Relaties
alle pijlers
Wat moet ik met mijn vriend? En met mezelf?
dinsdag 27 januari 2009 om 15:01
Mijn vriend waar ik nu een jaar een LAT relatie mee heb, zit al een hele tijd niet lekker in zijn vel. Lusteloos, nergens zin in, prikkelbaar, begraaft zichzelf in zijn werk, waardoor het alleen maar erger wordt. Geen pretje om bij te zijn af en toe, maar omdat hij zei dat het niks met mij te maken had, kon en wilde ik hem graag steunen. Maar ja, echt steunen kan niet, het is iets waar hij zelf doorheen moet natuurlijk. Afgelopen weekend vertelde hij dat het echt klote gaat nu. Had ik natuurlijk al gemerkt. Hij weet gewoon niet waar dat onbehaaglijke gevoel vandaan komt en wil toch ook onderzoeken of het misschien met onze relatie te maken heeft. Al dan niet om het gewoon uit te sluiten. Hij wil even rust, even niks aan zijn hoofd, even alleen zijn, helemaal tot zichzelf komen. Concreet mij 2 a 3 weken even niet zien. Heel af en toe bellen, maar that's it. Op dat moment had ik zoiets van: oke, ga maar onderzoeken. Ik heb liever dat hij het straks zeker weet. Maar het maakt me ook ontzettend verdrietig en onmachtig. We zijn gewend om elkaar elk weekend te zien en elke dag te bellen en dan opeens terug naar nul is voor mij wel erg heftig. Ik weet dat ik hem even met rust moet laten nu, maar ik ben zo bang dat de afstand tussen ons alleen maar groter wordt.
Hij is eerlijk tegen me en dat waardeer ik enorm, ook al vind ik het natuurlijk niet leuk. Maar hoe ga ik hier mee om? En als hij belt, wat moet ik dan zeggen? Moet ik het over mijn gevoel hierover hebben of juist niet, omdat hij dan geen ruimte heeft? Ik word zo onzeker en onmachtig hiervan en ben ontzettend bang om hem kwijt te raken. Of moet ik zelf alle communicatie afkappen en zeggen dat hij het maar lekker moet uitzoeken alleen.
Wat moet ik ermee, want hij zegt niet dat hij twijfelt, hij zegt alleen dat hij wat wil onderzoeken. Ben ik teveel dramaqueen? Zeg maar eerlijk hoor, als jullie vinden dat ik me aanstel!
Hij is eerlijk tegen me en dat waardeer ik enorm, ook al vind ik het natuurlijk niet leuk. Maar hoe ga ik hier mee om? En als hij belt, wat moet ik dan zeggen? Moet ik het over mijn gevoel hierover hebben of juist niet, omdat hij dan geen ruimte heeft? Ik word zo onzeker en onmachtig hiervan en ben ontzettend bang om hem kwijt te raken. Of moet ik zelf alle communicatie afkappen en zeggen dat hij het maar lekker moet uitzoeken alleen.
Wat moet ik ermee, want hij zegt niet dat hij twijfelt, hij zegt alleen dat hij wat wil onderzoeken. Ben ik teveel dramaqueen? Zeg maar eerlijk hoor, als jullie vinden dat ik me aanstel!
dinsdag 27 januari 2009 om 15:09
Lastige situatie,
Maar ik denk dat het hoe dan ook goed is om hem even met rust te laten. Op deze manier merkt hij of hij écht voor je wil gaan of niet, en zoniet, dan weet je dat in ieder geval en is het ook zonde om ermee door te gaan. Iedereen verdient een partner die 100% voor iemand gaat.
Wanneer hij erachter is dat dit gevoel niet door jullie relatie komt kun jij er nog meer voor hem zijn!
Maar ik denk dat het hoe dan ook goed is om hem even met rust te laten. Op deze manier merkt hij of hij écht voor je wil gaan of niet, en zoniet, dan weet je dat in ieder geval en is het ook zonde om ermee door te gaan. Iedereen verdient een partner die 100% voor iemand gaat.
Wanneer hij erachter is dat dit gevoel niet door jullie relatie komt kun jij er nog meer voor hem zijn!
dinsdag 27 januari 2009 om 15:14
tsja als je niet twijfelt hoef je ook niet te onderzoeken..
Je ineens begraven in je werk, en dan tijd nodig hebben...
Ik zou als ik in jouw schoenen stond nogal argwaan hebben, dus wat dat betreft stel je je net aan denk ik.
En jij zult wel evenveel topics over :ruimte laten, nadenken, wat wil ik eigenlijk gelezen hebben als ik.
Zoniet , misschien lees je daar nog iets nieuws of hoopgevends,
Je ineens begraven in je werk, en dan tijd nodig hebben...
Ik zou als ik in jouw schoenen stond nogal argwaan hebben, dus wat dat betreft stel je je net aan denk ik.
En jij zult wel evenveel topics over :ruimte laten, nadenken, wat wil ik eigenlijk gelezen hebben als ik.
Zoniet , misschien lees je daar nog iets nieuws of hoopgevends,
De waarheid is dat iedereen zomaar wat probeert
dinsdag 27 januari 2009 om 15:16
ik herken je verhaal.
zit op dit moment in bijna net zo'n situatie alleen heb ik het gevoel dat het al over is bij mij....
vriend twijfelt tussen mij en z'n ex-gezin en wilde daarom een pauze in de relatie.
vervolgens heb ik een beetje heel erg aan z'n kop zitten zeuren over hoe en wat dat ik het volgens mij daardoor verpest heb....
ik adviseer je dan dus ook om hem echt de rust te geven waar hij om vraagt, als hij eruit is en wil met je verder weet je zeker dat ie ook echt voor je gaat.
verpest het niet net zoals ik door je eigen gevoelens an onzekerheid.
sterkte want t is moeilijk...
zit op dit moment in bijna net zo'n situatie alleen heb ik het gevoel dat het al over is bij mij....
vriend twijfelt tussen mij en z'n ex-gezin en wilde daarom een pauze in de relatie.
vervolgens heb ik een beetje heel erg aan z'n kop zitten zeuren over hoe en wat dat ik het volgens mij daardoor verpest heb....
