Thuis
alle pijlers
SPOED - Hoeveel dwangvoeding cavia?
woensdag 23 mei 2012 om 20:59
Dusja, ik kan de DA nietmeer bereiken, heeft nog steeds niet terug gebeld en mijn cavia eet nog steeds niet. Hij is inmiddels 100 gram vermagerd in de afgelopen week en ik zit met mijn handen in het haar, ik kan wel janken. Zijn er DA assistenten of forumers die ervaring hiermee hebben? Hoeveel moet ik hem geven?
-------------------------------------------------------
Update: Na anderhalve maand strijd hebben we hem moeten laten inslapen. Bedankt iedereen voor de tips, lieve posts en steun.
-------------------------------------------------------
Update: Na anderhalve maand strijd hebben we hem moeten laten inslapen. Bedankt iedereen voor de tips, lieve posts en steun.
donderdag 28 juni 2012 om 14:23
donderdag 28 juni 2012 om 14:27
@Mazzelen (en Nouschi:)
1. Hij was te redden als de eerste DA er nu wel meer werk van had gemaakt of als wij eerder bij DA2 terecht waren gekomen. Tot vorige week zag het er goed uit, maar hij was uiteindelijk te verzwakt. Dat besef doet enorm pijn want uiteindelijk waren wij er zelf ook bij en we hebben gefaald.
2. Hindsight 20/20, ik heb hier nu absoluut niets aan, het is voorbij en dat is al verdomd pijnlijk genoeg, wat je nu doet is gewoon zout in een open wonde strooien en het er nog eens goed inwrijven met een rasp.
1. Hij was te redden als de eerste DA er nu wel meer werk van had gemaakt of als wij eerder bij DA2 terecht waren gekomen. Tot vorige week zag het er goed uit, maar hij was uiteindelijk te verzwakt. Dat besef doet enorm pijn want uiteindelijk waren wij er zelf ook bij en we hebben gefaald.
2. Hindsight 20/20, ik heb hier nu absoluut niets aan, het is voorbij en dat is al verdomd pijnlijk genoeg, wat je nu doet is gewoon zout in een open wonde strooien en het er nog eens goed inwrijven met een rasp.
donderdag 28 juni 2012 om 14:47
donderdag 28 juni 2012 om 14:48
Ik heb geen zin in een discussie over hoeveel je wel en niet om een beestje mag geven, wanneer je nu wel of niet er voor moet vechten en zeker niet hoe ik wel of niet mag rouwen.
Jij mag er vanalles vinden, maar ik vind het wansmakelijk dat je er op deze wijze mee op de proppen komt vandaag in dit topic. Wil je jouw ei hierover kwijt, open dan gaarne een ander topic.
Jij mag er vanalles vinden, maar ik vind het wansmakelijk dat je er op deze wijze mee op de proppen komt vandaag in dit topic. Wil je jouw ei hierover kwijt, open dan gaarne een ander topic.
donderdag 28 juni 2012 om 14:51
quote:fru1t3lla schreef op 28 juni 2012 @ 14:48:
Ik heb geen zin in een discussie over hoeveel je wel en niet om een beestje mag geven, wanneer je nu wel of niet er voor moet vechten en zeker niet hoe ik wel of niet mag rouwen.
Jij mag er vanalles vinden, maar ik vind het wansmakelijk dat je er op deze wijze mee op de proppen komt vandaag in dit topic. Wil je jouw ei hierover kwijt, open dan gaarne een ander topic.
Ok doe ik dat.
Gecondoleerd trouwens. Zou ik bijna vergeten.
Ik heb geen zin in een discussie over hoeveel je wel en niet om een beestje mag geven, wanneer je nu wel of niet er voor moet vechten en zeker niet hoe ik wel of niet mag rouwen.
Jij mag er vanalles vinden, maar ik vind het wansmakelijk dat je er op deze wijze mee op de proppen komt vandaag in dit topic. Wil je jouw ei hierover kwijt, open dan gaarne een ander topic.
Ok doe ik dat.
Gecondoleerd trouwens. Zou ik bijna vergeten.
donderdag 28 juni 2012 om 15:02
donderdag 28 juni 2012 om 17:41
Sterkte meid, en probeer het niet als falen te zien. Terugkijken is altijd eenvoudiger, nu je de feiten kent.
Je hebt kosten noch moeite gespaard, en dat je uiteindelijk toch deze beslissing hebt moeten nemen is triest maar je hebt alles gedaan wat je kon.
Wat ontzettend lief van de DA ( was dit weer nummer 2?) dat hij pootafdrukjes heeft gemaakt.
Laat je niets aanpraten door anderen hoor, jij deed wat je kon.
Liefs, ambra
Je hebt kosten noch moeite gespaard, en dat je uiteindelijk toch deze beslissing hebt moeten nemen is triest maar je hebt alles gedaan wat je kon.
