Relaties
alle pijlers
Wat een r*tweekend!
vrijdag 13 augustus 2010 om 20:40
vrijdag 13 augustus 2010 om 20:41
Het klinkt alsof jouw vriend jou voor lief neemt, dat hij zo gewend is aan jouw aanwezigheid dat hij niet meer ziet hoe belangrijk het is om tijd samen door te brengen.
Als jullie (hij) zo door gaan (gaat), groei je uit elkaar tot je helemaal niets meer samen hebt.
Heb je je gedachten wel eens naar hem toe uitgesproken? (Dan denk ik echt: Jemig vind je het nou echt belangrijker en leuker om met die persoon naar de kroeg te gaan dan met mij iets te doen?)
Als jullie (hij) zo door gaan (gaat), groei je uit elkaar tot je helemaal niets meer samen hebt.
Heb je je gedachten wel eens naar hem toe uitgesproken? (Dan denk ik echt: Jemig vind je het nou echt belangrijker en leuker om met die persoon naar de kroeg te gaan dan met mij iets te doen?)
vrijdag 13 augustus 2010 om 20:42
quote:Aubrey schreef op 13 augustus 2010 @ 20:40:
Uh.... Suuri heeft geprobeerd erover te praten. Dat is niet bij hem binnengekomen. Ik ben geen voorstander van relatietherapie, maar ik zou me in deze situatie voor kunnen stellen dat er een derde persoon nodig is om de boodschap bij Suuri's partner door te laten dringen.
Ook goed, als het er op gericht is om uit te leggen hoe Suuri zich voelt. Ik heb er destijds zelf ook miljoen keer over geprobeerd te praten, maar dan meestal als ie belde dat het weer eens later werd.. dus, met emotie, ingegeven door de situatie.
Misschien is dat bij To anders, maar om nou een relatie die in de basis goed is aan de wilgen te hangen... zo zonde.
Uh.... Suuri heeft geprobeerd erover te praten. Dat is niet bij hem binnengekomen. Ik ben geen voorstander van relatietherapie, maar ik zou me in deze situatie voor kunnen stellen dat er een derde persoon nodig is om de boodschap bij Suuri's partner door te laten dringen.
Ook goed, als het er op gericht is om uit te leggen hoe Suuri zich voelt. Ik heb er destijds zelf ook miljoen keer over geprobeerd te praten, maar dan meestal als ie belde dat het weer eens later werd.. dus, met emotie, ingegeven door de situatie.
Misschien is dat bij To anders, maar om nou een relatie die in de basis goed is aan de wilgen te hangen... zo zonde.
anoniem_8908 wijzigde dit bericht op 13-08-2010 20:43
Reden: weer de zoveelste tikfout
Reden: weer de zoveelste tikfout
% gewijzigd
vrijdag 13 augustus 2010 om 20:46
quote:daffyduck schreef op 13 augustus 2010 @ 20:39:
En waarom vraagt ie niet of je na zijn werk mee met zijn collega's de kroeg induikt?Sorry maar het klinkt alsof jij het huissloofje bent,lekker makkelijk...
Zou jij uberhaupt met de collega's van je vriend in de kroeg willen zitten? BIj mij werkt het zo: Ik heb mijn vrienden, hij de zijne, we gaan allebei apart van elkaar op stap of wat drinken. Ik ga niet, behalve als ik uitgenodigd ben, mee met zijn vrienden. Andersom ook niet. Hebben we ook helemaal geen zin in.
Ik vraag me sterk af wat Suuru voor praatpogingen heeft ondernomen en op welke wijze. Dit is echt een vrij eenvoudig probleem normaal gesproken, dus ik snap niet waar het misloopt bij het compromis opstellen?
En waarom vraagt ie niet of je na zijn werk mee met zijn collega's de kroeg induikt?Sorry maar het klinkt alsof jij het huissloofje bent,lekker makkelijk...
Zou jij uberhaupt met de collega's van je vriend in de kroeg willen zitten? BIj mij werkt het zo: Ik heb mijn vrienden, hij de zijne, we gaan allebei apart van elkaar op stap of wat drinken. Ik ga niet, behalve als ik uitgenodigd ben, mee met zijn vrienden. Andersom ook niet. Hebben we ook helemaal geen zin in.
