Seks
alle pijlers
Waarom vreemdgaan
zaterdag 24 september 2011 om 21:22
Ik vraag mij dit zo af na het lezen van een aantal topics. Los van de etische/morele bezwaren, waarom niet ("waarom niet" is niet het doel van dit topic.).
Ik heb een prachtige relatie en streef ernaar om mijn relatie geweldig te laten zijn. En door het zien dat mensen vreemdgaan, vraag ik mij af.. wat maakt het dat je vreemd gaat? (Ben er bang voor dat het gebeurd..)
Zou je ook vreemdgaan als je helemaal heppie-de-peppie in je relatie zit? Of zit het in het "aard van het beestje"? Of ...
Ik heb een prachtige relatie en streef ernaar om mijn relatie geweldig te laten zijn. En door het zien dat mensen vreemdgaan, vraag ik mij af.. wat maakt het dat je vreemd gaat? (Ben er bang voor dat het gebeurd..)
Zou je ook vreemdgaan als je helemaal heppie-de-peppie in je relatie zit? Of zit het in het "aard van het beestje"? Of ...
zaterdag 1 oktober 2011 om 11:17
zaterdag 1 oktober 2011 om 12:18
niet alleen van mij toch? Andere zie ik ook hun reactie plaatsen die mij aan het denken zetten en die ik zeer waardeer.
Ik zou zelf graag wat meer reacties zien van stellen die ook lang samen zijn en die behoefte of onrust niet hebben meegemaakt of gevoeld (zover je dat van je partner kunt weten, vaak kun je het alleen van jezelf vertellen) Hoe die het wel spannend houden in een monogame vorm, wat je dan als ideeen hebt in een buiten de slaapkamer om het monogaam verrassend en leuk te houden.
vaak hoor je wel dat ze nog een spannend sexleven hebben en die passie nog voelen maar vertellen ze niet hoe ze dat doen.
Het kan natuurlijk zijn dat je helemaal tevreden bent met hoe de sex ervaren wordt en dat je genoeg voldoening haalt uit diverse standjes speeltjes en plekken. Dat je met elkaar voor de zelfde dingen open staat.
Waar wij tegen aan liepen was dat 1 bv iets niet zo goed durfde, of zich niet prettig voelde in een bepaalde vorm. Moet je de ander daarin dan forceren? Of houd het bij diens grens op? Het is in ieder geval wel iets dat je in diverse topics leest, dat 1 zich afvraagd hoe je die passie weer terug krijgt en het sexleven weer spannend kan maken maar de partner het wel goed vind zo en dan lees ik toch vaak in de adviezen dat het dan bij de grens van de partner ophoud of dat je elkaar erin moet naderen.
Zolang je maar beide berust in een wat minder uitdagend sexleven of beide open staat voor ideeen is er geen probleem die ontstaat pas als je daarin verschillend ontwikkelt.
Ik wil er best nog wat over vertellen vind het ook een boeiend onderwerp, maar wil er ook geen dialoog van doddie van maken.
Ik zou zelf graag wat meer reacties zien van stellen die ook lang samen zijn en die behoefte of onrust niet hebben meegemaakt of gevoeld (zover je dat van je partner kunt weten, vaak kun je het alleen van jezelf vertellen) Hoe die het wel spannend houden in een monogame vorm, wat je dan als ideeen hebt in een buiten de slaapkamer om het monogaam verrassend en leuk te houden.
vaak hoor je wel dat ze nog een spannend sexleven hebben en die passie nog voelen maar vertellen ze niet hoe ze dat doen.
Het kan natuurlijk zijn dat je helemaal tevreden bent met hoe de sex ervaren wordt en dat je genoeg voldoening haalt uit diverse standjes speeltjes en plekken. Dat je met elkaar voor de zelfde dingen open staat.
Waar wij tegen aan liepen was dat 1 bv iets niet zo goed durfde, of zich niet prettig voelde in een bepaalde vorm. Moet je de ander daarin dan forceren? Of houd het bij diens grens op? Het is in ieder geval wel iets dat je in diverse topics leest, dat 1 zich afvraagd hoe je die passie weer terug krijgt en het sexleven weer spannend kan maken maar de partner het wel goed vind zo en dan lees ik toch vaak in de adviezen dat het dan bij de grens van de partner ophoud of dat je elkaar erin moet naderen.
Zolang je maar beide berust in een wat minder uitdagend sexleven of beide open staat voor ideeen is er geen probleem die ontstaat pas als je daarin verschillend ontwikkelt.
Ik wil er best nog wat over vertellen vind het ook een boeiend onderwerp, maar wil er ook geen dialoog van doddie van maken.
Wie de mens in zichzelf begrijpt begrijpt alle mensen.
zaterdag 1 oktober 2011 om 18:05
@dimpf als je wilt reageren, reageer dan vooral. Zeker als het prikkelt. Ik het het topic misschien wel geopend, maar er zijn meer mensen dan ik alleen die dit lezen. Bovendien kan ik je bijdrage ook niet waarderen als deze er niet is 
Ik vind de bijdrage van doddie prikkelend om te reageren. Ik lees andere reacties ook.. en anderen ook.
