Thuis
alle pijlers
Schuldgevoel over poes
woensdag 10 april 2013 om 01:38
Hoi allemaal,
Ik voel me zo ongelooflijk schuldig en verdrietig je wilt het niet geloven... maar ik moet even mijn verhaal kwijt en kan wel wat advies gebruiken.
8 jaar geleden zag ik 2 hele lieve katjes op marktplaats staan en had binnen een minuut al de telefoon in handen om een afspraak te maken, zo gezegd zo gedaan... dezelfde avond nog ben ik meer als 2 uur heen en 2 uur terug gereden om de katjes op te halen...
Het zijn echt de liefdes van me leven, en ik zou ze alles geven wat ze nodig hadden en heb dit ook altijd met liefde gedaan.
Helaas is er inmiddels het 1 en ander veranderd, zo heeft de kater ( Batman ) al een aantal jaar flink last van blaasgruis en staat hiervoor op een streng en vooral duur dieet... ook heeft hij inmiddels ( 12-2012 ) een penis amputatie gehad. Gelukkig gaat het nu goed met hem en is hij redelijk stabiel.
Nu heeft sinds ongeveer 8 a 9 maanden onze poes ( Robin ) vage kwaaltjes ontwikkeld en ging ze op regelmatige basis overgeven...
We hebben echt heel veel verschillend voer geprobeerd maar ondanks dat ze van het huidige merk wat ze wel verdraagde wel 4 a 5 zakjes per dag van at toch ruim 5 kilo afgevallen.
We zijn bij de dierenarts geweest met der en die zei dat het aan der darmpjes lag en dat het daardoor kwam, medicijnen gehad en deze hebben voor een hele korte tijd gezorgd dat het eventjes goed ging, maar daarna viel ze toch nog meer af totdat ze nu nog geen 1,5 kilo meer weegt.
Ze knorde en speelde nog wel, tot vorige week...
Sinds 1 week is ze behoorlijk achteruit gegaan en is ze nog meer gaan overgeven en heeft ze diarree erbij gekregen en van het voedsel wat ze eet houd ze +- 1/3e binnen.
Vandaag toen we thuis kwamen lag er een enorme plas met bruin spul op de grond met daarin een flinke hoeveelheid bloed.
ik voel me zo onwijs schuldig, omdat ik de verantwoording heb genomen om voor de beestjes te zorgen, en ik heb het gevoel daar nu enorm in te falen... Ik heb beloofd om ze altijd alles te geven en het beste voor ze te doen maar helaas ben ik daar niet meer toe in staat.
Alleen het afgelopen jaar zijn we alleen al 1400 euro kwijt geweest aan medische zaken voor de katjes, en echt ik heb het voor ze over... Maar ik ben ook nu bijna een jaar werkloos en kan het niet meer opbrengen om nog meer kosten te hebben aan de beestjes.
Me laatste centen zijn opgegaan aan operaties en voer, terwijl ik me eigen ziektekosten , huur etc niet meer kon opbrengen.
Ik voel me zo ontzettend schuldig, dat ik haar laat vallen, maar voor mijn gevoel kan ik niet anders meer...
Me ouders willen en kunnen ook niet meer helpen, die hebben al heel wat achterstallige schulden voor mij betaald en hun hebben het ook niet meer...
Nu hebben mijn vriend en ik met pijn in ons hart besloten om haar in te laten slapen, maar ik wil haar zo niet kwijt... ik voel me schuldig, verantwoordelijk en dat ik onwijs heb gefaald...
Net lag ik jankend in bed en ben overstuur naar beneden gegaan en aangezien ik toch niet kon slapen ging ik maar informatie zoeken over de procedure van het inslapen, de mogelijkheden, kosten etc.
Ik wil der niet kwijt, maar ik weet echt niet meer wat ik moet doen... ik wou dat ik een baan had en me verantwoording kon dragen en kan mezelf wel voor me kop schieten dat ik dat nu niet doe...
Alsjeblieft, geef me advies , ik trek het niet meer....
Ik voel me zo ongelooflijk schuldig en verdrietig je wilt het niet geloven... maar ik moet even mijn verhaal kwijt en kan wel wat advies gebruiken.
8 jaar geleden zag ik 2 hele lieve katjes op marktplaats staan en had binnen een minuut al de telefoon in handen om een afspraak te maken, zo gezegd zo gedaan... dezelfde avond nog ben ik meer als 2 uur heen en 2 uur terug gereden om de katjes op te halen...
Het zijn echt de liefdes van me leven, en ik zou ze alles geven wat ze nodig hadden en heb dit ook altijd met liefde gedaan.
