Relaties
alle pijlers
Zussen
donderdag 23 augustus 2012 om 23:41
Naar aanleiding van het topic over de trouwende zussen vroeg ik me af hoe het bij andere zussen vergaat.
Zijn jullie ook zo jaloers? Zie je elkaar vaak? Is jullie relatie door de jaren heen veranderd en zo ja, hoe kwam dat.
Ben benieuwd of ik de enige ben die zoveel moeite heeft met het onderhouden van een gezonde relatie met zus.
Zijn jullie ook zo jaloers? Zie je elkaar vaak? Is jullie relatie door de jaren heen veranderd en zo ja, hoe kwam dat.
Ben benieuwd of ik de enige ben die zoveel moeite heeft met het onderhouden van een gezonde relatie met zus.
donderdag 23 augustus 2012 om 23:45
donderdag 23 augustus 2012 om 23:45
Mijn zus is bijna 8 jaar jonger dan ik ben. Ik heb door omstandigheden haar eigenlijk mee opgevoed. Nu zijn de verhoudingen ontzettend scheef geworden. Mijn zus is ook erg depressief en heeft straatvrees. Ze wil mij nu niet meer zien. Is zelfs agressief tegenover mij (heeft mij laatste keer dat we elkaar zagen aangevallen).
Ik hoop dat het ooit beter met haar gaat en dat we de relatie enigzins kunnen herstellen. Maar ik vraag het me af...Heb het (haar)los gelaten voor mijn eigen bestwil.
Met mijn broer heb ik gelukkig erg fijn, normaal contact, zijn best close.
Ik hoop dat het ooit beter met haar gaat en dat we de relatie enigzins kunnen herstellen. Maar ik vraag het me af...Heb het (haar)los gelaten voor mijn eigen bestwil.
Met mijn broer heb ik gelukkig erg fijn, normaal contact, zijn best close.
donderdag 23 augustus 2012 om 23:50
Nooit, ik weet dat mijn ouders daar ook erg op aangestuurd hebben. Het was altijd heel belangrijk om als broertje/zusjes voor elkaar te zorgen en elkaar te beschermen.
Wij kregen ook bijvoorbeeld allemaal tegelijk ' straf' en dan moesten we het maar onderling oplossen. We kwamen altijd tot de conclusie dat we gemene ouders hadden mijn vader heeft me later verteld, dat die dat heel bewust zo aangepakt heeft.
even toevoegen: er is totaal geen nijd onderling. Veel saamhorigheid juist. Maar de relaties zjn ook zo geworden dat we op een hele snijdende manier eerlijk tegen elkaar kunnen zijn, zonder dat er ruzie komt. Het wordt achteraf ook gewaardeerd, omdat niemand ooit iets zegt om gemeen te zijn, maar juist omdat we elkaar zo goed kennen en weten waar de ander de mist in gaat.
Wij kregen ook bijvoorbeeld allemaal tegelijk ' straf' en dan moesten we het maar onderling oplossen. We kwamen altijd tot de conclusie dat we gemene ouders hadden mijn vader heeft me later verteld, dat die dat heel bewust zo aangepakt heeft.
even toevoegen: er is totaal geen nijd onderling. Veel saamhorigheid juist. Maar de relaties zjn ook zo geworden dat we op een hele snijdende manier eerlijk tegen elkaar kunnen zijn, zonder dat er ruzie komt. Het wordt achteraf ook gewaardeerd, omdat niemand ooit iets zegt om gemeen te zijn, maar juist omdat we elkaar zo goed kennen en weten waar de ander de mist in gaat.
"Dus zie je iemand lopen Met rode ogen heel bedeesd Dan weet je, haar potje is pas vol geweest."
donderdag 23 augustus 2012 om 23:51
Och, een beetje jaloezie kan geen kwaad, toch? Ik gun het mijn zussen van harte dat ze allebei lekker gesetteld zijn met lieve man, kind(eren), leuk huis, goeie baan.. Maar soms steekt het wel dat ik dit allemaal (nog) niet heb en kan ik wel eens jaloers zijn. Maar de band wordt er niks minder om en ik laat het ook verder niet merken.
vrijdag 24 augustus 2012 om 00:03
Zoals gezegd is de relatie met zus moeizaam. Sterker nog, op dit moment heeft ze zelfs het contact actief stopgezet.
