Relaties
alle pijlers
Wat moet ik doen
zondag 4 maart 2018 om 23:55
Hoi allemaal! Oke. Ik zal mijn situatie zo kort mogelijk uitleggen.
Ik ben een meisje van 19 jaar, en heb al anderhalf jaar een relatie met een bijna 25 jarige jongen die ik ontmoet heb op mijn werk, ons werk.
S is iemand met een zwaar verleden, hij is vroeger mishandeld, gepest, en alles gebeurde op school. Hij is in zijn laatste middelbare schooljaar van school af gegaan en is er sindsdien nooit naar teruggekeerd en heeft nooit meer een opleiding gedaan. Hij heeft een enorm trauma en loopt sinds die tijd al rond met een depressie, die volgens de doktoren terugkerend is. Hij heeft ook ADHD en dat maakt hem erg onrustig.
Iets dat mij heel erg dwars zit is zijn woedeprobleem. Wanneer hij in een woede aanval komt ziet hij niks meer. Als in, hij kan niet meer nadenken. Al een paar keer heeft hij me lichamelijk pijn gedaan (in mn arm knijpen, duwen) maar het ergste is nog de fysieke pijn. Hij scheld me uit, dreigt zichzelf wat aan te doen (tot 4x toe heeft hij zichzelf voor mijn neus gesneden) en heeft het ook ongeveer zo vaak uitgemaakt.
Wanneer hij weer tot rust is. Word hij als het ware wakker. Hij zegt dan dat het hem spijt en begint te huilen en zelfmedelijden te hebben. Hij zegt dat hij niks aan zijn gedrag kan doen, en er geen controle over te hebben. Dat maakt me bang.
Eerlijk, dit alles klinkt heel erg, maar ik leer ermee om te gaan. Alles went, behalve een vent
Als ik het met iemand bespreek zegt diegene gelijk dat ik het uit moet maken.
Maar zo simpel is het voor mij niet.
S. Is mijn eerste alles. Mijn vorige relatie duurde 4 maanden waarin we elkaar 5x gezien hebben, lol, er is ook niks diepzinnigs in gebeurd.
Wat mij tegenhoud;
-IK HOU VAN HEM. Eerlijk is eerlijk, hij heeft mijn hart niet voor niks verovert.
-Ik wil hem helpen. S heeft heel veel last van zijn problemen. Hij slikt sinds kort medicatie voor zijn ADHD. En sinds dien zijn zijn woedeaanvallen verminderd. Hij wilt NIET weer naar een psycholoog (ik studeer psychologie. Dus probeer hem te helpen waar ik kan) omdat hij dat eng vind. Hij word angstig van het idee, wat ik niet wil. Hij heeft van mij een half jaar om te latenzien dat zijn gedrag veranderd door die pillen, en anders word het alsnog therapie.
-we werken samen. Ik hou van mijn bijbaan. Het is leuk, super leuke collega"s en het is 2 minuten fietsen. Maar S heeft ooit al gezegd dat als het uit zou gaan hij ontslag zou nemen omdat hij het niet aan zou kunnen om me te zien. Ik wil daar niet de oorzaak van zijn.. Hij zal geen andere baan kunnen vinden, want hij zit nu al vanaf 17 jaar ofzo bij Hornbach.
-Zijn ouders zijn super lief voor me, ookal zijn zij dat niet altijd voor hem. Ze hebben hem vroeger zo erg tekort geschoten (hem alleen naar pretpark sturen, nooit leuke dingen doen) maar toch zou ik me schuldig naar ze voelen.
-Mijn leven gaat om hem. Mijn familie vind hem geweldig. Hij is super met mijn broertje en mijn ouders mogen hem graag.
-Ik ben bang nooit meer zo iets te kunnen hebben met iemand
-Hij is heel lief, en houd echt oprecht van me. Hij zou alles voor me doen.
Maar het meest belangrijke;
-Ik ben zijn leven, en hij zou zichzelf wat aandoen als ik het uit zou maken.
Buiten dat ik gewoon even mijn ei kwijt wil, wil ik jullie mening. Waar moet ik mijn streep trekken? Wanneer is het genoeg? Wat moet ik doen om hem te helpen? Ik ben radeloos..
