij hem zijn in deze rotperiode maar dan merk ik dat hij afstandelijk is.
Heeft iemand dit ook meegemaakt en ben ik nu zo egoistisch of is het toch een normale reactie??
Ik wil heel graag mijn verhaal hier kwijt om zo wat steun en adviezen te krijgen maar ook om gewoon mijn verhaal kwijt te kunnen!
Ik heb nu al heel wat jaartjes een relatie en we staan op het punt te gaan samenwonen. Nu hebben we twee weken geleden het verschrikkelijke nieuws gekregen dat mijn schoonmoeder kanker heeft. Mijn vriend is totaal lamgeslagen en hij worstelt hier enorm mee. Hij is erg gesloten en afwezig en als ik hem niet zou bellen dan zouden wel elkaar maar weinig spreken. Mijn vriend is enigskind dus hang erg aan zijn moeder. Nu begrijp ik volkomen dat hij veel thuis is en dat onze relatie nu even niet het belangrijkste is, maar het is voor mij nu zo ontzettend moeilijk. Ik wil nu geen aandacht vragen van hem maar aan de andere kant voel ik me nu erg eenzaam. Als we dan toch weer een dag of avond samen zijn wil hij toch weer naar huis of zijn moeder vraagt aan hem om naar huis te komen. Ik ben op de een of andere manier bang dat hij nu ook twijfelt aan onze relatie maar waar dit vandaan komt weet ik niet. ik heb hem ook gevraagd of dit zo is maar hij geeft aan op dit moment gewoon niet met onze relatie bezig te zijn. Natuurlijk snap ik dit maar nu we ook met het huisje bezig zijn voelt alles zo onwerkelijk en onzeker.
Het is voor mij nu erg moeilijk te verwoorden wat ik nu eigenlijk voel. Ik probeer hem zoveel mogelijk met rust te latenzodat hij zijn eigen gang kan gaan maar aan de andere kant wil ik eigenlijk zoveel mogelijk bij hem zijn in deze rotperiode maar dan merk ik dat hij afstandelijk is.
Heeft iemand dit ook meegemaakt en ben ik nu zo egoistisch of is het toch een normale reactie??
donderdag 7 juli 2011 om 15:56
Hoi Iris,
Ik snap je situatie wel en vind ook niet dat je egoistisch bent.
Misschien kun je het volgende doen:
- VRAAG aan je vriend waar hij behoefte aan heeft van jou. Wil hij praten? Wil hij dat je vaak meegaat? Wil hij misschien JUIST even met iets anders, zoals samenwonen bezig zijn omdat dat even afleidt? Wil hij gewoon een keertje de kroeg in en heel veel bier drinken?
We kunnen dit wel allemaal invullen vanuit onze eigen ervaring/wensen maar alleen jouw vriend kan aangeven wat hij wil.
En, hoe je met dergelijk nieuws omgaat verschilt echt per persoon.
- Wat betreft dat hij gezegd heeft dat zijn gevoel anders is: probeer nuchter te blijven en niet te panieken. Als ik jou was zou ik gewoon doorgaan met jullie eigen nieuwe huisje (maar er wel rekening mee houden dat hij er de komende tijd niet al te veel zal zijn omdat hij graag bij zijn moeder is, en dat er evt meer op jouw schouders neer kan komen).
Geef het even de tijd, niet in de stress schieten want daar schieten jullie beiden niks mee op. Ik denk dat het fijn is als jij voor hem nu een zekere, betrouwbare 'factor'bent waar je van op aan kunt.
Heel veel sterkte!!
Ik snap je situatie wel en vind ook niet dat je egoistisch bent.
Misschien kun je het volgende doen:
- VRAAG aan je vriend waar hij behoefte aan heeft van jou. Wil hij praten? Wil hij dat je vaak meegaat? Wil hij misschien JUIST even met iets anders, zoals samenwonen bezig zijn omdat dat even afleidt? Wil hij gewoon een keertje de kroeg in en heel veel bier drinken?
We kunnen dit wel allemaal invullen vanuit onze eigen ervaring/wensen maar alleen jouw vriend kan aangeven wat hij wil.
En, hoe je met dergelijk nieuws omgaat verschilt echt per persoon.
- Wat betreft dat hij gezegd heeft dat zijn gevoel anders is: probeer nuchter te blijven en niet te panieken. Als ik jou was zou ik gewoon doorgaan met jullie eigen nieuwe huisje (maar er wel rekening mee houden dat hij er de komende tijd niet al te veel zal zijn omdat hij graag bij zijn moeder is, en dat er evt meer op jouw schouders neer kan komen).
Geef het even de tijd, niet in de stress schieten want daar schieten jullie beiden niks mee op. Ik denk dat het fijn is als jij voor hem nu een zekere, betrouwbare 'factor'bent waar je van op aan kunt.