ik adviseer je dan dus ook om hem echt de rust te geven waar hij om vraagt, als hij eruit is en wil met je verder weet je zeker dat ie ook echt voor je gaat.
verpest het niet net zoals ik door je eigen gevoelens an onzekerheid.
sterkte want t is moeilijk...
dinsdag 27 januari 2009 om 15:18
Een paar maanden geleden zat ik in een bijna vergelijkbare situatie. Het advies van de meeste forummers was toen min of meer om hem in zijn sop gaar te laten koken, contact even verbreken. Jouw vriend geeft zelf aan even rust te willen. Tja, wat moet je daarmee.... ik denk gewoon hem even die rust geven? Kan je dat? Ik vind niet dat je je aanstelt, ik kan me je gevoel heel goed voorstellen. Ik kan me die angst nog goed voor de geest halen, brrrrrr, geen fijn gevoel die onzekerheid. Maar beinvloeden kan je de situatie niet, dus probeer het los te laten, anders maak je jezelf gek. Wat je wen en niet tegen hem moet zeggen aan de telefoon daar kan ik je niet bij helpen, misschien anderen hier wel?
dinsdag 27 januari 2009 om 15:19
Vervelende situatie inderdaad. Misschien is het eigenlijk zo slecht nog niet. Sowieso kun je bij hem niet terecht met je gevoel op dit moment. Hij zit zelf in de knoop en niet om hem als zielig te bestempelen maar hij zal in deze situatie niet in staat zijn om met jouw vragen en twijfels om te gaan. Het zal alleen maar nog ingewikkelder worden en meer tijd in beslag nemen voordat hij er achter komt wat er aan de hand is.
Waarom is het niet slecht? Dit zal jou ook dwingen om over jezelf na te denken. Over jouw leven en wat jou drijft en bezighoudt. Zoek steun voor jouw verhaal bij iemand die hier buiten staat zodat ook jij aan jij toekomt. Geef hem en jezelf de ruimte. Natuurlijk is het zo drastisch verminderen van contact niet leuk maar zie dit wel als een kans om alles opnieuw in perspectief te plaatsen.
Enneh..je stelt je niet aan en je bent geen dramaqueen. Gewoon bang dat deze relatie je door de vingers glipt omdat je geen controle hebt over wat hij voelt en denkt. En met dat laatste moet je in het reine zien te komen: die controle heb je nooit en zul je in de toekomst ook nooit krijgen.
Heel veel sterkte!
(f)
Waarom is het niet slecht? Dit zal jou ook dwingen om over jezelf na te denken. Over jouw leven en wat jou drijft en bezighoudt. Zoek steun voor jouw verhaal bij iemand die hier buiten staat zodat ook jij aan jij toekomt. Geef hem en jezelf de ruimte. Natuurlijk is het zo drastisch verminderen van contact niet leuk maar zie dit wel als een kans om alles opnieuw in perspectief te plaatsen.
Enneh..je stelt je niet aan en je bent geen dramaqueen. Gewoon bang dat deze relatie je door de vingers glipt omdat je geen controle hebt over wat hij voelt en denkt. En met dat laatste moet je in het reine zien te komen: die controle heb je nooit en zul je in de toekomst ook nooit krijgen.
Heel veel sterkte!
(f)
dinsdag 27 januari 2009 om 15:33
Bij ons is het zo dat ik twijfelde en problemen had met mezelf en zo. Gewoon even in de knoop en niet weten hoe en wat. Werk, privé etc. Door rust te nemen ben ik weer tot mezelf gekomen en mijn vriend heeft dat ook geaccepteerd hoewel we in het begin even ruzie kregen, omdat hij ook niks meer voelde voor mij door mijn gedrag......Wij wonen samen.
Even rust nemen en eventueel zoals wij gedaan hebben af en toe ieder voor zich wat doen en samen dingen doen die je al lang niet meer gedaan hebt of waar je zin in hebt kan goed werken. Vraag hem gewoon: wat wil je, wil je echte even niks van me horen of juist af en toe wat doen? Pas je even aan. Komt hij later niet terug dan heb je hem in elk geval de rust gegeven te denken of uit te zoeken wat hij met zichzelf moet. Jij kunt weinig anders dan wachten en aanbieden om eens wat leuks te doen als hij dat zelf aangeeft daar een keer zin in te hebben. Probeer zelf wat dingen voor jezelf te ondernemen dan verzet je je zinnen ook even.
Even rust nemen en eventueel zoals wij gedaan hebben af en toe ieder voor zich wat doen en samen dingen doen die je al lang niet meer gedaan hebt of waar je zin in hebt kan goed werken. Vraag hem gewoon: wat wil je, wil je echte even niks van me horen of juist af en toe wat doen? Pas je even aan. Komt hij later niet terug dan heb je hem in elk geval de rust gegeven te denken of uit te zoeken wat hij met zichzelf moet. Jij kunt weinig anders dan wachten en aanbieden om eens wat leuks te doen als hij dat zelf aangeeft daar een keer zin in te hebben. Probeer zelf wat dingen voor jezelf te ondernemen dan verzet je je zinnen ook even.
voer eendjes geen oorlog!
dinsdag 27 januari 2009 om 15:42
Bedankt voor al jullie reacties.
Nlies: wat bedoel je met argwaan?
Meissiemeissie: dat is nou juist het lastige, hem ruimte geven vind ik ontzettend moeilijk. Niet omdat ik het niet wil, maar ik ben doodsbang dat het erger wordt doordat we geen contact hebben.
Sensy12: Rake woorden. Je hebt helemaal gelijk. Mijn gevoelens bovenop zijn rotgevoel zal niet helpen, het zal hem alleen maar meer belasten. Ik loop nu zo tegen mezelf aan. Wellicht kan ik het in een ander perspectief zien, maar stiekem wil ik alleen maar dat hij bij zijn positieven komt en beseft dat hij van me houdt en bij me wil zijn. Al weet ik ook dat ik daar inderdaad geen controle over heb. Dat voelt zo machteloos. Heb je nog suggesties wat ik voor mezelf kan doen?
