Thuis
alle pijlers
Kat in laten slapen
vrijdag 2 november 2012 om 10:03
Mijn kat van 14 jaar oud is al een paar weken ziek. De nierwaarden waren gigantisch hoog, zulke hoge waarden komen bijna niet voor. De dierenarts vond behandeling teveel stress voor haar en had hoogstwaarschijnlijk ook geen nut. Wel begonnen met dieetvoeding en ze knapte daar erg van op.
Helaas is het nu klaar. Ze heeft al 2 dagen niet gegeten, drinken doet ze nog maar heel weinig. Ze is ontzettend mager, ligt alleen maar en miauwt heel klagelijk. Vannacht opgezeten om haar in de gaten te houden, kon echt niet slapen. En vannacht ook de beslissing genomen om haar in te slapen. Ze is gewoon op.
Vanmiddag om 4 uur is de afspraak bij de dierenarts. Loop heel de nacht en ochtend al te janken. Ik weet dat het voor haar beter is, ze lijdt overduidelijk en dat wil ik absoluut niet. Maar ik vind het zo vreselijk,
Heb ooit 2 andere katten verloren, de ene lag plotseling dood in de kamer (hartstilstand), de andere is aangereden. Heb alleen een konijn ooit moeten laten inslapen, hij had suikerziekte, maar die had ik nog niet zo lang.
Deze kat heb ik 14 jaar en is een onderdeel van mijn leven. Ze is mijn maatje, waar ik ben is zij ook. Nou ja..was, want ze ligt alleen nog maar in de hal. Ik zal haar zo vreselijk missen.
Helaas is het nu klaar. Ze heeft al 2 dagen niet gegeten, drinken doet ze nog maar heel weinig. Ze is ontzettend mager, ligt alleen maar en miauwt heel klagelijk. Vannacht opgezeten om haar in de gaten te houden, kon echt niet slapen. En vannacht ook de beslissing genomen om haar in te slapen. Ze is gewoon op.
Vanmiddag om 4 uur is de afspraak bij de dierenarts. Loop heel de nacht en ochtend al te janken. Ik weet dat het voor haar beter is, ze lijdt overduidelijk en dat wil ik absoluut niet. Maar ik vind het zo vreselijk,
Heb ooit 2 andere katten verloren, de ene lag plotseling dood in de kamer (hartstilstand), de andere is aangereden. Heb alleen een konijn ooit moeten laten inslapen, hij had suikerziekte, maar die had ik nog niet zo lang.
Deze kat heb ik 14 jaar en is een onderdeel van mijn leven. Ze is mijn maatje, waar ik ben is zij ook. Nou ja..was, want ze ligt alleen nog maar in de hal. Ik zal haar zo vreselijk missen.
zondag 4 november 2012 om 12:24
quote:Daantje1970 schreef op 04 november 2012 @ 11:03:
Ik heb de andere kat geen afscheid laten nemen. Ik krijg op dit moment steeds meer spijt dat ik haar bij de dierenarts heb achtergelaten. Had ik haar niet mee moeten nemen naar huis?
Allerlei gedachten spoken door mijn hoofd. Heb ik er wel goed aangedaan? Had ik niet beter een paar dagen kunnen wachten? Ik voel me ook zo schuldig dat ik haar heb laten gaan. Ik kan het gewoon niet handelen op dit moment, ik blijf maar janken.
2 jaar geleden hebben ik en m'n broer onze hond laten inslapen. Hij zou net 9 jaar worden maar hij had al lang reuma en hij had toen ook een hernia waardoor hij niet meer kon lopen. Het ergste was dat hij zelf wou maar dat zijn lichaam op was. Hij probeerde steeds met ons mee te lopen om bij de dierenarts weg te kunnen (heeft hij een week gezeten).
En hij was zich echt aan het verzetten tegen het spuitje... waardoor hij zelfs nog een 2de nodig had. En toen dacht ik ook dat we een foute keuze hadden gemaakt. Maar uiteindelijk, dat beestje z'n lichaam was kapot, dierenarts zei zelf dat als we hem dagelijks veel pijnstillers enz zouden geven, dat hij het misschien een jaartje langer had volgehouden. En dat wou ik hem niet aandoen.