Heel veel sterkte!!
donderdag 7 juli 2011 om 16:09
quote:irish_84 schreef op 04 juli 2011 @ 21:25:
Ik ben zelf nogal onzeker en het feit dat hij al eerder in iemand anders zijn armen is gelopen vanwege het feit dat ik hem geen aandacht gaf maakt het voor mij nu soms moeilijk om nu te zien wat het juiste
Hmm, heeft je vriend je dat wijsgemaakt? "In iemand anders armen lopen" heeft hij zelf gedaan. Dat heeft niets te maken met jouw aandacht. En het is heel flauw dat hij iemand die blijkbaar al erg onzeker is, dit meegeeft. Ik kan me dan voorstellen dat je nu heel erg het goede wilt doen, omdat je bang bent dat hij anders weer wat met een ander doet en jij daarvan de schuld geeft. Idioot.
Voor wat betreft jullie relatie op dit moment. Laat het even gaan. Als hij aangeeft niet te weten wat hij wil, spreek dan af, dat jullie nu even geen beslissing nemen. Bekijk het weer als het wat rustiger is in zijn leven. Kun je het huisje cancellen? Ik kan me namelijk voorstellen dat dit helemaal niet het moment of de situatie is om bezig te zijn met een huis verven en inrichten.
Toen mijn moeder die diagnose kreeg, had ik ook totaal geen aandacht voor andere zaken dan mijn moeder. Zelfs mijn kinderen kon ik geen volledige aandacht geven, doordat wat er met mijn moeder gebeurde heel mijn gedachten in beslag nam.
Geef je vriend ruimte en rust. Accepteer dat je nu minder aandacht krijgt en dat jullie leven samen uitgesteld zal moeten worden. Als het goed is heb je daar nog tijd zat voor, maar de tijd die hij met zijn moeder heeft is nu belangrijker.
Ik ben zelf nogal onzeker en het feit dat hij al eerder in iemand anders zijn armen is gelopen vanwege het feit dat ik hem geen aandacht gaf maakt het voor mij nu soms moeilijk om nu te zien wat het juiste
Hmm, heeft je vriend je dat wijsgemaakt? "In iemand anders armen lopen" heeft hij zelf gedaan. Dat heeft niets te maken met jouw aandacht. En het is heel flauw dat hij iemand die blijkbaar al erg onzeker is, dit meegeeft. Ik kan me dan voorstellen dat je nu heel erg het goede wilt doen, omdat je bang bent dat hij anders weer wat met een ander doet en jij daarvan de schuld geeft. Idioot.
Voor wat betreft jullie relatie op dit moment. Laat het even gaan. Als hij aangeeft niet te weten wat hij wil, spreek dan af, dat jullie nu even geen beslissing nemen. Bekijk het weer als het wat rustiger is in zijn leven. Kun je het huisje cancellen? Ik kan me namelijk voorstellen dat dit helemaal niet het moment of de situatie is om bezig te zijn met een huis verven en inrichten.
Toen mijn moeder die diagnose kreeg, had ik ook totaal geen aandacht voor andere zaken dan mijn moeder. Zelfs mijn kinderen kon ik geen volledige aandacht geven, doordat wat er met mijn moeder gebeurde heel mijn gedachten in beslag nam.
Geef je vriend ruimte en rust. Accepteer dat je nu minder aandacht krijgt en dat jullie leven samen uitgesteld zal moeten worden. Als het goed is heb je daar nog tijd zat voor, maar de tijd die hij met zijn moeder heeft is nu belangrijker.
donderdag 7 juli 2011 om 17:29
Ik ben absoluut niet egoistisch het gaat erom dat ik mijn vriend wil steunen maar nu niet weet hoe.
Ik mag toch hopelijk wel onzeker zijn over onze relatie nu op dit moment? mischien verwoord ik het allemaal verkeerd
Wat jullie zeggen over het met rust laten dat ga ik nu ook doen, we hebben samen inderdaad nog tijd zat als het goed is.
Ik mag toch hopelijk wel onzeker zijn over onze relatie nu op dit moment? mischien verwoord ik het allemaal verkeerd
Wat jullie zeggen over het met rust laten dat ga ik nu ook doen, we hebben samen inderdaad nog tijd zat als het goed is.
donderdag 7 juli 2011 om 17:47
quote:irish_84 schreef op 04 juli 2011 @ 10:11:
Heeft iemand dit ook meegemaakt en ben ik nu zo egoistisch of is het toch een normale reactie??
Ik snap heel goed dat je onzeker wordt van deze situatie, het is ook niet niks. Jullie zijn net een nieuwe fase in gegaan en hij krijgt heel erg slecht nieuws te horen. Het belangrijkste is om te blijven praten. Vriendlief hier is ook niet zo scheutig met zijn gevoelens en wat helpt, is afgebakende vragen stellen. De belangrijkste vraag hier was: Wat verwacht je van mij? Laat hem nadenken over welke rol jij hebt in het geheel, dat geeft jou wat houvast in de manier waarop je met de situatie om moet gaan en schept aan beide kanten ook duidelijkheid over hoe jullie met elkaar om moeten gaan. Natuurlijk moet je jezelf niet aan de kant schuiven maar zo kan je hem tegemoet komen.
of vraag eens: Hoe voel je je? Voel je je opgelucht, verdrietig, gespannen of boos? en laat hem dan maar praten.
