'Wereldvreemde' vriendin

Graag zou ik wat advies willen of ervaringen horen over het volgende.

Ik heb sinds de opleiding een vriendin, haar heb ik daar leren kennen. Het was oorspronkelijk een groepje van 4, we trokken met elkaar op op school maar ook buiten school wel eens.
2 meiden zijn er bij weg gevallen dus ik en vriendin zijn over gebleven. En hebben na 3 jaar nog wel contact en spreken gemiddeld eens per 2 maanden af(soms wat minder, soms vaker)

Ik begin me alleen te storen aan een aantal dingen waardoor ik ook het idee krijg dat het niet meer zo leuk is. Ze staat helemaal niet open voor nieuwe dingen. En doet niks wat ook maar een centimeter buiten haar comfort zone ligt.
Zo is ze nog maar 2 keer bij mij thuis geweest omdat het 'zo ver' is (uurtje rijden)
Ze heeft een auto en rijbewijs, en durft prima te rijden. Maar alles naast de bekende route doet ze niet. Ondertussen mag ik wel naar haar komen....

Afspreken in de stad doen we ook wel eens maar het is altijd diezelfde stad en exact dezelfde winkels. Iets anders wil ze niet. Op een terrasje zitten wat drinken of eten wil ze niet omdat ze niks lust(alleen haar moeders eten en bepaalde specifieke restaurants)
Naar de wc gaan is ook altijd een tour want ja dan durft ze niet ergens naar binnen want stel je voor ze houden je tegen. Ik doe het dan wel gewoon en dan gaat ze niet mee, blijft liever met een volle blaas staan tot ze bij een wc is waar ze eerder is geweest.

Wou wouden naar een theather voorstelling dit najaar. En de ene keer dat het in de specifieke stad is dan kan ik niet. Alternatief is een stadje verder maar dat gaat dan niet door omdat het haar te ver is. Dat was wel een beetje de druppel voor me. Waarom laat ze zoiets voorbij gaan omdat je niet een halfuur langer in de auto wilt zitten?

Kortom, we zijn beide twintigers en zij staat haast stil in haar leven. Alles is hetzelfde altijd en ik begin echt te merken dat het me irriteert. Niet dat ik nou heel wild ben, maar ze is zo vervreemd van alles in de wereld ik vind het echt zonde. Als ik met haar in een bus stap dan is ze al in de stress want stel je voor er word niet omgeroepen welke halte we moeten hebben.

Het is niet dat ze zo beperkt is opgevoed. Haar moeder probeert haar ook te stimuleren. Maar het komt niet van de grond. Op school was ze al heel claimerig (samen naar de wc, alle antwoorden vergelijken, precies elke dag willen weten hoe laat mijn bus aan komt terwijl dat elke dag hetzelfde is...) maar dat viel dan minder op omdat we niet altijd 1 op 1 waren.

Ik wil de vriendschap eigenlijk niet opgeven maar leuk is het niet meer... what to do....

Het is niet dat ik haar wil laten bungee jumpen of zo. Gewoon dat ze eens naar mijn stad komt zonder dat het allemaal moeilijk moeilijk is. Of dat we eens op een terrasje kunnen zitten ipv op straat snel een broodje wegwerken. Het gaat om kleine dingen maar die wil ze niet geven. Het is veel nemen.

Charlotte717 schreef: ↑

29-06-2018 17:55

Het lijkt er mijns inziens meer op dat ze de controle over alles wil hebben dan dat ze wereldvreemd is.

Daar zit ook wel wat in. Zeker op school was dat erg. Ze was altijd erg paniekerig als ze het idee had dat ze iets zou missen. En als ik ziek was ging zij ook niet naar school. Alles ook vergelijken, meekijken op het scherm en wat ik opschrijf. Terwijl zij zelf beter was in schooldingen dan ik. Maar ze wou niks missen.