Het zal altijd moeilijk zijn om afscheid te nemen van een maatje, zeker als je al zo lang voor haar hebt gezorgd. En je zal altijd denken van "Had ik niet beter zo of zo gedaan?" "Heb ik niet een foute keuze gemaakt?" Het was echt beter voor je kat, om haar niet langer pijn te laten lijden. Veel sterkte.
Ik heb de andere kat geen afscheid laten nemen. Ik krijg op dit moment steeds meer spijt dat ik haar bij de dierenarts heb achtergelaten. Had ik haar niet mee moeten nemen naar huis?
Allerlei gedachten spoken door mijn hoofd. Heb ik er wel goed aangedaan? Had ik niet beter een paar dagen kunnen wachten? Ik voel me ook zo schuldig dat ik haar heb laten gaan. Ik kan het gewoon niet handelen op dit moment, ik blijf maar janken.
2 jaar geleden hebben ik en m'n broer onze hond laten inslapen. Hij zou net 9 jaar worden maar hij had al lang reuma en hij had toen ook een hernia waardoor hij niet meer kon lopen. Het ergste was dat hij zelf wou maar dat zijn lichaam op was. Hij probeerde steeds met ons mee te lopen om bij de dierenarts weg te kunnen (heeft hij een week gezeten).
En hij was zich echt aan het verzetten tegen het spuitje... waardoor hij zelfs nog een 2de nodig had. En toen dacht ik ook dat we een foute keuze hadden gemaakt. Maar uiteindelijk, dat beestje z'n lichaam was kapot, dierenarts zei zelf dat als we hem dagelijks veel pijnstillers enz zouden geven, dat hij het misschien een jaartje langer had volgehouden. En dat wou ik hem niet aandoen.
Het zal altijd moeilijk zijn om afscheid te nemen van een maatje, zeker als je al zo lang voor haar hebt gezorgd. En je zal altijd denken van "Had ik niet beter zo of zo gedaan?" "Heb ik niet een foute keuze gemaakt?" Het was echt beter voor je kat, om haar niet langer pijn te laten lijden. Veel sterkte.
zondag 4 november 2012 om 15:28
Voor iedereen die pas afscheid heeft moeten nemen van hun lieve huisdier, heel veel knuffels. Denk dat het de hormonen zijn maar ik kan jullie verhaal niet lezen zonder te huilen. Heb zelf een oud hondje, zie haar met de week achteruitgaan. Kan me een leven zonder haar niet voorstellen maar de dag komt onvermijdelijk.
zondag 4 november 2012 om 22:34
Och daantje, wat verdrietig! Herinner me nog het topic een tijdje geleden, nu is ze dus toch overleden. Heel veel sterkte gewenst, en als ik het zo lees heb je voor haar de juist beslissing genomen, al voel je dat nu misschien nog niet zo.
Hopelijk gaat het een beetje morgen met werken. Knuffel voor jou!
Hopelijk gaat het een beetje morgen met werken. Knuffel voor jou!
maandag 5 november 2012 om 18:03
Gelukkig vandaag een redelijke dag gehad. Veel kunnen praten met mijn collegaatjes en bijna iedereen snapte mijn gevoelens, begrepen het dat ik niet zo vrolijk was en lieten me af toe gewoon even mijn traantje kwijt kunnen. Jammer genoeg heeft mijn leidinggevende totaal niet gevraagd hoe het me me ging, dat viel wel even tegen.
En ja......dan thuiskomen. Als ik thuiskom.....nou ja...kwam dus, kwam ze meestal naar me toelopen. Dan moest ik haar bovenaan de trap eerst aaien, dan kon ik pas weer verder kopen. De laatste weken lag ze meestal op de bank te slapen en ging ik even naar haar toe, ff gedag zeggen.
Nu kwam de andere wel even, maar dat is meer omdat ze naar buiten wil. Wel kreeg ik het idee vanmiddag dat ze aan het zoeken was. Mijn vriend is nu aan het werk en het is zo stil in huis, zo ongezellig
En ja......dan thuiskomen. Als ik thuiskom.....nou ja...kwam dus, kwam ze meestal naar me toelopen. Dan moest ik haar bovenaan de trap eerst aaien, dan kon ik pas weer verder kopen. De laatste weken lag ze meestal op de bank te slapen en ging ik even naar haar toe, ff gedag zeggen.