Het klinkt misschien allemaal een beetje gekunsteld maar juist door heel erg duidelijk te zijn tegen elkaar over wat je voelt en waarom je je zo voelt, kan je een hoop problemen oplossen en voorkomen.
Heeft iemand dit ook meegemaakt en ben ik nu zo egoistisch of is het toch een normale reactie??
Ik snap heel goed dat je onzeker wordt van deze situatie, het is ook niet niks. Jullie zijn net een nieuwe fase in gegaan en hij krijgt heel erg slecht nieuws te horen. Het belangrijkste is om te blijven praten. Vriendlief hier is ook niet zo scheutig met zijn gevoelens en wat helpt, is afgebakende vragen stellen. De belangrijkste vraag hier was: Wat verwacht je van mij? Laat hem nadenken over welke rol jij hebt in het geheel, dat geeft jou wat houvast in de manier waarop je met de situatie om moet gaan en schept aan beide kanten ook duidelijkheid over hoe jullie met elkaar om moeten gaan. Natuurlijk moet je jezelf niet aan de kant schuiven maar zo kan je hem tegemoet komen.
of vraag eens: Hoe voel je je? Voel je je opgelucht, verdrietig, gespannen of boos? en laat hem dan maar praten.
Het klinkt misschien allemaal een beetje gekunsteld maar juist door heel erg duidelijk te zijn tegen elkaar over wat je voelt en waarom je je zo voelt, kan je een hoop problemen oplossen en voorkomen.
vrijdag 8 juli 2011 om 10:02
Het probleem is dat hij niet goed kan praten erover en alleen maar zegt dat hij het niet weet..
Doe afgebakende vragen zijn wel goed, zo laat ik hem praten en komt er hopelijk meer naar boven.
Gisteren ook met de oom en tante van hem gepraat omdat ik daar heel goed mee op kan schieten. zij zeiden beide ook dat mijn vriend gesloten is en niet veel loslaat. Wel heeft zijn oom gezegd al een tijd gedacht heeft dat mijn vriend en ik niet voor elkaar bestemd zijn. En dat bedoeld hij niet rot want hij kiest abslouut geen partij. Ze hebben ook beide gezegd tegen hem dat hij nog meer zware dingen in het leven gaan komen en dat hij dan ook niet elke keer het bijltje erbij neer kan gooien.
We hebben nu afgesproken om dit weekend weer te praten omdat ik gewoon wel duidelijkheid wil. We kunnen natuurlijk nu niet nog een week zo doorsukkelen.
Ik heb nooit getwijfeld aan ons maar door zijn reactie ga ik dat nu wel doen.
Het rare is dat hij een week geleden nog gezellig mee wilde naar een koelkast kijken en woensdag praatte hij nog steeds over "ons huis" dus dan lijkt het toch weer alsof de beslissing voor hem nog niet gemaakt is.
Kan iemand echt van de een op de andere dag zo radicaal omslaan?
Doe afgebakende vragen zijn wel goed, zo laat ik hem praten en komt er hopelijk meer naar boven.
Gisteren ook met de oom en tante van hem gepraat omdat ik daar heel goed mee op kan schieten. zij zeiden beide ook dat mijn vriend gesloten is en niet veel loslaat. Wel heeft zijn oom gezegd al een tijd gedacht heeft dat mijn vriend en ik niet voor elkaar bestemd zijn. En dat bedoeld hij niet rot want hij kiest abslouut geen partij. Ze hebben ook beide gezegd tegen hem dat hij nog meer zware dingen in het leven gaan komen en dat hij dan ook niet elke keer het bijltje erbij neer kan gooien.
We hebben nu afgesproken om dit weekend weer te praten omdat ik gewoon wel duidelijkheid wil. We kunnen natuurlijk nu niet nog een week zo doorsukkelen.
Ik heb nooit getwijfeld aan ons maar door zijn reactie ga ik dat nu wel doen.
Het rare is dat hij een week geleden nog gezellig mee wilde naar een koelkast kijken en woensdag praatte hij nog steeds over "ons huis" dus dan lijkt het toch weer alsof de beslissing voor hem nog niet gemaakt is.
Kan iemand echt van de een op de andere dag zo radicaal omslaan?
vrijdag 8 juli 2011 om 10:51
Irish, wat een rotsituatie, met alles, en je bent echt niet egoistisch. Als je vriend met wie je bijna gaat samenwonen opeens zegt dat hij niet weet of hij met je verder wil, dan kun je dat niet zomaar naast je neerleggen als je denkt dat hij dat meent.
Ik zeg bewust: als je denkt dat hij dat meent. Ik krijg de indruk dat je vriend zo 'niet in touch is' met zijn eigen gevoelens, dat hij maar wat zegt om 'ervan af te zijn'. Erg moeilijk voor jou, want in een relatie niet kunnen praten gaat op de lange termijn niet goed lijkt me.