We verschillen twee jaar, ik ben de jongste. Twee tegenpolen, maar hoe ouder ik word, hoe meer gelijkenissen ik zie.
Mijn zus was thuis de klassieke verstandige oudste, ik de wildebras en jongste. Tijdens de pubertijd fikse ruzies gehad.
Uiteindelijk is ze een jaar naar het buitenland gegaan. In die tijd ben ik uit huis gegaan, een stuk volwassener geworden.
Na terugkomst gingen we ieder onze eigen weg. En waar de rest van onze levens verder gegroeid zijn, lijkt onze relatie nooit verder gegaan te zijn.
Daar heb ik tegen gevochten, ik heb gebogen tot ik barstte, ik heb het genegeerd. En uiteindelijk heb ik geaccepteerd dat het zo is.
Het laatste jaar ligt ze met zichzelf overhoop, grootste verbouwing, carrière in het slop en ontzettende vermoeidheid. En ik weet niet wat ik nog kan doen. Telefoons neemt ze niet op. Mails reageert ze niet op.
Laatst kreeg ik haar te pakken. Ze was helemaal klaar met me. Om zaken van tig jaar geleden. Nooit een woord over gerept. En dat was het.
En dat doet nu zo'n pijn. Het was al wat om te accepteren dat de interesse niet wederzijds is. Dat ze gewoon anders is met andere levensdoelen. Dat staat geluk niet in de weg. Maar dat ze zover gaat om het contact te verbreken. Kak dekt de lading niet eens.
We verschillen twee jaar, ik ben de jongste. Twee tegenpolen, maar hoe ouder ik word, hoe meer gelijkenissen ik zie.
Mijn zus was thuis de klassieke verstandige oudste, ik de wildebras en jongste. Tijdens de pubertijd fikse ruzies gehad.
Uiteindelijk is ze een jaar naar het buitenland gegaan. In die tijd ben ik uit huis gegaan, een stuk volwassener geworden.
Na terugkomst gingen we ieder onze eigen weg. En waar de rest van onze levens verder gegroeid zijn, lijkt onze relatie nooit verder gegaan te zijn.
Daar heb ik tegen gevochten, ik heb gebogen tot ik barstte, ik heb het genegeerd. En uiteindelijk heb ik geaccepteerd dat het zo is.
Het laatste jaar ligt ze met zichzelf overhoop, grootste verbouwing, carrière in het slop en ontzettende vermoeidheid. En ik weet niet wat ik nog kan doen. Telefoons neemt ze niet op. Mails reageert ze niet op.
Laatst kreeg ik haar te pakken. Ze was helemaal klaar met me. Om zaken van tig jaar geleden. Nooit een woord over gerept. En dat was het.
En dat doet nu zo'n pijn. Het was al wat om te accepteren dat de interesse niet wederzijds is. Dat ze gewoon anders is met andere levensdoelen. Dat staat geluk niet in de weg. Maar dat ze zover gaat om het contact te verbreken. Kak dekt de lading niet eens.
vrijdag 24 augustus 2012 om 00:10
vrijdag 24 augustus 2012 om 00:12
Ook al zijn de reacties wat jaloersmakend . Ze geven in elk geval aan dat het ook anders kan.
Als ik kinderen heb -ooit-, zal ik zeker proberen aan te sturen op hun onderlinge band. Er is niemand anders waar je je achtergrond en basis zo intens deelt.
Als ik eraan denk dat er nu iets met een van onze ouders zou gebeuren... Pfff, dan wil je net elkaar door een deur kunnen. Dat het niet boterde. Ok, kon ik mee leven, jammer maar helaas. Maar dit. Wist niet dat ik zo om m'n zus kon huilen.
Als ik kinderen heb -ooit-, zal ik zeker proberen aan te sturen op hun onderlinge band. Er is niemand anders waar je je achtergrond en basis zo intens deelt.
Als ik eraan denk dat er nu iets met een van onze ouders zou gebeuren... Pfff, dan wil je net elkaar door een deur kunnen. Dat het niet boterde. Ok, kon ik mee leven, jammer maar helaas. Maar dit. Wist niet dat ik zo om m'n zus kon huilen.
vrijdag 24 augustus 2012 om 00:21
vrijdag 24 augustus 2012 om 00:29
Op zich is ze geen raar exemplaar. Maar ligt ze volgens mij met zichzelf overhoop. En kan ze mij daar niet bijhebben. Tot een bepaalde hoogte schik ik dan in of laat ik haar razen. Maar nu is het te ver gegaan.
