Relaties
alle pijlers
Zelfstandigheid
woensdag 23 november 2011 om 13:40
Ik heb een verschrikkelijk grote drang naar zelfstandigheid (ook altijd al gehad), het begint me nu alleen steeds meer dwars te zitten.
Om een of andere reden vind ik dat ik altijd alles alleen moet kunnen, en als het dan niet meteen lukt geen ik heel snel op omdat ik niet om hulp wil vragen en niet wil falen.
Ik geef dus liever op dan dat ik echt faal, ondanks dat opgeven zelf ook al een vorm van falen is.
Nu er opnieuw een man in mijn leven is (ik heb een aantal gruwelijk mislukte relaties gehad) vind ik het erg moeilijk om hem echt toe te laten.
Ik vind het moeilijk om echt mezelf te zijn en om eerlijk te zijn over wat ik hem echt wil. Ik vraag hem met lood in mijn schoenen ofdat hij zin heeft om langs te komen, iets te gaan doen e.d.
Na dagen van zelfanalysatie (doe ik altijd veel te veel), denk ik dus dat het komt omdat ik niet weer wil falen. Ik probeer me nu dus zo aan hem aan te passen dat ik het niet fout kan doen. Daar wringt dus de schoen, ik kan me niet en aan hem aanpassen en zelfstandig zijn (in mijn hoofd gaat dat niet samen).
Hij weet erg veel van mij, omdat we elkaar al een lange tijd kennen. Dat maakt het voor mij eigenlijk steeds moeilijker om hem echt toe te laten in mijn zijn.
Ingewikkelde ik (borderliner) weet dus eigenlijk niet zo goed wat ik hier mee aan moet.
Ik geef veel om hem en wil hem graag in mijn leven, maar ondertussen wil ik dat niet willen. Klinkt vast weer lekker ingewikkeld maar ik kom er zelf dus ook echt niet uit!
Om een of andere reden vind ik dat ik altijd alles alleen moet kunnen, en als het dan niet meteen lukt geen ik heel snel op omdat ik niet om hulp wil vragen en niet wil falen.
Ik geef dus liever op dan dat ik echt faal, ondanks dat opgeven zelf ook al een vorm van falen is.
Nu er opnieuw een man in mijn leven is (ik heb een aantal gruwelijk mislukte relaties gehad) vind ik het erg moeilijk om hem echt toe te laten.
Ik vind het moeilijk om echt mezelf te zijn en om eerlijk te zijn over wat ik hem echt wil. Ik vraag hem met lood in mijn schoenen ofdat hij zin heeft om langs te komen, iets te gaan doen e.d.
Na dagen van zelfanalysatie (doe ik altijd veel te veel), denk ik dus dat het komt omdat ik niet weer wil falen. Ik probeer me nu dus zo aan hem aan te passen dat ik het niet fout kan doen. Daar wringt dus de schoen, ik kan me niet en aan hem aanpassen en zelfstandig zijn (in mijn hoofd gaat dat niet samen).
Hij weet erg veel van mij, omdat we elkaar al een lange tijd kennen. Dat maakt het voor mij eigenlijk steeds moeilijker om hem echt toe te laten in mijn zijn.
Ingewikkelde ik (borderliner) weet dus eigenlijk niet zo goed wat ik hier mee aan moet.
Ik geef veel om hem en wil hem graag in mijn leven, maar ondertussen wil ik dat niet willen. Klinkt vast weer lekker ingewikkeld maar ik kom er zelf dus ook echt niet uit!
woensdag 23 november 2011 om 13:55
Ik zou dat niet zelfstandigheid noemen maar eerder een dusdanige angst voor wat anderen van je vinden dat je ze maar op een afstand houdt.
Zelfstandigheid is volgens mij juist de verantwoordelijkheid nemen voor je eigen gedrag en emoties. Heel zelfstandig zijn betkent dan juist dat je wel hulp zoekt wanneer dat nodig is.
Ik heb wel eens gelezen dat het typerend is voor iemand met borderline dat zij/hij moeite heeft met het afstoten en aantrekken van anderen. Misschien is het handig om het daar eens met een gespecialiseerde therapeut over te hebben?
Zelfstandigheid is volgens mij juist de verantwoordelijkheid nemen voor je eigen gedrag en emoties. Heel zelfstandig zijn betkent dan juist dat je wel hulp zoekt wanneer dat nodig is.
Ik heb wel eens gelezen dat het typerend is voor iemand met borderline dat zij/hij moeite heeft met het afstoten en aantrekken van anderen. Misschien is het handig om het daar eens met een gespecialiseerde therapeut over te hebben?
woensdag 23 november 2011 om 14:27
quote:ladybass schreef op 23 november 2011 @ 14:00:
zelfanalysatie bestaat niet, zelfanalyse wel....