Alvast bedankt xx
Ik ben een meisje van 19 jaar, en heb al anderhalf jaar een relatie met een bijna 25 jarige jongen die ik ontmoet heb op mijn werk, ons werk.
S is iemand met een zwaar verleden, hij is vroeger mishandeld, gepest, en alles gebeurde op school. Hij is in zijn laatste middelbare schooljaar van school af gegaan en is er sindsdien nooit naar teruggekeerd en heeft nooit meer een opleiding gedaan. Hij heeft een enorm trauma en loopt sinds die tijd al rond met een depressie, die volgens de doktoren terugkerend is. Hij heeft ook ADHD en dat maakt hem erg onrustig.
Iets dat mij heel erg dwars zit is zijn woedeprobleem. Wanneer hij in een woede aanval komt ziet hij niks meer. Als in, hij kan niet meer nadenken. Al een paar keer heeft hij me lichamelijk pijn gedaan (in mn arm knijpen, duwen) maar het ergste is nog de fysieke pijn. Hij scheld me uit, dreigt zichzelf wat aan te doen (tot 4x toe heeft hij zichzelf voor mijn neus gesneden) en heeft het ook ongeveer zo vaak uitgemaakt.
Wanneer hij weer tot rust is. Word hij als het ware wakker. Hij zegt dan dat het hem spijt en begint te huilen en zelfmedelijden te hebben. Hij zegt dat hij niks aan zijn gedrag kan doen, en er geen controle over te hebben. Dat maakt me bang.
Eerlijk, dit alles klinkt heel erg, maar ik leer ermee om te gaan. Alles went, behalve een vent
Als ik het met iemand bespreek zegt diegene gelijk dat ik het uit moet maken.
Maar zo simpel is het voor mij niet.
S. Is mijn eerste alles. Mijn vorige relatie duurde 4 maanden waarin we elkaar 5x gezien hebben, lol, er is ook niks diepzinnigs in gebeurd.
Wat mij tegenhoud;
-IK HOU VAN HEM. Eerlijk is eerlijk, hij heeft mijn hart niet voor niks verovert.
-Ik wil hem helpen. S heeft heel veel last van zijn problemen. Hij slikt sinds kort medicatie voor zijn ADHD. En sinds dien zijn zijn woedeaanvallen verminderd. Hij wilt NIET weer naar een psycholoog (ik studeer psychologie. Dus probeer hem te helpen waar ik kan) omdat hij dat eng vind. Hij word angstig van het idee, wat ik niet wil. Hij heeft van mij een half jaar om te latenzien dat zijn gedrag veranderd door die pillen, en anders word het alsnog therapie.
-we werken samen. Ik hou van mijn bijbaan. Het is leuk, super leuke collega"s en het is 2 minuten fietsen. Maar S heeft ooit al gezegd dat als het uit zou gaan hij ontslag zou nemen omdat hij het niet aan zou kunnen om me te zien. Ik wil daar niet de oorzaak van zijn.. Hij zal geen andere baan kunnen vinden, want hij zit nu al vanaf 17 jaar ofzo bij Hornbach.
-Zijn ouders zijn super lief voor me, ookal zijn zij dat niet altijd voor hem. Ze hebben hem vroeger zo erg tekort geschoten (hem alleen naar pretpark sturen, nooit leuke dingen doen) maar toch zou ik me schuldig naar ze voelen.
-Mijn leven gaat om hem. Mijn familie vind hem geweldig. Hij is super met mijn broertje en mijn ouders mogen hem graag.
-Ik ben bang nooit meer zo iets te kunnen hebben met iemand
-Hij is heel lief, en houd echt oprecht van me. Hij zou alles voor me doen.
Maar het meest belangrijke;
-Ik ben zijn leven, en hij zou zichzelf wat aandoen als ik het uit zou maken.
Buiten dat ik gewoon even mijn ei kwijt wil, wil ik jullie mening. Waar moet ik mijn streep trekken? Wanneer is het genoeg? Wat moet ik doen om hem te helpen? Ik ben radeloos..
