Relaties
alle pijlers
Zestien jaar samen en nu niet(s) meer
zaterdag 15 mei 2010 om 20:30
Ik open dit topic omdat ik echt niet meer weet wat ik moet doen en advies kan gebruiken.
Een paar maanden terug heb ik op het biechttopic geschreven dat ik mij eenzaam voel in mijn huwelijk. Nu is het een paar maanden later en mijn partner gelooft niet meer in ons. Hij weet niet of hij met mij oud wil worden. Dat was een vraag van mij aan hem en hij zei dat hij dat niet wist.
Alsof ik aan voorwaarden moet voldoen, zo voelt het.
Wij zijn al zestien jaar samen, hebben een volwassen zoon en een dochter van 15, ze woont nog thuis. Al een tijd voel ik mij niet goed, niet lekker in mijn vel. En dat uit zich. Ik ben jong moeder geworden, nu ben ik 40, mijn zoon studeert en woont op kamers, met mijn dochter gaat het goed en mijn man en ik zijn vervreemd.
Zestien jaar kan ik niet pakken in een paar zinnen, ook omdat ik het zelf niet begrijp. Enerzijds het trieste gevoel dat het niet is geworden wat ik dacht en voelde (mijn liefde), anderzijds de dagelijke stress van het niet meer samen kunnen zijn. En vooral geen toekomst meer hebben.
Wat moet ik nu? Eigenlijk heb ik geen vrienden of familie met wie ik kan praten en ik kan nergens heen.Voor nu proberen we een modus te vinden met elkaar in een huis te leven samen met onze dochter maar voor mij werkt het niet. Ik hier op zolder en hij beneden in de logeerkamer wat de kamer van mijn zoon was. Dit kan ik niet tot mijn dochter uit huis is omdat ik boos ben.
Ook op mezelf omdat ik te veel met mezelf bezig was. Boos op hem omdat hij mij blijkbaar niet de moeite waard vindt. Hij is in elk geval wel eerlijk.
Ik werk 36 uur met een reistijd van twee uur per dag. En thuis probeer ik het leefbaar te houden. Voor mijn dochter. We hebben haar (apart van elkaar) gezegd dat we niet zoveel ruzie meer willen hebben en daarom meer onze eigen gang gaan. Ze zegt dat ze het snapt . We houden heel veel van haar en daarom dachten we dat het zou moeten lukken om met elkaar samen te leven zonder geliefden te zijn.
Maar het lukt me niet. Ik wil deze man vasthouden en liefhebben maar het is er niet meer. En ik heb zoveel verdriet. En vragen. (En virtueel zin hem te slaan.) Wat kan ik doen?
Een paar maanden terug heb ik op het biechttopic geschreven dat ik mij eenzaam voel in mijn huwelijk. Nu is het een paar maanden later en mijn partner gelooft niet meer in ons. Hij weet niet of hij met mij oud wil worden. Dat was een vraag van mij aan hem en hij zei dat hij dat niet wist.
Alsof ik aan voorwaarden moet voldoen, zo voelt het.
Wij zijn al zestien jaar samen, hebben een volwassen zoon en een dochter van 15, ze woont nog thuis. Al een tijd voel ik mij niet goed, niet lekker in mijn vel. En dat uit zich. Ik ben jong moeder geworden, nu ben ik 40, mijn zoon studeert en woont op kamers, met mijn dochter gaat het goed en mijn man en ik zijn vervreemd.
Zestien jaar kan ik niet pakken in een paar zinnen, ook omdat ik het zelf niet begrijp. Enerzijds het trieste gevoel dat het niet is geworden wat ik dacht en voelde (mijn liefde), anderzijds de dagelijke stress van het niet meer samen kunnen zijn. En vooral geen toekomst meer hebben.
Wat moet ik nu? Eigenlijk heb ik geen vrienden of familie met wie ik kan praten en ik kan nergens heen.Voor nu proberen we een modus te vinden met elkaar in een huis te leven samen met onze dochter maar voor mij werkt het niet. Ik hier op zolder en hij beneden in de logeerkamer wat de kamer van mijn zoon was. Dit kan ik niet tot mijn dochter uit huis is omdat ik boos ben.
Ook op mezelf omdat ik te veel met mezelf bezig was. Boos op hem omdat hij mij blijkbaar niet de moeite waard vindt. Hij is in elk geval wel eerlijk.
Ik werk 36 uur met een reistijd van twee uur per dag. En thuis probeer ik het leefbaar te houden. Voor mijn dochter. We hebben haar (apart van elkaar) gezegd dat we niet zoveel ruzie meer willen hebben en daarom meer onze eigen gang gaan. Ze zegt dat ze het snapt . We houden heel veel van haar en daarom dachten we dat het zou moeten lukken om met elkaar samen te leven zonder geliefden te zijn.
Maar het lukt me niet. Ik wil deze man vasthouden en liefhebben maar het is er niet meer. En ik heb zoveel verdriet. En vragen. (En virtueel zin hem te slaan.) Wat kan ik doen?
zaterdag 15 mei 2010 om 20:44
Misschien is het toch beter om elkaar niet zo uit de weg te gaan. Van op verschillende kamers 'wonen' komt jullie relatie niet in fijner vaarwater en zal de 'uitslag' van zijn zoektocht naar een antwoord op de vraag of hij samen met jou oud wil worden waarschijnlijk op 'nee' uitlopen.
Kun je hem niet voorleggen om zijn antwoord te vinden terwijl jullie samen dingen doen. Dingen waarvoor jij je optut, en hij in eerste instantie misschien alleen meegaat omdat het zo is afgesproken?