Ik vraag me sterk af wat Suuru voor praatpogingen heeft ondernomen en op welke wijze. Dit is echt een vrij eenvoudig probleem normaal gesproken, dus ik snap niet waar het misloopt bij het compromis opstellen?
vrijdag 13 augustus 2010 om 20:47
Soms voelt het zo ja....
Even voor de duidelijkheid: een jaar terug hebben we hier dus een flinke discussie over gehad. Toen hebben we afspraken gemaakt. Ik vond het prima als hij eens in de week naar de kroeg ging of met vrienden zou afspreken. Helaas, dat ging hem niet worden...
Uiteindelijk zijn we uitgekomen op 2 avonden waarop hij kan doen en laten wat hij wilt (binnen de perken uiteraard). Een van die avonden is dus voor collega's, de andere voor vrienden. Verder werkt hij dus 2 of 3 avonden per week. Dus 3 avonden werken, 2 avonden met zijn vrienden... zijn er nog maar 2 of 3 avonden over voor mij.
Ik vind dit weinig, vooral omdat het dus nooit een heel weekend achter elkaar is. Dat gevoel van 'he lekker ff een weekendje samen met mijn partner' is er niet, behalve als we op vakantie gaan (zo'n 3 keer per jaar).
Wat vinden jullie? Vinden jullie het ook weinig of valt het wel mee?
Even voor de duidelijkheid: een jaar terug hebben we hier dus een flinke discussie over gehad. Toen hebben we afspraken gemaakt. Ik vond het prima als hij eens in de week naar de kroeg ging of met vrienden zou afspreken. Helaas, dat ging hem niet worden...
Uiteindelijk zijn we uitgekomen op 2 avonden waarop hij kan doen en laten wat hij wilt (binnen de perken uiteraard). Een van die avonden is dus voor collega's, de andere voor vrienden. Verder werkt hij dus 2 of 3 avonden per week. Dus 3 avonden werken, 2 avonden met zijn vrienden... zijn er nog maar 2 of 3 avonden over voor mij.
Ik vind dit weinig, vooral omdat het dus nooit een heel weekend achter elkaar is. Dat gevoel van 'he lekker ff een weekendje samen met mijn partner' is er niet, behalve als we op vakantie gaan (zo'n 3 keer per jaar).
Wat vinden jullie? Vinden jullie het ook weinig of valt het wel mee?
vrijdag 13 augustus 2010 om 20:48
quote:daffyduck schreef op 13 augustus 2010 @ 20:39:
En waarom vraagt ie niet of je na zijn werk mee met zijn collega's de kroeg induikt?Sorry maar het klinkt alsof jij het huissloofje bent,lekker makkelijk...
Nou, inderdaad! Dat zei ik net aan de telefoon ook. Eerlijkheid gebied wel te zeggen dat ie wel een bloemetje voor me heeft gekocht en nog wat tijdschriften in het kader van 'help Suuri de vrijdagavond door'. Is lief bedoeld..
Maar het is totaal niet waar ik behoefte aan heb...
En waarom vraagt ie niet of je na zijn werk mee met zijn collega's de kroeg induikt?Sorry maar het klinkt alsof jij het huissloofje bent,lekker makkelijk...
Nou, inderdaad! Dat zei ik net aan de telefoon ook. Eerlijkheid gebied wel te zeggen dat ie wel een bloemetje voor me heeft gekocht en nog wat tijdschriften in het kader van 'help Suuri de vrijdagavond door'. Is lief bedoeld..
Maar het is totaal niet waar ik behoefte aan heb...
vrijdag 13 augustus 2010 om 20:49
quote:suuri schreef op 13 augustus 2010 @ 20:47:
[...]
Soms voelt het zo ja....
Even voor de duidelijkheid: een jaar terug hebben we hier dus een flinke discussie over gehad. Toen hebben we afspraken gemaakt. Ik vond het prima als hij eens in de week naar de kroeg ging of met vrienden zou afspreken. Helaas, dat ging hem niet worden...
Uiteindelijk zijn we uitgekomen op 2 avonden waarop hij kan doen en laten wat hij wilt (binnen de perken uiteraard). Een van die avonden is dus voor collega's, de andere voor vrienden. Verder werkt hij dus 2 of 3 avonden per week. Dus 3 avonden werken, 2 avonden met zijn vrienden... zijn er nog maar 2 of 3 avonden over voor mij.
