wat moet ik hiermee?

Ja ook ik zit met een relatiecrisis en ik moet even mijn hart luchten. Ik wordt hier zo langzaam aan gek van.

Ik kwam er een week voor kerst achter dat mijn vriend er een vriendinnetje op na hield in het buitenland.

Ik had al een voorgevoel dat er iets niet klopte, hij reageerde niet op sms of msn en toen ie thuis kwam was ie zo kil en afstandelijk. Na wat detective werk van mijn kant kwam ik achter een heleboel foto's waarop ze samen innig omhelsend staan en naar mijn idee heel blij in de camera kijken.

Hij had als verklaring erg in de put te zitten en al jaren te twijfelen of ie met mij oud kon worden, maar nee hij wilde me ook niet kwijt en toen was zij daar ineens om naar hem te luisteren. Hij was psyschisch ingestort . Kon alleen nog maar huilen.



Oke , dat we niet in alle opzichten een gouden koppel zijn en dat we beide moeite hebben met communiceren en dus deze gevoelens bij hem spelen dat kan ik accepteren.

We hebben al vaker met hetzelfde bijltje gehakt, maar iedere keer vonden we weer een weg om er samen uit te komen en samen weer te werken aan meer praten. Want uiteindelijk waren we toch de ware voor elkaar en was dit te overwinnen.

Dus na lang gepraat beluit ik mijn hand over mijn hart te strijken en hem een 2e kans te geven. Ik zal mijn best doen hem te laten zien wat ik voor hem voel en praten over alles wat in me opkomt en hij moet het contact met haar verbreken en mij laten zien dat ie echt met me verder wil. Ik ben bijna 9 jaar zielsgelukkig met hem geweest, en nee dat kan ik niet opgegeven zonder er nog een strijd voor te voeren. Hij wilde t ook graag proberen om eruit te komen.



Na anderhalve week kruipen voor hem , heb ik het idee dat hij weer steeds meer afstand neemt. Ik confronteer hem daarmee en vraag hem ook of het contact met dat meisje al is opgehouden.

Ja ik heb tijd nodig....en waarom zou ik het contact met haar verbreken ik heb toch niets fout gedaan?

Dat was gisteren avond, toen knapte er iets bij me. Ik ben zo boos geworden. Ik heb hem een ultimatum gesteld: Zij eruit of ik.

En hij moet maar eens heel goed nadenken wat ie wil en of ie ook voor zijn gevoel bij wil blijven. De bal is bij hem. Wil hij me houden dan zal ie heel erg zijn best moeten doen om me te overtuigen.



Ik heb vannacht op de bank geslapen en heb me alleen maar kut gevoeld.

Ik heb geen idee meer wat ik wil en voel ik heb geen idee hoe ik mezelf weer bij elkaar kan rapen en er weer over een tijdje vrolijk bij te lopen. Ik heb nog nooit zo’n pijn gehad. T is alsof je hart geamputeerd wordt. Een lege huls blijft er over. En als ik iets niet wil is het dat. Ik ben nooit een afhankelijk type geweest. Ik weet altijd precies wie ik ben en waar ik voor sta. Nu voel ik me dat vrouwtje dat aan de broekpijp van de man hangt schreeuwend en gillend en die man rent maar door.

Mijn hoofd zegt laat los, en mijn hart zegt nee hou nog vast voor als het nog goed kan komen , misschien bedenkt ie zich.

Tegen elke andere vrouw zou ik hebben gezegd ben je niet goed bij je hoofd. Laat los, zo’n zielig mens wil je toch niet zijn. Je helpt alleen je zelf zo de vernieling in.

Maar als je er dan zelf in zit kan je ineens niet meer denken. In een klap volslagen schizofreen in je gedachten en gevoelens. En dat we geen van beide de knoop durven door te hakken werkt ook niet echt mee.

Moet ik nou nog naar een relatietherapeut of niet? Of is dat station al gepasseerd?

Hij werkt heel veel in het buitenland, overal ter wereld zeg maar.

Het is nog nooit eerder uit geweest, we hebben wel vaker discussies gehad over hoe we met elkaar communiceren. Ik ben namelijk niet iemand die makkelijk over dingen praat. En hij vind dat moeilijk, maar tegelijkertijd ziet hij ook overal problemen die er niet zijn. Als ik doorgdraaid ben door werk en dat aangeef dan is t niet waar maar zou ik problemen hebben met hem. dat is even heel kort door de bocht gezegd waar we de laatste jaren zo eens in het jaar tegen aan zijn gelopen.

Hij kent me al zo lang weet hoe ik ben, heeft daar altijd mee kunnen omgaan. Hij heeft nu blijkt zelf zijn mond dichtgehouden en alle communicatie gestopt. Mooi weer gespeeld en dus kwam dit als donderslag bij heldere hemel.



Ik heb hem ook die time out gegeven.

Ik kies voor mezelf, de deur staat op een heel klein kiertje maar t zal hem veel moeite en energie kosten om weer binnen te kunnne komen.

T lastige is dat we samen een koophuis hebben dat we niet aan de straatstene kwijt gaan kunnen in deze tijd en we zullen waarschijnlijk met enorme restschuld blijven zitten. Dat maakt het ook lastig en je kan juridisch gezien ook niet zomaar weggaan. Zelf met samenlevingscontract heb je een hoop juridische punten waar je je ook mee bezig moet houden. En ook daar weet ik me nu even geen raad.

En idd toen ik zelf zag dat ik degene was die een relatie wilde redden terwijl ik hier niet degen was aan wie dat de taak is heb ik hem ook gezegd dat ik dit niet meer kon en dat dit idd de omgekeerde wereld is

Ik zie zelf ook nu wel dat dit niet echt gezond is geweest hoe ik me heb opgesteld.

Krokoo kun jij me vertellen hoe jij dat met je koophuis en samenlevingscontract hebt gedaan?

Wie moet je nu het eerst benaderen, de bank, de hypotheker, de makelaar of je notaris?

Dank je,

Voor ons zal dat uitkopen voor geen van beide kunnen helaas, dus ik zal de langere weg moeten bewandelen.