Bedankt, weer wat geleerd vandaag
Ik ga eens in de 2 weken naar een psycholoog. Ik ga met haar echter niet specifiek op deze situatie in.
Wij hebben het over dingen waar ik (globaal) tegen aan loop, mijn reactie daarop en hoe ik dat beter zou kunnen doen. Dat soort dingen.
En als ik daar ben snap ik het helemaal, heb overal het goede antwoord op enz. Maar het lukt me (tot op heden) nog niet om dat dan ook in praktijk te brengen.
Ik zeg bewust tot op heden omdat ik er niet negatief over wil doen. Ik blijf geloven dat ik het uiteindelijk ga leren, het moet met vallen en opstaan, maar het erkennen en herkennen waren al stappen in de goede richting.
zelfanalysatie bestaat niet, zelfanalyse wel....
Bedankt, weer wat geleerd vandaag
Ik ga eens in de 2 weken naar een psycholoog. Ik ga met haar echter niet specifiek op deze situatie in.
Wij hebben het over dingen waar ik (globaal) tegen aan loop, mijn reactie daarop en hoe ik dat beter zou kunnen doen. Dat soort dingen.
En als ik daar ben snap ik het helemaal, heb overal het goede antwoord op enz. Maar het lukt me (tot op heden) nog niet om dat dan ook in praktijk te brengen.
Ik zeg bewust tot op heden omdat ik er niet negatief over wil doen. Ik blijf geloven dat ik het uiteindelijk ga leren, het moet met vallen en opstaan, maar het erkennen en herkennen waren al stappen in de goede richting.
woensdag 23 november 2011 om 14:35
Zoals je het beschrijft zie ik je gedrag ook niet als een drang tot zelfstandigheid. Het is de angst om iemand toe te laten, dichterbij te laten. Ik denk dat het ook een angst is om te worden afgewezen op de persoon die je werkelijk bent. Moeilijk en ik weet ook niet een pasklare oplossing. Het zal een proces worden, iedere dag een stapje zetten in de goede richting. Hem steeds meer toelaten, steeds eerlijker tegen hem worden over je gevoelens en wensen en voor jezelf hoog houden dat wanneer hij je laat vallen dit niks betekent voor jouw waarde als persoon. Jij bént waardevol en dat kan niets of niemand van je afnemen.
woensdag 23 november 2011 om 14:40
Nee ik durf het er ook echt niet met hem over te hebben. Hij is overigens ook (nog) niet mijn vriend.
Hij is een schat en hij probeerd het wel maar hij begrijpt me in dit soort dingen gewoon niet.
Als ik een slechte dag heb en ik zeg dat eerlijk (wat eigenlijk een uitzondering is, meestal zonder ik me gewoon af) dan roept hij tegen me dat ik een vrolijk liedje op moet zetten en me er overheen moet zetten.
Hij snapt niet dat ik dat niet kan. Hij snapt niet dat ik me zonder specifieke reden rot kan voelen. Daardoor vind ik het nog moeilijker om het hierover te hebben tegen hem.
Onlangs heb ik hem verteld dat ik bewust mijn medicatie verkeerd gebruik, dat ik mede daarom graag helemaal met de medicatie zou willen stoppen. Zijn enige reactie daarop was dat ik dat met de huisarts maar moest overleggen.
Zo'n dooddoener die reactie. IK had verwacht/gehoopt dat hij stiekem een beetje boos zou worden, dat zou voor mij namelijk een extra stimulans zijn om te stoppen. Er is namelijk in mijn hoofd niets ergers dan hem verliezen.
Maar sindsdien is het gewoon helemaal niet meer besproken.
Dit soort onderwerpen vermijd ik dus tegenwoordig gewoon.
Hij gaat toch niet reageren zoals ik graag van hem zou willen, en zelfs niet eens een reactie waar ik echt iets mee kan (voor mijn gevoel dan iig).
Hij is een schat en hij probeerd het wel maar hij begrijpt me in dit soort dingen gewoon niet.
Als ik een slechte dag heb en ik zeg dat eerlijk (wat eigenlijk een uitzondering is, meestal zonder ik me gewoon af) dan roept hij tegen me dat ik een vrolijk liedje op moet zetten en me er overheen moet zetten.
Hij snapt niet dat ik dat niet kan. Hij snapt niet dat ik me zonder specifieke reden rot kan voelen. Daardoor vind ik het nog moeilijker om het hierover te hebben tegen hem.
Onlangs heb ik hem verteld dat ik bewust mijn medicatie verkeerd gebruik, dat ik mede daarom graag helemaal met de medicatie zou willen stoppen. Zijn enige reactie daarop was dat ik dat met de huisarts maar moest overleggen.