Helaas is er inmiddels het 1 en ander veranderd, zo heeft de kater ( Batman ) al een aantal jaar flink last van blaasgruis en staat hiervoor op een streng en vooral duur dieet... ook heeft hij inmiddels ( 12-2012 ) een penis amputatie gehad. Gelukkig gaat het nu goed met hem en is hij redelijk stabiel.
Nu heeft sinds ongeveer 8 a 9 maanden onze poes ( Robin ) vage kwaaltjes ontwikkeld en ging ze op regelmatige basis overgeven...
We hebben echt heel veel verschillend voer geprobeerd maar ondanks dat ze van het huidige merk wat ze wel verdraagde wel 4 a 5 zakjes per dag van at toch ruim 5 kilo afgevallen.
We zijn bij de dierenarts geweest met der en die zei dat het aan der darmpjes lag en dat het daardoor kwam, medicijnen gehad en deze hebben voor een hele korte tijd gezorgd dat het eventjes goed ging, maar daarna viel ze toch nog meer af totdat ze nu nog geen 1,5 kilo meer weegt.
Ze knorde en speelde nog wel, tot vorige week...
Sinds 1 week is ze behoorlijk achteruit gegaan en is ze nog meer gaan overgeven en heeft ze diarree erbij gekregen en van het voedsel wat ze eet houd ze +- 1/3e binnen.
Vandaag toen we thuis kwamen lag er een enorme plas met bruin spul op de grond met daarin een flinke hoeveelheid bloed.
ik voel me zo onwijs schuldig, omdat ik de verantwoording heb genomen om voor de beestjes te zorgen, en ik heb het gevoel daar nu enorm in te falen... Ik heb beloofd om ze altijd alles te geven en het beste voor ze te doen maar helaas ben ik daar niet meer toe in staat.
Alleen het afgelopen jaar zijn we alleen al 1400 euro kwijt geweest aan medische zaken voor de katjes, en echt ik heb het voor ze over... Maar ik ben ook nu bijna een jaar werkloos en kan het niet meer opbrengen om nog meer kosten te hebben aan de beestjes.
Me laatste centen zijn opgegaan aan operaties en voer, terwijl ik me eigen ziektekosten , huur etc niet meer kon opbrengen.
Ik voel me zo ontzettend schuldig, dat ik haar laat vallen, maar voor mijn gevoel kan ik niet anders meer...
Me ouders willen en kunnen ook niet meer helpen, die hebben al heel wat achterstallige schulden voor mij betaald en hun hebben het ook niet meer...
Nu hebben mijn vriend en ik met pijn in ons hart besloten om haar in te laten slapen, maar ik wil haar zo niet kwijt... ik voel me schuldig, verantwoordelijk en dat ik onwijs heb gefaald...
Net lag ik jankend in bed en ben overstuur naar beneden gegaan en aangezien ik toch niet kon slapen ging ik maar informatie zoeken over de procedure van het inslapen, de mogelijkheden, kosten etc.
Ik wil der niet kwijt, maar ik weet echt niet meer wat ik moet doen... ik wou dat ik een baan had en me verantwoording kon dragen en kan mezelf wel voor me kop schieten dat ik dat nu niet doe...
Alsjeblieft, geef me advies , ik trek het niet meer....
woensdag 10 april 2013 om 17:34
Och lieve TO, wat ontzettend naar dit. Het doet zeer om zo'n beslissing te moeten weten, hoe goed je ergens ook weet dat het 't beste is.
Acht jaar is snel voorbij, zeker met een kat (die de 15 vaak rustig halen). Om haar dan al zo snel zo hard te zien aftakelen...
Het spijt me voor je TO. Jij hebt haar niet gemaakt, noch de andere kat. Het is nooit jouw beslissing geweest dat ze dit soort kwalen kregen. Je hebt geen schuld, heus niet. Je hebt gedaan wat je kon.
Gun haar het einde aan het lijden. Los van het geld, ze is gewoon te ziek om nog fatsoenlijk door te kunnen.
Veel sterkte de komende tijd. En gun 't jezelf dat het je zeer doet. Natuurlijk doet het zeer, je houdt van ze.
Acht jaar is snel voorbij, zeker met een kat (die de 15 vaak rustig halen). Om haar dan al zo snel zo hard te zien aftakelen...
Het spijt me voor je TO. Jij hebt haar niet gemaakt, noch de andere kat. Het is nooit jouw beslissing geweest dat ze dit soort kwalen kregen. Je hebt geen schuld, heus niet. Je hebt gedaan wat je kon.