Petit1968: Fijn om een reatie te krijgen iemand die zelf in zo'n situatie als mijn vriend gezeten heeft. Hoe ben jij eruit gekomen? Als ik me volledig aan zijn wensen aanpas, ben ik dan niet te slaafs? Soms denk ik dat ik beter even helemaal kan verdwijnen zodat hij ook de kans krijgt om me te missen.
Had jij ook dat puberende gedrag van iedereen en alles van je af willen schoppen?
Nlies: wat bedoel je met argwaan?
Meissiemeissie: dat is nou juist het lastige, hem ruimte geven vind ik ontzettend moeilijk. Niet omdat ik het niet wil, maar ik ben doodsbang dat het erger wordt doordat we geen contact hebben.
Sensy12: Rake woorden. Je hebt helemaal gelijk. Mijn gevoelens bovenop zijn rotgevoel zal niet helpen, het zal hem alleen maar meer belasten. Ik loop nu zo tegen mezelf aan. Wellicht kan ik het in een ander perspectief zien, maar stiekem wil ik alleen maar dat hij bij zijn positieven komt en beseft dat hij van me houdt en bij me wil zijn. Al weet ik ook dat ik daar inderdaad geen controle over heb. Dat voelt zo machteloos. Heb je nog suggesties wat ik voor mezelf kan doen?
Petit1968: Fijn om een reatie te krijgen iemand die zelf in zo'n situatie als mijn vriend gezeten heeft. Hoe ben jij eruit gekomen? Als ik me volledig aan zijn wensen aanpas, ben ik dan niet te slaafs? Soms denk ik dat ik beter even helemaal kan verdwijnen zodat hij ook de kans krijgt om me te missen.
Had jij ook dat puberende gedrag van iedereen en alles van je af willen schoppen?
dinsdag 27 januari 2009 om 15:48
Ik denk wel dat je je vriend moet aanraden om eens met iemand te gaan praten over zijn situatie.
je schrijft dat hij twijfelt over alles en zich begraaft in zijn werk. het probleem zit m niet zozeer in julie relatie. klinkt meer alsof je vriend tegen burn-out aanzit, of ms depressief is.
Toen ik slecht in mijn vel zat was ook alles me teveel. hoe lief bedoeld ook, afspraken met vrienden, alles voelde als iets dat ik moest. als geleefd worden door anderen in plaats van zelf leven. Uiteindelijk heb ik de oorzaak gevonden en werk daar nu hel hard aan. Als ik in die periode een reklatie had gehad, was ik waarschijnlijk er net zo mee omgegaan als jouw vriend. Ik had wel een leuk internetcontact met een potentieeltje, maar zelfs daar kon ik me niet toe zetten. oe lief en geduldig die man ook was. Ik wilde m niet an de telefoon hebben omdat ik gewoon helemaal niks wilde, alleen maar rust. dit ter illustratie van gemoedstoestand.
hoe je ermee om moet gaan: rust geven, anders krijg je warschijnlijk alleen mar zijn irritatie over je heen, waardoor jij weer gekwetst raakt en hij zich meer in het nauw gedreven voelt. Zoals gezegd raad ik je wel aan om hem te adviseren ens te gaan praten met huisarts, mss arbo-arts of vertrouwenspersoon op het werk.
je schrijft dat hij twijfelt over alles en zich begraaft in zijn werk. het probleem zit m niet zozeer in julie relatie. klinkt meer alsof je vriend tegen burn-out aanzit, of ms depressief is.
Toen ik slecht in mijn vel zat was ook alles me teveel. hoe lief bedoeld ook, afspraken met vrienden, alles voelde als iets dat ik moest. als geleefd worden door anderen in plaats van zelf leven. Uiteindelijk heb ik de oorzaak gevonden en werk daar nu hel hard aan. Als ik in die periode een reklatie had gehad, was ik waarschijnlijk er net zo mee omgegaan als jouw vriend. Ik had wel een leuk internetcontact met een potentieeltje, maar zelfs daar kon ik me niet toe zetten. oe lief en geduldig die man ook was. Ik wilde m niet an de telefoon hebben omdat ik gewoon helemaal niks wilde, alleen maar rust. dit ter illustratie van gemoedstoestand.
hoe je ermee om moet gaan: rust geven, anders krijg je warschijnlijk alleen mar zijn irritatie over je heen, waardoor jij weer gekwetst raakt en hij zich meer in het nauw gedreven voelt. Zoals gezegd raad ik je wel aan om hem te adviseren ens te gaan praten met huisarts, mss arbo-arts of vertrouwenspersoon op het werk.
dinsdag 27 januari 2009 om 15:53
Hoe je omschrijft hoe jij je voelde, hij heeft dit ook. Heeft inderdaad symptomen van een burn-out. Daar maak ik me ook erg veel zorgen over. Ik heb hem ook aangeraden om hulp te zoeken, dat ik hem hierbij niet kan helpen. Hij heeft dit ook al die tijd voor zich gehouden, maar nu gaat hij in ieder geval met zijn beste vriend over praten en hopelijk ook met een professional. Maar dat is zijn ding.
Dat van die irritatie klopt, die krijg ik voer me heen en als ik hem geen rust geef, dan wordt dat erger, dat besef ik heel goed. Als ik me rot voel, dan ga ik aan hem hangen of raak ik ook geirriteerd en dat werkt inderdaad niet. Maar hem niet zien en spreken vind ik zo ontzettend moeilijk.
Hij gaf aan dat hij me na volgend weekend wel weer gewoon wilde zien. Is dat dan wel verstandig?
Dat van die irritatie klopt, die krijg ik voer me heen en als ik hem geen rust geef, dan wordt dat erger, dat besef ik heel goed. Als ik me rot voel, dan ga ik aan hem hangen of raak ik ook geirriteerd en dat werkt inderdaad niet. Maar hem niet zien en spreken vind ik zo ontzettend moeilijk.