Ik vind dit weinig, vooral omdat het dus nooit een heel weekend achter elkaar is. Dat gevoel van 'he lekker ff een weekendje samen met mijn partner' is er niet, behalve als we op vakantie gaan (zo'n 3 keer per jaar).
Wat vinden jullie? Vinden jullie het ook weinig of valt het wel mee?Ik vind 2-3 avonden niet weinig als hij ook nog 2 avonden werkt.
[...]
Soms voelt het zo ja....
Even voor de duidelijkheid: een jaar terug hebben we hier dus een flinke discussie over gehad. Toen hebben we afspraken gemaakt. Ik vond het prima als hij eens in de week naar de kroeg ging of met vrienden zou afspreken. Helaas, dat ging hem niet worden...
Uiteindelijk zijn we uitgekomen op 2 avonden waarop hij kan doen en laten wat hij wilt (binnen de perken uiteraard). Een van die avonden is dus voor collega's, de andere voor vrienden. Verder werkt hij dus 2 of 3 avonden per week. Dus 3 avonden werken, 2 avonden met zijn vrienden... zijn er nog maar 2 of 3 avonden over voor mij.
Ik vind dit weinig, vooral omdat het dus nooit een heel weekend achter elkaar is. Dat gevoel van 'he lekker ff een weekendje samen met mijn partner' is er niet, behalve als we op vakantie gaan (zo'n 3 keer per jaar).
Wat vinden jullie? Vinden jullie het ook weinig of valt het wel mee?Ik vind 2-3 avonden niet weinig als hij ook nog 2 avonden werkt.
vrijdag 13 augustus 2010 om 20:51
Ik ben geen maatstaf.
Het gaat er ook niet om wat wij weinig of veel vinden, het gaat er vooral om dat jij hiervan baalt. Nu ik lees dat jullie hier afspraken over gemaakt hebben lijkt het me even tijd om die afspraken te herhalen. Wonen jullie al lang samen?
Vond hij in jullie gesprek jouw punten herkenbaar, of niet?
Het gaat er ook niet om wat wij weinig of veel vinden, het gaat er vooral om dat jij hiervan baalt. Nu ik lees dat jullie hier afspraken over gemaakt hebben lijkt het me even tijd om die afspraken te herhalen. Wonen jullie al lang samen?
Vond hij in jullie gesprek jouw punten herkenbaar, of niet?
vrijdag 13 augustus 2010 om 20:53
Aubrey, voor mezelf wel, maar ik weet hoe gek hij is op deze baan. En ik zou hem nooit vragen die op te geven..
Maar af en toe word ik er gek van. Vooral als die twee avondjes die we samen hebben, vaak onderbroken worden met telefoontjes van zijn werk. Of mail... Of familie die spontaan langskomt. Of iets voor zijn werk wat ie nog snel even moet uitwerken....
Jeetje ik lijk zo'n verbitterde tr*t... Sorry hoor, het zit me gewoon echt ff helemaal tot hier!
Want eerlijk is eerlijk, twee avonden is misschien niet zo weinig, maar men wat moet ik hard knokken voor die twee avonden!!!
Maar af en toe word ik er gek van. Vooral als die twee avondjes die we samen hebben, vaak onderbroken worden met telefoontjes van zijn werk. Of mail... Of familie die spontaan langskomt. Of iets voor zijn werk wat ie nog snel even moet uitwerken....
Jeetje ik lijk zo'n verbitterde tr*t... Sorry hoor, het zit me gewoon echt ff helemaal tot hier!
Want eerlijk is eerlijk, twee avonden is misschien niet zo weinig, maar men wat moet ik hard knokken voor die twee avonden!!!
vrijdag 13 augustus 2010 om 21:00
Jullie zijn in dit soort dingen blijkbaar heel anders: jij besteedt je vrije tijd liefst cocoonend met zijn twee, hij is meer van de sociale dingen zoals vrienden familie ed blijkbaar. Dat is lastig om een compromis te vinden wat jullie beiden aanstaat.
Maar objectief valt er voor beide jullie wensen in levenstijl wat te zeggen. hij is niet fout om iets met vrienden te willen doen, jij bent niet fout om bij hem te willen zijn.