Nu jullie kinderen groter en onafhankelijker worden breekt ook voor jullie een nieuwe fase aan. Natuurlijk kun je de vulling voor de ruimte die ontstaat en de drang naar nieuwe impulsen die daarbij hoort opvullen met nieuwe externe prikkels. Maar het lijkt me de moeite waard om te kijken of jullie die samen kunnen vinden. Volgens mij hebben jullie dat namelijk nog echt geprobeerd. Het klinkt alsof je zoekt naar een manier om oude dingen, waar je zelf eigenlijk ook op uitgekeken bent, krampachtig vast probeert te houden. Misschien werkt het wel als jullie beiden oude patronen los durven laten en kijken wat jullie nieuwe patroon kan zijn .
Kun je hem niet voorleggen om zijn antwoord te vinden terwijl jullie samen dingen doen. Dingen waarvoor jij je optut, en hij in eerste instantie misschien alleen meegaat omdat het zo is afgesproken?
Nu jullie kinderen groter en onafhankelijker worden breekt ook voor jullie een nieuwe fase aan. Natuurlijk kun je de vulling voor de ruimte die ontstaat en de drang naar nieuwe impulsen die daarbij hoort opvullen met nieuwe externe prikkels. Maar het lijkt me de moeite waard om te kijken of jullie die samen kunnen vinden. Volgens mij hebben jullie dat namelijk nog echt geprobeerd. Het klinkt alsof je zoekt naar een manier om oude dingen, waar je zelf eigenlijk ook op uitgekeken bent, krampachtig vast probeert te houden. Misschien werkt het wel als jullie beiden oude patronen los durven laten en kijken wat jullie nieuwe patroon kan zijn .
zaterdag 15 mei 2010 om 20:44
Dat heb ik eigenlijk niet gevraagd, of hij er nog samen uit wil komen. We praten wel, over onze relatie en toekomst zonder elkaar. Op mijn initiatief. Maar eigenlijk ben ik zo uit het veld geslagen door zijn antwoord dat hij niet weet of hij met mij oud wil worden, dat ik verdere opties uitsluit.
Als dit zo gezegd wordt, trek ik mijn conclusies en heb het gevoel dat ik verder moet zonder hem. Relatietherapie is misschien een optie, heb ik nog niet over gedacht. Maar ga dat nu doen!
Als dit zo gezegd wordt, trek ik mijn conclusies en heb het gevoel dat ik verder moet zonder hem. Relatietherapie is misschien een optie, heb ik nog niet over gedacht. Maar ga dat nu doen!
zaterdag 15 mei 2010 om 20:45
Jeetje meid, knap lastig de situatie waar je nu in zit.
16 jaar samen is een lange tijd!
Je bent inmiddels volledig met hem vergroeid en word je momenteel heen en weer geslingerd tussen tegenstrijdige gevoelens.
Enerzijds houd je nog van hem, anderzijds voel je je verraden.
Ik ken je persoonlijke situatie niet goed genoeg om enig advies te kunnen geven.
Bij elkaar blijven voor je dochter lijkt me geen beste optie, je lijdt er weliswaar toch onder.
Zelf heb ik het destijds ook drie jaar geprobeerd met mijn ex om bij elkaar te blijven voor de kids, maar had achteraf gezien beter er direct een punt achter moeten zetten.
Er zou ons veel lijden gespaard gebleven zijn.
Maar in jouw geval. Ik neem aan dat het voor jou allemaal nog heel vers is en moet je ws nog toegroeien naar het moment van elkaar definitief loslaten.
Uiteraard hoop ik voor je dat je het op kunt brengen om bij je man te blijven voor je dochter, alhoewel je anderzijds jezelf verloochent.
Naar mijn idee kun je toch beter voor jezelf gaan kiezen, hoe moeilijk dit ook is.
Je man geeft immers eerlijk te kennen niet meer van je te houden. Probeer alles voor jezelf op een rijtje te krijgen, neem er ook de tijd voor.
Bepaalde zaken overhaast doen is geen optie. Kijk naar je mogelijkheden voor een leven als alleenstaande en probeer langzaamaan het e.e.a voor je zelf te realiseren.
Door bij je man te blijven word je niet gelukkiger van lijkt me, maar begrijp de pijn en verdriet die momenteel voelt.
(Heel herkenbaar) Tis niet makkelijk, maar je komt er wel!
heel veel sterkte
16 jaar samen is een lange tijd!
Je bent inmiddels volledig met hem vergroeid en word je momenteel heen en weer geslingerd tussen tegenstrijdige gevoelens.
Enerzijds houd je nog van hem, anderzijds voel je je verraden.
Ik ken je persoonlijke situatie niet goed genoeg om enig advies te kunnen geven.
Bij elkaar blijven voor je dochter lijkt me geen beste optie, je lijdt er weliswaar toch onder.
Zelf heb ik het destijds ook drie jaar geprobeerd met mijn ex om bij elkaar te blijven voor de kids, maar had achteraf gezien beter er direct een punt achter moeten zetten.
Er zou ons veel lijden gespaard gebleven zijn.
Maar in jouw geval. Ik neem aan dat het voor jou allemaal nog heel vers is en moet je ws nog toegroeien naar het moment van elkaar definitief loslaten.
Uiteraard hoop ik voor je dat je het op kunt brengen om bij je man te blijven voor je dochter, alhoewel je anderzijds jezelf verloochent.
Naar mijn idee kun je toch beter voor jezelf gaan kiezen, hoe moeilijk dit ook is.
Je man geeft immers eerlijk te kennen niet meer van je te houden. Probeer alles voor jezelf op een rijtje te krijgen, neem er ook de tijd voor.
Bepaalde zaken overhaast doen is geen optie. Kijk naar je mogelijkheden voor een leven als alleenstaande en probeer langzaamaan het e.e.a voor je zelf te realiseren.