@doddie
Eens, ik sta open om een eventueel partner-ruil of aanverwant te bespreken als het zo ver is! Voel daar nu geen ruimte voor. Dit is voor mij heel wat anders dan vreemd gaan. Dat raakt het vertrouwen in een relatie door het te verzwijgen.
En ik geloof ook in 100 jaar monogamie. Ik vind het zo makkelijk om te zeggen, alle dieren neuken er ook op los dus voor een mens is dat ook natuurlijk (of een ander excuus). Het enige wat natuurlijk is voor een mens is de keuze die hij/zij zelf maakt. En geen van die keuzes is verkeerd. Het is alsof mensen een legitieme reden nodig hebben om zich een vrijbrief te geven dat ze polygaam of monogaam willen zijn. Wat je ook wilt wilt zijn, kies daar voor. En ja bij keuzes horen consequenties. Er zijn altijd mensen die je keuze niet leuk vinden en sommige van die mensen willen je dat heel graag laten weten.
Ik hoop, dat is toch echt mijn streven, dat ik en mijn partner 100 jaar lang monogaam kunnen blijven. Dat wij dusdanig genoeg uit onze relatie halen dat de optie van een ander hebben niet eens bij ons opkomt.
En wat doddie ook zegt, het is wat ik nu wil. Ik weet niet hoe mijn behoefte is over 10-20 jaar. Ik verwacht niet dat ik in een mid-life crisis terecht kom. Ik ga voor de dingen die ik nu wil (eigen bedrijf bijv.). Lijkt erop alsof het meer te maken heeft, met hoe makkelijk je keuzes maakt. En hoeveel ruimte je partner heeft voor dat soort keuzes.
Persoonlijk zou ik het niet uit kunnen staan, de gedachte dat mijn partner sex met iemand anders zou hebben. Zo ver ben ik (nog) niet. En ik snap je vergelijking doddie met vakantie, dat je ook niet 100x naar dezelfde plek gaat. Ik vraag mij ook wel eens af wat het maakt dat sex zo'n (zware) lading heeft, dat het exclusief 'hoort' te zijn.
Ik vind de bijdrage van doddie prikkelend om te reageren. Ik lees andere reacties ook.. en anderen ook.
@doddie
Eens, ik sta open om een eventueel partner-ruil of aanverwant te bespreken als het zo ver is! Voel daar nu geen ruimte voor. Dit is voor mij heel wat anders dan vreemd gaan. Dat raakt het vertrouwen in een relatie door het te verzwijgen.
En ik geloof ook in 100 jaar monogamie. Ik vind het zo makkelijk om te zeggen, alle dieren neuken er ook op los dus voor een mens is dat ook natuurlijk (of een ander excuus). Het enige wat natuurlijk is voor een mens is de keuze die hij/zij zelf maakt. En geen van die keuzes is verkeerd. Het is alsof mensen een legitieme reden nodig hebben om zich een vrijbrief te geven dat ze polygaam of monogaam willen zijn. Wat je ook wilt wilt zijn, kies daar voor. En ja bij keuzes horen consequenties. Er zijn altijd mensen die je keuze niet leuk vinden en sommige van die mensen willen je dat heel graag laten weten.
Ik hoop, dat is toch echt mijn streven, dat ik en mijn partner 100 jaar lang monogaam kunnen blijven. Dat wij dusdanig genoeg uit onze relatie halen dat de optie van een ander hebben niet eens bij ons opkomt.
En wat doddie ook zegt, het is wat ik nu wil. Ik weet niet hoe mijn behoefte is over 10-20 jaar. Ik verwacht niet dat ik in een mid-life crisis terecht kom. Ik ga voor de dingen die ik nu wil (eigen bedrijf bijv.). Lijkt erop alsof het meer te maken heeft, met hoe makkelijk je keuzes maakt. En hoeveel ruimte je partner heeft voor dat soort keuzes.
Persoonlijk zou ik het niet uit kunnen staan, de gedachte dat mijn partner sex met iemand anders zou hebben. Zo ver ben ik (nog) niet. En ik snap je vergelijking doddie met vakantie, dat je ook niet 100x naar dezelfde plek gaat. Ik vraag mij ook wel eens af wat het maakt dat sex zo'n (zware) lading heeft, dat het exclusief 'hoort' te zijn.
zaterdag 1 oktober 2011 om 19:17
Ik denk dat iedereen dat exclusief zijn wil voelen in de relatie, die unieke plek in iemand hart, sex is meer een (misschien wel wat opgelegde) keus.
Vaak zie je stellen die al vroeg hun relatie open stellen wat zaken exclusief houden voor elkaar,. ze neuken bv niet met anderen of zoenen niet of slapen niet of lopen niet hand in hand. Iets is exclusief voor de partner en gebruikelijk is dat we daar sex bij zien als iets intiems dat je niet met anderen deelt. Wordt het later toegestaan moet het weer alleen sex zijn en is het gevoel bij de partner.