Het leren praten is nu misschien niet het moment voor je vriend, maar daar zou ik sowieso op een ander moment dan wel werk van maken, omdat het je anders ooit gaat opbreken.
Het praten over 'ons huis' geeft wel aan dat hij voor zichzelf geen afscheid heeft genomen van jullie relatie.
Wel kan ik me voorstellen dat alle gebeurtenissen voor je vriend zo overwhelming zijn dat hij echt even niet helder kan nadenken. Het lijkt me dus sowieso voor jullie leuker om pas te gaan samenwonen op een rustiger moment in jullie leven. Het zou iets leuks moeten zijn nl.
Als het nog kan, blaas dan het huis af, zou ik zeggen. Zeker nu je met zoveel onzekerheid zit. Ik denk ook niet dat je op dit moment van hem kunt vragen om het huis uit te gaan. Of het dan een optie is dat jij tijdelijk alleen in het huis gaat wonen totdat de situatie weer enigszins rustig is, kun je zelf het beste beoordelen. Ik weet uiteraard ook niet hoe ziek je schoonmoeder is en of het zo erg is dat de verwachting is dat zij binnen korte tijd zal overlijden, of dat er nog een jarenlang ziekbed volgt.
Het is voor de gemiddelde mens vaak al lastig om in zo'n situatie te bedenken wat je precies wilt van de ander, laat staan voor je vriend. Als hij ook aangeeft dat hij niet wil dat je vertrekt, dan zou ik toch proberen zijn opmerkingen over de twijfels rond jullie relatie tijdelijk te 'vergeten'. Zoals ik al eerder zei, er is gewoon een kans dat hij gewoon maar wat zei omdat hij geen antwoord kan geven op de vragen die jij misschien wel zou kunnen beantwoorden in zijn situatie, maar waarover hij nu niet helder kan denken.
Fijn om te lezen dat je wel betrokken bent bij zijn familie en regelmatig over de vloer komt. Ik zou dat dus blijven doen, tenzij je vriend aangeeft dat hij liever heeft van niet.
Misschien dat dat dan een vraag is waar hij wel antwoord op kan geven (of alleen maar zeggen dat jij nu niet zo goed begrijpt wat hij wil, maar dat als hij wil dat je wegblijft, dat hij dát dan moet zeggen tegen jou). En dan niet diréct een antwoord verwachten, maar wie weet komt hij er dan zelf mee als het bij hem is 'geland'.
In ieder geval heel veel sterkte met de hele situatie!!
Ik zeg bewust: als je denkt dat hij dat meent. Ik krijg de indruk dat je vriend zo 'niet in touch is' met zijn eigen gevoelens, dat hij maar wat zegt om 'ervan af te zijn'. Erg moeilijk voor jou, want in een relatie niet kunnen praten gaat op de lange termijn niet goed lijkt me.
Het leren praten is nu misschien niet het moment voor je vriend, maar daar zou ik sowieso op een ander moment dan wel werk van maken, omdat het je anders ooit gaat opbreken.
Het praten over 'ons huis' geeft wel aan dat hij voor zichzelf geen afscheid heeft genomen van jullie relatie.
Wel kan ik me voorstellen dat alle gebeurtenissen voor je vriend zo overwhelming zijn dat hij echt even niet helder kan nadenken. Het lijkt me dus sowieso voor jullie leuker om pas te gaan samenwonen op een rustiger moment in jullie leven. Het zou iets leuks moeten zijn nl.
Als het nog kan, blaas dan het huis af, zou ik zeggen. Zeker nu je met zoveel onzekerheid zit. Ik denk ook niet dat je op dit moment van hem kunt vragen om het huis uit te gaan. Of het dan een optie is dat jij tijdelijk alleen in het huis gaat wonen totdat de situatie weer enigszins rustig is, kun je zelf het beste beoordelen. Ik weet uiteraard ook niet hoe ziek je schoonmoeder is en of het zo erg is dat de verwachting is dat zij binnen korte tijd zal overlijden, of dat er nog een jarenlang ziekbed volgt.
Het is voor de gemiddelde mens vaak al lastig om in zo'n situatie te bedenken wat je precies wilt van de ander, laat staan voor je vriend. Als hij ook aangeeft dat hij niet wil dat je vertrekt, dan zou ik toch proberen zijn opmerkingen over de twijfels rond jullie relatie tijdelijk te 'vergeten'. Zoals ik al eerder zei, er is gewoon een kans dat hij gewoon maar wat zei omdat hij geen antwoord kan geven op de vragen die jij misschien wel zou kunnen beantwoorden in zijn situatie, maar waarover hij nu niet helder kan denken.
Fijn om te lezen dat je wel betrokken bent bij zijn familie en regelmatig over de vloer komt. Ik zou dat dus blijven doen, tenzij je vriend aangeeft dat hij liever heeft van niet.
Misschien dat dat dan een vraag is waar hij wel antwoord op kan geven (of alleen maar zeggen dat jij nu niet zo goed begrijpt wat hij wil, maar dat als hij wil dat je wegblijft, dat hij dát dan moet zeggen tegen jou). En dan niet diréct een antwoord verwachten, maar wie weet komt hij er dan zelf mee als het bij hem is 'geland'.
