gewetensprobleem ex-minnaar

ik heb een tijdje geleden reeds een topic gestart onder 'ongewild minnares'. eindelijk is deze foute 'relatie' (al is dat de naam niet waardig) definitie afgelopen. ik probeer zo eerlijk mogelijk te schetsen wat mijn motief is van mijn gewetensprobleem.

Eerst & vooral: ik wil hem niet (meer). Geen haar op mijn hoofd. Nu is het duidelijk geworden dat de man een ziekelijke fantast en leugenaar is. Voor de mensen die mijn eerste topic niet kennen, heel kort een schets van de situatie:

een anderhalf jaar geleden leer ik LS kennen als prospect die een nieuw bedrijf opstart en hij sprak mij aan om hem personeel te leveren. Het contact wordt algauw zeer intensief en persoonlijker. Ik zat toen nog in de relatie met mijn ex, die toen (al een hele tijd eigenlijk) zeer slecht liep. We beginnen daarover te vertellen, hij zegt me dat hij wel een vriendin heeft, maar niets serieus. Algauw werd ik verliefd en in een tijdsspanne van 6 weken besluit ik eindelijk de stap te zetten mijn toenmalige relatie op te geven. Ik wou nl niet vreemdgaan of een dubbelleven leiden. LS beloofde me al snel te volgen. Ik was blindelings verliefd. Dit nu heel kort verteld: na 6 maand met LS en na veel argwaan ontdekte ik dat hij eigenlijk al samenwoonde met zijn vriendin. Na confrontatie kon hij daar zo'n ongelooflijke uitleg aan geven dat ik besloot hem nog een kans te geven. Hij legde me documenten voor die aangaven dat hij schulden zou hebben als hij haar meteen zou verlaten, SMS verkeer tussen hem en zijn vriendin, ... wat nu achteraf gebleken allemaal vervalst was.

Ik hoor het jullie denken en ja, jullie hebben gelijk. MAAR ik had zeer diepe gevoelens van hem en ben zelf zeer rechtuit en eerlijk. Daarom ook dat ik maar niet kon geloven dat hij zo hard aan het liegen was. Nu is het wel duidelijk voor mij. Hij gebruikte zelfs het excuus dat hij kanker had en dat was voor mij een brug te ver.

Nu besef ik dat die man gewoon ziek is en hij kan zelf gevaarlijk zijn, denk ik. Zijn vriendin had me ooit eens gebeld omdat ze een vermoeden had en toen heb ik hem 'gered', omdat hij ook daar weer zo'n geloofwaardige uitleg aan gaf. Dus ze weet of heeft geweten dat er iets speelde tussen ons.

Ik ben zwaar in de fout gegaan dat ik hem op dat moment niet gewoon buitengekegeld heb maar ik geloofde echt zijn verhaal en wou hem niet laten vallen.

Alleen, als ik nu terugkijk op dat anderhalf jaar, besef ik dat die man zeer slecht is. Ik heb ook professionel met hem te maken en sinds de breuk boycot hij me professioneel.

Ik vind niet dat ik dat hoef te pikken en al zeker niet na wat hij me heeft aangedaan.

Dan denk ik aan zijn vriendin en weet ik welk verhaal hij over mij heeft opgehangen; en dat gevoel knaagt echt. Ik heb geen vijanden, nog nooit iemand kwaad gedaan en ga eerlijk door het leven. Maar ik voel me zo 'gepakt' en hij heeft mijn waarden en normen heel bewust naar beneden gehaald, terwijl ik hem zei dat ik niet van plan was om een minnares te zijn. Elke keer dat ik het uitmaakte omdat ik zijn verhalen meer en meer in twijfel begon te trekken, kwam hij met nieuwe argumenten op de proppen.

Nu, moet ik ervoor zorgen dat zijn vriendin weet wat voor een vent hij is? Was hij slechts een vreemdganger geweest, dan had ik het zo gelaten. Maar mij zo behandelen én natrappen op professioneel vlak...?? Moet ik dit zo laten?

Maar dan denk ik aan zijn kinderen en haar kinderen. Wil ik dat wel op mijn geweten hebben want zij en die kinderen zijn onschuldig. Maar verdorie man, hij heeft het wel gemakkelijk om zo door het leven te gaan. Als hij dat verschillende keren doet of nog doet, dan laat ik hem alleen maar denken dat zijn gedrag geen consequenties heeft.

En ik wil niet dat zijn vriendin denkt dat ik een slet ben die erop uit was om haar vent binnen te doen. Zo is het helemaal niet.