Door bij je man te blijven word je niet gelukkiger van lijkt me, maar begrijp de pijn en verdriet die momenteel voelt.
(Heel herkenbaar) Tis niet makkelijk, maar je komt er wel!
heel veel sterkte
zaterdag 15 mei 2010 om 20:46
Och Gaeta,
Voel heel veel verdriet uit jouw verhaal. Maar goeie vraag van Banba: praten jullie nog wel. Het klinkt nu (maar goed, is maar de zeer verkorte versie) in jouw topic alsof jullie heel erg langs elkaar heen leven en ik kon ook niet goed uit jouw verhaal halen dat jouw man al definitief heeft aangegevn dat hij helemaal geen toekomst meer wil. Of heb ik dat verkeerd begrepen. Mocht dat wel zo zijn dat hij dat heeft aangegeven dan zou ik toch wel een scheiding overwegen, ook al is je dochter nog maar 15. Zij voelt heus het verdriet op deze manier ook hoor dus wat is dan beter. En samen in een huis wonen als vreemden als je 16 jaar bij elkaar was als koppel lijkt mij afschuwelijk en spanningsvol. Heel sterkte in ieder geval.
Voel heel veel verdriet uit jouw verhaal. Maar goeie vraag van Banba: praten jullie nog wel. Het klinkt nu (maar goed, is maar de zeer verkorte versie) in jouw topic alsof jullie heel erg langs elkaar heen leven en ik kon ook niet goed uit jouw verhaal halen dat jouw man al definitief heeft aangegevn dat hij helemaal geen toekomst meer wil. Of heb ik dat verkeerd begrepen. Mocht dat wel zo zijn dat hij dat heeft aangegeven dan zou ik toch wel een scheiding overwegen, ook al is je dochter nog maar 15. Zij voelt heus het verdriet op deze manier ook hoor dus wat is dan beter. En samen in een huis wonen als vreemden als je 16 jaar bij elkaar was als koppel lijkt mij afschuwelijk en spanningsvol. Heel sterkte in ieder geval.
zaterdag 15 mei 2010 om 20:48
quote:twinkeling schreef op 15 mei 2010 @ 20:44:
Misschien is het toch beter om elkaar niet zo uit de weg te gaan. Van op verschillende kamers 'wonen' komt jullie relatie niet in fijner vaarwater en zal de 'uitslag' van zijn zoektocht naar een antwoord op de vraag of hij samen met jou oud wil worden waarschijnlijk op 'nee' uitlopen.
Kun je hem niet voorleggen om zijn antwoord te vinden terwijl jullie samen dingen doen. Dingen waarvoor jij je optut, en hij in eerste instantie misschien alleen meegaat omdat het zo is afgesproken?
Nu jullie kinderen groter en onafhankelijker worden breekt ook voor jullie een nieuwe fase aan. Natuurlijk kun je de vulling voor de ruimte die ontstaat en de drang naar nieuwe impulsen die daarbij hoort opvullen met nieuwe externe prikkels. Maar het lijkt me de moeite waard om te kijken of jullie die samen kunnen vinden. Volgens mij hebben jullie dat namelijk nog echt geprobeerd. Het klinkt alsof je zoekt naar een manier om oude dingen, waar je zelf eigenlijk ook op uitgekeken bent, krampachtig vast probeert te houden. Misschien werkt het wel als jullie beiden oude patronen los durven laten en kijken wat jullie nieuwe patroon kan zijn .Poehe, ik heb je post drie keer gelezen en ga het nog een keer doen. Dank je!
Misschien is het toch beter om elkaar niet zo uit de weg te gaan. Van op verschillende kamers 'wonen' komt jullie relatie niet in fijner vaarwater en zal de 'uitslag' van zijn zoektocht naar een antwoord op de vraag of hij samen met jou oud wil worden waarschijnlijk op 'nee' uitlopen.
Kun je hem niet voorleggen om zijn antwoord te vinden terwijl jullie samen dingen doen. Dingen waarvoor jij je optut, en hij in eerste instantie misschien alleen meegaat omdat het zo is afgesproken?
Nu jullie kinderen groter en onafhankelijker worden breekt ook voor jullie een nieuwe fase aan. Natuurlijk kun je de vulling voor de ruimte die ontstaat en de drang naar nieuwe impulsen die daarbij hoort opvullen met nieuwe externe prikkels. Maar het lijkt me de moeite waard om te kijken of jullie die samen kunnen vinden. Volgens mij hebben jullie dat namelijk nog echt geprobeerd. Het klinkt alsof je zoekt naar een manier om oude dingen, waar je zelf eigenlijk ook op uitgekeken bent, krampachtig vast probeert te houden. Misschien werkt het wel als jullie beiden oude patronen los durven laten en kijken wat jullie nieuwe patroon kan zijn .Poehe, ik heb je post drie keer gelezen en ga het nog een keer doen. Dank je!
zaterdag 15 mei 2010 om 20:48
Wat zonde dat je dingen uitsluit. Misschien zou je die gewoonte anders aan kunnen wenden. Goed nadenken over hoe jij je toekomst graag wil zien, en dan alle andere scenario's uitsluiten .
Misschien wil je man wel graag oud worden met je, maar niet op deze manier. Volgens mij sta jij ook niet direct te jubelen over de manier van nu. Als jullie dàt samen eens kunnen worden dan heb je denk ik al een heel wat fleuriger uitgangspunt .
Misschien wil je man wel graag oud worden met je, maar niet op deze manier. Volgens mij sta jij ook niet direct te jubelen over de manier van nu. Als jullie dàt samen eens kunnen worden dan heb je denk ik al een heel wat fleuriger uitgangspunt .
zaterdag 15 mei 2010 om 21:00
quote:Tine68 schreef op 15 mei 2010 @ 20:45:
Je man geeft immers eerlijk te kennen niet meer van je te houden.