Gun haar het einde aan het lijden. Los van het geld, ze is gewoon te ziek om nog fatsoenlijk door te kunnen.
Veel sterkte de komende tijd. En gun 't jezelf dat het je zeer doet. Natuurlijk doet het zeer, je houdt van ze.
"Wat heeft de wetenschap ooit voor ons gedaan?!" typte zij op haar blog.
woensdag 10 april 2013 om 17:39
quote:'Dat is nou eenmaal de natuurlijke cyclus van leven en dood'. vind ik dan weer een beetje een dooddoener. Zo kan je natuurlijk alles afdoen met een rationele kijk. Dan geldt dit ook voor verdriet om mensen die zijn overleden neem ik aan?Mensen en dieren zijn niet bepaald met elkaar te vergelijken. Mag toch hopen dat jij 100000 keer meer waarde hecht aan bijv. je ouders dan aan je kat?
woensdag 10 april 2013 om 17:45
Ik heb mijn poes vorige week, na 18 jaar helaas in moeten laten slapen. Ik heb de dierenarts gevraagd of ik haar mee mocht nemen om bij mijn ouders in de tuin te begraven. Eigenlijk was het tegen de regels, maar ze hebben haar toch meegeven. Nu ligt ze op een mooi plekje!
Ik moest 115 euro betalen.
Als ik haar had laten cremeren, dan was het veel duurder geweest. Want dan betaal je de crematie en transportkosten.
Je kan haar ook 'af laten voeren' via de dierenarts, dat is goedkoper dan cremeren, maar dan komt ze op een grote hoop met andere kadavers.....dat wilde ik niet, want dat vind ik geen fijne gedachte.
Nu is het wel erg vreemd zonder kat en ik mis haar ook. Toch was het het beste zo, want ze was nogal ziek.
Het is naar om de beslissing te nemen voor je kat, want eigenlijk wilde ik haar niet kwijt. En zij wilde niet dood, want ze ging keihard blèren in de auto op weg naar de dierenarts......
Alvast sterkte gewenst.
Ik moest 115 euro betalen.
Als ik haar had laten cremeren, dan was het veel duurder geweest. Want dan betaal je de crematie en transportkosten.
Je kan haar ook 'af laten voeren' via de dierenarts, dat is goedkoper dan cremeren, maar dan komt ze op een grote hoop met andere kadavers.....dat wilde ik niet, want dat vind ik geen fijne gedachte.
Nu is het wel erg vreemd zonder kat en ik mis haar ook. Toch was het het beste zo, want ze was nogal ziek.
Het is naar om de beslissing te nemen voor je kat, want eigenlijk wilde ik haar niet kwijt. En zij wilde niet dood, want ze ging keihard blèren in de auto op weg naar de dierenarts......
Alvast sterkte gewenst.
woensdag 10 april 2013 om 17:50
Ik voelde mij ook heel schuldig, terwijl ik er echt alles aan gedaan hebt. Het blijft gewoon naar om je huisdier in te laten slapen.
Onthoud dat jij die beslissing voor haar maakt. En dat maakt het voor jou moeilijk. Het alternatief is laten creperen....hoe cru het ook klinkt....maar ik neem aan dat dat ook geen optie voor je is.
Nu mijn kat ingeslapen is voel ik ook een soort opluchting. Ik weet dat ze geen pijn meer heeft.
Onthoud dat jij die beslissing voor haar maakt. En dat maakt het voor jou moeilijk. Het alternatief is laten creperen....hoe cru het ook klinkt....maar ik neem aan dat dat ook geen optie voor je is.
Nu mijn kat ingeslapen is voel ik ook een soort opluchting. Ik weet dat ze geen pijn meer heeft.
woensdag 10 april 2013 om 19:12
quote:monsterpinguin schreef op 10 april 2013 @ 17:25:
[...]
Ik heb boeren gezien die een zwak lam gewoon lieten liggen en ik heb ze gezien die dan extra moeite doen en er een paplam van maken.
Maar dat TO duizend piek in een kat steekt, dat vind ik extreem. Jij niet?
Voor een kat wel, voor een hond niet.
Ik weet wat het is om ergens van te houden. En als de ts zo houdt van haar kat als ik van mijn honden, dan doe je dat.
Ik vind niet dat boeren het allemaal zo goed doen. Ze zijn vaak onverschillig en hebben onvoldoende respect voor het leven.
"het is maar een dier", weet je wel, alleen spreken ze het woordje "maar" niet uit letterlijk uitspreken maar het is desalnietemin aanwezig.