Wat ontzettend lief van de DA ( was dit weer nummer 2?) dat hij pootafdrukjes heeft gemaakt.
Laat je niets aanpraten door anderen hoor, jij deed wat je kon.
Liefs, ambra
donderdag 28 juni 2012 om 21:11
Uit het sectierapport bleek dat hij erfelijke interne problemen had die sowieso niet verholpen konden worden (maar ook heel moeilijk op te sporen zijn bij een nog levend dier). Dusja, achteraf gezien hadden we hem meteen moeten laten inslapen (en ben dus niet te beroerd om Mazzelen hierin gelijk te geven nu), maar dit hadden wij simpelweg niet kunnen weten in die tijd, voor hetzelfde geldt had hij die problemen niet gehad.
We hebben gedaan wat we konden maar uiteindelijk was hem geen lang leven beschoren en we konden dit niet op voorhand weten. Bittere troost maar we hebben nu meer vrede hier mee.
Nogmaals bedankt voor de berichtjes, ik houd op met schrijven voor nu, we zijn allemaal aan rust toe nu.
We hebben gedaan wat we konden maar uiteindelijk was hem geen lang leven beschoren en we konden dit niet op voorhand weten. Bittere troost maar we hebben nu meer vrede hier mee.
Nogmaals bedankt voor de berichtjes, ik houd op met schrijven voor nu, we zijn allemaal aan rust toe nu.
vrijdag 29 juni 2012 om 23:59
Ben even terug, wil gewoon wat van me afschrijven, dus als je geen zin hebt in mijn melodramatisch gezeur, lees of reageer dan niet alsjeblieft.
Ben vandaag geopereerd, kleine ingreep maar het voelt alsof ik een marathon heb gelopen door slaapgebrek en de narcose. Voel me enorm brak en dit is een van die momenten waarop ik mijn beertje zou opnemen en tegen me aanhouden. Ik mis zijn gekriebel in mijn gezicht en zacht gepiep wanneer we knuffelen en de realisatie dat ik dit kwijt ben voelt gewoon als nog een klap erbij. Ik klink nu wel heel erg ontaard, maar de band die ik met hem had, heb ik niet met de andere cavia's hier. Natuurlijk hou ik heel veel van hen en zou ik ook alles uit de kast trekken om hen te helpen, maar ze zijn nooit zo op mensen gericht geweest, dus het is simpelweg anders, die troost zal ik niet van hen krijgen (en het is oneerlijk om dat ook van hen te verlangen) en zijn verlies voelt aan als een grote leegte nu. Na al die zorg van de afgelopen weken die nu voorbij is is er een gat gevallen. Op dit uur zou ik met hem op mijn schoot zitten, eten geven, kroelen, allerlei onzinnige dingen vertellen die niemand iets aangaan,...
De andere cavia's zijn ook van slag. Heel erg schichtig en stil, ze voelen zelf aan dat de sfeer anders is. Het zal ook voor hen tijd kosten om terug hun draai te vinden. Heb ze vandaag nog bij me op de schoot gehad want eerlijkheidshalve hebben we ze niet de aandacht gegeven de laatste tijd die ze verdienden omwille van ons beertje en dit wil ik nu ook goed maken. Het leven gaat door en zij hebben ons ook nodig nu en dat probeer ik nu, zo goed en zo kwaad als het gaat, ook te doen.
Wat mis ik hem toch. Ik prijs mezelf gelukkig dat we hem hebben gehad want hij was er één uit de duizend en juist daarom valt dit verlies nu extra zwaar voor mij. We zullen er wel doorheen komen, maar het zal nooit meer hetzelfde zijn.
Ben vandaag geopereerd, kleine ingreep maar het voelt alsof ik een marathon heb gelopen door slaapgebrek en de narcose. Voel me enorm brak en dit is een van die momenten waarop ik mijn beertje zou opnemen en tegen me aanhouden. Ik mis zijn gekriebel in mijn gezicht en zacht gepiep wanneer we knuffelen en de realisatie dat ik dit kwijt ben voelt gewoon als nog een klap erbij. Ik klink nu wel heel erg ontaard, maar de band die ik met hem had, heb ik niet met de andere cavia's hier. Natuurlijk hou ik heel veel van hen en zou ik ook alles uit de kast trekken om hen te helpen, maar ze zijn nooit zo op mensen gericht geweest, dus het is simpelweg anders, die troost zal ik niet van hen krijgen (en het is oneerlijk om dat ook van hen te verlangen) en zijn verlies voelt aan als een grote leegte nu. Na al die zorg van de afgelopen weken die nu voorbij is is er een gat gevallen. Op dit uur zou ik met hem op mijn schoot zitten, eten geven, kroelen, allerlei onzinnige dingen vertellen die niemand iets aangaan,...