Ik denk als je lang samen bent dat de vergroeing met elkaar al een hoop van die behoefte weg haalt. Geen ander kent je zo goed als iemand die al 30 jaar met je samen leeft, die je ouders kent je familie, die een deel van je leven is geworden, in mijn geval zie ik bv onze kinderen als iets wat ik exclusief met mijn man heb en deel. Dan kan het zijn dat behaalde intimiteiten exclusief houden weg kunnen vallen omdat je al een deel van elkaar bent, als ik zonder mijn man ergens ben heb ik niet gevoel zonder hem te zijn, hij zit in mij, is een stukje van me geworden en geen moment voel ik me los van hem. Dus is hij er voor mij ook bij als ik met iemand anders sex.
Ik snap wel dat die behoefte er sterker is als je wat korter bij elkaar bent omdat je ergens in wil zien dat je die bijzondere plek hebt bij je partner, als alles met andere ook gedeelt lijkt te worden wie ben jij dan en waar sta jij dan? Wat is er dan nog speciaal aan de relatie die je hebt met iemand>
Voor ons na 23 jaar zat dat gevoel in verbondenheid, zit het in je hart en huid. In ons dating profiel staat dan ook de spreuk "elkaar los laten omdat we toch we een deel van elkaar zijn"
Zoals ik al zei maakt de fase enorm verschil in hoe je er tegen aan kijken. Ik vind het niet meer dan logisch en natuurlijk dat je daar anders tegen aan kijkt als je net samen bent en begint met elkaar dan dat je al 20 jaar samen bent, Dat je dan nog alleen met elkaar wil zijn.
In die zin kan ik me soms weinig voorstellen bij stellen die dit al jong in de relatie willen , ik zal het niet veroordelen, inmiddels vind ik niets meer vreemd maar inbeelden is voor mij lastiger.
Omdat je nog niet die band hebt opgebouwd en je naar mijn idee nog erg op elkaar gericht bent, je dat gevoel van relatie ergens in wil zien. Het is voor mij dan lastig in te voelen waar ze dat dan uit halen.
Vaak zie je stellen die al vroeg hun relatie open stellen wat zaken exclusief houden voor elkaar,. ze neuken bv niet met anderen of zoenen niet of slapen niet of lopen niet hand in hand. Iets is exclusief voor de partner en gebruikelijk is dat we daar sex bij zien als iets intiems dat je niet met anderen deelt. Wordt het later toegestaan moet het weer alleen sex zijn en is het gevoel bij de partner.
Ik denk als je lang samen bent dat de vergroeing met elkaar al een hoop van die behoefte weg haalt. Geen ander kent je zo goed als iemand die al 30 jaar met je samen leeft, die je ouders kent je familie, die een deel van je leven is geworden, in mijn geval zie ik bv onze kinderen als iets wat ik exclusief met mijn man heb en deel. Dan kan het zijn dat behaalde intimiteiten exclusief houden weg kunnen vallen omdat je al een deel van elkaar bent, als ik zonder mijn man ergens ben heb ik niet gevoel zonder hem te zijn, hij zit in mij, is een stukje van me geworden en geen moment voel ik me los van hem. Dus is hij er voor mij ook bij als ik met iemand anders sex.
Ik snap wel dat die behoefte er sterker is als je wat korter bij elkaar bent omdat je ergens in wil zien dat je die bijzondere plek hebt bij je partner, als alles met andere ook gedeelt lijkt te worden wie ben jij dan en waar sta jij dan? Wat is er dan nog speciaal aan de relatie die je hebt met iemand>
Voor ons na 23 jaar zat dat gevoel in verbondenheid, zit het in je hart en huid. In ons dating profiel staat dan ook de spreuk "elkaar los laten omdat we toch we een deel van elkaar zijn"
Zoals ik al zei maakt de fase enorm verschil in hoe je er tegen aan kijken. Ik vind het niet meer dan logisch en natuurlijk dat je daar anders tegen aan kijkt als je net samen bent en begint met elkaar dan dat je al 20 jaar samen bent, Dat je dan nog alleen met elkaar wil zijn.
In die zin kan ik me soms weinig voorstellen bij stellen die dit al jong in de relatie willen , ik zal het niet veroordelen, inmiddels vind ik niets meer vreemd maar inbeelden is voor mij lastiger.
Omdat je nog niet die band hebt opgebouwd en je naar mijn idee nog erg op elkaar gericht bent, je dat gevoel van relatie ergens in wil zien. Het is voor mij dan lastig in te voelen waar ze dat dan uit halen.
Wie de mens in zichzelf begrijpt begrijpt alle mensen.
zaterdag 1 oktober 2011 om 19:46
Het rare is dat ik de gene was die bijna vreemd ging maar ik in die tijd zeker niet de gene was die ons sexleven wilde oppimpen. Ik had geen zin in sex en dus zeker geen zin in manieren dat op te doen bloeien en spannender te maken. Ik had een man die daar zeker alles voor had willen doen.
Maar als je zin in sex verdwenen is dan wil je er zeker geen moeite voor doen om het leuker te maken, liefst doe je het niet.
Het is erg jammer dat mijn zin in sex zo is verdwenen door de manier waarop we sexten, ik had achteraf misschien best wel zin in sex maar niet in de manier, en omdat de manier je niet meer opwind verdwijnt ook je zin.