Ik weet wel dat stadsmensen hypocriet kunnen zijn en soms weinig realiteitszin hebben maar dat pleit plattelandsmensen niet vrij van hun onverschilligheid.
[...]
Ik heb boeren gezien die een zwak lam gewoon lieten liggen en ik heb ze gezien die dan extra moeite doen en er een paplam van maken.
Maar dat TO duizend piek in een kat steekt, dat vind ik extreem. Jij niet?
Voor een kat wel, voor een hond niet.
Ik weet wat het is om ergens van te houden. En als de ts zo houdt van haar kat als ik van mijn honden, dan doe je dat.
Ik vind niet dat boeren het allemaal zo goed doen. Ze zijn vaak onverschillig en hebben onvoldoende respect voor het leven.
"het is maar een dier", weet je wel, alleen spreken ze het woordje "maar" niet uit letterlijk uitspreken maar het is desalnietemin aanwezig.
Ik weet wel dat stadsmensen hypocriet kunnen zijn en soms weinig realiteitszin hebben maar dat pleit plattelandsmensen niet vrij van hun onverschilligheid.
woensdag 10 april 2013 om 19:14
quote:elninjoo schreef op 10 april 2013 @ 17:39:
[...]
Mensen en dieren zijn niet bepaald met elkaar te vergelijken. Mag toch hopen dat jij 100000 keer meer waarde hecht aan bijv. je ouders dan aan je kat?
Als ik je nou eens zeg dat die 100000 x bij mij niet opgaat?
Dat toen mijn vader stierf, waar ik toch altijd wel van gehouden heb nauwelijks gehuild heb en geleden heb onder het verlies, maar dat ik de laatste keer dat ik een hond verloor een scherp verdriet heb gevoeld en de ogen uit mijn kop gejankt heb?
Kun jij veroordelen. Maar het is zoals het is. Maar bij mij is een hond ook niet "maar een dier", bij mij is het gewoon familie.
[...]
Mensen en dieren zijn niet bepaald met elkaar te vergelijken. Mag toch hopen dat jij 100000 keer meer waarde hecht aan bijv. je ouders dan aan je kat?
Als ik je nou eens zeg dat die 100000 x bij mij niet opgaat?
Dat toen mijn vader stierf, waar ik toch altijd wel van gehouden heb nauwelijks gehuild heb en geleden heb onder het verlies, maar dat ik de laatste keer dat ik een hond verloor een scherp verdriet heb gevoeld en de ogen uit mijn kop gejankt heb?
Kun jij veroordelen. Maar het is zoals het is. Maar bij mij is een hond ook niet "maar een dier", bij mij is het gewoon familie.
woensdag 10 april 2013 om 19:17
quote:iones schreef op 10 april 2013 @ 19:14:
[...]
Als ik je nou eens zeg dat die 100000 x bij mij niet opgaat?
Dat toen mijn vader stierf, waar ik toch altijd wel van gehouden heb nauwelijks gehuild heb en geleden heb onder het verlies, maar dat ik de laatste keer dat ik een hond verloor een scherp verdriet heb gevoeld en de ogen uit mijn kop gejankt heb?
Kun jij veroordelen. Maar het is zoals het is. Maar bij mij is een hond ook niet "maar een dier", bij mij is het gewoon familie.
Dat vind ik oprecht heel erg apart. Natuurlijk zul je om 'n huisdier ook tranen laten, maar het gemis kan toch lang niet zo heftig zijn als bij 'n mens van wie je houdt? Ik gaf ouders als voorbeeld omdat dat voor mij mijn belangrijkste naasten zijn, maar voor 'n ander is het wellicht z'n kind of z'n partner.
Zelfs om n paard kan ik niet zo verdrietig zijn als om 't gemis van 'n mij dierbaar mens.
[...]
Als ik je nou eens zeg dat die 100000 x bij mij niet opgaat?
Dat toen mijn vader stierf, waar ik toch altijd wel van gehouden heb nauwelijks gehuild heb en geleden heb onder het verlies, maar dat ik de laatste keer dat ik een hond verloor een scherp verdriet heb gevoeld en de ogen uit mijn kop gejankt heb?
Kun jij veroordelen. Maar het is zoals het is. Maar bij mij is een hond ook niet "maar een dier", bij mij is het gewoon familie.
