Zoveel verdriet...Ik wil alleen maar dat ze me zien staan.

Poeh waar moet ik beginnen. Ik heb besloten om een forum te zoeken waar ik mijn verhaal kwijt kan en mijn gevoelens op kan schrijven over de situatie waar ik in zit en waar ik het zo moeilijk mee heb. Dus ik ga mijn verhaal hier neer zetten en misschien zijn er mensen die zich er in herkennen en ook hun verhaal en gevoelens kwijt willen.



Ik ben een volwassen vrouw van tegen de 30. Moeder van een paar heerlijke deugnieten en opnieuw gelukkig in de liefde met een lieve man.



Een stukje uit mijn jeugd.

Ik kan het vanaf mijn 5de herinneren en zal het even kort samen vatten.



Ik was voor mijn ouders 1 grote last. Mijn broers werden op handen gedragen en voor hun was er trots in overvloed.

Ik werd continu extreem neergehaald(lees: nooit een knuffel, altijd boos op mij, schelden, ik was een leugenaar, deed niets goed hoe klein ik ook was en kreeg regelmatig wat klappen)

Moeder uiteindelijk depresief, ernstige ruzies met zwaar huislijk geweld tussen mijn ouders, vader krijgt minares die uiteindelijk in ons gezin komt en huiselijk geweld nog ernstiger werd, familie die geprobeert heeft mij weg te halen(via kinderbescherming, vertrouwensarts en school), de familie die juist mij wilde helpen werden buitenspel gezet en ik werd nog meer onderuitgehaald, verwaarlozing, ondervoeding en geestelijke/fysieke mishandeling, uiteindelijk gevlucht met moeder en andere kinderen naar blijf van mijn lijf huis en nog werden andere kinderen op handen gedragen en naar hen werd met regelmaat verteld hoe trots ze op hen waren en hoe goed ze het allemaal deden. Uiteindelijk moeder toch met ons terug naar vader. Situatie tussen ouders werd beter maar naar mij toe was het te laat.



Dit gebeurde van mijn 5de tot mijn 13de.

Ik was de weg kwijt. En liep het pad af. Ik was zo vreselijk eenzaam en mijn zelfvertrouwen was 0. Ik kon niets goed doen in hun ogen. Ik kon gewoon niet meer. Dacht er in die tijd zo vaak aan om niet meer verder te gaan. Gewoon te gaan slapen en niet meer wakker te worden.

Raakte daardoor compleet de weg kwijt en kwam bij een "hangjongerengroepje" te staan. Voor het gezin was ik een grote last en volgens hen was alles mijn schuld. Over het verleden mocht niet worden gesproken.



Ik dwaalde verder en verder af. Zat vol verdriet en zocht mijn uitvlucht in mijn zogenaamde vriendgroep, misbruik door oudere mannen etc etc. Kwam een verkeerd vriendje tegen(kreeg ineens wel aandacht) en de situatie thuis was onhoudbaar. Er werden zoveel verwijten naar mij geuit dat ik alleen maar meer mezelf begon af te zetten van de realiteit. Na een escalatie thuis ben ik gevlucht naar een vriendin waarna ik bij mijn ex vriendje in huis kwam en waarna ik uiteindelijk belande in een meidenopvang.

Ik raakte zwanger(misschien wel bewust omdat ik zo graag onvoorwaardelijke liefde wilde en wilde geven). Uiteindelijk weer bij mijn ouders terecht gekomen en nog was de situatie onhoudbaar. Ze stuurde me weer weg hoe jong ik ook was. Kreeg een woning en nam ex vriendje in huis. Weer huiselijk geweld. Ik raakte gevoelloos. De woorden voelde ik niet meer en het slaan ook niet meer. Ook hij liet me continu in de steek en alhoewel mijn ouders wisten wat er zich afspeelde bleven ze zeggen dat ik bij mijn vriendje moest blijven. Kerstdagen alleen en eenzaam. Niemand die naar me omkeek en ga zo maar door. Ex vriendje kwam weer terug en ja hoor ik raakte uiteindelijk zwanger van de tweede. Ex vriendje verliet mij weer( ik deed het allemaal zelf en riep het over mezelf af maar wist niet meer wat ik moest doen. Ik wist niet meer wie ik was). Hij liet me met een berg schulden achter(electriciteit werd afgesloten, water afgesloten, huurschuld. Hoe dom kon ik zijn) Maar totaal geen steun of wat dan ook van mijn ouders.



