Wat moet ik doen

Hoi allemaal! Oke. Ik zal mijn situatie zo kort mogelijk uitleggen.
Ik ben een meisje van 19 jaar, en heb al anderhalf jaar een relatie met een bijna 25 jarige jongen die ik ontmoet heb op mijn werk, ons werk.

S is iemand met een zwaar verleden, hij is vroeger mishandeld, gepest, en alles gebeurde op school. Hij is in zijn laatste middelbare schooljaar van school af gegaan en is er sindsdien nooit naar teruggekeerd en heeft nooit meer een opleiding gedaan. Hij heeft een enorm trauma en loopt sinds die tijd al rond met een depressie, die volgens de doktoren terugkerend is. Hij heeft ook ADHD en dat maakt hem erg onrustig.
Iets dat mij heel erg dwars zit is zijn woedeprobleem. Wanneer hij in een woede aanval komt ziet hij niks meer. Als in, hij kan niet meer nadenken. Al een paar keer heeft hij me lichamelijk pijn gedaan (in mn arm knijpen, duwen) maar het ergste is nog de fysieke pijn. Hij scheld me uit, dreigt zichzelf wat aan te doen (tot 4x toe heeft hij zichzelf voor mijn neus gesneden) en heeft het ook ongeveer zo vaak uitgemaakt.
Wanneer hij weer tot rust is. Word hij als het ware wakker. Hij zegt dan dat het hem spijt en begint te huilen en zelfmedelijden te hebben. Hij zegt dat hij niks aan zijn gedrag kan doen, en er geen controle over te hebben. Dat maakt me bang.
Eerlijk, dit alles klinkt heel erg, maar ik leer ermee om te gaan. Alles went, behalve een vent
Als ik het met iemand bespreek zegt diegene gelijk dat ik het uit moet maken.
Maar zo simpel is het voor mij niet.
S. Is mijn eerste alles. Mijn vorige relatie duurde 4 maanden waarin we elkaar 5x gezien hebben, lol, er is ook niks diepzinnigs in gebeurd.

Wat mij tegenhoud;
-IK HOU VAN HEM. Eerlijk is eerlijk, hij heeft mijn hart niet voor niks verovert.
-Ik wil hem helpen. S heeft heel veel last van zijn problemen. Hij slikt sinds kort medicatie voor zijn ADHD. En sinds dien zijn zijn woedeaanvallen verminderd. Hij wilt NIET weer naar een psycholoog (ik studeer psychologie. Dus probeer hem te helpen waar ik kan) omdat hij dat eng vind. Hij word angstig van het idee, wat ik niet wil. Hij heeft van mij een half jaar om te latenzien dat zijn gedrag veranderd door die pillen, en anders word het alsnog therapie.

-we werken samen. Ik hou van mijn bijbaan. Het is leuk, super leuke collega"s en het is 2 minuten fietsen. Maar S heeft ooit al gezegd dat als het uit zou gaan hij ontslag zou nemen omdat hij het niet aan zou kunnen om me te zien. Ik wil daar niet de oorzaak van zijn.. Hij zal geen andere baan kunnen vinden, want hij zit nu al vanaf 17 jaar ofzo bij Hornbach.

-Zijn ouders zijn super lief voor me, ookal zijn zij dat niet altijd voor hem. Ze hebben hem vroeger zo erg tekort geschoten (hem alleen naar pretpark sturen, nooit leuke dingen doen) maar toch zou ik me schuldig naar ze voelen.

-Mijn leven gaat om hem. Mijn familie vind hem geweldig. Hij is super met mijn broertje en mijn ouders mogen hem graag.
-Ik ben bang nooit meer zo iets te kunnen hebben met iemand
-Hij is heel lief, en houd echt oprecht van me. Hij zou alles voor me doen.
Maar het meest belangrijke;
-Ik ben zijn leven, en hij zou zichzelf wat aandoen als ik het uit zou maken.

Buiten dat ik gewoon even mijn ei kwijt wil, wil ik jullie mening. Waar moet ik mijn streep trekken? Wanneer is het genoeg? Wat moet ik doen om hem te helpen? Ik ben radeloos..

Alvast bedankt xx