In ieder geval heel veel sterkte met de hele situatie!!
vrijdag 8 juli 2011 om 16:35
Dank je Marthesyl voor je reactie dat doet me goed!
Ik heb gister met hem afgesproken dat we zondag gaan praten maar mijn voorgevoel zegt dat hij zijn besluit al heeft genomen, zou hij dan echt tot zondag wachten??
Iedereen om me heen zegt dat hij nu gewoon niet helder kan nadenken en daarom nu deze gevoelens heeft.
Gisteren heb ik nog met een tante en oom van hem gesproken en die zeiden weer dat ze ons eigenlijk nooit samen oud hadden zien worden, nou dat komt wel hard aan hoor! Ze waren heel eerlijk en zeiden ook dat ze mijn vriend hadden gezegd dat hij mij dit niet aan kon doen op deze manier.
pfff af en toe zijn relaties toch zo moeilijk...
Ik wil hem echt niet kwijt maar helaas kan je niemand dwingen dus zal ik me bij zijn keus moeten neerleggen.
Ik heb gister met hem afgesproken dat we zondag gaan praten maar mijn voorgevoel zegt dat hij zijn besluit al heeft genomen, zou hij dan echt tot zondag wachten??
Iedereen om me heen zegt dat hij nu gewoon niet helder kan nadenken en daarom nu deze gevoelens heeft.
Gisteren heb ik nog met een tante en oom van hem gesproken en die zeiden weer dat ze ons eigenlijk nooit samen oud hadden zien worden, nou dat komt wel hard aan hoor! Ze waren heel eerlijk en zeiden ook dat ze mijn vriend hadden gezegd dat hij mij dit niet aan kon doen op deze manier.
pfff af en toe zijn relaties toch zo moeilijk...
Ik wil hem echt niet kwijt maar helaas kan je niemand dwingen dus zal ik me bij zijn keus moeten neerleggen.
vrijdag 8 juli 2011 om 16:53
Het lijkt me inderdaad heel moeilijk om dat te horen van die oom en tante. Misschien hebben ze ook gezegd waarom ze dat vinden? En zie jij ook wat in de argumenten of niet?
Misschien is je vriend blij dat hij de beslissing kan uitstellen tot een aantal dagen later, en was dat de opluchting in zijn stem die je wellicht hebt geinterpreteerd als dat hij zijn besluit al heeft genomen? Of komt dat door de manier waarop de oom en tante erover praten? Het lijkt bijna alsof zij meer weten dan jij (maar ik wil geen olie op het vuur gooien).
Ik begrijp dat het eigenlijk niet te doen is, maar volgens mij kun je nu even niks 'doen' totdat hij zich verder uitspreekt.
En áls hij het bijltje erbij neer wil gooien, is het bijna nog not-done om boos te worden aangezien hij in zo'n rotsituatie zit. Terwijl jij natuurlijk ook je frustratie of verdriet kwijt moet!
Overigens snap ik niet waar zijn beslissing vandaan gekomen zou zijn, en of de ziekte van zijn moeder dan nog daar iets mee te maken heeft of niet.
Misschien is je vriend blij dat hij de beslissing kan uitstellen tot een aantal dagen later, en was dat de opluchting in zijn stem die je wellicht hebt geinterpreteerd als dat hij zijn besluit al heeft genomen? Of komt dat door de manier waarop de oom en tante erover praten? Het lijkt bijna alsof zij meer weten dan jij (maar ik wil geen olie op het vuur gooien).
Ik begrijp dat het eigenlijk niet te doen is, maar volgens mij kun je nu even niks 'doen' totdat hij zich verder uitspreekt.
En áls hij het bijltje erbij neer wil gooien, is het bijna nog not-done om boos te worden aangezien hij in zo'n rotsituatie zit. Terwijl jij natuurlijk ook je frustratie of verdriet kwijt moet!
Overigens snap ik niet waar zijn beslissing vandaan gekomen zou zijn, en of de ziekte van zijn moeder dan nog daar iets mee te maken heeft of niet.
vrijdag 8 juli 2011 om 20:55
Ze vinden dat omdat hij een ander karakter heeft dan ik maar ja dat is nog geen reden om het gelijk uit te maken.
Als hij bij elke moeilijk periode het uitmaakt dan gaat hij het nog moeilijk krijgen bij andere relaties.
Ik weet ook echt niet waar het vandaan komt maar ik wil daar zondag graag over hebben op een rustige manier zonder boos of verdrietig te worden. Ik kan me gewoon niet voorstellen dat je van de een op de andere dag denkt ik kap ermee omdat hij zoveel aan zijn hoofd heeft. Ik wil op de man af vragen wat hij mist en waar dit gevoel vandaan komt, maar ik ben bang dat ik alleen maar te horen krijg dat hij het niet weet omdat hij dit afgelopen woensdag ook al de hele tijd zei.
En wat moet ik dan? ik kan gewoonweg de knoop niet doorhakken...