Dat vind ik oprecht heel erg apart. Natuurlijk zul je om 'n huisdier ook tranen laten, maar het gemis kan toch lang niet zo heftig zijn als bij 'n mens van wie je houdt? Ik gaf ouders als voorbeeld omdat dat voor mij mijn belangrijkste naasten zijn, maar voor 'n ander is het wellicht z'n kind of z'n partner.
Zelfs om n paard kan ik niet zo verdrietig zijn als om 't gemis van 'n mij dierbaar mens.
woensdag 10 april 2013 om 19:23
Bij een paard kan ik ook niet zo verdrietig zijn als om een hond.
Het verschil tussen mijn honden en mijn familie (man, moeder, vader) is dat mijn honden veel meer tijd samen met mij spenderen dan mijn menselijke familie. Dat kunnen ze, omdat ze honden zijn. Ik kan dat van ze verdragen, omdat ze honden zijn.
Van mensen kun je dat niet eens verdragen want dan krijg je het gevoel dat je op iemands lip zit.
Maar zo kan het leven met een hond heel intens zijn. En je kunt er een heel intense band mee krijgen. En die intensiteit bepaalt voor mij de waarde, en niet of het nu een mens of dier betreft.
Mijn ouders leven in Eindhoven, en ik in Twente. Dus ik zie ze niet meer zo vaak. Het gemis is dan veel minder als je ze werkelijk verliest. Hoewel ik het verlies van mijn moeder wel vrees. Ik denk dat dit wel weer meer impact zal hebben.
omdat de relatie met mijn moeder weer anders is dan die met mijn pa was. En dat komt weer door allerlei factoren.
Het verschil tussen mijn honden en mijn familie (man, moeder, vader) is dat mijn honden veel meer tijd samen met mij spenderen dan mijn menselijke familie. Dat kunnen ze, omdat ze honden zijn. Ik kan dat van ze verdragen, omdat ze honden zijn.
Van mensen kun je dat niet eens verdragen want dan krijg je het gevoel dat je op iemands lip zit.
Maar zo kan het leven met een hond heel intens zijn. En je kunt er een heel intense band mee krijgen. En die intensiteit bepaalt voor mij de waarde, en niet of het nu een mens of dier betreft.
Mijn ouders leven in Eindhoven, en ik in Twente. Dus ik zie ze niet meer zo vaak. Het gemis is dan veel minder als je ze werkelijk verliest. Hoewel ik het verlies van mijn moeder wel vrees. Ik denk dat dit wel weer meer impact zal hebben.
omdat de relatie met mijn moeder weer anders is dan die met mijn pa was. En dat komt weer door allerlei factoren.
woensdag 10 april 2013 om 19:36
Bij mij heeft 'n paard wel meer effect dan 'n konijn. Maar ik kan ook niet 24/7 een dier om mij heen verdragen net zo min als mensen. Vandaar dat ik ook niet zelf 'n hond wil (al vind ik dat wel leuke beesten) Bij paard of konijn ga je op bepaalde momenten van de dag even langs om er wat mee te doen, maar daarna ga je weer je eigen gang. Met 'n paard ervaar ik wel 'n gelijkwaardigere verstandhouding dan met 'n klein huisdier overigens, wellicht omdat je ook samen traint/sport.
Maar nee, geen van allen is voor mij vergelijkbaar met de band die ik met m'n ouders heb, terwijl ik hen maar 2 keer per week zie. Mijn ouders zijn mijn basis, ze zijn er heel mijn leven al terwijl andere mensen zijn gekomen en gegaan. Dieren zijn lief, maar ik kan er makkelijker afstand van nemen. En als 'n ziekte bij 'n dier geldrovende operaties en levenslange medicijntoedieningen gaan inhouden, dan vind ik het mooi geweest.
Maar nee, geen van allen is voor mij vergelijkbaar met de band die ik met m'n ouders heb, terwijl ik hen maar 2 keer per week zie. Mijn ouders zijn mijn basis, ze zijn er heel mijn leven al terwijl andere mensen zijn gekomen en gegaan. Dieren zijn lief, maar ik kan er makkelijker afstand van nemen. En als 'n ziekte bij 'n dier geldrovende operaties en levenslange medicijntoedieningen gaan inhouden, dan vind ik het mooi geweest.
woensdag 10 april 2013 om 19:43
quote:elninjoo schreef op 10 april 2013 @ 19:36:
Bij mij heeft 'n paard wel meer effect dan 'n konijn. Maar ik kan ook niet 24/7 een dier om mij heen verdragen net zo min als mensen. Vandaar dat ik ook niet zelf 'n hond wil (al vind ik dat wel leuke beesten) Bij paard of konijn ga je op bepaalde momenten van de dag even langs om er wat mee te doen, maar daarna ga je weer je eigen gang. Met 'n paard ervaar ik wel 'n gelijkwaardigere verstandhouding dan met 'n klein huisdier overigens, wellicht omdat je ook samen traint/sport.