Hij gaf aan dat hij me na volgend weekend wel weer gewoon wilde zien. Is dat dan wel verstandig?
dinsdag 27 januari 2009 om 16:00
quote:sadsienna schreef op 27 januari 2009 @ 15:42:
Sensy12: Rake woorden. Je hebt helemaal gelijk. Mijn gevoelens bovenop zijn rotgevoel zal niet helpen, het zal hem alleen maar meer belasten. Ik loop nu zo tegen mezelf aan. Wellicht kan ik het in een ander perspectief zien, maar stiekem wil ik alleen maar dat hij bij zijn positieven komt en beseft dat hij van me houdt en bij me wil zijn. Al weet ik ook dat ik daar inderdaad geen controle over heb. Dat voelt zo machteloos. Heb je nog suggesties wat ik voor mezelf kan doen?
Een toverformule heb ik helaas niet
Als je jezelf een plezier wilt doen (hoe tegenstrijdig dit ook klinkt) dan zul je toe moeten geven dat je machteloos bent en blijft als het gaat om wat een ander denkt/voelt/wil. In een relatie draait het om de vrije wil van beide partners om bij elkaar te zijn. Zodra een partner aangeeft afstand te willen dan zul je die wil moeten respecteren (of niet maar dan zit je binnen no time in een getrouwtrek om liefde en aandacht en dat lijkt me niet bedoeling)
Machteloosheid toegeven vind ik zelf altijd een van de moeilijkste dingen om te doen. Je blijft in je hoofd zoeken naar manieren om de ander dicht bij je te houden, je zoekt naar antwoorden en verklaringen, je piekert je suf of de relatie nog toekomst heeft. En alos de relatie toekomst heeft, wat je er zelf allemaal aan kunt en wilt doen. Kortom: je kunt jezelf helemaal gek maken maar realiseer tegelijkertijd dat het enige wat je nu kunt doen is de wens van je vriend respecteren. Je kunt hoogstens zoals iemand eerder aangaf afspraken maken over hoe jullie het contact verder voortzetten. Vragen om duidelijkheid is alleen maar goed. Je hebt in deze situatie ook voor jezelf te zorgen. Hoe down iemand ook is, dat ontslaat hem niet van de verantwoordelijkheid om zich ook naar jou toe uit te spreken over wat hij wel/niet van jou verwacht.
Nog een laatste ding: meestal weten we diep van binnen wat we willen wat onze grenzen zijn. We weten heel helder hoe of wat. Alleen in situaties waarin we dreigen te verliezen, worden al die duidelijke heldere grenzen heel troebel. Wat ik er mee wil zeggen: wees inderdaad niet slaafs en volg niet zomaar alles op maar neem wel verantwoordelijkheid voor JOUW leven. Jouw leven onstond zonder hem en dat hij er is mag een leuke toevoeging zijn maar laat niet alles om hem en de relatie draaien. Als het goed is, heb je ook andere bezigheden en interesses. Zoek contact met vrienden en vriendinnen. Praat over je gevoelens met iemand die je vertrouwt en waar je je ok bij voelt. Dat zijn dingen die je puur voor jezelf kunt doen. Die staan geheel los van je vriend.
Ik wens je heel veel sterkte en wijsheid!
(f)
Sensy12: Rake woorden. Je hebt helemaal gelijk. Mijn gevoelens bovenop zijn rotgevoel zal niet helpen, het zal hem alleen maar meer belasten. Ik loop nu zo tegen mezelf aan. Wellicht kan ik het in een ander perspectief zien, maar stiekem wil ik alleen maar dat hij bij zijn positieven komt en beseft dat hij van me houdt en bij me wil zijn. Al weet ik ook dat ik daar inderdaad geen controle over heb. Dat voelt zo machteloos. Heb je nog suggesties wat ik voor mezelf kan doen?
Een toverformule heb ik helaas niet
Als je jezelf een plezier wilt doen (hoe tegenstrijdig dit ook klinkt) dan zul je toe moeten geven dat je machteloos bent en blijft als het gaat om wat een ander denkt/voelt/wil. In een relatie draait het om de vrije wil van beide partners om bij elkaar te zijn. Zodra een partner aangeeft afstand te willen dan zul je die wil moeten respecteren (of niet maar dan zit je binnen no time in een getrouwtrek om liefde en aandacht en dat lijkt me niet bedoeling)
Machteloosheid toegeven vind ik zelf altijd een van de moeilijkste dingen om te doen. Je blijft in je hoofd zoeken naar manieren om de ander dicht bij je te houden, je zoekt naar antwoorden en verklaringen, je piekert je suf of de relatie nog toekomst heeft. En alos de relatie toekomst heeft, wat je er zelf allemaal aan kunt en wilt doen. Kortom: je kunt jezelf helemaal gek maken maar realiseer tegelijkertijd dat het enige wat je nu kunt doen is de wens van je vriend respecteren. Je kunt hoogstens zoals iemand eerder aangaf afspraken maken over hoe jullie het contact verder voortzetten. Vragen om duidelijkheid is alleen maar goed. Je hebt in deze situatie ook voor jezelf te zorgen. Hoe down iemand ook is, dat ontslaat hem niet van de verantwoordelijkheid om zich ook naar jou toe uit te spreken over wat hij wel/niet van jou verwacht.
Nog een laatste ding: meestal weten we diep van binnen wat we willen wat onze grenzen zijn. We weten heel helder hoe of wat. Alleen in situaties waarin we dreigen te verliezen, worden al die duidelijke heldere grenzen heel troebel. Wat ik er mee wil zeggen: wees inderdaad niet slaafs en volg niet zomaar alles op maar neem wel verantwoordelijkheid voor JOUW leven. Jouw leven onstond zonder hem en dat hij er is mag een leuke toevoeging zijn maar laat niet alles om hem en de relatie draaien. Als het goed is, heb je ook andere bezigheden en interesses. Zoek contact met vrienden en vriendinnen. Praat over je gevoelens met iemand die je vertrouwt en waar je je ok bij voelt. Dat zijn dingen die je puur voor jezelf kunt doen. Die staan geheel los van je vriend.
Ik wens je heel veel sterkte en wijsheid!