Uiteindelijk definitief die relatie verbroken en mijn schulden gaan aflossen. Ik deed het immers altijd al alleen dus nu kon ik dat ook.

Ik kwam mijn ex man tegen. Een goede man en precies de ideale schoonzoon voor mijn ouders. Ik hield van hem en hij van mij. Een aantal jaren zijn we samen geweest maar uiteindelijk bleken we te veel van elkaar te verschillen(Hij was iemand die een schoon verleden had en een prachtige toekomst). We begrepen elkaar niet meer en we stopte met praten en gingen we dus uitelkaar. Mijn ouders konden mij dat niet vergeven(alles is immers toch altijd mijn fout geweest) en lieten mij opnieuw vallen. Tot op heden spelen ze dit spel met mijn gevoel. Ook mijn overige broers en zussen volgen mijn ouders daarin.



Ik wilde alleen maar dat ze eens trots op me waren en dat ik een zelfverzekerd persoon was geworden. Ik wil me niet meer hoeven bewijzen naar hen toe maar het gebeurt toch. Alleen een beetje waardering. Alleen even horen dat ze echt van me houden en dat ze het dus menen.



Ik wil dit even niet meer voelen. Alleen maar een opa en oma voor mijn prachtige kinderen. Even iemand zijn. Even weer geloven in mezelf. Alleen even weer ik zijn.



(sorry voor mijn lange verhaal)

quote:nummerzoveel schreef op 14 mei 2010 @ 15:19:

Ik lees dat jij in je jeugd wel met instanties te maken hebt gehad, maar heb jij in je volwassen leven al eens hulp gezocht bij een goede psycholoog om dit alles te verwerken en jezelf terug te vinden? Ik lees dat je nog steeds erg zoekt naar de bevestiging dat je ouders van je houden. Daarmee blijf jij je kwetsbaar opstellen in een situatie die waarschijnlijk niet snel zal veranderen. Vastgeroeste patronen zullen zich blijven herhalen en kunnen alleen doorbroken worden als 1 van de betrokkene zich anders gaat gedragen. Zij zullen dat waarschijnlijk niet zo snel doen (het is maar de vraag of zij vinden dat er uberhaupt een probleem is) en dus zal het van jou af moeten komen....Ik heb hier juist de afgelopen jaren veel hulp in gehad en nog steeds van een psygotherapeut...Het gevoel van bevestiging willen zoeken klopt inderdaad. Ik heb geprobeerd (samen met psyg) dat te doorbreken. In de liefde/relatie is me dat inmiddels gelukt. Maar helaas lukt het "loslaten" van mijn ouders mij nog steeds niet. Ik wil juist antwoorden van hen hebben en die zal ik nooit krijgen. En dus blijf ik in het ongewisse van waarom. Dus dat is iets waarmee ik zal moeten dealen. Maar ik denk dat ook dat weer heel veel tijd nodig heeft. Daar ben je in een 3 jaar niet zomaar van af. Dus tijd is wat ik nodig heb om echt weer in mezelf te geloven.

quote:noa1963 schreef op 14 mei 2010 @ 15:23:

Lief vleugje hoop, het leven valt soms niet mee en is al helemaal niet altijd even eerlijk.

Toen ik jou verhaal las moest ik gelijk denken aan onderstaande tekst die ik eens van iemand kreeg.

Ik hoop dat je er iets aan hebt.

Heel veel sterkte in ieder geval

Noa



Lieverd......



Heeft iemand je wel eens verteld dat je helemaal goed genoeg bent? Dat je mooi genoeg, lief genoeg, wijs genoeg, sterk en slim genoeg leeft?

Heeft iemand gezien hoe je je best doet te roeien met de riemen die je hebt, om om te gaan met alles dat het leven je biedt en dat je met alles dat je nu weet en kunt het best mogelijke doet? Heeft iemand je al eens gezegd dat je wel even pauze mag nemen; even rusten, even voldaan zijn omdat je voldoende doet om te voldoen?

Fluistert iemand je steun en bemoediging toe zoals: Goed zo, Toe maar, Moet je doen, Je mag nee zeggen, Kom op, je kan het, Volhouden, Je moet niks, Laat maar los. 't is goed, je durft het wel, wat je ook doet, ik sta achter je



Strijkt er iemand heel zacht langs je wangen als je slaapt en blijft diegene een tijdje glimlachend van bewondering en trots bij je bed naar je kijken?