Mijn man vroeg vaak genoeg wat ik wilde, maar dat ik zo anders in elkaar zit daar zijn we pas achter gekomen toen we met andere zijn gaan sexen. Mijn man riep een keer uit "jij bent niet de gene die moeite heeft met sex, ik ben dat! : achteraf heeft hij veel meer opbouw en intimiteit nodig en was het meer het lange voorspel dat mijn zin heeft doen verminderen.
Wat heeft dat met het onderwerp te maken? De spanning met ander mannen maakte iets in mij los wat mijn man niet in me kon losmaken. Het flirten en uitdagen maakte dat ik me meer vrouwelijk en sexy voelde. Ons compromi op sexgebied dat mijn zin in sex was gaan verdwijnen. Maar dan niet weten waar het aan ligt, dat is achteraf zo jammer, hadden we toen maar geweten wat we nu weten.
Sex met andere heeft ons dus veel over onzelf geleerd, we hebben dingen ontdekt die we bij elkaar nooit hadden los gemaakt.
En we zijn meer samen dan ooit ervoor vanavond gaan we weer met een groep vrienden naar een kinky dansfeest "the bitch" daarna een after met vrienden. We doen weer stout, doen weer gek (maar nu samen) hebben met elkaar ons geheim maar ook nog steeds onze band en ons verleden.
Andere zien we nu als verrijking in ons leven. Intieme vriendschappen die niet maken dat we van elkaar vervreemden maar die we delen met elkaar.
Raar dat je daar ver na je veertigste moet achterkomen. Het bijna vreemdgaan heeft voor ons dus ook veel goeds gebracht. Het vult dat gat tot het pensioen en de kleinkinderen leuk op dat we hier onze nieuwe uitdaging in zien, en dat andere er vreemd naar kijken, dat maakt alleen maar dat we nog meer het wij gevoel hebben, het is ons leven en wij zijn er happy mee.
Maar als je zin in sex verdwenen is dan wil je er zeker geen moeite voor doen om het leuker te maken, liefst doe je het niet.
Het is erg jammer dat mijn zin in sex zo is verdwenen door de manier waarop we sexten, ik had achteraf misschien best wel zin in sex maar niet in de manier, en omdat de manier je niet meer opwind verdwijnt ook je zin.
Mijn man vroeg vaak genoeg wat ik wilde, maar dat ik zo anders in elkaar zit daar zijn we pas achter gekomen toen we met andere zijn gaan sexen. Mijn man riep een keer uit "jij bent niet de gene die moeite heeft met sex, ik ben dat! : achteraf heeft hij veel meer opbouw en intimiteit nodig en was het meer het lange voorspel dat mijn zin heeft doen verminderen.
Wat heeft dat met het onderwerp te maken? De spanning met ander mannen maakte iets in mij los wat mijn man niet in me kon losmaken. Het flirten en uitdagen maakte dat ik me meer vrouwelijk en sexy voelde. Ons compromi op sexgebied dat mijn zin in sex was gaan verdwijnen. Maar dan niet weten waar het aan ligt, dat is achteraf zo jammer, hadden we toen maar geweten wat we nu weten.
Sex met andere heeft ons dus veel over onzelf geleerd, we hebben dingen ontdekt die we bij elkaar nooit hadden los gemaakt.
En we zijn meer samen dan ooit ervoor vanavond gaan we weer met een groep vrienden naar een kinky dansfeest "the bitch" daarna een after met vrienden. We doen weer stout, doen weer gek (maar nu samen) hebben met elkaar ons geheim maar ook nog steeds onze band en ons verleden.
Andere zien we nu als verrijking in ons leven. Intieme vriendschappen die niet maken dat we van elkaar vervreemden maar die we delen met elkaar.
Raar dat je daar ver na je veertigste moet achterkomen. Het bijna vreemdgaan heeft voor ons dus ook veel goeds gebracht. Het vult dat gat tot het pensioen en de kleinkinderen leuk op dat we hier onze nieuwe uitdaging in zien, en dat andere er vreemd naar kijken, dat maakt alleen maar dat we nog meer het wij gevoel hebben, het is ons leven en wij zijn er happy mee.
Wie de mens in zichzelf begrijpt begrijpt alle mensen.
zaterdag 1 oktober 2011 om 19:57
zaterdag 1 oktober 2011 om 21:06
Ik ben ongelooflijk koppig en/of eigenwijs, noem het zoals je wilt.
Ik merk dat ik altijd erg recalictrant wordt van opmerkingen dat het eenmaal zo is. En dat het zo hoort te zijn. Misschien dat ik mij niet geheel gehoord voel (alsof ik het er niet over mag hebben, omdat ik de ervaring niet heb) als ik hoor dat het universeel is.
Ik zal zien of ik gelijk krijg hoe ik het ga ervaren. Deze is persoonsafhankelijk en staat los van wat andere mensen doen.
Zoals ik zei, is voor mij het belangrijkste dat alles besproken mag en kan worden. Zolang de behoefte gecommuniceerd wordt kan er volgens mij vrij veel. Ik heb mijn bevestiging (op dit moment) nodig in mijn relatie dat ik belangrijk/bijzonder ben. Een ander kan ik niet verdragen.
Ik geloof dat stellen er wel behoefte aan hebben om hun relatie te openen voor anderen, en ik vind de omschrijving van doddie wel mooi. Mooi dat dat kan en dat het werkt.
