Relaties
alle pijlers
'Wereldvreemde' vriendin
vrijdag 29 juni 2018 om 16:32
Graag zou ik wat advies willen of ervaringen horen over het volgende.
Ik heb sinds de opleiding een vriendin, haar heb ik daar leren kennen. Het was oorspronkelijk een groepje van 4, we trokken met elkaar op op school maar ook buiten school wel eens.
2 meiden zijn er bij weg gevallen dus ik en vriendin zijn over gebleven. En hebben na 3 jaar nog wel contact en spreken gemiddeld eens per 2 maanden af(soms wat minder, soms vaker)
Ik begin me alleen te storen aan een aantal dingen waardoor ik ook het idee krijg dat het niet meer zo leuk is. Ze staat helemaal niet open voor nieuwe dingen. En doet niks wat ook maar een centimeter buiten haar comfort zone ligt.
Zo is ze nog maar 2 keer bij mij thuis geweest omdat het 'zo ver' is (uurtje rijden)
Ze heeft een auto en rijbewijs, en durft prima te rijden. Maar alles naast de bekende route doet ze niet. Ondertussen mag ik wel naar haar komen....
Afspreken in de stad doen we ook wel eens maar het is altijd diezelfde stad en exact dezelfde winkels. Iets anders wil ze niet. Op een terrasje zitten wat drinken of eten wil ze niet omdat ze niks lust(alleen haar moeders eten en bepaalde specifieke restaurants)
Naar de wc gaan is ook altijd een tour want ja dan durft ze niet ergens naar binnen want stel je voor ze houden je tegen. Ik doe het dan wel gewoon en dan gaat ze niet mee, blijft liever met een volle blaas staan tot ze bij een wc is waar ze eerder is geweest.
Wou wouden naar een theather voorstelling dit najaar. En de ene keer dat het in de specifieke stad is dan kan ik niet. Alternatief is een stadje verder maar dat gaat dan niet door omdat het haar te ver is. Dat was wel een beetje de druppel voor me. Waarom laat ze zoiets voorbij gaan omdat je niet een halfuur langer in de auto wilt zitten?
Kortom, we zijn beide twintigers en zij staat haast stil in haar leven. Alles is hetzelfde altijd en ik begin echt te merken dat het me irriteert. Niet dat ik nou heel wild ben, maar ze is zo vervreemd van alles in de wereld ik vind het echt zonde. Als ik met haar in een bus stap dan is ze al in de stress want stel je voor er word niet omgeroepen welke halte we moeten hebben.
Het is niet dat ze zo beperkt is opgevoed. Haar moeder probeert haar ook te stimuleren. Maar het komt niet van de grond. Op school was ze al heel claimerig (samen naar de wc, alle antwoorden vergelijken, precies elke dag willen weten hoe laat mijn bus aan komt terwijl dat elke dag hetzelfde is...) maar dat viel dan minder op omdat we niet altijd 1 op 1 waren.
Ik wil de vriendschap eigenlijk niet opgeven maar leuk is het niet meer... what to do....
Ik heb sinds de opleiding een vriendin, haar heb ik daar leren kennen. Het was oorspronkelijk een groepje van 4, we trokken met elkaar op op school maar ook buiten school wel eens.
2 meiden zijn er bij weg gevallen dus ik en vriendin zijn over gebleven. En hebben na 3 jaar nog wel contact en spreken gemiddeld eens per 2 maanden af(soms wat minder, soms vaker)
Ik begin me alleen te storen aan een aantal dingen waardoor ik ook het idee krijg dat het niet meer zo leuk is. Ze staat helemaal niet open voor nieuwe dingen. En doet niks wat ook maar een centimeter buiten haar comfort zone ligt.
Zo is ze nog maar 2 keer bij mij thuis geweest omdat het 'zo ver' is (uurtje rijden)
Ze heeft een auto en rijbewijs, en durft prima te rijden. Maar alles naast de bekende route doet ze niet. Ondertussen mag ik wel naar haar komen....