(f)
dinsdag 27 januari 2009 om 16:10
quote:Je kunt hoogstens zoals iemand eerder aangaf afspraken maken over hoe jullie het contact verder voortzetten. Vragen om duidelijkheid is alleen maar goed. Je hebt in deze situatie ook voor jezelf te zorgen. Hoe down iemand ook is, dat ontslaat hem niet van de verantwoordelijkheid om zich ook naar jou toe uit te spreken over wat hij wel/niet van jou verwacht.
Dat daar duidelijkheid over moet komen, helemaal mee eens. Maar wat is nou acceptabel? En moet ik daar zelf over beginnen of afwachten tot hij daarover begint? Ik wil hem ook niet onder druk zetten, voor mij is rust ook even geen gevraagd om hoe verder...
Mijn grenzen zijn inderdaad wat vervaagd.....
quote:We weten heel helder hoe of wat. Alleen in situaties waarin we dreigen te verliezen, worden al die duidelijke heldere grenzen heel troebel. Wat ik er mee wil zeggen: wees inderdaad niet slaafs en volg niet zomaar alles op maar neem wel verantwoordelijkheid voor JOUW leven. Jouw leven onstond zonder hem en dat hij er is mag een leuke toevoeging zijn maar laat niet alles om hem en de relatie draaien. Als het goed is, heb je ook andere bezigheden en interesses. Zoek contact met vrienden en vriendinnen. Praat over je gevoelens met iemand die je vertrouwt en waar je je ok bij voelt. Dat zijn dingen die je puur voor jezelf kunt doen. Die staan geheel los van je vriend.Je hebt helemaal gelijk. Alleen ben ik zo in hem opgegaan, dat ik mijn 'eigen' leven op een laag pitje heb gezet. Niet dat ik niks meer deed en iemand meer zag, maar het is wle een stuk minder geworden omdat ik de weekends met hem doorbracht. Die mensen nu meer opzoeken voelt zo hypochriet...
Dat daar duidelijkheid over moet komen, helemaal mee eens. Maar wat is nou acceptabel? En moet ik daar zelf over beginnen of afwachten tot hij daarover begint? Ik wil hem ook niet onder druk zetten, voor mij is rust ook even geen gevraagd om hoe verder...
Mijn grenzen zijn inderdaad wat vervaagd.....
quote:We weten heel helder hoe of wat. Alleen in situaties waarin we dreigen te verliezen, worden al die duidelijke heldere grenzen heel troebel. Wat ik er mee wil zeggen: wees inderdaad niet slaafs en volg niet zomaar alles op maar neem wel verantwoordelijkheid voor JOUW leven. Jouw leven onstond zonder hem en dat hij er is mag een leuke toevoeging zijn maar laat niet alles om hem en de relatie draaien. Als het goed is, heb je ook andere bezigheden en interesses. Zoek contact met vrienden en vriendinnen. Praat over je gevoelens met iemand die je vertrouwt en waar je je ok bij voelt. Dat zijn dingen die je puur voor jezelf kunt doen. Die staan geheel los van je vriend.Je hebt helemaal gelijk. Alleen ben ik zo in hem opgegaan, dat ik mijn 'eigen' leven op een laag pitje heb gezet. Niet dat ik niks meer deed en iemand meer zag, maar het is wle een stuk minder geworden omdat ik de weekends met hem doorbracht. Die mensen nu meer opzoeken voelt zo hypochriet...
dinsdag 27 januari 2009 om 16:31
Even over duidelijkheid over het hoe en wat van jullie contact: hij vraagt jou iets namelijk hem rust te geven zodat hij het e.e.a. uit kan zoeken, klopt dat? Je mag best vragen hoe hij dat ziet, wat hij wil. Hij is, even onromantisch gezegd, de vragende partij. Jij wilt alleen weten of je contact mag opnemen en zo ja hoevaak te vaak en hoe weinig te weinig. Je kunt hem een mail sturen waarin je wat simpele vragen stelt. Wat hij wil en hoe. Heeft niks te maken met hem geen ruimte gunnen maar juist duidelijkheid verschaffen hoe groot/klein die ruimte is.
En ik kan me voorstellen dat je door je relatie even je vriendschappen verwaarloost maar als er goede mensen tussen zitten dan zullen ze heus wel begrijipen hoe het zit. Zijn zij dan nooit verliefd geweest? Relaties slokken in het begin altijd veel tijd op maar als je alleen in het weekend met hem afsprak, dan hield je door de week toch tijd over voor je vrienden? Enneh...dat lage pitje mag wel weer wat hoger.. Dus nodig lekker een vriendin uit om te gaan eten of wat leuks te gaan doen. Het is nooit te laat om weer je leven zo in te richten dat je op geen enkel vlak hoeft te 'boeten' als je relatie niet lekker loopt.
(f)
En ik kan me voorstellen dat je door je relatie even je vriendschappen verwaarloost maar als er goede mensen tussen zitten dan zullen ze heus wel begrijipen hoe het zit. Zijn zij dan nooit verliefd geweest? Relaties slokken in het begin altijd veel tijd op maar als je alleen in het weekend met hem afsprak, dan hield je door de week toch tijd over voor je vrienden? Enneh...dat lage pitje mag wel weer wat hoger.. Dus nodig lekker een vriendin uit om te gaan eten of wat leuks te gaan doen. Het is nooit te laat om weer je leven zo in te richten dat je op geen enkel vlak hoeft te 'boeten' als je relatie niet lekker loopt.
(f)
dinsdag 27 januari 2009 om 17:21
Je hebt helemaal gelijk. Het voelt alleen zo afhankelijk. Misschien is daar niks mis mee, maar het voelt zo volgzaam.
Mijn vrienden en familie zijn er wel voor me hoor, als ik ze nodig heb. Natuurlijk heb ik ze niet helemaal verwaarloosd, maar ik zag ze wel minder. En nu ik in de shit zit kom ik dan weer aankakken, maar dat zit misschien meer in m'n eigen hoofd.