Net deed ik ook weer iets stoms. We hebben samen een paard en ik ga daar morgen mee rijden. Ik heb heel veel spullen gekocht en toen ik hem net belde om te zeggen dat ik er f langs was geweest zei ik in een opwelling 'zal ik de spullen morgen maar gelijk meenemen die van mij zijn'? hij regaeerde daarop met als jij dat wil dan moet je dat doen, en de gezamenlijke spullen daar komen we wel uit. Nou toen was ik zo over de rooie ik riep gelijk 'dus je hebt blijkbaar je besluit al genomen als je zegt dat ik de spullen nu moet meenemen'. Hij zei toen weer dat zeg ik toch niet maar ik reageer zo omdat jij zo reageert... hij zei toen ook laat gewoon die spullen liggen.
Wat moet ik hier nu uit opmaken? ik maak mezelf dan zo gek in mijn hoofd wil het liefst naar hem toe om te vragen hoe of wat maar ik moet dat echt niet doen weet dat ik hem dan nog meer van me afstoot.
Als hij bij elke moeilijk periode het uitmaakt dan gaat hij het nog moeilijk krijgen bij andere relaties.
Ik weet ook echt niet waar het vandaan komt maar ik wil daar zondag graag over hebben op een rustige manier zonder boos of verdrietig te worden. Ik kan me gewoon niet voorstellen dat je van de een op de andere dag denkt ik kap ermee omdat hij zoveel aan zijn hoofd heeft. Ik wil op de man af vragen wat hij mist en waar dit gevoel vandaan komt, maar ik ben bang dat ik alleen maar te horen krijg dat hij het niet weet omdat hij dit afgelopen woensdag ook al de hele tijd zei.
En wat moet ik dan? ik kan gewoonweg de knoop niet doorhakken...
Net deed ik ook weer iets stoms. We hebben samen een paard en ik ga daar morgen mee rijden. Ik heb heel veel spullen gekocht en toen ik hem net belde om te zeggen dat ik er f langs was geweest zei ik in een opwelling 'zal ik de spullen morgen maar gelijk meenemen die van mij zijn'? hij regaeerde daarop met als jij dat wil dan moet je dat doen, en de gezamenlijke spullen daar komen we wel uit. Nou toen was ik zo over de rooie ik riep gelijk 'dus je hebt blijkbaar je besluit al genomen als je zegt dat ik de spullen nu moet meenemen'. Hij zei toen weer dat zeg ik toch niet maar ik reageer zo omdat jij zo reageert... hij zei toen ook laat gewoon die spullen liggen.
Wat moet ik hier nu uit opmaken? ik maak mezelf dan zo gek in mijn hoofd wil het liefst naar hem toe om te vragen hoe of wat maar ik moet dat echt niet doen weet dat ik hem dan nog meer van me afstoot.
vrijdag 8 juli 2011 om 22:56
quote:marthesyl schreef op 04 juli 2011 @ 11:23:
Kun jij niet naar hém (en schoonmoeder) toe gaan in plaats van hij naar jou?
Misschien kun je gelijk wat praktische dingen doen om je betrokkenheid te tonen, zoals een boodschap meenemen, of een keertje de ramen lappen, iets wat misschien blijft liggen nu schoonmoeder ziek is.
Op die manier zie je je vriend toch ook, en misschien raak je zo ook meer betrokken bij gesprekken die daar evt. over gaan.
Ik vind overigens niet dat je zeurt. Je vertelt in zo'n topic niet over álle aspecten van je relatie, maar alleen datgene waar je nu even mee zit. Succes en sterkte voor je schoonfamilie!Heel goed advies!
Kun jij niet naar hém (en schoonmoeder) toe gaan in plaats van hij naar jou?
Misschien kun je gelijk wat praktische dingen doen om je betrokkenheid te tonen, zoals een boodschap meenemen, of een keertje de ramen lappen, iets wat misschien blijft liggen nu schoonmoeder ziek is.
Op die manier zie je je vriend toch ook, en misschien raak je zo ook meer betrokken bij gesprekken die daar evt. over gaan.
Ik vind overigens niet dat je zeurt. Je vertelt in zo'n topic niet over álle aspecten van je relatie, maar alleen datgene waar je nu even mee zit. Succes en sterkte voor je schoonfamilie!Heel goed advies!
Dit is niet het einde. Het is zelfs niet het begin van het einde. Maar misschien is dit het einde van het begin.
zaterdag 9 juli 2011 om 11:57
Kan me de houding van je vriend heel goed voorstellen. Ik heb namelijk in de dezelfde situatie gezeten. Slecht nieuws over een familielid gehoord gevolgd door ziekenhuisopname en twee gevaarlijke operaties. Je hele leven staat in één keer op zijn kop en je wordt geleefd door angst en de situatie van het ogenblik.
Ik had toen zoveel tijd nodig om hiermee om te gaan dat ik de contacten op een heel laag pitje hebt gezet. Gelukkig begrepen de meesten dat. Ik kwam op een gegeven moment zelf wel weer bovendrijven
Op zo'n moment ben je namelijk zo lamgeslagen dat je echt niet zit te wachten op aandachttrekkende contacten (in welke vorm dan ook).