Nu kwam de andere wel even, maar dat is meer omdat ze naar buiten wil. Wel kreeg ik het idee vanmiddag dat ze aan het zoeken was. Mijn vriend is nu aan het werk en het is zo stil in huis, zo ongezellig
maandag 5 november 2012 om 20:57
woensdag 7 november 2012 om 19:33
Daantje en mammie, heel veel sterkte.
Helaas is twee maanden geleden mijn lieve kat aangereden en heeft het ook niet overleefd. Ik heb nog vier andere katten maar hem had ik al tien jaar, vanaf kitten al. De eerste week was ik zo verdrietig. Het was ook het eerste weekend van mijn vakantie. Nu nog moet ik soms onverwachts huilen. Ik was vergeten hoe heftig het verlies van een huisdier is.
Dikke knuffel voor jullie
Helaas is twee maanden geleden mijn lieve kat aangereden en heeft het ook niet overleefd. Ik heb nog vier andere katten maar hem had ik al tien jaar, vanaf kitten al. De eerste week was ik zo verdrietig. Het was ook het eerste weekend van mijn vakantie. Nu nog moet ik soms onverwachts huilen. Ik was vergeten hoe heftig het verlies van een huisdier is.
Dikke knuffel voor jullie
woensdag 7 november 2012 om 19:43
quote:lammy schreef op 07 november 2012 @ 19:12:
Lijkt mij ook heel moeilijk om te gaan werken. Maar thuis mis je het beestje ook. Het is zo'n verdrietige tijd. Heel veel sterkte.
Thuis is het veel erger, zeker als ik (zoals nu weer) alleen ben. Op mijn werk is het wat minder, want dan ben ik bezig. En gelukkig kan ik met veel collega's erover praten.
Moet zeggen dat ik mezelf wel pijnig hoor. Foto van haar als achtergrond op mijn pc (thuis en op het werk) en telefoon. Foto naast de tv met 2 kaarsjes en de foto op linnen staat nu naar mijn bed. Zo kan ik overal waar ik ben toch nog even naar haar kijken.
Lijkt mij ook heel moeilijk om te gaan werken. Maar thuis mis je het beestje ook. Het is zo'n verdrietige tijd. Heel veel sterkte.
Thuis is het veel erger, zeker als ik (zoals nu weer) alleen ben. Op mijn werk is het wat minder, want dan ben ik bezig. En gelukkig kan ik met veel collega's erover praten.
Moet zeggen dat ik mezelf wel pijnig hoor. Foto van haar als achtergrond op mijn pc (thuis en op het werk) en telefoon. Foto naast de tv met 2 kaarsjes en de foto op linnen staat nu naar mijn bed. Zo kan ik overal waar ik ben toch nog even naar haar kijken.
woensdag 7 november 2012 om 19:44
quote:MissLoki schreef op 07 november 2012 @ 19:33:
Daantje en mammie, heel veel sterkte.
Helaas is twee maanden geleden mijn lieve kat aangereden en heeft het ook niet overleefd. Ik heb nog vier andere katten maar hem had ik al tien jaar, vanaf kitten al. De eerste week was ik zo verdrietig. Het was ook het eerste weekend van mijn vakantie. Nu nog moet ik soms onverwachts huilen. Ik was vergeten hoe heftig het verlies van een huisdier is.
Dikke knuffel voor jullie
Ik had helemaal niet verwacht dat ik het zo heftig zou zijn. Kan gewoon heel de dag janken. En als het dan onverwachts gebeurt is het nog erger.
Wens jou ook heel veel sterkte toe!
Daantje en mammie, heel veel sterkte.
Helaas is twee maanden geleden mijn lieve kat aangereden en heeft het ook niet overleefd. Ik heb nog vier andere katten maar hem had ik al tien jaar, vanaf kitten al. De eerste week was ik zo verdrietig. Het was ook het eerste weekend van mijn vakantie. Nu nog moet ik soms onverwachts huilen. Ik was vergeten hoe heftig het verlies van een huisdier is.
Dikke knuffel voor jullie
Ik had helemaal niet verwacht dat ik het zo heftig zou zijn. Kan gewoon heel de dag janken. En als het dan onverwachts gebeurt is het nog erger.
