Relaties
alle pijlers
Zestien jaar samen en nu niet(s) meer
zaterdag 15 mei 2010 om 20:30
Ik open dit topic omdat ik echt niet meer weet wat ik moet doen en advies kan gebruiken.
Een paar maanden terug heb ik op het biechttopic geschreven dat ik mij eenzaam voel in mijn huwelijk. Nu is het een paar maanden later en mijn partner gelooft niet meer in ons. Hij weet niet of hij met mij oud wil worden. Dat was een vraag van mij aan hem en hij zei dat hij dat niet wist.
Alsof ik aan voorwaarden moet voldoen, zo voelt het.
Wij zijn al zestien jaar samen, hebben een volwassen zoon en een dochter van 15, ze woont nog thuis. Al een tijd voel ik mij niet goed, niet lekker in mijn vel. En dat uit zich. Ik ben jong moeder geworden, nu ben ik 40, mijn zoon studeert en woont op kamers, met mijn dochter gaat het goed en mijn man en ik zijn vervreemd.
Zestien jaar kan ik niet pakken in een paar zinnen, ook omdat ik het zelf niet begrijp. Enerzijds het trieste gevoel dat het niet is geworden wat ik dacht en voelde (mijn liefde), anderzijds de dagelijke stress van het niet meer samen kunnen zijn. En vooral geen toekomst meer hebben.
Wat moet ik nu? Eigenlijk heb ik geen vrienden of familie met wie ik kan praten en ik kan nergens heen.Voor nu proberen we een modus te vinden met elkaar in een huis te leven samen met onze dochter maar voor mij werkt het niet. Ik hier op zolder en hij beneden in de logeerkamer wat de kamer van mijn zoon was. Dit kan ik niet tot mijn dochter uit huis is omdat ik boos ben.
Ook op mezelf omdat ik te veel met mezelf bezig was. Boos op hem omdat hij mij blijkbaar niet de moeite waard vindt. Hij is in elk geval wel eerlijk.
Ik werk 36 uur met een reistijd van twee uur per dag. En thuis probeer ik het leefbaar te houden. Voor mijn dochter. We hebben haar (apart van elkaar) gezegd dat we niet zoveel ruzie meer willen hebben en daarom meer onze eigen gang gaan. Ze zegt dat ze het snapt . We houden heel veel van haar en daarom dachten we dat het zou moeten lukken om met elkaar samen te leven zonder geliefden te zijn.
Maar het lukt me niet. Ik wil deze man vasthouden en liefhebben maar het is er niet meer. En ik heb zoveel verdriet. En vragen. (En virtueel zin hem te slaan.) Wat kan ik doen?
Een paar maanden terug heb ik op het biechttopic geschreven dat ik mij eenzaam voel in mijn huwelijk. Nu is het een paar maanden later en mijn partner gelooft niet meer in ons. Hij weet niet of hij met mij oud wil worden. Dat was een vraag van mij aan hem en hij zei dat hij dat niet wist.
Alsof ik aan voorwaarden moet voldoen, zo voelt het.
Wij zijn al zestien jaar samen, hebben een volwassen zoon en een dochter van 15, ze woont nog thuis. Al een tijd voel ik mij niet goed, niet lekker in mijn vel. En dat uit zich. Ik ben jong moeder geworden, nu ben ik 40, mijn zoon studeert en woont op kamers, met mijn dochter gaat het goed en mijn man en ik zijn vervreemd.
Zestien jaar kan ik niet pakken in een paar zinnen, ook omdat ik het zelf niet begrijp. Enerzijds het trieste gevoel dat het niet is geworden wat ik dacht en voelde (mijn liefde), anderzijds de dagelijke stress van het niet meer samen kunnen zijn. En vooral geen toekomst meer hebben.
Wat moet ik nu? Eigenlijk heb ik geen vrienden of familie met wie ik kan praten en ik kan nergens heen.Voor nu proberen we een modus te vinden met elkaar in een huis te leven samen met onze dochter maar voor mij werkt het niet. Ik hier op zolder en hij beneden in de logeerkamer wat de kamer van mijn zoon was. Dit kan ik niet tot mijn dochter uit huis is omdat ik boos ben.
Ook op mezelf omdat ik te veel met mezelf bezig was. Boos op hem omdat hij mij blijkbaar niet de moeite waard vindt. Hij is in elk geval wel eerlijk.
Ik werk 36 uur met een reistijd van twee uur per dag. En thuis probeer ik het leefbaar te houden. Voor mijn dochter. We hebben haar (apart van elkaar) gezegd dat we niet zoveel ruzie meer willen hebben en daarom meer onze eigen gang gaan. Ze zegt dat ze het snapt . We houden heel veel van haar en daarom dachten we dat het zou moeten lukken om met elkaar samen te leven zonder geliefden te zijn.