Afspreken in de stad doen we ook wel eens maar het is altijd diezelfde stad en exact dezelfde winkels. Iets anders wil ze niet. Op een terrasje zitten wat drinken of eten wil ze niet omdat ze niks lust(alleen haar moeders eten en bepaalde specifieke restaurants)
Naar de wc gaan is ook altijd een tour want ja dan durft ze niet ergens naar binnen want stel je voor ze houden je tegen. Ik doe het dan wel gewoon en dan gaat ze niet mee, blijft liever met een volle blaas staan tot ze bij een wc is waar ze eerder is geweest.
Wou wouden naar een theather voorstelling dit najaar. En de ene keer dat het in de specifieke stad is dan kan ik niet. Alternatief is een stadje verder maar dat gaat dan niet door omdat het haar te ver is. Dat was wel een beetje de druppel voor me. Waarom laat ze zoiets voorbij gaan omdat je niet een halfuur langer in de auto wilt zitten?
Kortom, we zijn beide twintigers en zij staat haast stil in haar leven. Alles is hetzelfde altijd en ik begin echt te merken dat het me irriteert. Niet dat ik nou heel wild ben, maar ze is zo vervreemd van alles in de wereld ik vind het echt zonde. Als ik met haar in een bus stap dan is ze al in de stress want stel je voor er word niet omgeroepen welke halte we moeten hebben.
Het is niet dat ze zo beperkt is opgevoed. Haar moeder probeert haar ook te stimuleren. Maar het komt niet van de grond. Op school was ze al heel claimerig (samen naar de wc, alle antwoorden vergelijken, precies elke dag willen weten hoe laat mijn bus aan komt terwijl dat elke dag hetzelfde is...) maar dat viel dan minder op omdat we niet altijd 1 op 1 waren.
Ik wil de vriendschap eigenlijk niet opgeven maar leuk is het niet meer... what to do....
Onze tijd is nu.
vrijdag 29 juni 2018 om 16:36
Ik vind dit niet zozeer wereldvreemd klinken maar eerder wat angstig. Ik herken me wel een beetje in haar gedrag. Vooral die voorbeelden over de bus en de halte, en het ergens naar binnen gaan voor de wc. Doet ze ook allemaal niet voor haar plezier, en is ook voor haar ook beperkend.
Heb denk ik niet echt tips voor je hoe hiermee om te gaan als vriendin. Als ze het voor jou niet 'waard' is om haar hierin te steunen moet je je misschien afvragen hoe diep de vriendschap gaat of dat ze meer een kennis moet worden voor af en toe.
Heb denk ik niet echt tips voor je hoe hiermee om te gaan als vriendin. Als ze het voor jou niet 'waard' is om haar hierin te steunen moet je je misschien afvragen hoe diep de vriendschap gaat of dat ze meer een kennis moet worden voor af en toe.
vrijdag 29 juni 2018 om 16:38
Ik heb om die reden ooit een vriendschap afgebroken. In dit geval zou ik overigens nog wel even nagaan of er niet “iets” met haar aan de hand in waardoor ze zich zo gedraagd. (Angststoornis, ASS, weet ik het - wil nadrukkelijk geen diagnose neerleggen hier, maar meer om aan te geven dat het voor haar niet persé een keuze hoeft te zijn dat ze zo doet. In het geval van de vriendschap die ik heb afgebroken was het een bewuste keuze en dáár had ik geen zin in. Mijn beste vriend is chronisch depressief, en dat is soms lastig, maar ik laat die vriendschap niet kapotlopen op iets waar hij niks aan kan doen)
pergamon wijzigde dit bericht op 29-06-2018 16:41
Reden: Aanvulling
Reden: Aanvulling
55.05% gewijzigd
vrijdag 29 juni 2018 om 17:06
Ik denk dat er mogelijk meer aan de hand is, dat zij misschien een bepaalde angst/angsten heeft, waardoor ze liever geen nieuwe dingen opzoekt. Kortom dat het niet komt door niet willen.