Alvast bedankt xx
maandag 5 maart 2018 om 00:04
Je bent 19 jaar en jij gaat een jongeman redden die keihard aan professionele hulp toe is en daar hoogstwaarschijnlijk voor de rest van z'n leven afhankelijk van blijft.
Lijkt het je geen beter plan om een leuke gezellige gelukkige relatie aan te gaan met een geestelijk en lichamelijk gezonde jongeman waar je een toekomst mee op kan bouwen, waar je in de loop van de tijd mee samen kan leven, al dan niet getrouwd en waar je eventueel kinderen mee kunt krijgen?
Het is het niet waard weet je, je gaat er op een gegeven moment alleen maar zelf aan onderdoor.
Lijkt het je geen beter plan om een leuke gezellige gelukkige relatie aan te gaan met een geestelijk en lichamelijk gezonde jongeman waar je een toekomst mee op kan bouwen, waar je in de loop van de tijd mee samen kan leven, al dan niet getrouwd en waar je eventueel kinderen mee kunt krijgen?
Het is het niet waard weet je, je gaat er op een gegeven moment alleen maar zelf aan onderdoor.
maandag 5 maart 2018 om 00:07
Dan ga je toch lekker voor hem en zijn problemen zorgen, de rest van je leven? Hij heeft je precies waar hij je hebben wil. Ik deed in ieder geval veel leukere dingen toen ik 19 was.
Nowadays people know the price of everything and the value of nothing.
maandag 5 maart 2018 om 00:13
Ik zou van je studie niet je thuisprojectje gaan maken. De grens zou voor mij al lang bereikt zijn! Stel, jij bent afgestudeerd psycholoog en een cliënt komt bij je met dit verhaal, wat zou je dan denken en adviseren? Volgens mij help je hem het best door een grens te trekken en de relatie te beëindigen. Door zijn gedrag te accepteren, zoals je nu doet, houd je het gedrag toch alleen maar in stand en zal hij niet veranderen toch?
maandag 5 maart 2018 om 00:15
Hij is helemaal niet leuk, hij weigert professionele hulp en chanteert jou.
Hij knijpt je, hij duwt je en scheld je uit. Waarom pik je dit?
Als je het uitmaakt zegt hij zn baan op? Alweer chantage. Je bent niet zn hulpverlener! Heel gauw uitmaken en nooit meer achterom kijken.
Hij knijpt je, hij duwt je en scheld je uit. Waarom pik je dit?
Als je het uitmaakt zegt hij zn baan op? Alweer chantage. Je bent niet zn hulpverlener! Heel gauw uitmaken en nooit meer achterom kijken.
ik geef mn bek ook maar een douw
maandag 5 maart 2018 om 00:16
De streep had je een aantal haltes eerder al moeten trekken en niet pas wanneer hij alles al heeft geflikt. Hij manipuleert, intimideert en is zelfs fysiek geweest. Waar wacht je nogmeer op? Je geeft zelf al aan dat hij je ziel en zaligheid is dus maakt het niet uit wat wij hier verkondigen.
Je mist de levenslessen om dit allemaal te doorzien en er een punt achter te zetten en wellicht schort het je ook aan eigenwaarde want op jouw leeftijd wist ik echt wel dat geen enkele man met zijn tengels aan mij behoort te zitten.
Al was ik verliefd tot in mijn aars.
Je mist de levenslessen om dit allemaal te doorzien en er een punt achter te zetten en wellicht schort het je ook aan eigenwaarde want op jouw leeftijd wist ik echt wel dat geen enkele man met zijn tengels aan mij behoort te zitten.
Al was ik verliefd tot in mijn aars.
maandag 5 maart 2018 om 00:19
Julia10 schreef: ↑05-03-2018 00:151. Stel je grenzen.
Geweld, dreigen (zichzelf iets aan te doen als je het uitmaakt) manipuleren etc is niet toelaatbaar.
2. De hulp die hij nodig heeft kan jij als vriendin /19 jarige student niet bieden . Hij heeft ernstige gedragsstoornissen, waaronder dissociatie . Dit kan gevaarlijk worden , pas maar op hoor . Als hij getriggerd wordt door iets (wat heel klein kan zijn maar voor hem heel groot voelt) kan hij in dat ongecontroleerde gedrag schieten.