Maar nee, geen van allen is voor mij vergelijkbaar met de band die ik met m'n ouders heb, terwijl ik hen maar 2 keer per week zie. Mijn ouders zijn mijn basis, ze zijn er heel mijn leven al terwijl andere mensen zijn gekomen en gegaan. Dieren zijn lief, maar ik kan er makkelijker afstand van nemen. En als 'n ziekte bij 'n dier geldrovende operaties en levenslange medicijntoedieningen gaan inhouden, dan vind ik het mooi geweest.
Bij mij heeft een paard ook meer effect dan een konijn. Inderdaad omdat je met een paard weer meer onderneemt dan met een konijn. Het gaat allemaal om de intensiteit.
Mijn ouders zijn ook de basis in mijn leven. Maar er zijn altijd nog meer dingen die er bij komen kijken. Waar andere mensen geen erg in hebben. In relatie tot bepaalde dieren, in relatie tot hoe de verhouding was.
Bij mij heeft 'n paard wel meer effect dan 'n konijn. Maar ik kan ook niet 24/7 een dier om mij heen verdragen net zo min als mensen. Vandaar dat ik ook niet zelf 'n hond wil (al vind ik dat wel leuke beesten) Bij paard of konijn ga je op bepaalde momenten van de dag even langs om er wat mee te doen, maar daarna ga je weer je eigen gang. Met 'n paard ervaar ik wel 'n gelijkwaardigere verstandhouding dan met 'n klein huisdier overigens, wellicht omdat je ook samen traint/sport.
Maar nee, geen van allen is voor mij vergelijkbaar met de band die ik met m'n ouders heb, terwijl ik hen maar 2 keer per week zie. Mijn ouders zijn mijn basis, ze zijn er heel mijn leven al terwijl andere mensen zijn gekomen en gegaan. Dieren zijn lief, maar ik kan er makkelijker afstand van nemen. En als 'n ziekte bij 'n dier geldrovende operaties en levenslange medicijntoedieningen gaan inhouden, dan vind ik het mooi geweest.
Bij mij heeft een paard ook meer effect dan een konijn. Inderdaad omdat je met een paard weer meer onderneemt dan met een konijn. Het gaat allemaal om de intensiteit.
Mijn ouders zijn ook de basis in mijn leven. Maar er zijn altijd nog meer dingen die er bij komen kijken. Waar andere mensen geen erg in hebben. In relatie tot bepaalde dieren, in relatie tot hoe de verhouding was.
donderdag 11 april 2013 om 19:53
De klachten van je poes, het ziektebeeld klinkt mij bekend in de oren en klinkt als dat ze geen enzymen meer aanmaakt. Als een kat, of hond, geen enzymen meer aanmaakt wordt niks van voedingstoffen uit het eten gehaald en verlaat het brei-achtig het lichaam in de vorm van diarree. Het dier verzwakt en zal nooit beter worden. Pas na ingewikkelde onderzoeken kan men deze conclusie trekken, dat kost ladingen geld. Maar het ziektebeeld lijkt er ontzettend veel op. En bij eventuele vaststelling van dit ziektebeeld is er alsnog geen oplossing om beter te worden (bij mensen is hier wel hulp voor, alvleesklier/pancreas enzymen die ingenomen kunnen worden bij maaltijden, schijnt bij dieren niet te werken).
Wat ik weet is van een paar jaar geleden hoe dat ziektebeeld er voor stond, misschien is er wat veranderd, maar kleine kans.
8 jaar is senior bij een kat.
Het doet natuurlijk hartstikke veel zeer om je diertje te laten gaan. Maar ik denk dat je poes het ook snapt, blijf blij haar tot het laatste stukje is wat ik kan adviseren, aai haar en maak jezelf vrij van schuldgevoelens.
Want dit lijkt een ziekte die het plezier uit het leven haalt voor je kat.
Ik wens je heel veel vertroosting en kracht.
Wat ik weet is van een paar jaar geleden hoe dat ziektebeeld er voor stond, misschien is er wat veranderd, maar kleine kans.
8 jaar is senior bij een kat.
Het doet natuurlijk hartstikke veel zeer om je diertje te laten gaan. Maar ik denk dat je poes het ook snapt, blijf blij haar tot het laatste stukje is wat ik kan adviseren, aai haar en maak jezelf vrij van schuldgevoelens.