Ik heb ook een vriend met een gebruiksaanwijzing. Die stelt zichzelf heel erg afhankelijk op en durft maar weinig zelf te doen. Ik weet niet wat er met hem aan de hand is, maar het lijkt erop dat hij altijd erg bang is dat dingen fout gaan en het gevoel heeft geen controle te hebben, hij is wat licht paniekerig.
Ik zou er met de vriendin over proberen te praten, met het idee in je achterhoofd dat het ze er misschien niets aan kan doen.
Ik heb ook een vriend met een gebruiksaanwijzing. Die stelt zichzelf heel erg afhankelijk op en durft maar weinig zelf te doen. Ik weet niet wat er met hem aan de hand is, maar het lijkt erop dat hij altijd erg bang is dat dingen fout gaan en het gevoel heeft geen controle te hebben, hij is wat licht paniekerig.
Ik zou er met de vriendin over proberen te praten, met het idee in je achterhoofd dat het ze er misschien niets aan kan doen.
vrijdag 29 juni 2018 om 17:07
Ik wil haar ook niet veranderen. Het is overigens een bewuste keuze van haar. Ze heeft er geen moeite met het beperkte. Ze hoeft dus ook geen steun of iets daar in (heb het er al eens over gehad) Maar het kost mij energie omdat het altijd zo moet en nooit anders, omdat ze dat niet wil/ziet zitten.
Daarom zien we elkaar ook maar zo weinig. Ik ben niet bereid om altijd naar haar te komen en dan precies een dag vol te brengen zoals zij wil en zoals het altijd gaat. En dat weet ze ook wel maar daar doet ze niks mee.
Ik wil haar niet laten vallen want ik ben 1 van haar 2 vriendinnen die ze heeft.
Daarom zien we elkaar ook maar zo weinig. Ik ben niet bereid om altijd naar haar te komen en dan precies een dag vol te brengen zoals zij wil en zoals het altijd gaat. En dat weet ze ook wel maar daar doet ze niks mee.
Ik wil haar niet laten vallen want ik ben 1 van haar 2 vriendinnen die ze heeft.
Onze tijd is nu.
vrijdag 29 juni 2018 om 17:09
Licht paniekerig is wel een goede omschrijving. Ze zegt zelf dat er niks is en dat ze het wel prima zo vind. Maar ja, zal dat echt zo zijn?OliebolmetKrenten schreef: ↑29-06-2018 17:06Ik denk dat er mogelijk meer aan de hand is, dat zij misschien een bepaalde angst/angsten heeft, waardoor ze liever geen nieuwe dingen opzoekt. Kortom dat het niet komt door niet willen.
Ik heb ook een vriend met een gebruiksaanwijzing. Die stelt zichzelf heel erg afhankelijk op en durft maar weinig zelf te doen. Ik weet niet wat er met hem aan de hand is, maar het lijkt erop dat hij altijd erg bang is dat dingen fout gaan en het gevoel heeft geen controle te hebben, hij is wat licht paniekerig.
Ik zou er met de vriendin over proberen te praten, met het idee in je achterhoofd dat het ze er misschien niets aan kan doen.
Ze is wel open over andere dingen dus zou ik hiermee ook wel verwachten van haar.
Onze tijd is nu.
vrijdag 29 juni 2018 om 17:21
Dat vind ik toch niet jouw probleem. Zoals het nu gaat haal jij er weinig uit. Ze wil je wel zien, maar op haar manier. Zo belangrijk ben jij blijkbaar niet voor haar. Volgens jou zit er geen stoornis achter, maar dat weet je natuurlijk niet zeker, misschien weet zij het zelf nog niet. Maar heel veel mensen zijn tevreden met een beperkte leefomgeving en daar is niks mis mee. Ik vind het geweldig als mensen gewoon tevreden van aard zijn en weinig nodig hebben. Dan moet ze dat vooral zo doen, maar dan pas jij daar blijkbaar niet in.
vrijdag 29 juni 2018 om 17:36
MIsschien is het voor haar een veel zwaardere opgave om buiten haar comfort zone op te treden omdat ze een vorm van autisme heeft? Mensen met bepaalde vormen van autisme, hechten namelijk heel erg aan wat ze altijd al gewend zijn. Bij vrouwen wordt namelijk heel vaak niet opgemerkt dat ze bijvoorbeeld asperger hebben of zo. Daarom wordt er niets gediagnosticeerd.