Volgens mij staat dit nergens hoor.
En Gaeta, ik was inderdaad in mijn eerdere post vergeten te schrijven dat ik het gvoel kreeg dat je dingen invulde en je geeft zelf inderdaad aan dat je conclusies verbindt aan wat hij zegt. Je kan ook in mogelijkheden denken, hoe hij en jij dan wel uit willen worden samen. Verder mooie woorden van Twinkeling
Je man geeft immers eerlijk te kennen niet meer van je te houden.
Volgens mij staat dit nergens hoor.
En Gaeta, ik was inderdaad in mijn eerdere post vergeten te schrijven dat ik het gvoel kreeg dat je dingen invulde en je geeft zelf inderdaad aan dat je conclusies verbindt aan wat hij zegt. Je kan ook in mogelijkheden denken, hoe hij en jij dan wel uit willen worden samen. Verder mooie woorden van Twinkeling
zaterdag 15 mei 2010 om 21:00
quote:Kleintjecool schreef op 15 mei 2010 @ 20:46:
Och Gaeta,
Voel heel veel verdriet uit jouw verhaal. Maar goeie vraag van Banba: praten jullie nog wel. Het klinkt nu (maar goed, is maar de zeer verkorte versie) in jouw topic alsof jullie heel erg langs elkaar heen leven en ik kon ook niet goed uit jouw verhaal halen dat jouw man al definitief heeft aangegevn dat hij helemaal geen toekomst meer wil. Of heb ik dat verkeerd begrepen. Mocht dat wel zo zijn dat hij dat heeft aangegeven dan zou ik toch wel een scheiding overwegen, ook al is je dochter nog maar 15. Zij voelt heus het verdriet op deze manier ook hoor dus wat is dan beter. En samen in een huis wonen als vreemden als je 16 jaar bij elkaar was als koppel lijkt mij afschuwelijk en spanningsvol. Heel sterkte in ieder geval.Dank je wel voor je reactie. We leven langs elkaar heen en dat is ook wel zelfverkozen. Het is ook 'makkelijker' om te weten dat een relatie niet werkt en verder te gaan dan om te weten dat mijn man niet weet of wij een toekomst hebben. Ik kan dat toch niet gaan afwachten?
Och Gaeta,
Voel heel veel verdriet uit jouw verhaal. Maar goeie vraag van Banba: praten jullie nog wel. Het klinkt nu (maar goed, is maar de zeer verkorte versie) in jouw topic alsof jullie heel erg langs elkaar heen leven en ik kon ook niet goed uit jouw verhaal halen dat jouw man al definitief heeft aangegevn dat hij helemaal geen toekomst meer wil. Of heb ik dat verkeerd begrepen. Mocht dat wel zo zijn dat hij dat heeft aangegeven dan zou ik toch wel een scheiding overwegen, ook al is je dochter nog maar 15. Zij voelt heus het verdriet op deze manier ook hoor dus wat is dan beter. En samen in een huis wonen als vreemden als je 16 jaar bij elkaar was als koppel lijkt mij afschuwelijk en spanningsvol. Heel sterkte in ieder geval.Dank je wel voor je reactie. We leven langs elkaar heen en dat is ook wel zelfverkozen. Het is ook 'makkelijker' om te weten dat een relatie niet werkt en verder te gaan dan om te weten dat mijn man niet weet of wij een toekomst hebben. Ik kan dat toch niet gaan afwachten?
zaterdag 15 mei 2010 om 21:07
Maar iedere relatie zit toch vol met voorwaarden? Sterker nog, als je trouwt voer je een heel ritueel uit om een hoop van die voorwaarden expliciet te bekrachtigen. Het is pas een huwelijk als je beiden toezegt ook bij elkaar te blijven als het slecht gaat, als je de voorwaarde trouw te zijn aan elkaar onderschrijft et cetera et cetera.
En ook hij zal aan voorwaarden moeten voldoen om te zorgen dat jij niet weg wil bij hem. Als hij op een dag besluit zich nog maar 1x per maand te douchen, of opeens 23 uur per dag World of Warcraft te gaan spelen dan haak jij ook af gok ik.
Ik kan me voorstellen dat het je tegen de borst stuit dat je zoals je nu bent niet goed genoeg bent en je dus iets zult moeten veranderen om aan de voorwaarden te blijven voldoen. Hij is immers met je getrouwd, dus waarom zou je nu opeens niet goed genoeg meer zijn? En hoe vernederend zal het wel niet zijn als het je niet zal lukken om wèl weer aan de voorwaarden te gaan voldoen.
Maar de tijden zijn veranderd, en hebben jullie nu een klein beetje ingehaald. Jullie zijn alletwee net even iets te laat wakkergeschrokken uit de winterslaap die 'opgroeiend grut' heet en zien nu beiden opeens dat je in een situatie zit waar je niet in wil zitten.
Het 'aan voorwaarden moeten voldoen' geldt dus net zozeer voor hem als voor jou. Immers, jij hebt ook niet voor niets gepost op het biechttopic. Als het gaat om voorwaarden om jou gelukkig te maken, dan scoort hij ook een onvoldoende op dit moment.
Dit is waarom een relatie werk is. Het continu blijven voeldoen aan voorwaarden krijg je niet cadeau .
En ook hij zal aan voorwaarden moeten voldoen om te zorgen dat jij niet weg wil bij hem. Als hij op een dag besluit zich nog maar 1x per maand te douchen, of opeens 23 uur per dag World of Warcraft te gaan spelen dan haak jij ook af gok ik.