Op dit moment wil ik alles in het werk stellen om te zorgen dat ik het maximale uit mijn relatie haal. Zolang mijn partner op 1 staat en alles (ook kinderen) op 2 en verder, dan heb ik het volste vertrouwen dat het loopt zoals ik het nu graag wil.
Ik merk dat ik altijd erg recalictrant wordt van opmerkingen dat het eenmaal zo is. En dat het zo hoort te zijn. Misschien dat ik mij niet geheel gehoord voel (alsof ik het er niet over mag hebben, omdat ik de ervaring niet heb) als ik hoor dat het universeel is.
Ik zal zien of ik gelijk krijg hoe ik het ga ervaren. Deze is persoonsafhankelijk en staat los van wat andere mensen doen.
Zoals ik zei, is voor mij het belangrijkste dat alles besproken mag en kan worden. Zolang de behoefte gecommuniceerd wordt kan er volgens mij vrij veel. Ik heb mijn bevestiging (op dit moment) nodig in mijn relatie dat ik belangrijk/bijzonder ben. Een ander kan ik niet verdragen.
Ik geloof dat stellen er wel behoefte aan hebben om hun relatie te openen voor anderen, en ik vind de omschrijving van doddie wel mooi. Mooi dat dat kan en dat het werkt.
Op dit moment wil ik alles in het werk stellen om te zorgen dat ik het maximale uit mijn relatie haal. Zolang mijn partner op 1 staat en alles (ook kinderen) op 2 en verder, dan heb ik het volste vertrouwen dat het loopt zoals ik het nu graag wil.
zaterdag 1 oktober 2011 om 21:14
Ik snap je helemaal hoezo, ik had dat gevoel toen ik zwanger was en iedereen ons ging vertellen wat er ging veranderen, heel opstandig werden we daarvan.
en ook al kregen ze gelijk, wij wilde dat zelf ervaren en zelf ondervinden en de ruimte houden om te geloven dat het ook niet zo hoefde te gaan
Je moet ons dus maar vergeven als het zo overkomt (ik wil dat vanwege die ervaring zeker niet maar moest achteraf ook erkennen dat ze voor een deel wel gelijk kregen)
Ik begrijp je dus en herken je gevoel, snap hoe dat voelt. En haat het dat ik blijkbaar zo overkomt, maar ervaring laat je er ook anders tegen aan kijken en dan ontkom je er ook niet aan dat je denkt bij mensen die die fase nog niet hebben bereikt "wacht het nu eerst maar eens af en zeg nooit nooit" dat heb ik er zeker wel van geleerd. maar je kunt je vasthouden aanm die gene die er zo over blijven denken, alleen nu dat nog samen zo blijven zien, want wat je zelf wil en doet is nog maar af te wachten bij je partner.
en ook al kregen ze gelijk, wij wilde dat zelf ervaren en zelf ondervinden en de ruimte houden om te geloven dat het ook niet zo hoefde te gaan
Je moet ons dus maar vergeven als het zo overkomt (ik wil dat vanwege die ervaring zeker niet maar moest achteraf ook erkennen dat ze voor een deel wel gelijk kregen)
Ik begrijp je dus en herken je gevoel, snap hoe dat voelt. En haat het dat ik blijkbaar zo overkomt, maar ervaring laat je er ook anders tegen aan kijken en dan ontkom je er ook niet aan dat je denkt bij mensen die die fase nog niet hebben bereikt "wacht het nu eerst maar eens af en zeg nooit nooit" dat heb ik er zeker wel van geleerd. maar je kunt je vasthouden aanm die gene die er zo over blijven denken, alleen nu dat nog samen zo blijven zien, want wat je zelf wil en doet is nog maar af te wachten bij je partner.
Wie de mens in zichzelf begrijpt begrijpt alle mensen.
zaterdag 1 oktober 2011 om 21:34
zit wel wat in, je schrijft in je openingspost "ben bang dat het gebeurd"
je wil de redenen horen waarom mensen het doen. en vertellen we die dan wil je er niet aan en vasthouden aan je eigen geloof.
Wilde je dan met dit topic de bevestiging horen van je ideeen?
Helaas moet ik je dan teleurstellen want ik denk niet dat een gelukkige relatie je er tegen beschermd. Ik geloof dat het die onrust in jezelf is. Zeker ook door ongelukkige relaties maar, en daar heeft ladytralleer gelijk in ook bevestiging is een valkuil en niet altijd alleen bevesting van je partner. want die houd toch wel van je denk je dan, ondanks je ouder worden, die is blind van liefde.
je wil de redenen horen waarom mensen het doen. en vertellen we die dan wil je er niet aan en vasthouden aan je eigen geloof.
Wilde je dan met dit topic de bevestiging horen van je ideeen?
Helaas moet ik je dan teleurstellen want ik denk niet dat een gelukkige relatie je er tegen beschermd. Ik geloof dat het die onrust in jezelf is. Zeker ook door ongelukkige relaties maar, en daar heeft ladytralleer gelijk in ook bevestiging is een valkuil en niet altijd alleen bevesting van je partner. want die houd toch wel van je denk je dan, ondanks je ouder worden, die is blind van liefde.