Het gaat me dus niet om wraak, of misschien wel, op hem dan. Maar als ik dat doe, betrek ik verschillende mensen en zijn hun levens kapot... en toch... hij kan dat toch niet ongestraft doen? Vreemdgaan is zijn keuze, maar wat hij gedaan heeft, gaat veel verder dan puur vreemdgaan, hij maakt levens kapot.

Graag jullie hulp en meningen hierover...

Summerdance, hij HAD geen vriendin op het moment dat wij nauw contact kregen. En dit heeft hij zes maand kunnen volhouden. Wij wonen op 250km afstand van elkaar en eerlijk gezegd, ik ben niet wantrouwig van nature en ook in mijn vorige relatie van 17 jaar hadden wij naast een sociaal leven samen, ook nog een sociaal leven elk apart en jaloezie en wantrouwen maakte daar van beide partijen geen deel van uit. In het begin genoot ik van de momenten dat we tijd hadden voor elkaar want heel veel factoren klopten wel. Beide heel drukke en verantwoordelijke baan waardoor afspreken en bellen niet altijd ging. Ten tijde van mijn 'ontdekking' hield ik oprecht van hem en was hij mijn beste vriend en was zijn verhaal zo pijnlijk dat ik hem geloofde. Weet je, op dàt moment moest ik haar al ingelicht hebben want ik was in de oprechte veronderstelling dat ik een relatie had met hem. Misschien is de situatie iets duidelijker geschetst nu?

Het huilen is voorbij, ik ben vooral kwaad. En ik vind het gewoon kut dat ik in mijn job beperkt wordt door hem. Het is moeilijk om het hier allemaal letterlijk te gaan uitleggen zodat jullie een juist beeld hebben maar zijn vriendin zit ook in zijn bedrijf.

Enfin, het steekt echt. Zo kwaad dat ik word, man.

Maar goed, als ik hem wil terugpakken, dan zal dat eerder zijn invloed hebben op haar en de kinderen en dat wil ik niet. Dus heeft het nut? Wschl niet. Ik zou misschien beter tips vragen om het slimmer aan te pakken, dat is nog een idee; Zo heb ik tenminste niet meer het gevoel dat hij me om de tuin geleid heeft en kan ik eindelijk laten zien dat ik daar boven sta. Toen er gevoelens waren, heb ik me enkel door de gevoelens laten leiden en niet meer door mijn gezond verstand. Nu de oogkleppen eraf zijn, doorzie ik alles. Te laat, dat klopt. En toch, mocht ik weten dat die dame en die kinderen daar geen last van hebben, man, ik zou me volledig laten gaan, heel subtiel wel.



Single Lady, wat je zegt in je laatste post, ben ik volledig mee eens, je slaat de nagel op de kopt. Bedankt daarvoor.

Julus, je hebt gelijk.

Ik zal dit 'gevecht' nooit van hem winnen vrees ik, daar is hij te gewiekst en ik te goed voor.

Weet je wat het is, het ergste verdriet is om maar nu pas zie ik helder wat er aan de hand was. Nog nooit eerder heb ik me zo laten behandelen en het vreemde is dat al mijn vriendinnen niet begrijpen dat notabene ik, dit heb laten gebeuren. Zij kennen me als een zelfzekere vrouw, recht voor de raap die zich niet laat doen. En daar worstel ik mee, maar idd, kop omhoog, achter me laten en vooral laten zien dat het me niets doet, dat zal me meer opleveren. Bedankt allemaal...

Julus, dàt had ik nu eens echt nodig!

En ik mag vooral niet iedereen gaan wantrouwen nu, en hem als een nare levensles gaan beschouwen, zonder meer. Die woede zorgt er alleen maar voor dat hij aandacht krijgt, wat voor aandacht dan ook. En net dat mag ik hem idd niet meer geven.

Dit heeft opgelucht! Thx

Heel vreemd, wat Julus en Schimmel zeggen, zei hij in onze urenlange gesprekken ook en zo zorgde hij ervoor dat ik hem in vertrouwen nam en alle anderen begon te wantrouwen. Echt mindgames, zo noem ik dat.

Ik trek er mijn les uit en besef dat hem zo snel mogelijk uit mijn leven knippen mijn geluk zal zijn. En idd eigenlijk besefte ik dat al eerder want er zijn heel veel breuken geweest tussen ons, net omdat ik hem zo wantrouwde. En als ik daarop terugkijk, kwam er in zo'n periode van geen contact telkens een soort rust over mij. Ik wist het wel, maar kon of wou het niet zien.