Mijn vrienden en familie zijn er wel voor me hoor, als ik ze nodig heb. Natuurlijk heb ik ze niet helemaal verwaarloosd, maar ik zag ze wel minder. En nu ik in de shit zit kom ik dan weer aankakken, maar dat zit misschien meer in m'n eigen hoofd.
dinsdag 27 januari 2009 om 17:50
sadsienna, dat dacht ik vroeger ook Het voelt misschien afhankelijk maar door duidelijkheid te 'eisen' stel je je juist onafhankelijk op. Je staat niet passief (afhankelijk) te wachten tot hij bepaalt wanneer er contact mag komen maar verbreekt juist het afhankelijkheidsgevoel door het heft in eigen handen te nemen.Het kan zijn dat je je afhankelijkheidsgevoel verwart met trots maar dat kan alleen jij weten 
dinsdag 27 januari 2009 om 18:24
Sadsienna, je kunt dit toch uitleggen aan die vrienden? Dat je je er zo bij voelt? Misschien voelen zij het ook wel zo, maar dan heb je nu een mooi moment om het contact weer op te bouwen, als vanouds te krijgen en het niet meer te laten minderen.
Dan plan je de afspraken met je vriend er voortaan maar om heen (als jij al die dingen in je leven wilt en wilt houden).
Heel veel sterkte de komende tijd, afwachten is nooit leuk.
Dan plan je de afspraken met je vriend er voortaan maar om heen (als jij al die dingen in je leven wilt en wilt houden).
Heel veel sterkte de komende tijd, afwachten is nooit leuk.
dinsdag 27 januari 2009 om 19:14
sensy, wat een mooie postvan 16:00......
ik heb m gekopieerd naar word, en den dat ik m vaak ga ovelezen de komende tijd
ik heb ook een tekst uitgeprint en opgehangen in de keuken en bij mn computer:
als je van iets houdt, laat het dan los, als het terugkomt is het pas van jou, zo niet, is het nooit van jou geweest....
dit heb ik opgehangen als geheugensteuntje voor als ik weer eens wil bellen, smen of mailen...
ik heb m gekopieerd naar word, en den dat ik m vaak ga ovelezen de komende tijd
ik heb ook een tekst uitgeprint en opgehangen in de keuken en bij mn computer:
als je van iets houdt, laat het dan los, als het terugkomt is het pas van jou, zo niet, is het nooit van jou geweest....
dit heb ik opgehangen als geheugensteuntje voor als ik weer eens wil bellen, smen of mailen...
dinsdag 27 januari 2009 om 19:33
Daar heb je een punt Sensy.....
Alleen door te 'eisen' heb ik het gevoel dat ik hem dan belast. Het voelt zo dubbel om alles aan hem over te laten, maar het is het enige dat ik kan doen, dat weet ik ook wel. Het is geen trots, denk ik, misschien meer wat ik me voorstel bij onafhankelijkheid. Onafhankelijk zijn is voor mij meer zelf het heft in handen nemen in de vorm van mijn eigen voorwaarden aangeven, wanneer ik wil bellen, wat ik wel en niet acceptabel vind. Maar dat staat ook weer zo agressief.
Waarom is loslaten toch zo moeilijk? Zelfs als we weten dat het averechts werkt, dat we toch de behoefte hebben om ons vast te klampen?
Alleen door te 'eisen' heb ik het gevoel dat ik hem dan belast. Het voelt zo dubbel om alles aan hem over te laten, maar het is het enige dat ik kan doen, dat weet ik ook wel. Het is geen trots, denk ik, misschien meer wat ik me voorstel bij onafhankelijkheid. Onafhankelijk zijn is voor mij meer zelf het heft in handen nemen in de vorm van mijn eigen voorwaarden aangeven, wanneer ik wil bellen, wat ik wel en niet acceptabel vind. Maar dat staat ook weer zo agressief.
Waarom is loslaten toch zo moeilijk? Zelfs als we weten dat het averechts werkt, dat we toch de behoefte hebben om ons vast te klampen?
dinsdag 27 januari 2009 om 22:52
sadsienna, ik heb het al die tijd verkeerd begrepen...sorry!
Hij heeft om rust gevraagd en er is na een paar telefoontjes niets geen contact meer geweest. En nu vraag je je af of je over je gevoelens kunt praten als hij belt.
Ik dacht dat jullie contact-afspraken vaag waren maar hij heeft om om tijd en ruimte gevraagd en dat is op zich helder.
Dan snap ik nu veel beter waarom je zegt dat het zo afhankelijk voelt om duidelijkheid te eisen.
Dan zit er helaas niets anders op dan je te verbijten en je te richten op je eigen leven. En wat je zegt: zelfs als we weten dat het niet goed is, klampen nog vast. En op zich is dat erkennen al een grote stap in de goede richting
Hij heeft om rust gevraagd en er is na een paar telefoontjes niets geen contact meer geweest. En nu vraag je je af of je over je gevoelens kunt praten als hij belt.
Ik dacht dat jullie contact-afspraken vaag waren maar hij heeft om om tijd en ruimte gevraagd en dat is op zich helder.
Dan snap ik nu veel beter waarom je zegt dat het zo afhankelijk voelt om duidelijkheid te eisen.
Dan zit er helaas niets anders op dan je te verbijten en je te richten op je eigen leven. En wat je zegt: zelfs als we weten dat het niet goed is, klampen nog vast. En op zich is dat erkennen al een grote stap in de goede richting
dinsdag 27 januari 2009 om 23:21
Beetje verkeerd begrepen maar hoor!
Hij heeft om rust gevraagd en toen heb ik gevraagd hoe hij dat concreet zag. Hij was heel helder, al weet hij ook niet precies of hij er op deze manier uitkomt. En hoe gaan we verder na het telefoontje en het weekend. Moet ik weer concreet vragen wanneer we contact gaan hebben? Of zal ik zelf voorstellen om hem op een bepaalde dag weer te bellen? Of het helemaal aan hem overlaten of hij er iets over gaat zeggen? In the dark zitten wil ik niet, ik wil niet gaan zitten afwachten of en wanneer hij belt, dan word ik gek, dan kan ik me nergens op instellen.
Wat moet ik verder nou zeggen als hij me belt.... ik wil hem niet belasten met mijn gevoel. Maar ook niet teveel aandacht schenken aan zijn negativiteit, want dat werkt ook niet. Dan gaat hij klagen over wat er allemaal niet goed gaat. Ik wil het graag positief houden. Maar waar praat je dan over? Lastig!