Wens jou ook heel veel sterkte toe!
woensdag 7 november 2012 om 19:57
Niet schuldig voelen. Ze is nu ergens zonder pijn, kwaaltjes, ouderdom, kortom op een fijne plek. Althans dat mag ik graag geloven. Na het inslapen van onze lieve kater, hoorde ik het lied 'time in a bottle' en heb tranen met tuiten gejankt... Misschien een luister-suggestie voor als je even in je verdriet wilt zwelgen? Vond ik toen zo af en toe wel fijn.
woensdag 7 november 2012 om 21:51
donderdag 8 november 2012 om 10:59
Daantje, ik dacht soms ook dat ik erin bleef. Nog steeds soms. De eerste week was het ergste, daarna werd het langzaamaan een beetje minder en nu vooral met vlagen, maar denk elke dag nog aan hem en mis hem nog heel erg.
Nu is een van mijn katten, de siamees verkouden, nadat vorige week een andere kat van me verkouden was. Die is nu beter, maar nu is dus de siamees ziek. En die snottert en niest veel anders als ik gewend ben, dus flink bezorgd, maar het gaat wel over, en anders zit ik zo bij de dierenarts, maar ik ben toch wel overbezorgd nu.
Veel sterkte nogmaals, en laat het verdriet gewoon over je heen komen. Het komt toch wel, en ook al voelt het alsof je erin blijft, dat gebeurt niet. Maar het is wel heel intens de eerste paar dagen.
Mij hielp het om wat bachbloesem te nemen, maar dat was ook omdat ik een beetje paranoide werd, dat de katten niet ontsnapten, omdat ze niet meer buiten mogen voorlopig. Maar de bachbloesem, het haalt een klein beetje de scherpe randjes eraf.
Nu is een van mijn katten, de siamees verkouden, nadat vorige week een andere kat van me verkouden was. Die is nu beter, maar nu is dus de siamees ziek. En die snottert en niest veel anders als ik gewend ben, dus flink bezorgd, maar het gaat wel over, en anders zit ik zo bij de dierenarts, maar ik ben toch wel overbezorgd nu.
Veel sterkte nogmaals, en laat het verdriet gewoon over je heen komen. Het komt toch wel, en ook al voelt het alsof je erin blijft, dat gebeurt niet. Maar het is wel heel intens de eerste paar dagen.
Mij hielp het om wat bachbloesem te nemen, maar dat was ook omdat ik een beetje paranoide werd, dat de katten niet ontsnapten, omdat ze niet meer buiten mogen voorlopig. Maar de bachbloesem, het haalt een klein beetje de scherpe randjes eraf.
donderdag 8 november 2012 om 11:20
Daantje, heel veel sterkte met het verlies van je geliefde huisdier.
Je bent heel verstandig geweest en je hebt zeker de juiste beslissing genomen om je beestje te laten gaan. Hier "moet" je eigenlijk niet langer over nadenken en jezelf niet nog langer pijnigen. Je huisdier in zo'n situatie bij je willen houden is egoistisch.
Laat het verdriet maar komen wanneer het komt, het laat zich niet regelen of tegenhouden.
Wij hebben binnen twee maanden tijd afscheid moeten nemen van onze twee honden. Na het overlijden van mijn vader dacht ik dat het overlijden van een huisdier mij "makkelijker" zou afgaan dan in het verleden het geval is geweest. Dit is zeker niet zo, god, wat mis ik mijn beestjes zeg.
Af en toe, 's nachts, als ik in bed lig, hoor ik hondenpootjes over de slaapkamervloer lopen en dan weet ik dat ze even bij mij zijn en dat ze even laten weten dat het goed is zo. Wij hebben de juiste beslissing genomen voor hen en dat heb jij ook gedaan.
Heel veel sterkte!
Je bent heel verstandig geweest en je hebt zeker de juiste beslissing genomen om je beestje te laten gaan. Hier "moet" je eigenlijk niet langer over nadenken en jezelf niet nog langer pijnigen. Je huisdier in zo'n situatie bij je willen houden is egoistisch.
Laat het verdriet maar komen wanneer het komt, het laat zich niet regelen of tegenhouden.
Wij hebben binnen twee maanden tijd afscheid moeten nemen van onze twee honden. Na het overlijden van mijn vader dacht ik dat het overlijden van een huisdier mij "makkelijker" zou afgaan dan in het verleden het geval is geweest. Dit is zeker niet zo, god, wat mis ik mijn beestjes zeg.