Ik kan me voorstellen dat het je tegen de borst stuit dat je zoals je nu bent niet goed genoeg bent en je dus iets zult moeten veranderen om aan de voorwaarden te blijven voldoen. Hij is immers met je getrouwd, dus waarom zou je nu opeens niet goed genoeg meer zijn? En hoe vernederend zal het wel niet zijn als het je niet zal lukken om wèl weer aan de voorwaarden te gaan voldoen.
Maar de tijden zijn veranderd, en hebben jullie nu een klein beetje ingehaald. Jullie zijn alletwee net even iets te laat wakkergeschrokken uit de winterslaap die 'opgroeiend grut' heet en zien nu beiden opeens dat je in een situatie zit waar je niet in wil zitten.
Het 'aan voorwaarden moeten voldoen' geldt dus net zozeer voor hem als voor jou. Immers, jij hebt ook niet voor niets gepost op het biechttopic. Als het gaat om voorwaarden om jou gelukkig te maken, dan scoort hij ook een onvoldoende op dit moment.
Dit is waarom een relatie werk is. Het continu blijven voeldoen aan voorwaarden krijg je niet cadeau .
zaterdag 15 mei 2010 om 21:08
quote:Kleintjecool schreef op 15 mei 2010 @ 21:00:
[...]
Volgens mij staat dit nergens hoor.
En Gaeta, ik was inderdaad in mijn eerdere post vergeten te schrijven dat ik het gvoel kreeg dat je dingen invulde en je geeft zelf inderdaad aan dat je conclusies verbindt aan wat hij zegt. Je kan ook in mogelijkheden denken, hoe hij en jij dan wel uit willen worden samen. Verder mooie woorden van TwinkelingDat klopt, ik vul dingen in. En verbind conclusies omdat dit alles mij pijn doet en teleurstelt. Deze situatie, ik ben blijkbaar niet in staat dit ten goede te keren en doe meer kwaad dan goed.
[...]
Volgens mij staat dit nergens hoor.
En Gaeta, ik was inderdaad in mijn eerdere post vergeten te schrijven dat ik het gvoel kreeg dat je dingen invulde en je geeft zelf inderdaad aan dat je conclusies verbindt aan wat hij zegt. Je kan ook in mogelijkheden denken, hoe hij en jij dan wel uit willen worden samen. Verder mooie woorden van TwinkelingDat klopt, ik vul dingen in. En verbind conclusies omdat dit alles mij pijn doet en teleurstelt. Deze situatie, ik ben blijkbaar niet in staat dit ten goede te keren en doe meer kwaad dan goed.
zaterdag 15 mei 2010 om 21:13
quote:Gaeta schreef op 15 mei 2010 @ 21:08:
Dat klopt, ik vul dingen in. En verbind conclusies omdat dit alles mij pijn doet en teleurstelt.
Hele wijze inzichten . En alleen al dat je ziet waar er kinken in de kabel zitten zorgt ervoor dat je het vanaf dit punt anders zult kunnen benaderen.
quote:Deze situatie, ik ben blijkbaar niet in staat dit ten goede te keren en doe meer kwaad dan goed.Zo statisch is het niet. Je hebt net ontdekt dat je dingen zelf negatief invult. Je hebt inzichten van andere mensen gevraagd en stelt je daar voor open. Hoop verandering, en dat in nog geen uur tijd . Wie zegt dat je niet in staat bent dingen te keren? Volgens mij gaat je dat prima lukken als je er zo instaat als jij graag wil!
Dat klopt, ik vul dingen in. En verbind conclusies omdat dit alles mij pijn doet en teleurstelt.
Hele wijze inzichten . En alleen al dat je ziet waar er kinken in de kabel zitten zorgt ervoor dat je het vanaf dit punt anders zult kunnen benaderen.
quote:Deze situatie, ik ben blijkbaar niet in staat dit ten goede te keren en doe meer kwaad dan goed.Zo statisch is het niet. Je hebt net ontdekt dat je dingen zelf negatief invult. Je hebt inzichten van andere mensen gevraagd en stelt je daar voor open. Hoop verandering, en dat in nog geen uur tijd . Wie zegt dat je niet in staat bent dingen te keren? Volgens mij gaat je dat prima lukken als je er zo instaat als jij graag wil!
zaterdag 15 mei 2010 om 21:16
quote:twinkeling schreef op 15 mei 2010 @ 21:07:
Maar iedere relatie zit toch vol met voorwaarden? Sterker nog, als je trouwt voer je een heel ritueel uit om een hoop van die voorwaarden expliciet te bekrachtigen. Het is pas een huwelijk als je beiden toezegt ook bij elkaar te blijven als het slecht gaat, als je de voorwaarde trouw te zijn aan elkaar onderschrijft et cetera et cetera.
En ook hij zal aan voorwaarden moeten voldoen om te zorgen dat jij niet weg wil bij hem. Als hij op een dag besluit zich nog maar 1x per maand te douchen, of opeens 23 uur per dag World of Warcraft te gaan spelen dan haak jij ook af gok ik.
Ik kan me voorstellen dat het je tegen de borst stuit dat je zoals je nu bent niet goed genoeg bent en je dus iets zult moeten veranderen om aan de voorwaarden te blijven voldoen. Hij is immers met je getrouwd, dus waarom zou je nu opeens niet goed genoeg meer zijn? En hoe vernederend zal het wel niet zijn als het je niet zal lukken om wèl weer aan de voorwaarden te gaan voldoen.
Maar de tijden zijn veranderd, en hebben jullie nu een klein beetje ingehaald. Jullie zijn alletwee net even iets te laat wakkergeschrokken uit de winterslaap die 'opgroeiend grut' heet en zien nu beiden opeens dat je in een situatie zit waar je niet in wil zitten.
Het 'aan voorwaarden moeten voldoen' geldt dus net zozeer voor hem als voor jou. Immers, jij hebt ook niet voor niets gepost op het biechttopic. Als het gaat om voorwaarden om jou gelukkig te maken, dan scoort hij ook een onvoldoende op dit moment.