Zo'n dooddoener die reactie. IK had verwacht/gehoopt dat hij stiekem een beetje boos zou worden, dat zou voor mij namelijk een extra stimulans zijn om te stoppen. Er is namelijk in mijn hoofd niets ergers dan hem verliezen.
Maar sindsdien is het gewoon helemaal niet meer besproken.
Dit soort onderwerpen vermijd ik dus tegenwoordig gewoon.
Hij gaat toch niet reageren zoals ik graag van hem zou willen, en zelfs niet eens een reactie waar ik echt iets mee kan (voor mijn gevoel dan iig).
woensdag 23 november 2011 om 14:43
quote:ailien schreef op 23 november 2011 @ 14:35:
Zoals je het beschrijft zie ik je gedrag ook niet als een drang tot zelfstandigheid. Het is de angst om iemand toe te laten, dichterbij te laten. Ik denk dat het ook een angst is om te worden afgewezen op de persoon die je werkelijk bent. Moeilijk en ik weet ook niet een pasklare oplossing. Het zal een proces worden, iedere dag een stapje zetten in de goede richting. Hem steeds meer toelaten, steeds eerlijker tegen hem worden over je gevoelens en wensen en voor jezelf hoog houden dat wanneer hij je laat vallen dit niks betekent voor jouw waarde als persoon. Jij bént waardevol en dat kan niets of niemand van je afnemen.
Dat zie ik dus ook niet.
Ik kom echt heel zelfverzekerd over hoor. En ergens ben ik dat ook wel. Ik ben door de dag heen absoluut niet bewust met mijn 'onzekerheid' of 'zelfverzekerdheid' bezig.
Maar je hoeft me niet te vragen wat ik mooi vind aan mezelf, want ik vind niets mooi. Ik ga no way op de foto! Weekendjes weg, vakanties nooit sta ik op de foto.
Zoals je het beschrijft zie ik je gedrag ook niet als een drang tot zelfstandigheid. Het is de angst om iemand toe te laten, dichterbij te laten. Ik denk dat het ook een angst is om te worden afgewezen op de persoon die je werkelijk bent. Moeilijk en ik weet ook niet een pasklare oplossing. Het zal een proces worden, iedere dag een stapje zetten in de goede richting. Hem steeds meer toelaten, steeds eerlijker tegen hem worden over je gevoelens en wensen en voor jezelf hoog houden dat wanneer hij je laat vallen dit niks betekent voor jouw waarde als persoon. Jij bént waardevol en dat kan niets of niemand van je afnemen.
Dat zie ik dus ook niet.
Ik kom echt heel zelfverzekerd over hoor. En ergens ben ik dat ook wel. Ik ben door de dag heen absoluut niet bewust met mijn 'onzekerheid' of 'zelfverzekerdheid' bezig.
Maar je hoeft me niet te vragen wat ik mooi vind aan mezelf, want ik vind niets mooi. Ik ga no way op de foto! Weekendjes weg, vakanties nooit sta ik op de foto.
woensdag 23 november 2011 om 15:07
Dit lijkt me geen zelfstandigheid, je zit eerder met jezelf in de knoop. Je durft je niet kwetsbaar op te stellen, je hebt een negatief zelfbeeld, je rommelt met je medicatie...Misschien moet je het daar toch eens met je psycholoog over hebben.
Tegelijkertijd verwacht je juist veel van je vriend: je verwacht dat hij je vertelt wat je eigenlijk zelf al weet. In die zin stel je je juist afhankelijk op. Klinkt voor mij niet als een heel goede basis voor een relatie. Bovendien: je weet zelf niet eens wat je wilt, hoe moet hij het dan weten?
Ik heb verder geen bruikbare tips voor je, maar misschien moet je eerst eens wat tijd aan jezelf besteden in plaats van zo bezig te zijn met iemand anders.
Tegelijkertijd verwacht je juist veel van je vriend: je verwacht dat hij je vertelt wat je eigenlijk zelf al weet. In die zin stel je je juist afhankelijk op. Klinkt voor mij niet als een heel goede basis voor een relatie. Bovendien: je weet zelf niet eens wat je wilt, hoe moet hij het dan weten?
Ik heb verder geen bruikbare tips voor je, maar misschien moet je eerst eens wat tijd aan jezelf besteden in plaats van zo bezig te zijn met iemand anders.
woensdag 23 november 2011 om 15:16
Maar ik ben juist (voor mijn gevoel iig) heel veel met mezelf bezig.
Ik weet het eigenlijk gewoon even niet meer. Ik denk dat het hele gedoe met de psycholoog me ook niet brengt wat ik er van had verwacht.