Laat hem met rust, als je nooit in zo'n situatie hebt gezeten kan je je niet voorstellen wat voor een impact dat op iemand kan hebben.
Gewoon de tijd geven, dan heb je een grote kans dat hij vanzelf terug komt. In dit soort situaties is het zo dat je de dingen niet meer zo helder ziet en het gaat afreageren op de verkeerde.
Ik had toen zoveel tijd nodig om hiermee om te gaan dat ik de contacten op een heel laag pitje hebt gezet. Gelukkig begrepen de meesten dat. Ik kwam op een gegeven moment zelf wel weer bovendrijven
Op zo'n moment ben je namelijk zo lamgeslagen dat je echt niet zit te wachten op aandachttrekkende contacten (in welke vorm dan ook).
Laat hem met rust, als je nooit in zo'n situatie hebt gezeten kan je je niet voorstellen wat voor een impact dat op iemand kan hebben.
Gewoon de tijd geven, dan heb je een grote kans dat hij vanzelf terug komt. In dit soort situaties is het zo dat je de dingen niet meer zo helder ziet en het gaat afreageren op de verkeerde.
maandag 11 juli 2011 om 11:16
het is helaas over... zijn gevoelens voor mij zijn niet genoeg om nu verder te gaan. Of de ziekte van zijn moeder nu meespeelt of dat hij het nu opeens benauwd krijgt van het idee van samenwonen ik heb geen flauw idee en het heeft ook geen enkele zin om hierover na te denken. Hij wil geen toekomst met mij opbouwen en dat zegt al genoeg toch?
Maar het is zo verdomd moeilijk op dit moment.
Je denkt nu alleen maar aan de goede dingen en bv heel stom gezegd denk ik bv in bed hadden we zo'n klik ik kan me gewoon niet voorstellen dat ik die bij iemand anders ook zo vindt.
Ik ga vergelijken en dat is ook mijn probleem ik wil een perfecte man maar die bestaat niet en mijn ex was ook niet perfect maar op sommige punten die ik belangrijk vindt in een relatie wel.
Asl ik nu om me heen kijk denk ik echt waar moet ik een nieuwe man vandaan halen!! maar eerst maar eens deze klap verwerken...
Maar het is zo verdomd moeilijk op dit moment.
Je denkt nu alleen maar aan de goede dingen en bv heel stom gezegd denk ik bv in bed hadden we zo'n klik ik kan me gewoon niet voorstellen dat ik die bij iemand anders ook zo vindt.
Ik ga vergelijken en dat is ook mijn probleem ik wil een perfecte man maar die bestaat niet en mijn ex was ook niet perfect maar op sommige punten die ik belangrijk vindt in een relatie wel.
Asl ik nu om me heen kijk denk ik echt waar moet ik een nieuwe man vandaan halen!! maar eerst maar eens deze klap verwerken...
maandag 11 juli 2011 om 13:25
Sterkte Irish!!
Wat een nare situatie. Inderdaad eerst deze klap verwerken en er beroerd van zijn. Maar niet te lang! Je hoeft je niet gelijk op andere mannen te storten, maar na een periode(tje) van rouw om jullie relatie: pep jezelf weer op, ga leuke dingen doen met vriendinnen of alleen, het leven is alleen óók leuk. En als je leuke dingen doet kom je vanzelf wel weer iemand tegen, ook als je nu denkt van niet.
Het lijkt me wel heel lastig ook om afscheid te nemen van de familie, aangezien je toch best betrokken bij ze bent, en zeker nu er zo'n heftige situatie is met je ex-schoonmoeder.
Sterkte meid!
Wat een nare situatie. Inderdaad eerst deze klap verwerken en er beroerd van zijn. Maar niet te lang! Je hoeft je niet gelijk op andere mannen te storten, maar na een periode(tje) van rouw om jullie relatie: pep jezelf weer op, ga leuke dingen doen met vriendinnen of alleen, het leven is alleen óók leuk. En als je leuke dingen doet kom je vanzelf wel weer iemand tegen, ook als je nu denkt van niet.
Het lijkt me wel heel lastig ook om afscheid te nemen van de familie, aangezien je toch best betrokken bij ze bent, en zeker nu er zo'n heftige situatie is met je ex-schoonmoeder.
Sterkte meid!
maandag 11 juli 2011 om 15:39
ja het is echt een nare situatie, vooral met het huis en zijn moeder. Morgen krijgt ze de definitieve uitslag van alle onderzoeken en mijn ex zal me wel op de hoogte houden wat ik ook gevraagd heb. Ondanks dat hij mijn ex is, hoeft het niet te betekenen dat ik niks meer om haar geef.
Gelukkig heb ik lieve vrienden en familie om me heen en heb ik een drukke baan, dus de afleiding is er wel maar ik weet dat ik instort als ik weer alleen in mijn bed lig.