En daar vervolgens geen verantwoording voor afleggen .
"hij kon er niets aan doen"..
3. Zet jezelf op de eerste plaats.
anoniem_349789 wijzigde dit bericht op 05-03-2018 14:54
20.99% gewijzigd
maandag 5 maart 2018 om 00:28
Vertel het je ouders , vriendinnen en mensen die je vertrouwt erover .
Beter dan dat jij alleen er mee rondloopt .
Mocht hij onvoorspelbaar agressief worden ,dan kunnen mensen om je heen je beschermen of helpen .
maandag 5 maart 2018 om 00:53
Klinkt inderdaad alsof je in de reddersrol bent geschoten, niet alsof je heel veel van hem houdt.
Wat vind je ervan dat hij in zijn polsen gaat staan snijden als hij zijn zin niet krijgt?
En een ultimatum? Binnen een half jaar opknappen anders... ja wat dan?
Uitmaken kan niet leg je net uit.
Ik zou ook eens nadenken of je wel de juiste studie hebt gekozen. Waarom dat reddende-engel-syndroom, wat is er met JOU aan de hand? Niet rot bedoeld maar dit gedrag van jou is ook niet normaal en komt vast ook niet uit de lucht vallen..
Wat vind je ervan dat hij in zijn polsen gaat staan snijden als hij zijn zin niet krijgt?
En een ultimatum? Binnen een half jaar opknappen anders... ja wat dan?
Uitmaken kan niet leg je net uit.
Ik zou ook eens nadenken of je wel de juiste studie hebt gekozen. Waarom dat reddende-engel-syndroom, wat is er met JOU aan de hand? Niet rot bedoeld maar dit gedrag van jou is ook niet normaal en komt vast ook niet uit de lucht vallen..
maandag 5 maart 2018 om 00:59
En nog wat: zijn ouders zijn tekort geschoten omdat ze hem naar een pretpark stuurden? Ik neem aan niet op zijn 4e naar Disneyland met de trein maar ergens in de buurt. En ze deden geen 'leuke dingen'.
Wat bedoel je daarmee? Want zelf heb je niks vervelends aan ze kunnen ontdekken.
Als hij nou mishandeld was of zwaar verwaarloosd maar mss zit hij wel te jammeren omdat hij ook taken moest doen.
Wat is dat 'nooit leuke dingen doen' sloten ze hem op op zijn kamer?
Wat bedoel je daarmee? Want zelf heb je niks vervelends aan ze kunnen ontdekken.
Als hij nou mishandeld was of zwaar verwaarloosd maar mss zit hij wel te jammeren omdat hij ook taken moest doen.
Wat is dat 'nooit leuke dingen doen' sloten ze hem op op zijn kamer?
maandag 5 maart 2018 om 03:01
Je mag nooit, en nooit, iemand anders pijn doen.
Elke reden om dat te doen is lulkoek.
Het is best makkelijk om jou niet pijn te doen. Hij kiest er voor om jou pijn te doen zodat hij het minder voelt. Dat is echt enorm oneerlijk. Er is géén reden die het goed praat dat hij jou pijn doet. Ook al zou het een hele kleine kans zijn dat hij het niet herinnert (ik heb een ziekte waar dat helaas daadwerkelijk gebeurd maar ook zeer zeldzaam is) zeg Aks je je sorry.. en zeg je niet 'ja maar....'
Als je oprecht bent ben je meer bezig met je schuldig voelen dan excuses bedenken..
Elke reden om dat te doen is lulkoek.
Het is best makkelijk om jou niet pijn te doen. Hij kiest er voor om jou pijn te doen zodat hij het minder voelt. Dat is echt enorm oneerlijk. Er is géén reden die het goed praat dat hij jou pijn doet. Ook al zou het een hele kleine kans zijn dat hij het niet herinnert (ik heb een ziekte waar dat helaas daadwerkelijk gebeurd maar ook zeer zeldzaam is) zeg Aks je je sorry.. en zeg je niet 'ja maar....'