Als rasechte jongste heb ik nu geklikt bij de ouders. Dit moet uitgepraat worden en met ons twee komen we er nu niet uit.
Als rasechte jongste heb ik nu geklikt bij de ouders. Dit moet uitgepraat worden en met ons twee komen we er nu niet uit.
vrijdag 24 augustus 2012 om 00:44
Daarnaast geeft loslaten jou misschien ook de rust die nodig is om weer tot elkaar te komen wanneer het kan. Jullie zijn misschien nu op een leeftijd dat ouders niet meer kunnen betekenen in het onbegrip tussen jullie, wat zij vroeger misschien wel konden hè?
Soms raken levens van mensen die elkaar na staan gewoon even tijdelijk verwijderd van elkaar. Die afstand hoeft niet definitief te zijn. Tijd kan ontstane wonden helen en respecteren waar zij nu behoefte aan heeft kan misschien een start zijn in dat proces en misschien geldt dit ook wel voor jou.
Soms raken levens van mensen die elkaar na staan gewoon even tijdelijk verwijderd van elkaar. Die afstand hoeft niet definitief te zijn. Tijd kan ontstane wonden helen en respecteren waar zij nu behoefte aan heeft kan misschien een start zijn in dat proces en misschien geldt dit ook wel voor jou.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
vrijdag 24 augustus 2012 om 00:48
quote:Enn schreef op 24 augustus 2012 @ 00:44:
Soms raken levens van mensen die elkaar na staan gewoon even tijdelijk verwijderd van elkaar. Die afstand hoeft niet definitief te zijn. Tijd kan ontstane wonden helen en respecteren waar zij nu behoefte aan heeft kan misschien een start zijn in dat proces en misschien geldt dit ook wel voor jou.
Heel mooi gezegd!
En heel waar.
Soms raken levens van mensen die elkaar na staan gewoon even tijdelijk verwijderd van elkaar. Die afstand hoeft niet definitief te zijn. Tijd kan ontstane wonden helen en respecteren waar zij nu behoefte aan heeft kan misschien een start zijn in dat proces en misschien geldt dit ook wel voor jou.
Heel mooi gezegd!
En heel waar.
vrijdag 24 augustus 2012 om 01:04
Ik heb haar al een jaar niet gezien. En slechts 3x gesproken. De contactpogingen hebben rustmomenten van maanden gekend. Dat ze nu de streep trekt, voelt best wel definitief.
De jaren ervoor was het contact al minimaal en hoofdzakelijk vanuit mijn initiatief. Tenzij ze geld nodig had.
Pa's gezondheid is niet meer zo vanzelfsprekend als vroeger. Ben zo bang dat er iets gebeurd. Ik ben degene die ver weg woont. Het duurt even voor ik er ben. In het verleden blijkt elke keer dat ze torenhoge verwachtingen van me heeft die ik niet waar kan maken.
Stresssituaties grijpt ze aan om me op de plek te zetten. Nu word ik bij voorbaat buiten spel gezet.
Tijd heelt wonden, zeker waar. Maar tijd is eindig.
En een sterke vriendinnenband, dat ligt mijlenver. Voor nu zou normaal contact al fijn zijn. Acceptatie een bonus en wederzijdse interesse de kers op de taart.
De jaren ervoor was het contact al minimaal en hoofdzakelijk vanuit mijn initiatief. Tenzij ze geld nodig had.
Pa's gezondheid is niet meer zo vanzelfsprekend als vroeger. Ben zo bang dat er iets gebeurd. Ik ben degene die ver weg woont. Het duurt even voor ik er ben. In het verleden blijkt elke keer dat ze torenhoge verwachtingen van me heeft die ik niet waar kan maken.
Stresssituaties grijpt ze aan om me op de plek te zetten. Nu word ik bij voorbaat buiten spel gezet.
Tijd heelt wonden, zeker waar. Maar tijd is eindig.
En een sterke vriendinnenband, dat ligt mijlenver. Voor nu zou normaal contact al fijn zijn. Acceptatie een bonus en wederzijdse interesse de kers op de taart.
vrijdag 24 augustus 2012 om 01:31
De ouders zijn nooit echt hierin betrokken geweest. Die dachten dat het wel ok ging. Zien dat zus met zichzelf worstelt en vinden dat ook moeilijk.