Maar er is gewoon iets dat haar hopeloos onzeker maakt. Hoe is haar vergaan op de lagere school? Weet je of ze goed lag bij haar klasgenoten?
Als er namelijk iets is dat je "anders dan de anderen" maakt, dan is dat al een trigger om eruit te liggen.
Maar er is gewoon iets dat haar hopeloos onzeker maakt. Hoe is haar vergaan op de lagere school? Weet je of ze goed lag bij haar klasgenoten?
Als er namelijk iets is dat je "anders dan de anderen" maakt, dan is dat al een trigger om eruit te liggen.
vrijdag 29 juni 2018 om 17:47
Ik heb er al vaker over gepraat met haar of vragen gesteld. Maar ze heeft geen problemen iets van dien aard wat ze zelf naar buiten wil brengen. Ik wet natuurlijk nooit zeker of er dan niet toch wat is maar ik ben geen psycholoogyourlocalhero schreef: ↑29-06-2018 17:40Klinkt eerder als een angstprobleem dan wereldvreemd...misschien eens vragen wat er echt in haar hoofd omgaat ipv te wijzen?
Onze tijd is nu.
vrijdag 29 juni 2018 om 17:52
Als angst inderdaad de oorzaak is, kan de wijze waarop jullie afspreken voor haar misschien nu al een opgave zijn. Begrijpelijk dat je ook wel eens iets anders wil maar dat zit er denk ik niet in.
Als je de vriendschap met haar niet wil opgeven, is het verstandig om je die dag in te stellen op het oude en vertrouwde. Iets anders van haar verwachten, lukt niet.
Zo vaak spreken jullie niet af maar dan breng je toch weer even tijd met elkaar door. Niet meer, niet minder.
Doe de nieuwe dingen dan met je andere vriendinnen.
Als je de vriendschap met haar niet wil opgeven, is het verstandig om je die dag in te stellen op het oude en vertrouwde. Iets anders van haar verwachten, lukt niet.
Zo vaak spreken jullie niet af maar dan breng je toch weer even tijd met elkaar door. Niet meer, niet minder.
Doe de nieuwe dingen dan met je andere vriendinnen.
anoniem_64e4e73acf440 wijzigde dit bericht op 29-06-2018 17:56
0.28% gewijzigd
vrijdag 29 juni 2018 om 18:03
Ik zou toch iets aangeven van hoe jij je nu voelt ten opzichte van haar.
Zoiets van "ik raak langzamerhand geïrriteerd, omdat we altijd hetzelfde doen en jij niet bereid bent om een stap buiten de door jou gebaande paden te gaan. Ik weet niet of ik onze vriendschap op deze manier nog veel langer trek.'
En dan is het aan haar om er iets (of niets) aan te doen.
Zoiets van "ik raak langzamerhand geïrriteerd, omdat we altijd hetzelfde doen en jij niet bereid bent om een stap buiten de door jou gebaande paden te gaan. Ik weet niet of ik onze vriendschap op deze manier nog veel langer trek.'
En dan is het aan haar om er iets (of niets) aan te doen.
vrijdag 29 juni 2018 om 18:04
Het klinkt alsof het voorzichtig aftasten en vragen wat de achtergrond al is gebeurd.
Het klinkt ook alsof er voor jou wat moet veranderen.
Ik zou dus het gewoon met haar bespreken, zoals je het in TO hebt beschreven. En aangeven dat het voor jou jullie vriendschap in de weg staat, dan is het verder aan haar om aan te geven of ze daar iets mee wil doen. Jij kunt altijd ng besluiten om daar wel of niet mee akkoord te gaan.