Als je oprecht bent ben je meer bezig met je schuldig voelen dan excuses bedenken..
maandag 5 maart 2018 om 03:21
Hier spreek je jezelf tegen. Geen idee welke ziekte dat zou kunnen zijn, maar jij bent dus de uitzondering op de regel, mag mensen pijn doen vanwege een zeldzame ziekte?Brejules schreef: ↑05-03-2018 03:01Je mag nooit, en nooit, iemand anders pijn doen.
Elke reden om dat te doen is lulkoek.
Het is best makkelijk om jou niet pijn te doen. Hij kiest er voor om jou pijn te doen zodat hij het minder voelt. Dat is echt enorm oneerlijk. Er is géén reden die het goed praat dat hij jou pijn doet. Ook al zou het een hele kleine kans zijn dat hij het niet herinnert (ik heb een ziekte waar dat helaas daadwerkelijk gebeurd maar ook zeer zeldzaam is) zeg Aks je je sorry.. en zeg je niet 'ja maar....'
Als je oprecht bent ben je meer bezig met je schuldig voelen dan excuses bedenken..
Dan zou hij die ziekte ook kunnen hebben, zeldzaam is niet: 1 persoon op de wereld.
Ook al zou dat zo zijn: ze is niet zijn behandelaar, die heeft hij niet omdat hij geen behandelaar wil.
Daar draait het om. Hij manipuleert en dreigt met zelfmoord, dat weet hij i.i.g. heel goed.
Deze man is nu niet geschikt om een relatie met TO te hebben imho. Sowieso niet geschikt voor een relatie lijkt me. Eerst maar eens aan zichzelf werken..
maandag 5 maart 2018 om 14:52
Dissociatie is niet heel Zeldzaam. TBS klinieken zitten er vol mee. En psychiatrische inrichtingen ook.Lenn12345 schreef: ↑05-03-2018 03:21Hier spreek je jezelf tegen. Geen idee welke ziekte dat zou kunnen zijn, maar jij bent dus de uitzondering op de regel, mag mensen pijn doen vanwege een zeldzame ziekte?
Dan zou hij die ziekte ook kunnen hebben, zeldzaam is niet: 1 persoon op de wereld.
Ook al zou dat zo zijn: ze is niet zijn behandelaar, die heeft hij niet omdat hij geen behandelaar wil.
Daar draait het om. Hij manipuleert en dreigt met zelfmoord, dat weet hij i.i.g. heel goed.
Deze man is nu niet geschikt om een relatie met TO te hebben imho. Sowieso niet geschikt voor een relatie lijkt me. Eerst maar eens aan zichzelf werken..
Veel mensen die fysiek/emotioneel/geestelijk zijn misbruikt kennen het. Ook mensen met ernstige trauma's.
TO moet de ernst van dit "gedrag" niet onderschatten .
Het is niet iets wat je in een relatie kan oplossen. Ook niet met Ritalin of een ander pilletje.
Dergelijke mensen moeten goed worden behandeld en begeleid. Professioneel.
maandag 5 maart 2018 om 15:06
Zij kan helemaal niet voor hem en zijn problemen zorgen .
Zij moet (leren) voor zichzelf te zorgen !
maandag 5 maart 2018 om 15:16
Nog even een vraag (omdat, als ik dit zo lees, ik er heel veel in herken): gebruikt hij ook (drugs)?Skyriona schreef: ↑04-03-2018 23:55Hoi allemaal! Oke. Ik zal mijn situatie zo kort mogelijk uitleggen.
Ik ben een meisje van 19 jaar, en heb al anderhalf jaar een relatie met een bijna 25 jarige jongen die ik ontmoet heb op mijn werk, ons werk.
S is iemand met een zwaar verleden, hij is vroeger mishandeld, gepest, en alles gebeurde op school. Hij is in zijn laatste middelbare schooljaar van school af gegaan en is er sindsdien nooit naar teruggekeerd en heeft nooit meer een opleiding gedaan. Hij heeft een enorm trauma en loopt sinds die tijd al rond met een depressie, die volgens de doktoren terugkerend is. Hij heeft ook ADHD en dat maakt hem erg onrustig.