Wie de mens in zichzelf begrijpt begrijpt alle mensen.
zaterdag 1 oktober 2011 om 23:02
Vreemdgaan dat vind ik echt 'Not done'!
Hoe spannend, verlangend, nodig hebbend het ook is. Als je respect hebt voor je huidige partner dan doe je dat gewoon niet. Ook al is hij/zij er niet voor je zoals jij dat zou willen. Als je vreemd gaat dan veroorzaak je zoveel verdriet en problemen voor een ander! Maar goed, misschien ben ik wel een van de weinige mensen die zo denkt?
Hoe spannend, verlangend, nodig hebbend het ook is. Als je respect hebt voor je huidige partner dan doe je dat gewoon niet. Ook al is hij/zij er niet voor je zoals jij dat zou willen. Als je vreemd gaat dan veroorzaak je zoveel verdriet en problemen voor een ander! Maar goed, misschien ben ik wel een van de weinige mensen die zo denkt?
zondag 2 oktober 2011 om 08:41
Ik was in eerste instantie benieuwd naar de reacties van mensen. Wat ik ook merkte is dat sommige 'redenen' te makkelijk vind. Zoals ik eerder beschreef. Terwijl als het gaat om bevestiging, spanning, etc dat ik dat kan begrijpen.
Wat ik merk gaandeweg is dat ik meer geprikkeld ben door de reactie van Doddie om mijn visie op mijn relatie te delen.
Ik merk nu door het lezen van reacties en om over mijn beeld te schrijven dat ik vertrouwen heb in mijn visie. En zolang ik mijn visie volg dat mijn partner niet vreemd hoeft te gaan.
Topic was eigenlijk een overdenking, maar dan hardop.
Ik denk ook niet dat ik mijn kop in het zand steek. Ik kan er hier en daar wel wat dingen uitpikken. Zoals het beschermen.. ja ik denk ook niet dat ik dat kan. Het enige wat ik wel kan is alles bepreekbaar maken.
En vanzelfsprekend in een relatie? Nee, ik vind niet dat dat er moet zijn. Dan wordt je blind. Bevestiging is in mijn ogen goed. En dat is bevestiging en bekrachtiging van dingen waar je op wilt kunnen vertrouwen. Als iets vanzelfsprekend wordt dan ga je er minder om geven en geen aandacht aan besteden. Tot het moment dat het er niet meer is. Dan kabbelt het door en ontstaat een probleem.
Wat ik merk gaandeweg is dat ik meer geprikkeld ben door de reactie van Doddie om mijn visie op mijn relatie te delen.
Ik merk nu door het lezen van reacties en om over mijn beeld te schrijven dat ik vertrouwen heb in mijn visie. En zolang ik mijn visie volg dat mijn partner niet vreemd hoeft te gaan.
Topic was eigenlijk een overdenking, maar dan hardop.
Ik denk ook niet dat ik mijn kop in het zand steek. Ik kan er hier en daar wel wat dingen uitpikken. Zoals het beschermen.. ja ik denk ook niet dat ik dat kan. Het enige wat ik wel kan is alles bepreekbaar maken.
En vanzelfsprekend in een relatie? Nee, ik vind niet dat dat er moet zijn. Dan wordt je blind. Bevestiging is in mijn ogen goed. En dat is bevestiging en bekrachtiging van dingen waar je op wilt kunnen vertrouwen. Als iets vanzelfsprekend wordt dan ga je er minder om geven en geen aandacht aan besteden. Tot het moment dat het er niet meer is. Dan kabbelt het door en ontstaat een probleem.
zondag 2 oktober 2011 om 08:42
@tanjah1990; nee, ik denk dat heel veel mensen er zo over denken, myself included. Helaas is t nooit een rationele beslissing en heb je uiteindelijk niet zo veel aan standpunten die je ooit hebt ingenomen op je 20ste of 30ste. Je kunt veel beter, mocht je te maken krijgen met vreemdgaan in je relatie (en de kans is groot), heel eerlijk zijn naar elkaar toe en door alle pijn heen zoeken naar de liefde voor elkaar en elkaar proberen te begrijpen en vergeven.
zondag 2 oktober 2011 om 08:47
@Hoezo; waaram ga je er van uit dat je partner degene is die vreemd kan gaan? Daar zou ik me idd totaal niet druk over maken nu. Geniet gewoon van elkaar, deel, praat en begrijp elkaar, mocht je ooit in een fase komen waarin vreemdgaan jullie pad kruist (en jij kunt evenzeer de boosdoener zijn) dan heb je in iedere geval een goede basis om op terug te vallen en er samen uit te komen.
zondag 2 oktober 2011 om 10:55
@lady
Waarom ik niet? Omdat ik mij echt een ras-<willekeurig scheldwoord> vind als ik zou vreemd gaan. Mijn paaltje zal niet op dat puntje belanden. Wil niet zeggen dat ik mij eens aangetrokken voel tot een vrouw. Maar met een ander naar bed en het verzwijgen, zal ik nooit doen. Al is het alleen al, omdat ik het andersom ook niet zou willen.
