Zit even helemaal stuk

Hoi Ik heb sinds 3 weken geleden mijn relatie verbroken met mijn vriend. Het ging eigenlijk al heeel lang niet goed meer tussen ons. Hi was bijna nooit thuis en hielp niet in de huishouden en daar hadden we toch vaak ruzie over. Daarbij het het geruzie tussen hem en mijn puberdochter (niet zijn dochter) daar kon ik niet meer tegen. De eerste 2 weken was het heerlijk rustig maar nu nu voel ik me zo rot en verdrietig. Want uitelkaar gaan is al niet zo makkelijk maar wat erna volgt pfffffffffffff voel me bang en eenzaam en stik alleen terwijl ik 3 kinderen heb. Ik (we) moeten verhuizen huis waar ik nu zit is veels te duur. ¤ 825 euro in de maand dus kan ik dat nooit opbrengen momenteel werk ik 24 uur per week en merk nu aan mezelf dat ik het even niet meer op kan brengen om meer te gaan werken 24 uur werken en dan ook nog een huishouden runnen met 3 pubers zit gewoon kapot nu hier morgen oud en nieuw maar bleh heb er helemaal geen zin in maar moet me weer sterk en groot houden voor de kids moet dat natuurlijk ook al voor mijn werk terwijl het janken me nader staat dan lachen al die mensen waar ik tegen moet zeggen fijne jaarwisseling pffffff kon het vandaag met moeite opbrengen.Dus moet een ander huis gaan zoeken terwijl we hier nog maar net wonen. Moet een uitkering aan gaan vragen waarschijnlijk het rommelt zwaar in mijn hoofd en soms heel soms mis ik die man ook nog eens.

Lijk wel een beetje labiel. Tis een beetje vaag allemaal geloof ik maar moest het even kwijt ban me afschrijven helpt misschien wel wie weet.

Ja had al bedacht om even naar de HA te stappen maar voelt als een soort van zwakte he. Ik bedoel ik heb hem tenslotte zelf de deur uitgeschopt, dan moet ik nu toch hartstikke blij zijn en vrolijk maar niets is waar van dat al. Zal wel komen door de dagen daar niet van.Had ervoor kunnen kiezen om het na het nieuwe jaar te doen met het gevolg om nog 3 weken langs elkaar heen te leven en flinke ruzie maken met kerst en nieuwjaar, of het risico dat hij er toch niet was omdat hij de laatste tijd vaker weg was dan thuis. Ik heb zijn signalen heus wel opgepikt hoor daar niet van maar ik was gewoon te moe om nog eens te vechten voor iets of iemand waarvan ik niet zeker wist of we het gingen redden. Maar het voelt wel rot hoor, ben eigenlijk wel een beetje jaloers op hem, hij kan gaan en staan waar hij wil heeft niet de verantwoording van 3 kinderen die ook moeten eten en hun aandacht nodig hebben. Pff hoe kan het nou zo zijn dat ik me nu alleen voel terwijl hij er bijna nooit was en we al bijna een jaar niet meer samen sliepen is het dan dat stukje veiligheid wat er dan nog is, iemand komt sávonds pas laat thuis en smorgens als ik naar mijn werk was lag hij op de bank dan wist ik in elk geval dat hij er nog was. pfffffffff au au doet pijn hoor te weten om er veel energie in te hebben gestoken en er heel weinig voor terug heb gekregen