Dit is waarom een relatie werk is. Het continu blijven voeldoen aan voorwaarden krijg je niet cadeau .Voorwaarden zou ik willen wijzigen in verwachtingen en verlangen. Ik wil helemaal niet dat deze relatie 'werk' is, ik wil een commitment met hart en ziel.
Maar iedere relatie zit toch vol met voorwaarden? Sterker nog, als je trouwt voer je een heel ritueel uit om een hoop van die voorwaarden expliciet te bekrachtigen. Het is pas een huwelijk als je beiden toezegt ook bij elkaar te blijven als het slecht gaat, als je de voorwaarde trouw te zijn aan elkaar onderschrijft et cetera et cetera.
En ook hij zal aan voorwaarden moeten voldoen om te zorgen dat jij niet weg wil bij hem. Als hij op een dag besluit zich nog maar 1x per maand te douchen, of opeens 23 uur per dag World of Warcraft te gaan spelen dan haak jij ook af gok ik.
Ik kan me voorstellen dat het je tegen de borst stuit dat je zoals je nu bent niet goed genoeg bent en je dus iets zult moeten veranderen om aan de voorwaarden te blijven voldoen. Hij is immers met je getrouwd, dus waarom zou je nu opeens niet goed genoeg meer zijn? En hoe vernederend zal het wel niet zijn als het je niet zal lukken om wèl weer aan de voorwaarden te gaan voldoen.
Maar de tijden zijn veranderd, en hebben jullie nu een klein beetje ingehaald. Jullie zijn alletwee net even iets te laat wakkergeschrokken uit de winterslaap die 'opgroeiend grut' heet en zien nu beiden opeens dat je in een situatie zit waar je niet in wil zitten.
Het 'aan voorwaarden moeten voldoen' geldt dus net zozeer voor hem als voor jou. Immers, jij hebt ook niet voor niets gepost op het biechttopic. Als het gaat om voorwaarden om jou gelukkig te maken, dan scoort hij ook een onvoldoende op dit moment.
Dit is waarom een relatie werk is. Het continu blijven voeldoen aan voorwaarden krijg je niet cadeau .Voorwaarden zou ik willen wijzigen in verwachtingen en verlangen. Ik wil helemaal niet dat deze relatie 'werk' is, ik wil een commitment met hart en ziel.
zaterdag 15 mei 2010 om 21:21
quote:twinkeling schreef op 15 mei 2010 @ 21:13:
[...]
Hele wijze inzichten . En alleen al dat je ziet waar er kinken in de kabel zitten zorgt ervoor dat je het vanaf dit punt anders zult kunnen benaderen.
[...]
Zo statisch is het niet. Je hebt net ontdekt dat je dingen zelf negatief invult. Je hebt inzichten van andere mensen gevraagd en stelt je daar voor open. Hoop verandering, en dat in nog geen uur tijd . Wie zegt dat je niet in staat bent dingen te keren? Volgens mij gaat je dat prima lukken als je er zo instaat als jij graag wil!
Kan je ook advies geven wat ik nu moet of kan doen? Klinkt misschien pathetisch maar ik weet en zie het zelf niet meer.
En buiten dat: wat ontzettend fijn dat je hier even schrijft, voelt echt heel goed.
[...]
Hele wijze inzichten . En alleen al dat je ziet waar er kinken in de kabel zitten zorgt ervoor dat je het vanaf dit punt anders zult kunnen benaderen.
[...]
Zo statisch is het niet. Je hebt net ontdekt dat je dingen zelf negatief invult. Je hebt inzichten van andere mensen gevraagd en stelt je daar voor open. Hoop verandering, en dat in nog geen uur tijd . Wie zegt dat je niet in staat bent dingen te keren? Volgens mij gaat je dat prima lukken als je er zo instaat als jij graag wil!
Kan je ook advies geven wat ik nu moet of kan doen? Klinkt misschien pathetisch maar ik weet en zie het zelf niet meer.
En buiten dat: wat ontzettend fijn dat je hier even schrijft, voelt echt heel goed.
zaterdag 15 mei 2010 om 21:30
quote:Kleintjecool schreef op 15 mei 2010 @ 21:00:
[...]
Volgens mij staat dit nergens hoor.
En Gaeta, ik was inderdaad in mijn eerdere post vergeten te schrijven dat ik het gvoel kreeg dat je dingen invulde en je geeft zelf inderdaad aan dat je conclusies verbindt aan wat hij zegt. Je kan ook in mogelijkheden denken, hoe hij en jij dan wel uit willen worden samen. Verder mooie woorden van TwinkelingExcuses voor mijn verkeerde interpretaties, ikke beter lezen
[...]
Volgens mij staat dit nergens hoor.
En Gaeta, ik was inderdaad in mijn eerdere post vergeten te schrijven dat ik het gvoel kreeg dat je dingen invulde en je geeft zelf inderdaad aan dat je conclusies verbindt aan wat hij zegt. Je kan ook in mogelijkheden denken, hoe hij en jij dan wel uit willen worden samen. Verder mooie woorden van TwinkelingExcuses voor mijn verkeerde interpretaties, ikke beter lezen
zaterdag 15 mei 2010 om 21:31
Haha, toen je zei dat het goed voelde had je zeker mijn stampende baby nog niet gezien .
Je zegt dat jullie nog praten. Dat lijkt me een fijn uitgangspunt. Het lijkt me verstandig als je begint met héééél diep in je hart kijken en ontdekken wat JIJ graag wil voor JOUW toekomst.
Zie je hem daarin? Zie je jullie daarin als koppel? Zo ja, hoe gaan jullie met elkaar om? Hoe ga jij met jezelf om?