Dat compromis van 2-3 avonden is denk ik echt geen slechte deal, maar misschien kun je wel vragen of hij dan bv zijn telefoon uitdoet en niet zijn mail checkt.
Maar objectief valt er voor beide jullie wensen in levenstijl wat te zeggen. hij is niet fout om iets met vrienden te willen doen, jij bent niet fout om bij hem te willen zijn.
Dat compromis van 2-3 avonden is denk ik echt geen slechte deal, maar misschien kun je wel vragen of hij dan bv zijn telefoon uitdoet en niet zijn mail checkt.
vrijdag 13 augustus 2010 om 21:01
quote:suuri schreef op 13 augustus 2010 @ 20:53:
Aubrey, voor mezelf wel, maar ik weet hoe gek hij is op deze baan. En ik zou hem nooit vragen die op te geven..
Maar af en toe word ik er gek van. Vooral als die twee avondjes die we samen hebben, vaak onderbroken worden met telefoontjes van zijn werk. Of mail... Of familie die spontaan langskomt. Of iets voor zijn werk wat ie nog snel even moet uitwerken....
Jeetje ik lijk zo'n verbitterde tr*t... Sorry hoor, het zit me gewoon echt ff helemaal tot hier!
Want eerlijk is eerlijk, twee avonden is misschien niet zo weinig, maar men wat moet ik hard knokken voor die twee avonden!!!
Dat is dus gewoon niet leuk, misschien kun je afspraken met hem maken over zijn beschikbaarheid voor werk op die avonden die "voor jullie" zijn? Dat ie niet meer dan ook nog de hele avond mailt en belt? Of dat de computer en telefoon uitgaan na een bepaalde tijd.. ofzo?
Want op zich vind ik 2 / 3 avonden in de week en de zaterdag niet weinig, maar als je ook die avonden nog voor aandacht moet knokken, daar zou ik persoonlijk ook niet goed van worden.
Aubrey, voor mezelf wel, maar ik weet hoe gek hij is op deze baan. En ik zou hem nooit vragen die op te geven..
Maar af en toe word ik er gek van. Vooral als die twee avondjes die we samen hebben, vaak onderbroken worden met telefoontjes van zijn werk. Of mail... Of familie die spontaan langskomt. Of iets voor zijn werk wat ie nog snel even moet uitwerken....
Jeetje ik lijk zo'n verbitterde tr*t... Sorry hoor, het zit me gewoon echt ff helemaal tot hier!
Want eerlijk is eerlijk, twee avonden is misschien niet zo weinig, maar men wat moet ik hard knokken voor die twee avonden!!!
Dat is dus gewoon niet leuk, misschien kun je afspraken met hem maken over zijn beschikbaarheid voor werk op die avonden die "voor jullie" zijn? Dat ie niet meer dan ook nog de hele avond mailt en belt? Of dat de computer en telefoon uitgaan na een bepaalde tijd.. ofzo?
Want op zich vind ik 2 / 3 avonden in de week en de zaterdag niet weinig, maar als je ook die avonden nog voor aandacht moet knokken, daar zou ik persoonlijk ook niet goed van worden.
vrijdag 13 augustus 2010 om 21:02
Ik vind niet dat je klinkt als een verbitterde tr*t, maar als een vrouw die hier echt last van heeft. Dat snap ik.
Aan de andere kant vind ik twee avonden ook niet zo weinig, maar als die steeds onderbroken worden is het wel erg hard. Als het voor zn werk is heb ik er wat minder moeite mee, want dat doet hij vast voor jullie gezamenliljke toekomst (tenminste, dat heb ik destijds begrepen van mijn man). Onderbrekingen door vrienden/familie kan ook komen omdat die hem net zo weinig zien als jij.... maar daar is wel wat aan te doen. Als hij dan niks zegt, kun je dat altijd nog zelf doen.
Heel belangrijk dat je zegt dat je hem nooit zou vragen zijn baan op te geven. Dat zou de invalhoek kunnen zijn van een nieuw gesprek, werk okee, (mogen ook wel enige grenzen aan...)maar de rest van de tijd voor jullie?
het lijtk toch of hij ondanks jullie gesprek niet in de gaten heeft hoe alleen jij je voelt.