Waarom ik niet? Omdat ik mij echt een ras-<willekeurig scheldwoord> vind als ik zou vreemd gaan. Mijn paaltje zal niet op dat puntje belanden. Wil niet zeggen dat ik mij eens aangetrokken voel tot een vrouw. Maar met een ander naar bed en het verzwijgen, zal ik nooit doen. Al is het alleen al, omdat ik het andersom ook niet zou willen.
zondag 2 oktober 2011 om 11:53
ja en ook dit heeft elke vreemdgaander of bijna gaander gezecht ik kon me niet voorstellen dat ik het zou doen, niet voorstellen wat een andere man mij kon bieden. toen ik ging chatten en mensen mij er voor waarschuwde lachte ik ze uit, IK. ik was 23 jaar moeiteloos monogaam geweest, riep dit ook had niet eens door dat ik versiert werd en dan zou zo iets online een gevaar zijn?
Achteraf denk ik dat mijn zelfverzekerdheid juist mijn valkuil was, mij kon het niet gebeuren, daarom ging ik ook spelenderwijze een keer een flirt aan, wie wist nu wie er aan de andere kant zat> gewoon eens uitproberen, en wat ik al die jaren als barriere had liet ik daar onbewust los, het kom me niet dichterbij ik ben bezet, liep ik voor een onschuldig spel online vallen en ik bleek wel gevoelig.
Ik heb van die chats verteld dacht dat ik ook nooit kon liegen mijn man wist ook dat ik erotisch chatte en vond het nog leuk ook omdat ik weer zin kreeg in sex en me vrouwelijker voelde, maar toch ging ik ook verzwijgen, ik zou bv niet bellen niet afspreken en deed dat toch zonder te vertellen, en waarom? Omdat ik me zoet hield dat het nog geen vreemdgaan was maar ik ook geen zin had in het gezeur en wist dat hij er niet achterstond, Achteraf ben je dan fout bezig, terecht zei mijn man dat alles wat je feitelijk niet durft te vertellen aan je partner al onder vreemdgaan valt, was dat het niet had je het toch probleemloos kunnen delen? In die zin ben ik toen vreemdgegaan, maar heb ik ook mezelf verbaasd, ik die zo nuchter en verstandig was, die moeiteloos elke verleiding in haar relatie had weerstaan.
Maar weet je zo iets zeg je als je je stabiel bent en goed in je vel zit, dan is het zo simpel de juiste keus te maken. Maar die midlife, ik dacht ook dat mijn tijd geweest was, ik was moeder en vrouw van, mijn kinderen werden groter hadden me minder nodig en ik kwam in een ik tijdperk een wat meer egoistische periode terecht t waarin ik anders deed en reageerde dan ik van mezelf gewend ben. Nu achteraf vind ik het net zo onbegrijpelijkk mar ik was het wel, Ik was de weg even kwijt en je bent niet je hele leven even stabiel en sterk.
Achteraf denk ik dat mijn zelfverzekerdheid juist mijn valkuil was, mij kon het niet gebeuren, daarom ging ik ook spelenderwijze een keer een flirt aan, wie wist nu wie er aan de andere kant zat> gewoon eens uitproberen, en wat ik al die jaren als barriere had liet ik daar onbewust los, het kom me niet dichterbij ik ben bezet, liep ik voor een onschuldig spel online vallen en ik bleek wel gevoelig.
Ik heb van die chats verteld dacht dat ik ook nooit kon liegen mijn man wist ook dat ik erotisch chatte en vond het nog leuk ook omdat ik weer zin kreeg in sex en me vrouwelijker voelde, maar toch ging ik ook verzwijgen, ik zou bv niet bellen niet afspreken en deed dat toch zonder te vertellen, en waarom? Omdat ik me zoet hield dat het nog geen vreemdgaan was maar ik ook geen zin had in het gezeur en wist dat hij er niet achterstond, Achteraf ben je dan fout bezig, terecht zei mijn man dat alles wat je feitelijk niet durft te vertellen aan je partner al onder vreemdgaan valt, was dat het niet had je het toch probleemloos kunnen delen? In die zin ben ik toen vreemdgegaan, maar heb ik ook mezelf verbaasd, ik die zo nuchter en verstandig was, die moeiteloos elke verleiding in haar relatie had weerstaan.
Maar weet je zo iets zeg je als je je stabiel bent en goed in je vel zit, dan is het zo simpel de juiste keus te maken. Maar die midlife, ik dacht ook dat mijn tijd geweest was, ik was moeder en vrouw van, mijn kinderen werden groter hadden me minder nodig en ik kwam in een ik tijdperk een wat meer egoistische periode terecht t waarin ik anders deed en reageerde dan ik van mezelf gewend ben. Nu achteraf vind ik het net zo onbegrijpelijkk mar ik was het wel, Ik was de weg even kwijt en je bent niet je hele leven even stabiel en sterk.