Zingt iemand slaapliedjes wanneer je niet kunt slapen en kust iemand je wakker als je akelig droomt?

Is er iemand blij als je thuiskomt, en die je succes wenst als je wegggaat?

Is er iemand die het gefluister van je dromen hoort en je aanmoedigt ze achterna te gaan en je bemoedigt wanneer je onderweg obstakels tegen komt?

Is er iemand om je geluk mee te vieren, onbedaarlijk mee te lachen en ook het zwartste zwart van je depressie mee tegemoet te treden?

Zegt iemand dat ieder gevoel dat je ervaart er mag zijn en dat alles ook weer voorbij gaat; dat 't na iedere winter ook weer lente wordt?

Houdt er iemand van elke centimeter van je lijf; van ieder vetrolletje en ieder mager plekje, van alles dat heel en stuk en gezond en ziek is?

Is er iemand die vindt dat je mag luieren, soezen, hangen, lanterfanteren, lummelen, rotzooien, flierefluiten en rommelen zonder dat 'het iets moet worden'?



Is er iemand die je toejuicht en zegt dat je vals mag zingen, Gekker dan gek mag dansen, Rare kleren mag dragen, glitters op mag als het jou uitkomt, Je eigen stijl en smaak mag volgen, Niet mee hoeft in het gareel, Mag gillen en keihard mag lachen, Af en toe mag spijbelen, Bonbons mag smikkelen, Luidruchtig, kleurrijk en ongewoon mag zijn?



Is er iemand die zeker weet dat jouw intuitie altijd het beste met je voorheeft en dat dit het kompas is waar je wel op vaart? Is er iemand die blij is dat je bestaat en je nooit zou willen missen omdat er niemand is zoals jij?



Weet iemand dat je altijd het beste doet dat je (op dat moment) kunt en is er iemand die dat goed genoeg vindt, ook al kan het morgen misschien beter? Is er iemand bij wie je tegelijk thuis bent en op avontuur, iemand op wie je kunt bouwen zonder gevangen te zijn?

Is er iemand die teder fluistert dat je net zo perfect bent als een musje, een sneeuwvlok, een regendruppel in de lente, een kusje van een kind?



Is er iemand die echt van je houdt?

Ik wens nu dat jij zelf diegene bent.

Ik wens je de ont-dekking:

Je was het zelf op wie je wachtte.Wat heeft deze tekst me geraakt. Dank jewel Noa!

Nummerzoveel:



Het klopt weer wat je zegt. Wat ik al zei is dat ik van hen nooit die antwoorden zal krijgen. Dat frustreerde mij in het begin zo erg.

Ook naar de buitenwereld droeg ik altijd een masker en deed me zoveel mooier voor dan wie ik werkelijk was. Ik moest echt weer leren dat ik goed genoeg ben hoe ik echt ben. Ook zonder dat masker. Gewoon een uniek persoon, een levend wezen zoals ieder ander mens.



Ik ben me ook steeds meer aan het toespreken dat het altijd gemakkelijker is om een ander de schuld te geven van mijn problemen. Maar toen ik mijn zogenoemde spiegel voorhield haalde ik daar veel meer voldoening uit. Ik leer stukje bij beetje mn echte "ikje" kennen met al mijn goede en slechte kanten.

Ik leer weer waardering te krijgen voor mezelf. Maar allemachtig wat is dat zwaar. Ik probeer hen niet meer de schuld te geven van hoe mijn leven is gelopen. Ik heb daarzelf natuurlijk ook een grote bijdrage in gehad. En zo moet ik het blijven zien.



Ik liep met de gekste vragen in mijn hoofd rond wat de reden zou kunnen zijn van hun handelen cq tekortkomingen.



Nu ben ik langzaam bezig om zelf die ontbrekende puzzelstukjes in te vullen. Dat zwarte gat op te vullen met mijn eigen idee over het waarom op die manier. En daarmee stukje bij beetje het verleden een plekje te geven en iedere keer meer en meer het licht aan het einde van die donkere tunnel te gaan zien.



Maar wat ik al zei het heeft tijd nodig. Tijd heelt alle wonden zeggen ze wel eens. En het klopt ook. Vergeten zal ik het nooit maar verwerken wel.