Kat van buren doodgereden

Hoi allemaal,



Het is nu een paar dagen geleden maar ik voel me nog net zo schuldig. Er is niemand in de buurt waar ik even mee kan praten of bellen, dus ik zet het maar hier.



Alsjeblieft niet verder lezen als je visueel bent ingesteld en een zwakke maag hebt of leed gewoon niet kan verdragen..



Dinsdagmiddag stapte ik in de auto en startte de motor. Ik hoorde een raar geluid, dus zette ik de motor weer uit. Ik hoorde toen niets meer, wachtte even en startte de motor weer en hoorde geen raar geluid meer.

Ik reed de straat uit en terwijl ik linksaf sloeg besefte ik dat ik rechts moest dus maakte meteen een bocht om om te keren. Ik zette de auto in z'n achteruit, rijd naar achter en zet hem weer in z'n 1. Ik wil optrekken in de bocht en hoor het rare geluid weer, het was nu harder en ik schrok me te pletter, ik dacht dat mijn motor in de soep zou draaien. 15 meter verderop was een parkeerplek dus ik schoot daarin. Het geluid was weer weg. Toen ik in de parkeerplek schoot keek ik in mijn achteruitkijkspiegel en zag ineens een kat midden op het wegdek liggen.

Toen sloeg het besef in als een bom: die kat zat ergens vast onder mijn motorkap en hij is eruit gevallen terwijl ik aan het keren was en ik ben er overheen gereden!



Ik sprong uit mijn auto en rende naar de kat, die nog leefde. Hij zag er verschrikkelijk uit en was vreselijk aan het spartelen, in complete doodsangst. Ik schoot spontaan compleet in de stress en raakte helemaal overstuur. Ik zag direct dat ik de kat niet meer kon redden, daarvoor was het te erg, maar ik wist gewoon niet wat ik moest doen omdat de kat zo lag te lijden.

Omstanders kwamen naar mij toe en probeerden mij gerust te stellen terwijl ik daar naast de kat heel hard aan het huilen was en steeds huilde dat ik niet wist wat ik moest doen.

In paniek heb ik 144 gebeld (was het enige wat ik kon bedenken) die mij doorschakelden naar de dierenbescherming die mij weer doorschakelden naar de dierenambulance. Ik heb mijn verhaal gedaan en ze kwamen snel.



De kat was inmiddels overleden, het spartelen werd steeds minder en binnen 3 minuten was het voorbij. Één van de hulpvaardige omstanders heeft een zak over de kat gelegd en hem naar de stoeprand gesleept en iemand anders met een emmer water het bloed weggespoeld.



De dierenambulance heeft mij een beetje gekalmeerd en de kat in de ambulance gelegd. Toen zij in zijn adreskokertje keken werd mijn angstige vermoeden werkelijkheid; het was de kat van de buren..

Vreselijk was dat, ik kon niet stoppen met huilen.



Ik ben even naar huis gegaan om bij te komen, en vervolgens meteen naar de buren gegaan (een aardig stel wat ik verder niet goed ken) om te vertellen wat er is gebeurd. Ik wilde ze het graag zelf vertellen voor de dierenambulance het zou doen, omdat ik ze onder ogen wil blijven komen en ik niet zou kunnen leven met het verzwijgen hiervan.

Ze reageerden uiteraard heel verdrietig en verslagen, ze hadden de kat al heel lang, maar nemen mij niets kwalijk.



Ik voel me desondanks toch enorm schuldig en blijf mezelf maar voor mijn kop slaan dat ik niet even in de motorkap of onder de auto ben gaan kijken toen ik iets hoorde. Helaas maakt mijn auto vaker een raar geluid zonder aanwijsbare reden, dus ben ik daar aan gewend waardoor ik besloot toch te gaan vertrekken. De kat heeft ook niet gemiauwd (weet ik zeker want mijn radio was uit en mijn auto is een koekblik dus dat had ik zeker gehoord), en maakte ook geen geluid toen de motor uit was en ik even wachtte. Had 'ie een van de twee maar wel gedaan, dan was ik gaan kijken.



Ik blijf het beeld voor me zien van de spartelende kat op het wegdek en hoe vreselijk hij eruit zag. Ik sliep die nacht voor geen meter en ik kan het nu nog niet van me afzetten.