Aan de andere kant vind ik twee avonden ook niet zo weinig, maar als die steeds onderbroken worden is het wel erg hard. Als het voor zn werk is heb ik er wat minder moeite mee, want dat doet hij vast voor jullie gezamenliljke toekomst (tenminste, dat heb ik destijds begrepen van mijn man). Onderbrekingen door vrienden/familie kan ook komen omdat die hem net zo weinig zien als jij.... maar daar is wel wat aan te doen. Als hij dan niks zegt, kun je dat altijd nog zelf doen.
Heel belangrijk dat je zegt dat je hem nooit zou vragen zijn baan op te geven. Dat zou de invalhoek kunnen zijn van een nieuw gesprek, werk okee, (mogen ook wel enige grenzen aan...)maar de rest van de tijd voor jullie?
het lijtk toch of hij ondanks jullie gesprek niet in de gaten heeft hoe alleen jij je voelt.
vrijdag 13 augustus 2010 om 21:03
quote:sapphire schreef op 13 augustus 2010 @ 21:02:
Ik vind niet dat je klinkt als een verbitterde tr*t, maar als een vrouw die hier echt last van heeft. Dat snap ik.
Aan de andere kant vind ik twee avonden ook niet zo weinig, maar als die steeds onderbroken worden is het wel erg hard. Als het voor zn werk is heb ik er wat minder moeite mee, want dat doet hij vast voor jullie gezamenliljke toekomst (tenminste, dat heb ik destijds begrepen van mijn man). Onderbrekingen door vrienden/familie kan ook komen omdat die hem net zo weinig zien als jij.... maar daar is wel wat aan te doen. Als hij dan niks zegt, kun je dat altijd nog zelf doen.
Heel belangrijk dat je zegt dat je hem nooit zou vragen zijn baan op te geven. Dat zou de invalhoek kunnen zijn van een nieuw gesprek, werk okee, (mogen ook wel enige grenzen aan...)maar de rest van de tijd voor jullie?
het lijkt toch of hij ondanks jullie gesprek niet in de gaten heeft hoe alleen jij je voelt.
Ik vind niet dat je klinkt als een verbitterde tr*t, maar als een vrouw die hier echt last van heeft. Dat snap ik.
Aan de andere kant vind ik twee avonden ook niet zo weinig, maar als die steeds onderbroken worden is het wel erg hard. Als het voor zn werk is heb ik er wat minder moeite mee, want dat doet hij vast voor jullie gezamenliljke toekomst (tenminste, dat heb ik destijds begrepen van mijn man). Onderbrekingen door vrienden/familie kan ook komen omdat die hem net zo weinig zien als jij.... maar daar is wel wat aan te doen. Als hij dan niks zegt, kun je dat altijd nog zelf doen.
Heel belangrijk dat je zegt dat je hem nooit zou vragen zijn baan op te geven. Dat zou de invalhoek kunnen zijn van een nieuw gesprek, werk okee, (mogen ook wel enige grenzen aan...)maar de rest van de tijd voor jullie?
het lijkt toch of hij ondanks jullie gesprek niet in de gaten heeft hoe alleen jij je voelt.
vrijdag 13 augustus 2010 om 21:12
Ik voel me vooral heel afgewezen.... Soms voelt het echt alsof hij ALLES belangrijker vindt...
In het begin dacht ik nog: als zijn vrienden straks ook een serieuze relatie hebben, wordt het minder. Gaan ze met z'n allen minder naar de kroeg. Dat is ook gebeurd... zijn beste vrienden ziet hij bijna niet eens meer.
Maar er zijn wel gewoon anderen voor in de plaats gekomen. Mensen die hij dus veel minder lang kent dan mij... En dat doet pijn.
Van zijn vrienden begreep ik het nog wel. Tuurlijk, die kende hij al jaren en jaren, daar kom ik niet zomaar tussen. Maar mensen die die pas later heeft ontmoet, dat die nog belangrijker zijn (zo voelt het).. auw...
In het begin dacht ik nog: als zijn vrienden straks ook een serieuze relatie hebben, wordt het minder. Gaan ze met z'n allen minder naar de kroeg. Dat is ook gebeurd... zijn beste vrienden ziet hij bijna niet eens meer.
Maar er zijn wel gewoon anderen voor in de plaats gekomen. Mensen die hij dus veel minder lang kent dan mij... En dat doet pijn.