Want dit lijkt een ziekte die het plezier uit het leven haalt voor je kat.
Ik wens je heel veel vertroosting en kracht.
vrijdag 12 april 2013 om 12:38
quote:Mijn ouders zijn ook de basis in mijn leven. Maar er zijn altijd nog meer dingen die er bij komen kijken. Waar andere mensen geen erg in hebben. In relatie tot bepaalde dieren, in relatie tot hoe de verhouding was.
Inderdaad, ik vind die verhouding ook heel anders. Als een dier van mij doodgaat, raakt dat mij gewoon op een andere manier. Het diertje heb ik in huis genomen, is bij mij opgegroeid, heb ik met heel veel liefde verzorgd, is afhankelijk van mij (en mijn zorg). Een dier valt onder jouw verantwoordelijkheid en woont (in veel gevallen) zelfs zijn/haar héle leven bij jou als baasje.
En ik zeg zeker niet dat ik voor iedereen zomaar een mens met een dier vergelijk hoor, maar het ging 'm in die post meer om de reactie op verdriet op zich. Alsof het verlies niet meer erg zou zijn 'omdat het nou eenmaal gebeurt/zo hoort'. Ook al is het de natuur (bij zowel mens als dier) om dood te gaan, is dit geen compensatie voor het verdriet wat er ontstaat als het ook daadwerkelijk gebeurt.
Dat bedoelde ik
Inderdaad, ik vind die verhouding ook heel anders. Als een dier van mij doodgaat, raakt dat mij gewoon op een andere manier. Het diertje heb ik in huis genomen, is bij mij opgegroeid, heb ik met heel veel liefde verzorgd, is afhankelijk van mij (en mijn zorg). Een dier valt onder jouw verantwoordelijkheid en woont (in veel gevallen) zelfs zijn/haar héle leven bij jou als baasje.
En ik zeg zeker niet dat ik voor iedereen zomaar een mens met een dier vergelijk hoor, maar het ging 'm in die post meer om de reactie op verdriet op zich. Alsof het verlies niet meer erg zou zijn 'omdat het nou eenmaal gebeurt/zo hoort'. Ook al is het de natuur (bij zowel mens als dier) om dood te gaan, is dit geen compensatie voor het verdriet wat er ontstaat als het ook daadwerkelijk gebeurt.
Dat bedoelde ik
vrijdag 12 april 2013 om 12:49
Gisteren 11-04-2013 was het dan zover, ik was smiddags met haar naar de dierenarts gegaan maar die vond der nog te goed, kreeg prednison en speciaal voer mee en ging met hele goede hoop naar huis en moest over 2 weken terugkomen om der te laten wegen...
Nog geen 15 min thuis kreeg ze een soort spasmes en samenkrampingen en zakte ze door der pootjes.
Ik ben direct weer met der naar de dierenarts gegaan, maar onderweg werd het steeds erger... ze raakte helemaal benauwd, liet zich leeglopen en kreeg bijna geen adem meer, heel der tong was paars.
Na het verdovingsprikje werd ze al snel rustiger en na de echte prik was ze binnen 10 seconden rustig in me armen ingeslapen.
Ik zal de paniek in der oogjes nooit vergeten, maar het lieve meisje heeft nu rust.
Me vriend en ik hebben vanacht tot 3 uur gewerkt aan een grafkistje en gaan haar zodalijk in de tuin begraven...
De beslissing was niet moeilijk om te nemen, want ik wilde dat ze niet nog 1 seconden pijn had en in paniek was, maar daarom doet het nu nog steeds wel heel veel pijn!
Het hulsje is toch waar we zo gewend aan zijn en ga der echt missen.
Mijn leermoment uit dit alles is echt neem geen dieren als je de verantwoordelijkheden die erbij zitten niet kan garanderen.
Ik weet dat het goed is zo voor haar, ik weet dat ik meer had kunnen willen of had moeten doen en dat steekt nog heel erg.
Maar ik heb er nu vrede mee voor haar !
R.I.P
Robin 14-06-2004 / 11-04-2013
Nog geen 15 min thuis kreeg ze een soort spasmes en samenkrampingen en zakte ze door der pootjes.
Ik ben direct weer met der naar de dierenarts gegaan, maar onderweg werd het steeds erger... ze raakte helemaal benauwd, liet zich leeglopen en kreeg bijna geen adem meer, heel der tong was paars.
Na het verdovingsprikje werd ze al snel rustiger en na de echte prik was ze binnen 10 seconden rustig in me armen ingeslapen.