Ik ben een enorme dierenliefhebber, ben ook al 10 jaar vegetariër en heb zelf een kat waar ik enorm van houd.

Dit is mijn ergste nachtmerrie wat betreft autorijden (na het aanrijden van een persoon dan). De auto heb ik door iemand anders terug laten rijden naar de parkeerplek en ik heb hem niet meer aangeraakt. Het liefst zou ik dat ding per direct verkopen of de sloot in rijden.



Ik weet niet wat ik met dit topic wil, gewoon even van me afschrijven denk ik.

Hij miauwde/krijste gelukkig niet, dat had ik echt niet aan gekund. Misschien ook wel een teken dat 'ie echt al ver heen was en niet meer bij bewustzijn..?



Ik merk dat dit me goed doet, bedankt voor de lieve reacties. Het zat me zo hoog..

quote:groentsoep2 schreef op 28 juli 2012 @ 22:43:

Ach wat verdrietig, voor alle betrokkenen. Veel sterkte met slijten .



Ik kan me iets voorstellen bij wat je voelt... ik vind mezelf al een onvergeeflijke dierenbeul als ik per ongeluk een slak doodtrap .En ja, dat heb ik dus ook, ik vind dat echt niet leuk.. Spinnen en vliegen enzo zet ik ook altijd buiten, als de kat ze niet al te pakken heeft.

quote:Yvonne77 schreef op 28 juli 2012 @ 22:56:

[...]



Inderdaad, wat goed van je, ik denk dat velen je dat niet nadoen.



Verder lijkt het me een echte nachtmerrie. Mijn man vertelde me een paar dagen geleden ook zo'n verhaal. De kat (hun eigen kat) was op het wiel van de auto gaan liggen en toen hij wegreed was de kat op slag dood.



Het was ook echt niet makkelijk, ik dacht echt dat ik flauw ging vallen toen ik voor de deur stond en even moest wachten voor ze open deden. Ik ben nu wel blij dat ik het meteen heb gedaan.



En wat vreselijk om je eigen kat dood te rijden.. Op dit soort momenten ben ik zo blij dat mijn kat een echte binnenkat is.

Och nee mieniemie, wat vreselijk..! Ik snap niet hoe mensen dat kunnen doen.. Sterkte daarmee



@ de rest, laat patricia maar.. ik laat me niet van de wijs brengen door haar reactie. Ze kan er waarschijnlijk ook niets aan doen dat ze zo reageert en dat is sneu genoeg.

@patricia1987, ik bedoelde natuurlijk niet jou maar dat mag duidelijk wezen. Bedankt voor je sterktewens.



@coconut, dat lijkt me ook echt vreselijk ja, kan me voorstellen dat je er nooit meer echt helemaal overheen komt. Ik stel het moment om in de auto te stappen zo lang mogelijk uit, maar eens komt het moment dat ik echt weer in moet stappen. Ik hoop dat het snel slijt en ik over een tijdje niet meer elke keer eraan denk als ik in de auto stap en de straat uit rijd.



Nu loop ik zelfs om als ik boodschappen moet doen omdat ik er gewoon niet langs wil lopen.. dat moet ik binnenkort toch maar wel weer gaan doen, kan niet blijven vermijden..

@coconut, toen ik jaren geleden op de snelweg een konijntje doodreed (kon echt niet ontwijken, was niets aan te doen) vond ik dat al zo erg en heb ik me daarna getroost met de gedachte dat zoiets niet snel nog een keer zal gebeuren.. maar helaas, dit is toch gebeurd en vraag me nu een beetje af wat het volgende wezen zal zijn dat gegrepen wordt door mijn wielen



@gunstig, ja.. zo kan je het inderdaad ook bekijken. Bedankt.

@coconut, ik vond het geen lompe opmerking hoor, totaal niet. Ik besef wel dat dit uitzonderlijk is en mij hopelijk niet nog een keer overkomt, en ook niet iets nog ergers. Bedankt voor de rest van je lieve woorden.



Ik had niet zoveel reacties verwacht, bedankt allemaal, het doet me echt goed. Ik hoop echt dat het schuldgevoel en het beeld op mijn netvlies snel slijten.