Als je dat beeld hebt, dan weet je waar je NAARTOE wil. Dat je toe wil naar een commitment met hart en ziel vind ik heel begrijpelijk, volgens mij is het een redelijk universele wens van de mens. Maar je bent niet Tita Tovenaar en we zitten niet op starship Enterprise. Dus het gaat niet gebeuren dat je het ene moment je eindbestemming bedenkt, en er het volgende moment al bent. Hoe jammer ook.
Als je weet waar je heen wil, en je weet dat dat een plek is waar je samen met je man bent, dan zou ik met hem gaan praten. Eén van jullie zal zich als eerste bloot moeten geven en zich extreem kwetsbaar op moeten stellen door het risico te nemen van de ander te horen 'ja, maar ik niet met jou'. Dat is zuur, dat is eng en dat zuigt als de hel. Maar er is niets tegen te doen.
Je geeft zelf al aan dat je veel dingen invult en dat je dichtslaat. Hoewel begrijpelijk ontneem je je man daarmee ook kansen om actief deel te nemen aan de discussie over hoe nu verder. Geef hem dus de ruimte om zèlf te vertellen hoe hij erover denkt.
Als je als eerste doel stelt dat jullie samen uitkomen op een punt waar jullie samen vinden dat jullie wel samen oud willen worden, maar niet op deze manier, dan heb je denk ik al een hele grote stap gezet .
Je zegt dat jullie nog praten. Dat lijkt me een fijn uitgangspunt. Het lijkt me verstandig als je begint met héééél diep in je hart kijken en ontdekken wat JIJ graag wil voor JOUW toekomst.
Zie je hem daarin? Zie je jullie daarin als koppel? Zo ja, hoe gaan jullie met elkaar om? Hoe ga jij met jezelf om?
Als je dat beeld hebt, dan weet je waar je NAARTOE wil. Dat je toe wil naar een commitment met hart en ziel vind ik heel begrijpelijk, volgens mij is het een redelijk universele wens van de mens. Maar je bent niet Tita Tovenaar en we zitten niet op starship Enterprise. Dus het gaat niet gebeuren dat je het ene moment je eindbestemming bedenkt, en er het volgende moment al bent. Hoe jammer ook.
Als je weet waar je heen wil, en je weet dat dat een plek is waar je samen met je man bent, dan zou ik met hem gaan praten. Eén van jullie zal zich als eerste bloot moeten geven en zich extreem kwetsbaar op moeten stellen door het risico te nemen van de ander te horen 'ja, maar ik niet met jou'. Dat is zuur, dat is eng en dat zuigt als de hel. Maar er is niets tegen te doen.
Je geeft zelf al aan dat je veel dingen invult en dat je dichtslaat. Hoewel begrijpelijk ontneem je je man daarmee ook kansen om actief deel te nemen aan de discussie over hoe nu verder. Geef hem dus de ruimte om zèlf te vertellen hoe hij erover denkt.
Als je als eerste doel stelt dat jullie samen uitkomen op een punt waar jullie samen vinden dat jullie wel samen oud willen worden, maar niet op deze manier, dan heb je denk ik al een hele grote stap gezet .
zaterdag 15 mei 2010 om 21:40
Haha, toen je zei dat het goed voelde had je zeker mijn stampende baby nog niet gezien .
Je zegt dat jullie nog praten. Dat lijkt me een fijn uitgangspunt. Het lijkt me verstandig als je begint met héééél diep in je hart kijken en ontdekken wat JIJ graag wil voor JOUW toekomst.
====
Misschien is dit wel de kern, dat ik totaal niet weet wat mijn toekomst is of waar die ligt. Omdat ik zo jong moeder ben geworden, was dat niet meer relevant. Nu zijn mijn kinderen groot, en zijn we zo lang samen, dat dat nu pas aan de orde komt.
Met de beperkingen. Want nu ben ik alleen, en 40 en heb geen droom gehad, het leven is gegaan zoals het ging. Nu denk ik daar over na en dat is best lastig.
Dank je voor je bijdrage!
Je zegt dat jullie nog praten. Dat lijkt me een fijn uitgangspunt. Het lijkt me verstandig als je begint met héééél diep in je hart kijken en ontdekken wat JIJ graag wil voor JOUW toekomst.
====
Misschien is dit wel de kern, dat ik totaal niet weet wat mijn toekomst is of waar die ligt. Omdat ik zo jong moeder ben geworden, was dat niet meer relevant. Nu zijn mijn kinderen groot, en zijn we zo lang samen, dat dat nu pas aan de orde komt.
Met de beperkingen. Want nu ben ik alleen, en 40 en heb geen droom gehad, het leven is gegaan zoals het ging. Nu denk ik daar over na en dat is best lastig.
Dank je voor je bijdrage!
zaterdag 15 mei 2010 om 21:42
quote:Gaeta schreef op 15 mei 2010 @ 21:35:
Ik baal echt, hoe kan dit nu?
Gokje? Je kunt maar één hoogste prioriteit hebben. Voor jou waren dat jullie kinderen. Die blijven natuurlijk een hoge prioriteit houden, maar er ontstaat ruimte voor een andere eerste prioriteit.
Ik denk dat je onderschat hoeveel impact de overgang naar een volgende fase heeft. Je hebt heel hard gewerkt aan wat heel veel werk (=liefde en aandacht) nodig had, en bent misschien een klein beetje de tweede en derde prioriteit uit het oog verloren. Dat kan gebeuren en dan is er niet per sé een man overboord, dan is er gewoon werk aan de winkel.
Maar jij telt nu de impact van de verandering op bij het kleine stukje dat je de bal even hebt laten vallen. Daarmee ben je wel heel erg streng voor jezelf. Onnodig streng.