Hij heeft om rust gevraagd en toen heb ik gevraagd hoe hij dat concreet zag. Hij was heel helder, al weet hij ook niet precies of hij er op deze manier uitkomt. En hoe gaan we verder na het telefoontje en het weekend. Moet ik weer concreet vragen wanneer we contact gaan hebben? Of zal ik zelf voorstellen om hem op een bepaalde dag weer te bellen? Of het helemaal aan hem overlaten of hij er iets over gaat zeggen? In the dark zitten wil ik niet, ik wil niet gaan zitten afwachten of en wanneer hij belt, dan word ik gek, dan kan ik me nergens op instellen.
Wat moet ik verder nou zeggen als hij me belt.... ik wil hem niet belasten met mijn gevoel. Maar ook niet teveel aandacht schenken aan zijn negativiteit, want dat werkt ook niet. Dan gaat hij klagen over wat er allemaal niet goed gaat. Ik wil het graag positief houden. Maar waar praat je dan over? Lastig!
dinsdag 27 januari 2009 om 23:35
Hey Sadsienna,
Wat een rotsituatie, zou mij ook onzeker maken hoor. Zijn al veel goede adviezen gegeven.Denk ook dat je hem het beste zijn rust kunt geven en hem niet uit jezelf te bellen, als hij belt laat je hem het gesprek bepalen, hij wilde toch die afstand? Je kunt vragen hoe het gaat en als hij vraagt hoe het met jou gaat zeg je gewoon 'goed maar wel wat vreemd zo natuurlijk' of iets dergelijks. Maar goed, zou voor mezelf wel een termijn stellen, kijk dit kan een paar weken zo doorgaan dat je afstand neemt maar een paar maanden gaat te ver (althans voor mij)! Dus stel voor jezelf een termijn en als hij er dan nog niet uit is of het aan jullie relatie ligt, zeg je dat jij zo niet door kunt gaan en zelf de knoop doorhakt. Bedoel, tuurlijk is het belangrijk dat hij onderzoekt waar zijn gevoel vandaan komt maar jij bent er ook nog natuurlijk, het zou niet eerlijk zijn jou zo lang in onzekerheid te houden. Als hij wel overspannen/ depressief blijkt te zijn door een bepaalde reden (mogelijk een gebeurtenis in zijn jeugd die niet goed verwerkt is?) vind ik ook dat jij de mogelijkheid moet hebben om hem te kunnen steunen en moet je hem wel regelmatig kunnen zien. Je kunt dan ook samen een strandwandeling maken of iets dergelijks, als de relatie goed zit zou hij daar juist van op moeten knappen en blij zijn dat je er voor hem bent als dat nodig is.
Sterkte en hoop echt dat het niet aan jullie relatie ligt.
Wat een rotsituatie, zou mij ook onzeker maken hoor. Zijn al veel goede adviezen gegeven.Denk ook dat je hem het beste zijn rust kunt geven en hem niet uit jezelf te bellen, als hij belt laat je hem het gesprek bepalen, hij wilde toch die afstand? Je kunt vragen hoe het gaat en als hij vraagt hoe het met jou gaat zeg je gewoon 'goed maar wel wat vreemd zo natuurlijk' of iets dergelijks. Maar goed, zou voor mezelf wel een termijn stellen, kijk dit kan een paar weken zo doorgaan dat je afstand neemt maar een paar maanden gaat te ver (althans voor mij)! Dus stel voor jezelf een termijn en als hij er dan nog niet uit is of het aan jullie relatie ligt, zeg je dat jij zo niet door kunt gaan en zelf de knoop doorhakt. Bedoel, tuurlijk is het belangrijk dat hij onderzoekt waar zijn gevoel vandaan komt maar jij bent er ook nog natuurlijk, het zou niet eerlijk zijn jou zo lang in onzekerheid te houden. Als hij wel overspannen/ depressief blijkt te zijn door een bepaalde reden (mogelijk een gebeurtenis in zijn jeugd die niet goed verwerkt is?) vind ik ook dat jij de mogelijkheid moet hebben om hem te kunnen steunen en moet je hem wel regelmatig kunnen zien. Je kunt dan ook samen een strandwandeling maken of iets dergelijks, als de relatie goed zit zou hij daar juist van op moeten knappen en blij zijn dat je er voor hem bent als dat nodig is.
Sterkte en hoop echt dat het niet aan jullie relatie ligt.
woensdag 28 januari 2009 om 10:51
Oh jongens, ik zit er even helemaal doorheen.
Ik wil hem niet bellen en ga dat ook niet doen, maar ik voel me zo wanhopig en bang. Ik wil hem zo graag zien. We spreken elkaar al een jaar lang elke dag, zien elkaar elk weekend en nu voel ik me gewoon zo alleen en afgesneden. Ik ben zo bang dat hij tot de conclusie komt dat hij het wel prima vindt zonder mij. Natuurlijk weet ik dat als het zo is, dat het dan zo is en dat ik daar niks aan kan doen. Maar dat afwachten is zo killing. Ik kan mijn gedachten ook niet makkelijk op andere dingen zetten....
Ik wil hem niet bellen en ga dat ook niet doen, maar ik voel me zo wanhopig en bang. Ik wil hem zo graag zien. We spreken elkaar al een jaar lang elke dag, zien elkaar elk weekend en nu voel ik me gewoon zo alleen en afgesneden. Ik ben zo bang dat hij tot de conclusie komt dat hij het wel prima vindt zonder mij. Natuurlijk weet ik dat als het zo is, dat het dan zo is en dat ik daar niks aan kan doen. Maar dat afwachten is zo killing. Ik kan mijn gedachten ook niet makkelijk op andere dingen zetten....
woensdag 28 januari 2009 om 13:35
Wat naar voor je sadsienna.
Ik kan me je machteloze gevoel zo goed voorstellen! Vooral ook de drang om contact met hem te zoeken. Het lijkt wel een beetje op afkickverschijnselen. Zeker als je van veel contact naar nul gaat, poeh, dat is even wennen. Wat besef je dan goed hoe je op je vriend gericht bent geweest en hoe snel je aan iemand went in je leven.