Wie de mens in zichzelf begrijpt begrijpt alle mensen.
zondag 2 oktober 2011 om 13:11
Ik heb het ook meegemaakt. Na dik 20 jaar monogaam huwelijk. Nooit ergens voor opengestaan, verlegen en teruggetrokken. Tot die man waar ik totaal niet op viel, mij aandacht en complimentjes begon te geven. En ik dach": och een kop koffie drinken met hem kan geen kwaad, uit eten gaan met hem ook niet. Daarna hield ik mezelf voor dat zoenen ook geen kwaad kon. Onbewust passeer je grenzen. Je denkt het kan geen kwaad maar aan mijn man vertellen durfde ik natuurlijk niet. Toen er een afspraak gemaakt werd voor "meer" was er geen weg terug meer. Het probleem is dat je je partner voor een onvoldongen feit zet. Hij kan hierin niet mee beslissen. Je doet het gewoon en je kunt het nooit meer terugdraaien. Natuurlijk kon ik het niet voor me houden en heb het moeten opbiechten. Gelukkig heb ik een begripvolle en flexibele man zodat ons huwelijk heeft standgehouden. Ik zou het niemand aanraden want het is de meest wankele en onzekere periode geweest in ons leven.
zondag 2 oktober 2011 om 15:11
Op moment dat je iets moet vertellen besef je al dat je te veel verzwegen hebt en dat dan al eerder had moeten doen, maar toen stelde je je nog gerust dat er niets verkeerd gedaan was. Het niet meer om kunnen draaien omdat je dan vragen krijgt die je doen beseffen dat je al eerder de noodklok had moeten luiden.
Gelukkig ziet mijn man aan mij vaak eerder dat er iets aan de hand is dan ik vaak door heb en voelde hij al dat het mis ging.
en ja ik wist ook dat ik alles kon en mocht vertellen dat hij er prijs op stelde en toch was de angst groter dat hij me niet zou begrijpen, ik kon me zelf niet eens begrijpen, wat moest ik op zijn vragen antwoorden?
Achteraf is me veel meer duidelijk geworden wat er speelde
Gelukkig ziet mijn man aan mij vaak eerder dat er iets aan de hand is dan ik vaak door heb en voelde hij al dat het mis ging.
en ja ik wist ook dat ik alles kon en mocht vertellen dat hij er prijs op stelde en toch was de angst groter dat hij me niet zou begrijpen, ik kon me zelf niet eens begrijpen, wat moest ik op zijn vragen antwoorden?
Achteraf is me veel meer duidelijk geworden wat er speelde
Wie de mens in zichzelf begrijpt begrijpt alle mensen.
zondag 2 oktober 2011 om 15:17
Ik denk dat het niet vertellen voor een groot deel ook zit in dat je het nog niet wil opgeven. Er wordt iets in je wakker gemaakt je voelt een spanning en voelt je opleven en weet dat aan al het leuks een keerzijde komt als je er open over gaat zijn, onbegrip, lastige vragen. hoop gedoe en daar heb je geen zin in want het is nog onschuldig en je hebt je (denk je ) in de hand, zover laat je het niet komen. Maar niet bereid er een schaduw over te laten komen door er eerlijk over te zijn.
Herken jij hier iets in xxas?
Herken jij hier iets in xxas?
Wie de mens in zichzelf begrijpt begrijpt alle mensen.
zondag 2 oktober 2011 om 15:36
En ik besef net dat het rare is dat ik toen we net samenwoonde wel eerlijk vertelde dat een collega werk van me maakte en ik daar ook van genoot, weet nog dat mijn man reageerde op een manier van "leuk voor je schat geniet ervan"
Waarom kon en deed ik dat toen wel en jaren later niet?. Ik denk toch dat vertellen als je je zeker voelt van je eigen keuze en houding makkelijker is.
Dat je liever die sterke betrouwbare kant aan je partner laat zien dan die zwakte.
(en in die sterke fase neem je je zo iets voor)
Waarom kon en deed ik dat toen wel en jaren later niet?. Ik denk toch dat vertellen als je je zeker voelt van je eigen keuze en houding makkelijker is.
Dat je liever die sterke betrouwbare kant aan je partner laat zien dan die zwakte.
(en in die sterke fase neem je je zo iets voor)
Wie de mens in zichzelf begrijpt begrijpt alle mensen.
zondag 2 oktober 2011 om 18:07
Of ik me hierin herken Doddie? Helemaal. Er bestaat een groot risico op een verbod van datgene waar je op dat ogenblik zo van geniet. De angst dat leuke spannende afspraakje te moeten laten lopen door het openbaar te maken is heel groot. Laat me ook eens genieten, ben al niet zo'n open en populair type, dat dacht ik toen. Ik kon ook jaren eerder wel gemakkelijk vertellen aan mijn man als iemand me leuk vond, en dat was omdat geen haar op mijn hoofd eraan dacht daadwerkelijk iets te gaan doen met zo iemand. Dan is het pure onschuld en kun je er samen luchtig over praten. Zodra het ernst wordt, ga je het verzwijgen.
Wat een super reactie van je man, door te zeggen "geniet ervan". Menig ander steekt dan een bestraffende vinger op en wordt achterdochtig. Je hebt echt een lot uit de loterij met zo'n man, alhoewel ik zelf ook niet mag klagen....
Wat een super reactie van je man, door te zeggen "geniet ervan". Menig ander steekt dan een bestraffende vinger op en wordt achterdochtig. Je hebt echt een lot uit de loterij met zo'n man, alhoewel ik zelf ook niet mag klagen....