Iets dat mij heel erg dwars zit is zijn woedeprobleem. Wanneer hij in een woede aanval komt ziet hij niks meer. Als in, hij kan niet meer nadenken. Al een paar keer heeft hij me lichamelijk pijn gedaan (in mn arm knijpen, duwen) maar het ergste is nog de fysieke pijn. Hij scheld me uit, dreigt zichzelf wat aan te doen (tot 4x toe heeft hij zichzelf voor mijn neus gesneden) en heeft het ook ongeveer zo vaak uitgemaakt.
Wanneer hij weer tot rust is. Word hij als het ware wakker. Hij zegt dan dat het hem spijt en begint te huilen en zelfmedelijden te hebben. Hij zegt dat hij niks aan zijn gedrag kan doen, en er geen controle over te hebben. Dat maakt me bang.
Eerlijk, dit alles klinkt heel erg, maar ik leer ermee om te gaan. Alles went, behalve een vent
Als ik het met iemand bespreek zegt diegene gelijk dat ik het uit moet maken.
Maar zo simpel is het voor mij niet.
S. Is mijn eerste alles. Mijn vorige relatie duurde 4 maanden waarin we elkaar 5x gezien hebben, lol, er is ook niks diepzinnigs in gebeurd.
Wat mij tegenhoud;
-IK HOU VAN HEM. Eerlijk is eerlijk, hij heeft mijn hart niet voor niks verovert.
-Ik wil hem helpen. S heeft heel veel last van zijn problemen. Hij slikt sinds kort medicatie voor zijn ADHD. En sinds dien zijn zijn woedeaanvallen verminderd. Hij wilt NIET weer naar een psycholoog (ik studeer psychologie. Dus probeer hem te helpen waar ik kan) omdat hij dat eng vind. Hij word angstig van het idee, wat ik niet wil. Hij heeft van mij een half jaar om te latenzien dat zijn gedrag veranderd door die pillen, en anders word het alsnog therapie.
-we werken samen. Ik hou van mijn bijbaan. Het is leuk, super leuke collega"s en het is 2 minuten fietsen. Maar S heeft ooit al gezegd dat als het uit zou gaan hij ontslag zou nemen omdat hij het niet aan zou kunnen om me te zien. Ik wil daar niet de oorzaak van zijn.. Hij zal geen andere baan kunnen vinden, want hij zit nu al vanaf 17 jaar ofzo bij Hornbach.
-Zijn ouders zijn super lief voor me, ookal zijn zij dat niet altijd voor hem. Ze hebben hem vroeger zo erg tekort geschoten (hem alleen naar pretpark sturen, nooit leuke dingen doen) maar toch zou ik me schuldig naar ze voelen.
-Mijn leven gaat om hem. Mijn familie vind hem geweldig. Hij is super met mijn broertje en mijn ouders mogen hem graag.
-Ik ben bang nooit meer zo iets te kunnen hebben met iemand
-Hij is heel lief, en houd echt oprecht van me. Hij zou alles voor me doen.
Maar het meest belangrijke;
-Ik ben zijn leven, en hij zou zichzelf wat aandoen als ik het uit zou maken.
Buiten dat ik gewoon even mijn ei kwijt wil, wil ik jullie mening. Waar moet ik mijn streep trekken? Wanneer is het genoeg? Wat moet ik doen om hem te helpen? Ik ben radeloos..
Alvast bedankt xx
Soppie d'r over en hij glimt weer!
maandag 5 maart 2018 om 15:34
Je ouders vinden hem waarschijnlijk leuk omdat ze niet het hele verhaal kennen. Zodra je vader hoort dat zijn 'leuke' schoonzoon zijn meisje pijn doet zal zijn mening razendsnel veranderen.
Ga weg bij die jongen. Jullie relatie is niet gelijkwaardig omdat je in de rol van hulpverlener bent geschoten.
Je bent veel te jong om op deze manier in een relatie te zitten. Er zijn meer jongens dan kerken. Geloof me.
Ga weg bij die jongen. Jullie relatie is niet gelijkwaardig omdat je in de rol van hulpverlener bent geschoten.
Je bent veel te jong om op deze manier in een relatie te zitten. Er zijn meer jongens dan kerken. Geloof me.