Ik snap dat ik het uiteindelijk zelf moet doen maar ik denk dat ik wat meer ondersteuning had verwacht.
Probeer gewoon elke keer stug en stoet door te gaan maar het lijkt niet echt te lukken.
Ik ervaar het als heel vervelend dat ik niet eens snap hoe ik met mezelf om moet gaan.
Ik weet het eigenlijk gewoon even niet meer. Ik denk dat het hele gedoe met de psycholoog me ook niet brengt wat ik er van had verwacht.
Ik snap dat ik het uiteindelijk zelf moet doen maar ik denk dat ik wat meer ondersteuning had verwacht.
Probeer gewoon elke keer stug en stoet door te gaan maar het lijkt niet echt te lukken.
Ik ervaar het als heel vervelend dat ik niet eens snap hoe ik met mezelf om moet gaan.
woensdag 23 november 2011 om 15:18
Ik vind het heel verstandig van je vriend dat hij je verwijst naar de huisarts. Het is niet verstandig om te rommelen met je medicijnen, dat weet iedereen, maar hij weet natuurlijk niks van jouw medicijnen en hoe gevaarlijk jouw gedrag is, of hoe moeilijk het kan zijn er af te komen. Dit bespreken met je huisarts is natuurlijk het verstandigste wat je kunt doen.
woensdag 23 november 2011 om 15:37
quote:Nici007 schreef op 23 november 2011 @ 15:16:
Maar ik ben juist (voor mijn gevoel iig) heel veel met mezelf bezig.
Ik weet het eigenlijk gewoon even niet meer. Ik denk dat het hele gedoe met de psycholoog me ook niet brengt wat ik er van had verwacht.
Ik snap dat ik het uiteindelijk zelf moet doen maar ik denk dat ik wat meer ondersteuning had verwacht.
Wat voor ondersteuning verwacht je dan van je psycholoog? En heb je ook om die ondersteuning gevraagd?
Maar ik ben juist (voor mijn gevoel iig) heel veel met mezelf bezig.
Ik weet het eigenlijk gewoon even niet meer. Ik denk dat het hele gedoe met de psycholoog me ook niet brengt wat ik er van had verwacht.
Ik snap dat ik het uiteindelijk zelf moet doen maar ik denk dat ik wat meer ondersteuning had verwacht.
Wat voor ondersteuning verwacht je dan van je psycholoog? En heb je ook om die ondersteuning gevraagd?
woensdag 23 november 2011 om 18:11
quote:Nici007 schreef op 23 november 2011 @ 14:40:
Onlangs heb ik hem verteld dat ik bewust mijn medicatie verkeerd gebruik, dat ik mede daarom graag helemaal met de medicatie zou willen stoppen. Zijn enige reactie daarop was dat ik dat met de huisarts maar moest overleggen.
Zo'n dooddoener die reactie. IK had verwacht/gehoopt dat hij stiekem een beetje boos zou worden, dat zou voor mij namelijk een extra stimulans zijn om te stoppen. Er is namelijk in mijn hoofd niets ergers dan hem verliezen.
ik heb geen verstand van borderline maar over bovenstaand stukje:
als je pas actie kan ondernemen als je vriend boos op je wordt dan ben je inderdaad niet zelfstandig. Dan had je die huisarts allang zelf gebeld.
Ook is het niet de taak van jouw vriend om te zeggen wat jij met je medicatie moet doen, vooral omdat jullie pas sinds korte tijd samen zijn. Je hebt een gebruiksaanwijzing bij die medicijnen gekregen, hoeveel je per dag moet gebruiken, dan zou ik me daar maar gewoon aan houden.
Onlangs heb ik hem verteld dat ik bewust mijn medicatie verkeerd gebruik, dat ik mede daarom graag helemaal met de medicatie zou willen stoppen. Zijn enige reactie daarop was dat ik dat met de huisarts maar moest overleggen.
Zo'n dooddoener die reactie. IK had verwacht/gehoopt dat hij stiekem een beetje boos zou worden, dat zou voor mij namelijk een extra stimulans zijn om te stoppen. Er is namelijk in mijn hoofd niets ergers dan hem verliezen.
ik heb geen verstand van borderline maar over bovenstaand stukje:
als je pas actie kan ondernemen als je vriend boos op je wordt dan ben je inderdaad niet zelfstandig. Dan had je die huisarts allang zelf gebeld.
Ook is het niet de taak van jouw vriend om te zeggen wat jij met je medicatie moet doen, vooral omdat jullie pas sinds korte tijd samen zijn. Je hebt een gebruiksaanwijzing bij die medicijnen gekregen, hoeveel je per dag moet gebruiken, dan zou ik me daar maar gewoon aan houden.