Ik zal de paniek in der oogjes nooit vergeten, maar het lieve meisje heeft nu rust.
Me vriend en ik hebben vanacht tot 3 uur gewerkt aan een grafkistje en gaan haar zodalijk in de tuin begraven...
De beslissing was niet moeilijk om te nemen, want ik wilde dat ze niet nog 1 seconden pijn had en in paniek was, maar daarom doet het nu nog steeds wel heel veel pijn!
Het hulsje is toch waar we zo gewend aan zijn en ga der echt missen.
Mijn leermoment uit dit alles is echt neem geen dieren als je de verantwoordelijkheden die erbij zitten niet kan garanderen.
Ik weet dat het goed is zo voor haar, ik weet dat ik meer had kunnen willen of had moeten doen en dat steekt nog heel erg.
Maar ik heb er nu vrede mee voor haar !
R.I.P
Robin 14-06-2004 / 11-04-2013
vrijdag 12 april 2013 om 12:59
Ach, lieve TO Ik wil je in ieder geval heel erg veel sterkte wensen de komende tijd. Gelukkig hebben je vriend en jij steun aan elkaar, dat kun je denk ik wel gebruiken.
Het lijkt dus toch ook wel duidelijk te zijn geworden dat dit echt ook voor haar de beste (eigenlijk de enige) oplossing was.
Je hebt goed gehandeld, alles voor haar gedaan en de moeilijkste beslissing in haar belang genomen. Je hebt alles gedaan wat je kon en ze heeft bij jou een prachtig leven gehad Ik denk dat ze geen beter baasje had kunnen wensen!
Sterkte met het begraven, huil goed uit en neem de tijd. Hoewel dat het verdriet natuurlijk niet wegneemt, vind ik het heel fijn om te lezen dat je er wel vrede mee hebt, het is goed zo.
Het lijkt dus toch ook wel duidelijk te zijn geworden dat dit echt ook voor haar de beste (eigenlijk de enige) oplossing was.
Je hebt goed gehandeld, alles voor haar gedaan en de moeilijkste beslissing in haar belang genomen. Je hebt alles gedaan wat je kon en ze heeft bij jou een prachtig leven gehad Ik denk dat ze geen beter baasje had kunnen wensen!
Sterkte met het begraven, huil goed uit en neem de tijd. Hoewel dat het verdriet natuurlijk niet wegneemt, vind ik het heel fijn om te lezen dat je er wel vrede mee hebt, het is goed zo.
vrijdag 12 april 2013 om 14:42
Je hebt goed gehandeld en ik denk dat je alle verantwoordelijk op je genomen hebt, die er te nemen was.
Ik denk niet dat de kat te redden was geweest. en soms moet je dat gewoon accepteren. Ik heb de indruk dat jij dat nog niet geaccepteerd hebt.
Ik denk dat jij absoluut een huisdier waard bent en het is voor een kat zonder baasje een gemiste kans als je niet weer een dier een tehuis biedt.
Denk eens aan al die ouders wiens kind ziek wordt, en waarvan de behandeling niet uitgekeerd wordt door de verzekeringsmaatschappij. En die ouders kunnen zelf onmogelijk de kosten dragen voor de behandeling. Hadden zij dan niet aan kinderen moeten beginnen? Zouden zij daar slechtere ouders om zijn?
Wat ik maar wil zeggen is dat er altijd overmacht kan zijn in het leven, waardoor je rottige beslissingen moet nemen.
Ik snap dat je nu verdriet hebt. Maar is het dat niet waard geweest?
Had je de tijd met je kat dan willen missen? Vast niet!
Ik denk niet dat de kat te redden was geweest. en soms moet je dat gewoon accepteren. Ik heb de indruk dat jij dat nog niet geaccepteerd hebt.
Ik denk dat jij absoluut een huisdier waard bent en het is voor een kat zonder baasje een gemiste kans als je niet weer een dier een tehuis biedt.
Denk eens aan al die ouders wiens kind ziek wordt, en waarvan de behandeling niet uitgekeerd wordt door de verzekeringsmaatschappij. En die ouders kunnen zelf onmogelijk de kosten dragen voor de behandeling. Hadden zij dan niet aan kinderen moeten beginnen? Zouden zij daar slechtere ouders om zijn?
Wat ik maar wil zeggen is dat er altijd overmacht kan zijn in het leven, waardoor je rottige beslissingen moet nemen.
Ik snap dat je nu verdriet hebt. Maar is het dat niet waard geweest?
Had je de tijd met je kat dan willen missen? Vast niet!