Ook ik heb therapie gehad. Had meer te maken met een moeder die me als zondebok gebruikte. Heb sinds een jaar of wat eindelijk een positief zelfbeeld EN heb grenzen gesteld aan het gedrag van ma. Daar is nu goed gezond contact mee.
Zus weet daarvan. Heeft zelfs toegegeven dat het voor haar wel makkelijk was dat ik overal de schuld van kreeg. Maar dat het irritant was als ik daar dan tegenin ging.
En nu pakt ze op waar ma gestopt is. Het lijkt zelfs versterkt.
Nu geen contact meer, is het sluiten van een deur. Een bevestiging van alles wat in het verleden is gezegd wat niet klopt. (want ik ben godverdomme wel wat waard en kan wel wat)
Hmm. Nu maak ik het ook wat zwaar. Precies de reden waarom ik het gesprek aan wil gaan met iemand erbij. Dan draaf ook ik minder door.
Ook ik heb therapie gehad. Had meer te maken met een moeder die me als zondebok gebruikte. Heb sinds een jaar of wat eindelijk een positief zelfbeeld EN heb grenzen gesteld aan het gedrag van ma. Daar is nu goed gezond contact mee.
Zus weet daarvan. Heeft zelfs toegegeven dat het voor haar wel makkelijk was dat ik overal de schuld van kreeg. Maar dat het irritant was als ik daar dan tegenin ging.
En nu pakt ze op waar ma gestopt is. Het lijkt zelfs versterkt.
Nu geen contact meer, is het sluiten van een deur. Een bevestiging van alles wat in het verleden is gezegd wat niet klopt. (want ik ben godverdomme wel wat waard en kan wel wat)
Hmm. Nu maak ik het ook wat zwaar. Precies de reden waarom ik het gesprek aan wil gaan met iemand erbij. Dan draaf ook ik minder door.
vrijdag 24 augustus 2012 om 01:56
quote:banaanaap schreef op 24 augustus 2012 @ 01:31:
De ouders zijn nooit echt hierin betrokken geweest. Die dachten dat het wel ok ging. Zien dat zus met zichzelf worstelt en vinden dat ook moeilijk.
Ook ik heb therapie gehad. Had meer te maken met een moeder die me als zondebok gebruikte. Heb sinds een jaar of wat eindelijk een positief zelfbeeld EN heb grenzen gesteld aan het gedrag van ma. Daar is nu goed gezond contact mee.
Zus weet daarvan. Heeft zelfs toegegeven dat het voor haar wel makkelijk was dat ik overal de schuld van kreeg. Maar dat het irritant was als ik daar dan tegenin ging.
En nu pakt ze op waar ma gestopt is. Het lijkt zelfs versterkt.
Nu geen contact meer, is het sluiten van een deur. Een bevestiging van alles wat in het verleden is gezegd wat niet klopt. (want ik ben godverdomme wel wat waard en kan wel wat)
Hmm. Nu maak ik het ook wat zwaar. Precies de reden waarom ik het gesprek aan wil gaan met iemand erbij. Dan draaf ook ik minder door.
Dit heb ik wel vaak in mijn omgeving gezien, dat 1 iemand uit het gezin heel erg gestigmatiseerd werd. Het probleem daarvan is dat anderen er een deel van hun identiteit aan ontlenen. Dan is het bijna niet uit te roeien.
Ik vind het wel heel verdrietig voor je hoe de situatie nu is. Maar ik lees ook dat er van beiden kanten heel veel gevoel is voor elkaar. Blijkbaar raak jij je zus ergens zo diep dat ze niet eens met je om kan gaan. En jij kan nog om haar huilen. Ergens heb ik wel het gevoel dat dit nog te redden is. En misschien is het wel goed in dit geval, dat je ouders zich eens uitspreken.
De ouders zijn nooit echt hierin betrokken geweest. Die dachten dat het wel ok ging. Zien dat zus met zichzelf worstelt en vinden dat ook moeilijk.
Ook ik heb therapie gehad. Had meer te maken met een moeder die me als zondebok gebruikte. Heb sinds een jaar of wat eindelijk een positief zelfbeeld EN heb grenzen gesteld aan het gedrag van ma. Daar is nu goed gezond contact mee.
Zus weet daarvan. Heeft zelfs toegegeven dat het voor haar wel makkelijk was dat ik overal de schuld van kreeg. Maar dat het irritant was als ik daar dan tegenin ging.