Kan je deze rustpauze voor jezelf niet ook benutten om te reviewen of de relatie wel ging zoals jij wilde en wat je evt zou willen veranderen? Daar word je misschien ook zelfverzekerder van?
In ieder geval: sterkte! (f)
Ik kan me je machteloze gevoel zo goed voorstellen! Vooral ook de drang om contact met hem te zoeken. Het lijkt wel een beetje op afkickverschijnselen. Zeker als je van veel contact naar nul gaat, poeh, dat is even wennen. Wat besef je dan goed hoe je op je vriend gericht bent geweest en hoe snel je aan iemand went in je leven.
Kan je deze rustpauze voor jezelf niet ook benutten om te reviewen of de relatie wel ging zoals jij wilde en wat je evt zou willen veranderen? Daar word je misschien ook zelfverzekerder van?
In ieder geval: sterkte! (f)
woensdag 28 januari 2009 om 18:59
sadsienna, ik weet dat je hier liever niet over nadenkt maar so what als blijkt dat hij liever alleen is? En wat meissiemeissie zegt kan kloppen: dit lijkt op afkickverschijnselen en laat misschien zien hoe gefocussed je was op hem. Wellicht is het alleen maar "goed" als je deze kans benut om naar jezelf te kijken. Niet vragen naar wat je wel en niet moet doen mbt het contact maar kijken naar jezelf. Waar doe/deed je jezelf tekort, wat wil je nog bereiken in je leven met of zonder relatie, wat is voor jou belangrijk, wat zou je doen met een miljoen, wat is je favoriete film, wat vind je lekker, waar ga je het liefst alleen naar toe. Ga jezelf weer ontdekken. Door zo met hem bezig te zijn verlies je jezelf nog meer dan je al in de relatie hebt gedaan.
Laat hem met rust. Daar heeft hij om gevraagd. Toon eigenwaarde door zijn wens te respecteren en door te gaan met je eigen leven. Ik zou zelfs willen voorstellen om er niet tijdelijke maar een definitieve break van te maken zodat hij ECHT kan onderzoeken wat hij wil en jij ook. Door nu zo half/half een relatie te hebben, komt hij niet toe aan het echte graafwerk en kun jij je niet 'verder' omdat je als een kapotte plaat blijft hangen op 'hoe nu verder....hoe nu verder.....hoe nu verder....hoe nu verder..."
Neem het heft in eigen handen en hak die knoop voor jezelf door. Echt, je zult nu en nooit niet controle hebben over wat een ander doet/zegt of laat Please onthoud dat, je hebt alleen macht over jezelf. Dus nogmaals: wat is het ergste wat er kan gebeuren als de relatie definitief over zijn? Wat?
(f)
Laat hem met rust. Daar heeft hij om gevraagd. Toon eigenwaarde door zijn wens te respecteren en door te gaan met je eigen leven. Ik zou zelfs willen voorstellen om er niet tijdelijke maar een definitieve break van te maken zodat hij ECHT kan onderzoeken wat hij wil en jij ook. Door nu zo half/half een relatie te hebben, komt hij niet toe aan het echte graafwerk en kun jij je niet 'verder' omdat je als een kapotte plaat blijft hangen op 'hoe nu verder....hoe nu verder.....hoe nu verder....hoe nu verder..."
Neem het heft in eigen handen en hak die knoop voor jezelf door. Echt, je zult nu en nooit niet controle hebben over wat een ander doet/zegt of laat Please onthoud dat, je hebt alleen macht over jezelf. Dus nogmaals: wat is het ergste wat er kan gebeuren als de relatie definitief over zijn? Wat?
(f)
woensdag 28 januari 2009 om 19:56
Meissiemeissie: ik probeer die rustperiode wel te benutten, kijk naar hoe ik me heb opgesteld, besef dat ik misschien teveel op zijn lip heb gezeten. Alleen kan ik niks meer doen aan het verleden. Ik kan er wel van leren als we verder gaan en me meer op mezelf richten en minder op hem.
Sensy: als hij liever zonder mij verder gaat, dan heb ik me daarbij neer te leggen. Wat is het ergste dat kan gebeuren, nou ja, ik ga er niet dood aan. Ik zou er goed kapot van zijn.
Ik weet dat ik hem de rust moet geven waarom hij gevraagd heeft en dat doe ik ook. Het is nog maar net een paar dagen geleden, dus om het zelf uit te maken lijkt me een beetje overdreven? Als dit meer dan een paar weken gaat duren, dan zal ik dat wel overwegen hoor. Maar nu opgeven is voor mij geen optie. Ik hou van hem, ik wil met hem verder, hij moet uitzoeken of zijn rotgevoel door onze relatie komt en die keuze moet hij zelf maar maken. Ik kan wel de knoop voor mezelf doorhakken om me anders op te stellen naar mezelf toe en daarmee ook naar hem. Het is alleen zo lastig doordat ik me zo angstig en verdrietig voel. Maar ook dat zal wel overgaan denk ik.
Sensy: als hij liever zonder mij verder gaat, dan heb ik me daarbij neer te leggen. Wat is het ergste dat kan gebeuren, nou ja, ik ga er niet dood aan. Ik zou er goed kapot van zijn.
Ik weet dat ik hem de rust moet geven waarom hij gevraagd heeft en dat doe ik ook. Het is nog maar net een paar dagen geleden, dus om het zelf uit te maken lijkt me een beetje overdreven? Als dit meer dan een paar weken gaat duren, dan zal ik dat wel overwegen hoor. Maar nu opgeven is voor mij geen optie. Ik hou van hem, ik wil met hem verder, hij moet uitzoeken of zijn rotgevoel door onze relatie komt en die keuze moet hij zelf maar maken. Ik kan wel de knoop voor mezelf doorhakken om me anders op te stellen naar mezelf toe en daarmee ook naar hem. Het is alleen zo lastig doordat ik me zo angstig en verdrietig voel. Maar ook dat zal wel overgaan denk ik.