Maar het lukt me niet. Ik wil deze man vasthouden en liefhebben maar het is er niet meer. En ik heb zoveel verdriet. En vragen. (En virtueel zin hem te slaan.) Wat kan ik doen?
zaterdag 15 mei 2010 om 21:46
quote:Met de beperkingen. Want nu ben ik alleen, en 40 en heb geen droom gehad, het leven is gegaan zoals het ging. Nu denk ik daar over na en dat is best lastig.
Ha! Jij hebt een heel belangrijk nieuwsbericht gemist! Maakt niet uit, geef ik het je nu.....
Forty is the new thirty!
Dus... tijd genoeg voor een droom, en om hem waar te maken ook!
Ha! Jij hebt een heel belangrijk nieuwsbericht gemist! Maakt niet uit, geef ik het je nu.....
Forty is the new thirty!
Dus... tijd genoeg voor een droom, en om hem waar te maken ook!
zaterdag 15 mei 2010 om 21:53
quote:Gaeta schreef op 15 mei 2010 @ 21:45:
dankzij jou post ga ik wil in gesprek.
Nou jaaaa .
Dat is denk ik wel het mooiste compliment dat ik hier ooit gekregen heb! Dankjewel .
En weet je, hij is je man. Je mag hem dit gewoon vertellen. Sterker nog, je mag hem vragen om je te helpen bij je zoektocht naar waar jij graag heen zou willen. Hij ziet jou door zijn ogen, dat is heel anders dan hoe jij jezelf ziet. Dus hij zou je advies kunnen geven, ideeën kunnen aandragen, je kunnen wijzen op je sterke punten. Maar hij kan ook als klankbord dienen als je zelf dingen hebt bedacht.
En dat is niet alleen waardevol voor jou, maar ook voor hem en voor jullie relatie. Een man wil graag nodig zijn. Door een beroep op hem te doen kan hij dat verlangen bevredigen. Door samen te werken bevestig je jullie relatie en versterk je jullie band.
Ik hoop heel erg dat je man net zo open staat als jij (en anders stuur je hem maar langs, ik heb nog wel meer lullige foto's ).
dankzij jou post ga ik wil in gesprek.
Nou jaaaa .
Dat is denk ik wel het mooiste compliment dat ik hier ooit gekregen heb! Dankjewel .
En weet je, hij is je man. Je mag hem dit gewoon vertellen. Sterker nog, je mag hem vragen om je te helpen bij je zoektocht naar waar jij graag heen zou willen. Hij ziet jou door zijn ogen, dat is heel anders dan hoe jij jezelf ziet. Dus hij zou je advies kunnen geven, ideeën kunnen aandragen, je kunnen wijzen op je sterke punten. Maar hij kan ook als klankbord dienen als je zelf dingen hebt bedacht.
En dat is niet alleen waardevol voor jou, maar ook voor hem en voor jullie relatie. Een man wil graag nodig zijn. Door een beroep op hem te doen kan hij dat verlangen bevredigen. Door samen te werken bevestig je jullie relatie en versterk je jullie band.
Ik hoop heel erg dat je man net zo open staat als jij (en anders stuur je hem maar langs, ik heb nog wel meer lullige foto's ).
zaterdag 15 mei 2010 om 22:07
quote:Gaeta schreef op 15 mei 2010 @ 22:03:
Waarom is het zo moeilijk te praten met je eigen man?
Omdat hij zo dichtbij is dat het op den duur bijna niet meer opvalt dat hij er is? Omdat je daardoor verwacht dat hij alles al weet? Omdat je er vanuit gaat dat hij alles wel gewoon 'aanvoelt'? Omdat je zo graag wil dat hij blijft dat je nu opeens bang bent voor ieder woord dat je zegt?
Ik heb zoveel ideeën dat ze eigenlijk niks meer waard zijn .
Vraag aan jou: waarom is eigenlijk je computer nog aan, die sigaret is nu wel op toch?
Waarom is het zo moeilijk te praten met je eigen man?
Omdat hij zo dichtbij is dat het op den duur bijna niet meer opvalt dat hij er is? Omdat je daardoor verwacht dat hij alles al weet? Omdat je er vanuit gaat dat hij alles wel gewoon 'aanvoelt'? Omdat je zo graag wil dat hij blijft dat je nu opeens bang bent voor ieder woord dat je zegt?
Ik heb zoveel ideeën dat ze eigenlijk niks meer waard zijn .
Vraag aan jou: waarom is eigenlijk je computer nog aan, die sigaret is nu wel op toch?
zaterdag 15 mei 2010 om 22:14
quote:Gaeta schreef op 15 mei 2010 @ 22:11:
Misschien vind ik mezelf zo weinig waard dat ik ook niet van waarde kan zijn voor hem.Misschien moet je hem dat laten beslissen. Jij kunt ook niet voor hem beslissen of hij bloedworst lekker vindt, of dat oranje zijn lievelingskleur is en of hij graag naar Coldplay luistert.