Succes,
Het klinkt ook alsof er voor jou wat moet veranderen.
Ik zou dus het gewoon met haar bespreken, zoals je het in TO hebt beschreven. En aangeven dat het voor jou jullie vriendschap in de weg staat, dan is het verder aan haar om aan te geven of ze daar iets mee wil doen. Jij kunt altijd ng besluiten om daar wel of niet mee akkoord te gaan.
Succes,
vrijdag 29 juni 2018 om 18:30
Ik denk dat je in benadering wellicht verkeerd zit..maar dat kan ik natuurlijk niet zeggen want ik ken jullie beiden niet.
Het kan goed zijn dat zij het zelf niet als issue ziet/erkent ja dan kan je graven tot je een ons weegt.
vrijdag 29 juni 2018 om 18:39
Ook als er geen diagnose aan het gedrag ten grondslag ligt, dan is het nóg niet meteen 'een keuze dat ze zo doet'. Het kan ook gewoon een hardnekkige karaktereigenschap zijn waar ze wellicht zelf ook niet blij mee is. Het valt niet mee om dat bij jezelf aan te passen, dat is echt lastig. Ik herken het gedrag dat TO beschrijft van mijn moeder. Die is al bijna 70 jaar zo, dat is zo moeilijk om te keren. Dat afdoen als 'keuze ' vind ik kort door de bocht.Pergamon schreef: ↑29-06-2018 16:38Ik heb om die reden ooit een vriendschap afgebroken. In dit geval zou ik overigens nog wel even nagaan of er niet “iets” met haar aan de hand in waardoor ze zich zo gedraagd. (Angststoornis, ASS, weet ik het - wil nadrukkelijk geen diagnose neerleggen hier, maar meer om aan te geven dat het voor haar niet persé een keuze hoeft te zijn dat ze zo doet. In het geval van de vriendschap die ik heb afgebroken was het een bewuste keuze en dáár had ik geen zin in. Mijn beste vriend is chronisch depressief, en dat is soms lastig, maar ik laat die vriendschap niet kapotlopen op iets waar hij niks aan kan doen)
vrijdag 29 juni 2018 om 18:48
Ik heb ook wel moeite om 's avonds iets geheel nieuws klaar te maken omdat ik bang ben dat het tegenvalt en dan mijn eetplezier vergald is. Bijvoorkeur kies ik elk jaar hetzelfde kerstdiner. 
En als ik de keus heb tussen een film die ik al eerder heb gezien en die ik heel mooi vond en een nieuwe dan prefereer ik die eerste boven een nieuwe onbekende.
Dus ik vind haar gedrag herkenbaar.
En als ik de keus heb tussen een film die ik al eerder heb gezien en die ik heel mooi vond en een nieuwe dan prefereer ik die eerste boven een nieuwe onbekende.
Dus ik vind haar gedrag herkenbaar.
retrostar wijzigde dit bericht op 29-06-2018 19:00
11.39% gewijzigd
En als het vuur gedoofd is komen er wolven
vrijdag 29 juni 2018 om 18:54
Tsja, in mijn wereld werkt het zo, vrienden gevoel elkaar energie
Soms krijgt de een wat meer dan de ander en op een ander tijdstip wisselt dat weer.
Kost een vriendschap meer dan dat het oplevert dan verkas je bij mij van vriendschap naar kennis
Zij klinkt me niet heel loyaal naar jou, maar omgekeerd vind ik jou ook niet overlopen van vriendelijkheid
Dus ik zou het zelf niet eens een vriendschap noemen
Soms krijgt de een wat meer dan de ander en op een ander tijdstip wisselt dat weer.
Kost een vriendschap meer dan dat het oplevert dan verkas je bij mij van vriendschap naar kennis
Zij klinkt me niet heel loyaal naar jou, maar omgekeerd vind ik jou ook niet overlopen van vriendelijkheid
Dus ik zou het zelf niet eens een vriendschap noemen
Luister nou maar gewoon naar wat ik zeg!