Wat ik voor hem voel is zo sterk en het liefst zou ik hem nu op mijn knieen willen smeken om terug te komen maar ik ga mezelf niet verlagen tot zo'n actie. Hij houdt de deur stiekem op een kier open, dat weet ik aangezien ik gisteren ook weer een sms kreeg met daarin dat hij altijd van me blijft houden en dat het hem zo spijt wat ons nu overkomt.... pff waarom zeggen mensen dat toch als ze het net uit is dan heb ik nog liever dat je met ruzie uit elkaar gaat want nu hebben we geen haatgevoelens of wat dan ook voor elkaar en dat maakt het wel lastiger. Als ik dan ook weer kijk naar een vriendin van mij die een leuke vriend heeft een kindje eigen zaak dan ben ik zo jaloers omdat ik een week geleden ook op weg was naar zo'n leven en nu...... moet ik weer opnieuw beginnen en daar heb ik eigenlijk helemaal geen zin in
Gelukkig heb ik lieve vrienden en familie om me heen en heb ik een drukke baan, dus de afleiding is er wel maar ik weet dat ik instort als ik weer alleen in mijn bed lig.
Wat ik voor hem voel is zo sterk en het liefst zou ik hem nu op mijn knieen willen smeken om terug te komen maar ik ga mezelf niet verlagen tot zo'n actie. Hij houdt de deur stiekem op een kier open, dat weet ik aangezien ik gisteren ook weer een sms kreeg met daarin dat hij altijd van me blijft houden en dat het hem zo spijt wat ons nu overkomt.... pff waarom zeggen mensen dat toch als ze het net uit is dan heb ik nog liever dat je met ruzie uit elkaar gaat want nu hebben we geen haatgevoelens of wat dan ook voor elkaar en dat maakt het wel lastiger. Als ik dan ook weer kijk naar een vriendin van mij die een leuke vriend heeft een kindje eigen zaak dan ben ik zo jaloers omdat ik een week geleden ook op weg was naar zo'n leven en nu...... moet ik weer opnieuw beginnen en daar heb ik eigenlijk helemaal geen zin in
maandag 11 juli 2011 om 15:48
Het is ook moeilijk. Knap hoe je volgens mij toch redelijk objectief naar je eigen situatie kunt kijken. En natuurlijk blijf je je zorgen maken om zijn moeder enzo, dat is juist heel lief van je!! Maar daardoor ook moeilijker inderdaad.
Sjonge, weet echt even niet goed wat ik tegen je moet zeggen.
Je bent een sterke vrouw!!
maandag 11 juli 2011 om 16:40
Dank je Marthesyl, maar weet je ik voel me eigen helemaal niet sterk nu
Ik kan idd gelukkig wel objectief naar mezelf kijken maar bij mij gaat het heel erg op en neer, dan denk ik weer het is goed zo en een minuut later mis ik hem zo erg, ben gewoon zo bang dat ik niemand meer tegen kom die goed bij mij past. We hadden dezelfde passie (paarden) en dezelfde toekomstdroom en dat is zo moeilijk om die nu los te laten.
En toch is er ook een soort opluchting, de opluchting van geen onzekerheid meer waarin ik de afgelopen 3 weken zat, en de onzekerheid om bang te zijn dat hij er weer vandoor gaat (wat dusd al eerder is voorgekomen en nu dus weer)
Dat is dus ook zoiets want mijn ex heeft een paard gekocht en we deden hem dus tot voor kort samen. Nu heeft mijn ex wel aangegeven dat ik hem nog steeds mag rijden en dat we dan ervoor zorgen dat we elkaar niet tegenkomen maar dat paard blijft emotioneel toch verbonden met hem dus best lastig maar ik wil mijn hobby niet kwijt alleen doordat hij nu deze keus heeft gemaakt.
hij heeft er niet voor willen gaan en dat doet me nog het meeste pijn.
Ik kan idd gelukkig wel objectief naar mezelf kijken maar bij mij gaat het heel erg op en neer, dan denk ik weer het is goed zo en een minuut later mis ik hem zo erg, ben gewoon zo bang dat ik niemand meer tegen kom die goed bij mij past. We hadden dezelfde passie (paarden) en dezelfde toekomstdroom en dat is zo moeilijk om die nu los te laten.
En toch is er ook een soort opluchting, de opluchting van geen onzekerheid meer waarin ik de afgelopen 3 weken zat, en de onzekerheid om bang te zijn dat hij er weer vandoor gaat (wat dusd al eerder is voorgekomen en nu dus weer)
Dat is dus ook zoiets want mijn ex heeft een paard gekocht en we deden hem dus tot voor kort samen. Nu heeft mijn ex wel aangegeven dat ik hem nog steeds mag rijden en dat we dan ervoor zorgen dat we elkaar niet tegenkomen maar dat paard blijft emotioneel toch verbonden met hem dus best lastig maar ik wil mijn hobby niet kwijt alleen doordat hij nu deze keus heeft gemaakt.
hij heeft er niet voor willen gaan en dat doet me nog het meeste pijn.