Misschien vind ik mezelf zo weinig waard dat ik ook niet van waarde kan zijn voor hem.Misschien moet je hem dat laten beslissen. Jij kunt ook niet voor hem beslissen of hij bloedworst lekker vindt, of dat oranje zijn lievelingskleur is en of hij graag naar Coldplay luistert.
zaterdag 15 mei 2010 om 22:18
quote:Gaeta schreef op 15 mei 2010 @ 22:14:
Mijn man is nu beneden een film met popcorn aan het kijken met onze dochter. Ik ga hem niet meesleuren nu om te praten.Vind het een goede tip van Twinkeling om die verbinding meer te zoeken. Dus je zou nu ook naar beneden kunnen gaan, toch dat drankje voor jullie samen inschenken en erbij gaan zitten, toch?
Mijn man is nu beneden een film met popcorn aan het kijken met onze dochter. Ik ga hem niet meesleuren nu om te praten.Vind het een goede tip van Twinkeling om die verbinding meer te zoeken. Dus je zou nu ook naar beneden kunnen gaan, toch dat drankje voor jullie samen inschenken en erbij gaan zitten, toch?
zaterdag 15 mei 2010 om 22:19
quote:Gaeta schreef op 15 mei 2010 @ 22:14:
Mijn man is nu beneden een film met popcorn aan het kijken met onze dochter. Ik ga hem niet meesleuren nu om te praten.
Ah. Maar ik had het ook he-le-maal niet over praten. Dat had ik er wel even iets explicieter bij kunnen schrijven zie ik nu.
Ik heb het over samenzijn. De kloof tussen jullie wordt niet gedicht als jij boven zit en hij beneden. Die scheurt iedere avond dat dat gebeurt een stukje verder open. Die kloof gaat ook niet dicht door praten alleen. Praten is een onderdeel, samenzijn kan dat ook zijn. Jullie zijn het momenteel al ontwend om met elkaar in één ruimte te zijn. Dan is de stap naar commitment met hart en ziel wel errug groot denk je ook niet?
Pak een bakje, jat wat popcorn en kijk mee naar het einde van de film. Gewoon samenzijn. Met je man, met je dochter. En that's it. Geen diepe gesprekken. Alleen wennen aan weer samen.
Mijn man is nu beneden een film met popcorn aan het kijken met onze dochter. Ik ga hem niet meesleuren nu om te praten.
Ah. Maar ik had het ook he-le-maal niet over praten. Dat had ik er wel even iets explicieter bij kunnen schrijven zie ik nu.
Ik heb het over samenzijn. De kloof tussen jullie wordt niet gedicht als jij boven zit en hij beneden. Die scheurt iedere avond dat dat gebeurt een stukje verder open. Die kloof gaat ook niet dicht door praten alleen. Praten is een onderdeel, samenzijn kan dat ook zijn. Jullie zijn het momenteel al ontwend om met elkaar in één ruimte te zijn. Dan is de stap naar commitment met hart en ziel wel errug groot denk je ook niet?
Pak een bakje, jat wat popcorn en kijk mee naar het einde van de film. Gewoon samenzijn. Met je man, met je dochter. En that's it. Geen diepe gesprekken. Alleen wennen aan weer samen.
zaterdag 15 mei 2010 om 22:20
quote:Gaeta schreef op 15 mei 2010 @ 22:11:
Misschien vind ik mezelf zo weinig waard dat ik ook niet van waarde kan zijn voor hem.Als je dat zelf gelooft, straal je dat natuurlijk ook uit en voelt hij jouw onzekerheid. Je gaat er zelf ook naar handelen dus dit is iets wat je moet proberen om te zetten in je hoofd. Volgens mij heb je een behoorlijke tik gehad van zijn antwoord op jouw vraag he? Ik zou dat wel bespreekbaar maken, ook je gevoel over waardevol zijn voor hem
Misschien vind ik mezelf zo weinig waard dat ik ook niet van waarde kan zijn voor hem.Als je dat zelf gelooft, straal je dat natuurlijk ook uit en voelt hij jouw onzekerheid. Je gaat er zelf ook naar handelen dus dit is iets wat je moet proberen om te zetten in je hoofd. Volgens mij heb je een behoorlijke tik gehad van zijn antwoord op jouw vraag he? Ik zou dat wel bespreekbaar maken, ook je gevoel over waardevol zijn voor hem
zaterdag 15 mei 2010 om 22:25
quote:twinkeling schreef op 15 mei 2010 @ 22:19:
[...]