Wel verdomd moeilijk volledig contact breken door die professionele band... maar daar zijn oplossingen voor te vinden om geen contact meer te moeten hebben met hem.

Wat heb ik afgezien in dat anderhalf jaar.. het enige positieve is dat ik door hem eindelijk de stap heb durven zetten om mijn relatie te stoppen met de vader van mijn kinderen. Op één of andere bizarre manier heeft hij me daardoor gesleurd want dit liep niet vlotjes, zowel emotioneel als financieel... Door hem ben ik verlost van twee ratten, zo moet ik dat zien! Ik kan eindelijk beginnen aan het leven dat ik al heel lang wil leiden.

Jullie hebben me weer even van hem losgemaakt, op een correcte manier. En er zullen nog wel zo'n momenten zoals nu komen, maar elke keer weer zullen die minder lang gaan duren tot hij nog maar een schim zal zijn. Dàt gevoel wou ik bekomen met dit topic te plaatsen!

Bloemetje, ik ben akkoord met wat je zegt over het recht van zijn vriendin. Niet dat je me hypocriet, kinderachtig en aan de late kant vindt. Moest je mij kennen, dan zou je dit niet zeggen. Dit gezegd zijnde...

Dan, ik heb ook het gevoel dat zijn vriendin haar ogen/oren sluit want gedurende deze periode zijn er enkele 'relletjes' geweest over mij. Had ze het willen weten, dan kan ze zó aan mijn nummer komen. En idd, als ik nu afkom met de volle waarheid, zal ze me negen op de tien kansen toch niet geloven, ook al heb ik talloze schriftelijke bewijzen. Ik heb geen zin om haar die mails en sms te laten lezen, daar staan zaken in die zeer persoonlijk zijn en mijn ziel ligt erin bloot. En ook, als zij hem echt graag ziet, dan zal zij kapot zijn van hetgeen hij naar me schrijft, geloof me. Ik heb hem ook oprecht graag gezien en dit zou me ook pijn doen. IK heb haar geen pijn gedaan, HIJ doet dit en zal dit heel zeker nog wel eens doen. Het is tegenstrijdig want die vrouw zal wschl denken dat ik op haar vent uit was, maar ze zal er geen benul van hebben over hoe hij ook tegen mij loog. Ok, ik heb het toegelaten. Als je verliefd bent, dan zie je bepaalde zaken niet, of dit nu gaat om irritante trekjes of zich anders voordoen dan ze zijn, je bent blind. Dat vind ik het jammerste aan de hele zaak, aan mij vertelde hij dat ze geen koppel meer zijn en aan haar zal hij wel verteld hebben dat hij niets met me heeft/gehad heeft. En toen er een aantal zaken aan haar oren kwamen, zal hij daar een verdomd achterbakse uitleg aan gegeven hebben, daar ben ik nu wel zeker van.

Ik ben winnaar in mijn leven door deze situatie, maar verliezer in dit gevecht, dus kies ik voor het eerste.

Buiten het feit dat ik geleerd heb om niet zo snel iemand te vertrouwen en toch mijn buikgevoel/intuïtie te volgen, heb ik vooral geleerd om nooit iemand te veroordelen die met gevoelens worstelt. Gevoelens maken een ander mens van mij. Zachter, goedgeloviger, kleiner misschien. Ik wil en kan zeker nog verliefd worden maar niet meer grenzeloos. Ik weet nu hoe hij is, en dat moet heel heel erg zijn voor haar. Zelfs al weet ze dat nu nog niet, die man zal haar nog veel kwetsen. Wens ik niemand toe. Maar het is niet mijn verantwoordelijkheid. Zij mag me op eigen initiatief opzoeken en dan zal ik haar de waarheid vertellen, zonder haar te overdonderen met pijnlijke details. Doet ze het niet, dan zal ik het zeker niet doen. Ik ben me volop over die gevoelens aan het zetten en de ene dag lukt me dat al beter dan de andere. In tegenstelling tot mijn periode van twijfel, kan hij me niet meer manipuleren doordat alle contact verbroken is. Ik ben minstens al zover dat ik hem niet meer WIL horen of zien, dat kon ik enkele weken geleden nog niet zeggen.

Dit is echt verschrikkelijk en bovenal heel stom van mezelf om daarin te trappen en dan nog anderhalf jaar aan een stuk. Gedane zaken nemen geen keer en veel lessen geleerd.

bedankt allemaal voor de steun in lettertjes