Rook lekker je sigaret op, sluit je pc af en vraag aan je man of hij nog een kopje / glaasje wijn wil. Schenk het voor hem in, neem zelf ook wat, ga zitten en vraag hem of hij iets bijzonders in de planning heeft voor de aankomende week. Oók als het geforceerd voelt.
Ik baal echt, hoe kan dit nu?
Gokje? Je kunt maar één hoogste prioriteit hebben. Voor jou waren dat jullie kinderen. Die blijven natuurlijk een hoge prioriteit houden, maar er ontstaat ruimte voor een andere eerste prioriteit.
Ik denk dat je onderschat hoeveel impact de overgang naar een volgende fase heeft. Je hebt heel hard gewerkt aan wat heel veel werk (=liefde en aandacht) nodig had, en bent misschien een klein beetje de tweede en derde prioriteit uit het oog verloren. Dat kan gebeuren en dan is er niet per sé een man overboord, dan is er gewoon werk aan de winkel.
Maar jij telt nu de impact van de verandering op bij het kleine stukje dat je de bal even hebt laten vallen. Daarmee ben je wel heel erg streng voor jezelf. Onnodig streng.
Rook lekker je sigaret op, sluit je pc af en vraag aan je man of hij nog een kopje / glaasje wijn wil. Schenk het voor hem in, neem zelf ook wat, ga zitten en vraag hem of hij iets bijzonders in de planning heeft voor de aankomende week. Oók als het geforceerd voelt.
zaterdag 15 mei 2010 om 21:45
quote:twinkeling schreef op 15 mei 2010 @ 21:31:
Haha, toen je zei dat het goed voelde had je zeker mijn stampende baby nog niet gezien .
Je zegt dat jullie nog praten. Dat lijkt me een fijn uitgangspunt. Het lijkt me verstandig als je begint met héééél diep in je hart kijken en ontdekken wat JIJ graag wil voor JOUW toekomst.
Zie je hem daarin? Zie je jullie daarin als koppel? Zo ja, hoe gaan jullie met elkaar om? Hoe ga jij met jezelf om?
Als je dat beeld hebt, dan weet je waar je NAARTOE wil. Dat je toe wil naar een commitment met hart en ziel vind ik heel begrijpelijk, volgens mij is het een redelijk universele wens van de mens. Maar je bent niet Tita Tovenaar en we zitten niet op starship Enterprise. Dus het gaat niet gebeuren dat je het ene moment je eindbestemming bedenkt, en er het volgende moment al bent. Hoe jammer ook.
Als je weet waar je heen wil, en je weet dat dat een plek is waar je samen met je man bent, dan zou ik met hem gaan praten. Eén van jullie zal zich als eerste bloot moeten geven en zich extreem kwetsbaar op moeten stellen door het risico te nemen van de ander te horen 'ja, maar ik niet met jou'. Dat is zuur, dat is eng en dat zuigt als de hel. Maar er is niets tegen te doen.
Je geeft zelf al aan dat je veel dingen invult en dat je dichtslaat. Hoewel begrijpelijk ontneem je je man daarmee ook kansen om actief deel te nemen aan de discussie over hoe nu verder. Geef hem dus de ruimte om zèlf te vertellen hoe hij erover denkt.
Als je als eerste doel stelt dat jullie samen uitkomen op een punt waar jullie samen vinden dat jullie wel samen oud willen worden, maar niet op deze manier, dan heb je denk ik al een hele grote stap gezet .En ja, ik zie mijzelf met mijn man in de toekomst. Maar heb geen idee hoe ik mijzelf zie. Waar je zelf naartoe wilt, is een lange weg. Maar al weet ik dat niet, dankzij jou post ga ik wil in gesprek.
Haha, toen je zei dat het goed voelde had je zeker mijn stampende baby nog niet gezien .
Je zegt dat jullie nog praten. Dat lijkt me een fijn uitgangspunt. Het lijkt me verstandig als je begint met héééél diep in je hart kijken en ontdekken wat JIJ graag wil voor JOUW toekomst.
Zie je hem daarin? Zie je jullie daarin als koppel? Zo ja, hoe gaan jullie met elkaar om? Hoe ga jij met jezelf om?
Als je dat beeld hebt, dan weet je waar je NAARTOE wil. Dat je toe wil naar een commitment met hart en ziel vind ik heel begrijpelijk, volgens mij is het een redelijk universele wens van de mens. Maar je bent niet Tita Tovenaar en we zitten niet op starship Enterprise. Dus het gaat niet gebeuren dat je het ene moment je eindbestemming bedenkt, en er het volgende moment al bent. Hoe jammer ook.
Als je weet waar je heen wil, en je weet dat dat een plek is waar je samen met je man bent, dan zou ik met hem gaan praten. Eén van jullie zal zich als eerste bloot moeten geven en zich extreem kwetsbaar op moeten stellen door het risico te nemen van de ander te horen 'ja, maar ik niet met jou'. Dat is zuur, dat is eng en dat zuigt als de hel. Maar er is niets tegen te doen.
Je geeft zelf al aan dat je veel dingen invult en dat je dichtslaat. Hoewel begrijpelijk ontneem je je man daarmee ook kansen om actief deel te nemen aan de discussie over hoe nu verder. Geef hem dus de ruimte om zèlf te vertellen hoe hij erover denkt.
Als je als eerste doel stelt dat jullie samen uitkomen op een punt waar jullie samen vinden dat jullie wel samen oud willen worden, maar niet op deze manier, dan heb je denk ik al een hele grote stap gezet .En ja, ik zie mijzelf met mijn man in de toekomst. Maar heb geen idee hoe ik mijzelf zie. Waar je zelf naartoe wilt, is een lange weg. Maar al weet ik dat niet, dankzij jou post ga ik wil in gesprek.