Af en toe, 's nachts, als ik in bed lig, hoor ik hondenpootjes over de slaapkamervloer lopen en dan weet ik dat ze even bij mij zijn en dat ze even laten weten dat het goed is zo. Wij hebben de juiste beslissing genomen voor hen en dat heb jij ook gedaan.
Heel veel sterkte!
donderdag 8 november 2012 om 20:13
MissLoki, de kat die ik nu heb laten inslapen was een hele tijd terug ook erg verkouden. Eerst de ene, maar dat ging snel over. En daarna zij, maar zij liep er wat langer mee door. Ik kreeg toen van de dierenarts neusdruppels, die hielpen goed.
Ik denk dat het vooral zo erg is omdat ik de avonden alleen thuis ben, alleen dinsdag ben niet alleen thuis geweest. De rest van de week wel en als ik dan 's avonds op de bank zit en ga zitten nadenken, dan komen de tranen weer en dan doet het zo zeer. Morgenavond uit eten en zaterdagavond ook, hopelijk zorgt dat voor een beetje afleiding.
Flomy81, ach jeetje 2 honden in 2 maanden tijd, wat triest zeg. Natuurlijk is het verlies van een ouder veel erger, ik heb dat gelukkig nog niet meegemaakt.
Met mijn verstand weet ik dat ik de juiste beslissing heb genomen. De dierenarts zag ook meteen dat ze op was. Maar met mijn hart denk ik er zo anders over.
Ik denk dat het vooral zo erg is omdat ik de avonden alleen thuis ben, alleen dinsdag ben niet alleen thuis geweest. De rest van de week wel en als ik dan 's avonds op de bank zit en ga zitten nadenken, dan komen de tranen weer en dan doet het zo zeer. Morgenavond uit eten en zaterdagavond ook, hopelijk zorgt dat voor een beetje afleiding.
Flomy81, ach jeetje 2 honden in 2 maanden tijd, wat triest zeg. Natuurlijk is het verlies van een ouder veel erger, ik heb dat gelukkig nog niet meegemaakt.
Met mijn verstand weet ik dat ik de juiste beslissing heb genomen. De dierenarts zag ook meteen dat ze op was. Maar met mijn hart denk ik er zo anders over.
vrijdag 9 november 2012 om 14:04
Ach wat naar Daantje Ik ken het. Mijn hondje moesten we ook een paar maanden geleden laten inslapen. Haar nieren functioneerden ook niet meer. Het is vreselijk he? Wat een verdriet. Maar wel de juiste beslissing. Ik zei tegen mijn hondje vlak voordat het gebeurde: straks is het klaar, dan heb je geen pijn meer. Ga maar lekker slapen, het is ok.
Het verdriet slijt en het gevoel dat het ok is neemt de overhand. Maar het is soms nog steeds onwerkelijk dat iets dat zo bij je leven hoorde er niet meer is en nooit meer zal zijn.
Sterkte
Het verdriet slijt en het gevoel dat het ok is neemt de overhand. Maar het is soms nog steeds onwerkelijk dat iets dat zo bij je leven hoorde er niet meer is en nooit meer zal zijn.
Sterkte
zaterdag 10 november 2012 om 15:06
Dank je Phoebexx. Wens jou ook sterkte. Ben ook bang dat het nog een tijdje onwerkelijk blijft.
Gisteren een drukke dag op mijn werk en een gezellig avondje met mijn collega's, dus een goede dag. En dan kom je thuis en en vind je tussen de post een sterkte-kaartje van de dierenarts. Weer huilen dus.
Ik merk aan mijn andere kat inmiddels wel een verandering. Ze is steeds meer bij me, nu ook overdag. En komt ook 's avonds vaker op bed even kroelen. Weet natuurlijk niet of het is omdat ze voelt dat ik verdrietig ben of dat ze de andere kat mist. Maar ik vind het wel prettig. Ik hoop dat ik haar nog een paar jaar bij me mag hebben, maar ja...ze is 16, dus zolang zal het ook niet zijn.
Gisteren een drukke dag op mijn werk en een gezellig avondje met mijn collega's, dus een goede dag. En dan kom je thuis en en vind je tussen de post een sterkte-kaartje van de dierenarts. Weer huilen dus.