En nu pakt ze op waar ma gestopt is. Het lijkt zelfs versterkt.
Nu geen contact meer, is het sluiten van een deur. Een bevestiging van alles wat in het verleden is gezegd wat niet klopt. (want ik ben godverdomme wel wat waard en kan wel wat)
Hmm. Nu maak ik het ook wat zwaar. Precies de reden waarom ik het gesprek aan wil gaan met iemand erbij. Dan draaf ook ik minder door.
Dit heb ik wel vaak in mijn omgeving gezien, dat 1 iemand uit het gezin heel erg gestigmatiseerd werd. Het probleem daarvan is dat anderen er een deel van hun identiteit aan ontlenen. Dan is het bijna niet uit te roeien.
Ik vind het wel heel verdrietig voor je hoe de situatie nu is. Maar ik lees ook dat er van beiden kanten heel veel gevoel is voor elkaar. Blijkbaar raak jij je zus ergens zo diep dat ze niet eens met je om kan gaan. En jij kan nog om haar huilen. Ergens heb ik wel het gevoel dat dit nog te redden is. En misschien is het wel goed in dit geval, dat je ouders zich eens uitspreken.
"Dus zie je iemand lopen Met rode ogen heel bedeesd Dan weet je, haar potje is pas vol geweest."
vrijdag 24 augustus 2012 om 08:47
Wat vervelend dat het contact met je zus zo is
Met mijn zusje heb ik een poos geen contact gehad omdat ze altijd kritiek had. Op een gegeven moment was ik dat zat en heb ik geen contact meer gezocht. Inmiddels heeft zij (ook veel problemen met zichzelf) het contact met de familie verbroken en ben ik juist de enige die haar nog accepteert. Als ze zelf weer wat lekkerder in haar vel zit hoop ik dat ze het contact met de familie weer oppakt. Maar ik denk dat er bij haar echt een klein steekje los zit. Bij jou zus zou dat ook zo kunnen zijn? En het kan dus ook weer goed komen!
Misschien helpt het als je haar een brief schrijft waarin je zegt dat je het jammer vindt dat er geen contact is en dat je van haar houdt. Hoe oud zijn jullie eigenlijk? Ik heb het idee dat dit soort ruzies vaker voorkomt begin 20.
Mijn andere zus kan ik wel heel goed mee overweg. Zij zit ook hier op het forum maar wil me nooit vertellen onder welke nick! Haai zussie (ja jij die net zwanger bent, verhuisplannen hebt en nu op vakantie, je weet best wie ik ben! )
Met mijn zusje heb ik een poos geen contact gehad omdat ze altijd kritiek had. Op een gegeven moment was ik dat zat en heb ik geen contact meer gezocht. Inmiddels heeft zij (ook veel problemen met zichzelf) het contact met de familie verbroken en ben ik juist de enige die haar nog accepteert. Als ze zelf weer wat lekkerder in haar vel zit hoop ik dat ze het contact met de familie weer oppakt. Maar ik denk dat er bij haar echt een klein steekje los zit. Bij jou zus zou dat ook zo kunnen zijn? En het kan dus ook weer goed komen!
Misschien helpt het als je haar een brief schrijft waarin je zegt dat je het jammer vindt dat er geen contact is en dat je van haar houdt. Hoe oud zijn jullie eigenlijk? Ik heb het idee dat dit soort ruzies vaker voorkomt begin 20.
Mijn andere zus kan ik wel heel goed mee overweg. Zij zit ook hier op het forum maar wil me nooit vertellen onder welke nick! Haai zussie (ja jij die net zwanger bent, verhuisplannen hebt en nu op vakantie, je weet best wie ik ben! )
vrijdag 24 augustus 2012 om 09:16
Als kind kon ik niks met mijn broertje en hij niks met mij.
We lieten elkaar links liggen.
Toen we begin twintig waren spraken we elkaar misschien een of twee keer per jaar. Vanaf dat we een jaar of dertig zijn, zijn we naar elkaar toe gegroeid en nu zijn we elkaars beste vrienden.
We doen veel samen en we delen veel samen.
We lieten elkaar links liggen.
Toen we begin twintig waren spraken we elkaar misschien een of twee keer per jaar. Vanaf dat we een jaar of dertig zijn, zijn we naar elkaar toe gegroeid en nu zijn we elkaars beste vrienden.
We doen veel samen en we delen veel samen.