Ah. Maar ik had het ook he-le-maal niet over praten. Dat had ik er wel even iets explicieter bij kunnen schrijven zie ik nu.
Ik heb het over samenzijn. De kloof tussen jullie wordt niet gedicht als jij boven zit en hij beneden. Die scheurt iedere avond dat dat gebeurt een stukje verder open. Die kloof gaat ook niet dicht door praten alleen. Praten is een onderdeel, samenzijn kan dat ook zijn. Jullie zijn het momenteel al ontwend om met elkaar in één ruimte te zijn. Dan is de stap naar commitment met hart en ziel wel errug groot denk je ook niet?
Pak een bakje, jat wat popcorn en kijk mee naar het einde van de film. Gewoon samenzijn. Met je man, met je dochter. En that's it. Geen diepe gesprekken. Alleen wennen aan weer samen.
Erg waar. Goed te lezen. Dank je wel!
Ik doe het even niet. Maar ben net even beneden geweest. Ben ook diep geroerd door je woorden dat het nu niet perse nodig is om te praten maar eerder om samenzijn. Is helemaal waar en wat ik wil.
[...]
Ah. Maar ik had het ook he-le-maal niet over praten. Dat had ik er wel even iets explicieter bij kunnen schrijven zie ik nu.
Ik heb het over samenzijn. De kloof tussen jullie wordt niet gedicht als jij boven zit en hij beneden. Die scheurt iedere avond dat dat gebeurt een stukje verder open. Die kloof gaat ook niet dicht door praten alleen. Praten is een onderdeel, samenzijn kan dat ook zijn. Jullie zijn het momenteel al ontwend om met elkaar in één ruimte te zijn. Dan is de stap naar commitment met hart en ziel wel errug groot denk je ook niet?
Pak een bakje, jat wat popcorn en kijk mee naar het einde van de film. Gewoon samenzijn. Met je man, met je dochter. En that's it. Geen diepe gesprekken. Alleen wennen aan weer samen.
Erg waar. Goed te lezen. Dank je wel!
Ik doe het even niet. Maar ben net even beneden geweest. Ben ook diep geroerd door je woorden dat het nu niet perse nodig is om te praten maar eerder om samenzijn. Is helemaal waar en wat ik wil.
zaterdag 15 mei 2010 om 22:34
quote:Kleintjecool schreef op 15 mei 2010 @ 22:20:
[...]
Als je dat zelf gelooft, straal je dat natuurlijk ook uit en voelt hij jouw onzekerheid. Je gaat er zelf ook naar handelen dus dit is iets wat je moet proberen om te zetten in je hoofd. Volgens mij heb je een behoorlijke tik gehad van zijn antwoord op jouw vraag he? Ik zou dat wel bespreekbaar maken, ook je gevoel over waardevol zijn voor hemIk weet dat wat je zelf voelt en gelooft ook terug krijgt. Daar geloof ik ook in. En het klopt wat je zegt, zijn antwoord is echt een mokerslag. Omdat mijn zijn niet goed genoeg is. En ik ben bereid naar mezelf te kijken, mijn aandeel. Maar is een lelijk woord schijnt, maar, ik voel me even verloren.
[...]
Als je dat zelf gelooft, straal je dat natuurlijk ook uit en voelt hij jouw onzekerheid. Je gaat er zelf ook naar handelen dus dit is iets wat je moet proberen om te zetten in je hoofd. Volgens mij heb je een behoorlijke tik gehad van zijn antwoord op jouw vraag he? Ik zou dat wel bespreekbaar maken, ook je gevoel over waardevol zijn voor hemIk weet dat wat je zelf voelt en gelooft ook terug krijgt. Daar geloof ik ook in. En het klopt wat je zegt, zijn antwoord is echt een mokerslag. Omdat mijn zijn niet goed genoeg is. En ik ben bereid naar mezelf te kijken, mijn aandeel. Maar is een lelijk woord schijnt, maar, ik voel me even verloren.
zaterdag 15 mei 2010 om 22:40
quote:Gaeta schreef op 15 mei 2010 @ 22:34:
En ik ben bereid naar mezelf te kijken, mijn aandeel. Maar is een lelijk woord schijnt, maar, ik voel me even verloren.Ik ben bereid naar mezelf te kijken, mijn aandeel, en daarvoor heb ik eerst even tijd nodig om mijn hoofd te klaren, want ik voel me nu verloren.
Zo kan het zonder 'maar'.
En ik ben bereid naar mezelf te kijken, mijn aandeel. Maar is een lelijk woord schijnt, maar, ik voel me even verloren.Ik ben bereid naar mezelf te kijken, mijn aandeel, en daarvoor heb ik eerst even tijd nodig om mijn hoofd te klaren, want ik voel me nu verloren.
Zo kan het zonder 'maar'.