Ik merk aan mijn andere kat inmiddels wel een verandering. Ze is steeds meer bij me, nu ook overdag. En komt ook 's avonds vaker op bed even kroelen. Weet natuurlijk niet of het is omdat ze voelt dat ik verdrietig ben of dat ze de andere kat mist. Maar ik vind het wel prettig. Ik hoop dat ik haar nog een paar jaar bij me mag hebben, maar ja...ze is 16, dus zolang zal het ook niet zijn.
maandag 12 november 2012 om 22:42
Ik denk dat je kat het wel merkt. Toen mijn kat overleed en ik kort daarna een hele dominante siamees een nieuw baasje heb gegeven, veranderde het gedrag bij bijna alle vier de andere van mijn katten.
Katten kunnen best oud worden, dus wie weet hoe oud deze nog word.
Mijn andere siamees snottert nog een beetje, maar hij is weer wat actiever, hij heeft twee dagen veel geslapen, en heeft nog een flinke snotneus. Toch gaat het wel elke dag weer beter, anders ga ik alsnog langs de dierenarts.
Katten kunnen best oud worden, dus wie weet hoe oud deze nog word.
Mijn andere siamees snottert nog een beetje, maar hij is weer wat actiever, hij heeft twee dagen veel geslapen, en heeft nog een flinke snotneus. Toch gaat het wel elke dag weer beter, anders ga ik alsnog langs de dierenarts.
dinsdag 13 november 2012 om 14:03
Die ik nu nog heb van 16 heb ik gevonden toen ze 5 weken was. Ze was toen behoorlijk ziek en ze heeft eigenlijk altijd gekwakkeld en ik dacht altijd dat ze niet ouder dan 10 zou worden. De laatste jaren gaat het erg goed (behalve dan een hartruisje) en is ze dus inmiddels alweer 16. Hoop dat ze nog een paar jaartjes mag blijven.
Zit inmiddels thuis met maag-en darmklachten (kan volgens de huisarts komen door de spanningen van de afgelopen dagen) en heb net heel Marktplaats zitten afstruinen naar kittens. Maar NEEEEEE......ik wil niet meer. Aan de ene kant is het zo stil in huis en verlang ik naar aandacht van een kat en aandacht geven (ook al loopt die andere er nog rond, zij slaap het grootste gedeelte van de dag en komt af en toe eens kijken).
Aan de andere kant kan ik dat absoluut nog niet aan, ik wil het helemaal niet meer. Niet weer na tig jaar dit verdriet meemaken, vreselijk. Vind ook niet dat ik dat mijn andere kat nu mag aandoen. En toch....als ik dan die lieve snoetjes zie.
Zit inmiddels thuis met maag-en darmklachten (kan volgens de huisarts komen door de spanningen van de afgelopen dagen) en heb net heel Marktplaats zitten afstruinen naar kittens. Maar NEEEEEE......ik wil niet meer. Aan de ene kant is het zo stil in huis en verlang ik naar aandacht van een kat en aandacht geven (ook al loopt die andere er nog rond, zij slaap het grootste gedeelte van de dag en komt af en toe eens kijken).
Aan de andere kant kan ik dat absoluut nog niet aan, ik wil het helemaal niet meer. Niet weer na tig jaar dit verdriet meemaken, vreselijk. Vind ook niet dat ik dat mijn andere kat nu mag aandoen. En toch....als ik dan die lieve snoetjes zie.
dinsdag 20 november 2012 om 19:48
Hoe gaat het nu met je Daantje?
Verleidelijk he, kijken naar andere katjes. Ik weet ook heel goed dat ik van alle dieren die hier lopen uiteindelijk weer afscheid moet nemen, maar toch zou ik niet zonder de diertjes kunnen. Ook al is de pijn als ze overlijden verschrikkelijk, het weegt toch niet op tegen alle jaren liefde die je van ze krijgt. Maar zoiets kun je beter besluiten als de pijn wat gezakt is. Al kan een nieuw katje ook voor afleiding zorgen.
Verleidelijk he, kijken naar andere katjes. Ik weet ook heel goed dat ik van alle dieren die hier lopen uiteindelijk weer afscheid moet nemen, maar toch zou ik niet zonder de diertjes kunnen. Ook al is de pijn als ze overlijden verschrikkelijk, het weegt toch niet op tegen alle jaren liefde die je van ze krijgt. Maar zoiets kun je beter besluiten als de pijn wat gezakt is. Al kan een nieuw katje ook voor afleiding zorgen.