Van zijn vrienden begreep ik het nog wel. Tuurlijk, die kende hij al jaren en jaren, daar kom ik niet zomaar tussen. Maar mensen die die pas later heeft ontmoet, dat die nog belangrijker zijn (zo voelt het).. auw...
vrijdag 13 augustus 2010 om 21:16
vrijdag 13 augustus 2010 om 21:20
vrijdag 13 augustus 2010 om 21:21
Ik vind dat wel tekenend hoor, dat hij zn beste vrienden ook al bijna niet meer ziet... zelfde reden?
Dat gevoel van afwijzing begrijp ik. Het klinkt een beetje of hij alles nog wil meemaken, steeds nieuwe mensen en... alsof hij van jou toch wel zeker is. Dat maakt jou juist belangrijker.
Dat kan een compliment zijn maar jou doet dat pijn, logisch.
Ik denk na alles wat je post dat hij het niet uit zichzelf zal gaan zien.
Ik hoor je trouwens niet over verminderd gevoel ofzo, zou t toch geen zin hebben om nog een keer te vertellen hoe je je erover voelt?
En een heel klein hartje onder de riem... mijn man snapte het na 20 jaar eindelijk en is nu elke dag op tijd thuis.. eerder dan ik zelfs......... en ik erger me dood , teveel gewend aan mn eigen leven.
Probeer dat toch maar te voorkomen
Dat gevoel van afwijzing begrijp ik. Het klinkt een beetje of hij alles nog wil meemaken, steeds nieuwe mensen en... alsof hij van jou toch wel zeker is. Dat maakt jou juist belangrijker.
Dat kan een compliment zijn maar jou doet dat pijn, logisch.
Ik denk na alles wat je post dat hij het niet uit zichzelf zal gaan zien.
Ik hoor je trouwens niet over verminderd gevoel ofzo, zou t toch geen zin hebben om nog een keer te vertellen hoe je je erover voelt?
En een heel klein hartje onder de riem... mijn man snapte het na 20 jaar eindelijk en is nu elke dag op tijd thuis.. eerder dan ik zelfs......... en ik erger me dood , teveel gewend aan mn eigen leven.
Probeer dat toch maar te voorkomen
vrijdag 13 augustus 2010 om 21:24
quote:suuri schreef op 13 augustus 2010 @ 21:12:
Ik voel me vooral heel afgewezen.... Soms voelt het echt alsof hij ALLES belangrijker vindt...
In het begin dacht ik nog: als zijn vrienden straks ook een serieuze relatie hebben, wordt het minder. Gaan ze met z'n allen minder naar de kroeg. Dat is ook gebeurd... zijn beste vrienden ziet hij bijna niet eens meer.
Maar er zijn wel gewoon anderen voor in de plaats gekomen. Mensen die hij dus veel minder lang kent dan mij... En dat doet pijn.
Van zijn vrienden begreep ik het nog wel. Tuurlijk, die kende hij al jaren en jaren, daar kom ik niet zomaar tussen. Maar mensen die die pas later heeft ontmoet, dat die nog belangrijker zijn (zo voelt het).. auw...Is dat omdat je jezelf niet zo leuk vindt de laatste tijd? Vaak worden dit soort gedachtes erger als je zelf niet lekker in je vel zit, dan kan je van de ander ook veel minder hebben.
Ik voel me vooral heel afgewezen.... Soms voelt het echt alsof hij ALLES belangrijker vindt...
In het begin dacht ik nog: als zijn vrienden straks ook een serieuze relatie hebben, wordt het minder. Gaan ze met z'n allen minder naar de kroeg. Dat is ook gebeurd... zijn beste vrienden ziet hij bijna niet eens meer.
Maar er zijn wel gewoon anderen voor in de plaats gekomen. Mensen die hij dus veel minder lang kent dan mij... En dat doet pijn.
Van zijn vrienden begreep ik het nog wel. Tuurlijk, die kende hij al jaren en jaren, daar kom ik niet zomaar tussen. Maar mensen die die pas later heeft ontmoet, dat die nog belangrijker zijn (zo voelt het).. auw...Is dat omdat je jezelf niet zo leuk vindt de laatste tijd? Vaak worden dit soort gedachtes erger als je zelf niet lekker in je vel zit, dan kan je van de ander ook veel minder hebben.