De andere cavia's zijn ook van slag. Heel erg schichtig en stil, ze voelen zelf aan dat de sfeer anders is. Het zal ook voor hen tijd kosten om terug hun draai te vinden. Heb ze vandaag nog bij me op de schoot gehad want eerlijkheidshalve hebben we ze niet de aandacht gegeven de laatste tijd die ze verdienden omwille van ons beertje en dit wil ik nu ook goed maken. Het leven gaat door en zij hebben ons ook nodig nu en dat probeer ik nu, zo goed en zo kwaad als het gaat, ook te doen.
Wat mis ik hem toch. Ik prijs mezelf gelukkig dat we hem hebben gehad want hij was er één uit de duizend en juist daarom valt dit verlies nu extra zwaar voor mij. We zullen er wel doorheen komen, maar het zal nooit meer hetzelfde zijn.
zaterdag 30 juni 2012 om 00:49
Heb het topic helemaal doorgelezen en kan alleen maar respect voor je hebben. Wat heb jij gevochten voor dat beestje. Wat een liefde en aandacht. Houdt in gedachten dat een dier dat voelt en hij erg dankbaar mag zijn geweest met zo'n baasje (en jij natuurlijk met hem omdat je ook veel liefde van je beestjes terug krijgt) ! Ik wil je heel veel sterkte wensen. De andere diertjes vinden hun draai ook wel weer, knuffel maar lekker met ze!
zaterdag 30 juni 2012 om 11:17
quote:fru1t3lla schreef op 29 juni 2012 @ 23:59:
Ik klink nu wel heel erg ontaard, maar de band die ik met hem had, heb ik niet met de andere cavia's hier. Natuurlijk hou ik heel veel van hen en zou ik ook alles uit de kast trekken om hen te helpen, maar ze zijn nooit zo op mensen gericht geweest, dus het is simpelweg anders, die troost zal ik niet van hen krijgen (en het is oneerlijk om dat ook van hen te verlangen) en zijn verlies voelt aan als een grote leegte nu. Na al die zorg van de afgelopen weken die nu voorbij is is er een gat gevallen. Op dit uur zou ik met hem op mijn schoot zitten, eten geven, kroelen, allerlei onzinnige dingen vertellen die niemand iets aangaan,...
Wat mis ik hem toch. Ik prijs mezelf gelukkig dat we hem hebben gehad want hij was er één uit de duizend en juist daarom valt dit verlies nu extra zwaar voor mij. We zullen er wel doorheen komen, maar het zal nooit meer hetzelfde zijn.
Is heel begrijpelijk en niet melodramatisch. Dat ervaar je pas wanneer je zelf heel erg om een dier geeft en het dier verliest.
Van tevoren kun je niet bedenken, hoe zwaar zoiets kan zijn.
Ik klink nu wel heel erg ontaard, maar de band die ik met hem had, heb ik niet met de andere cavia's hier. Natuurlijk hou ik heel veel van hen en zou ik ook alles uit de kast trekken om hen te helpen, maar ze zijn nooit zo op mensen gericht geweest, dus het is simpelweg anders, die troost zal ik niet van hen krijgen (en het is oneerlijk om dat ook van hen te verlangen) en zijn verlies voelt aan als een grote leegte nu. Na al die zorg van de afgelopen weken die nu voorbij is is er een gat gevallen. Op dit uur zou ik met hem op mijn schoot zitten, eten geven, kroelen, allerlei onzinnige dingen vertellen die niemand iets aangaan,...
Wat mis ik hem toch. Ik prijs mezelf gelukkig dat we hem hebben gehad want hij was er één uit de duizend en juist daarom valt dit verlies nu extra zwaar voor mij. We zullen er wel doorheen komen, maar het zal nooit meer hetzelfde zijn.
Is heel begrijpelijk en niet melodramatisch. Dat ervaar je pas wanneer je zelf heel erg om een dier geeft en het dier verliest.
Van tevoren kun je niet bedenken, hoe zwaar zoiets kan zijn.
Oh nee!!! Niet die relaasiepijler!!
zaterdag 30 juni 2012 om 12:43
quote:piratorart schreef op 30 juni 2012 @ 11:17:
[...]
Is heel begrijpelijk en niet melodramatisch. Dat ervaar je pas wanneer je zelf heel erg om een dier geeft en het dier verliest.
Van tevoren kun je niet bedenken, hoe zwaar zoiets kan zijn.Nee dat is ook zo.. Heb eerder huisdieren gehad maar ze zijn allemaal gestorven van de ouderdom, op mijn eerste hond na (zij was vergiftigd, we vonden haar dood in de tuin en een bus ongedierte verdelging die een van de buurkinderen moeten hebben overgegooid). Sterven van de ouderdom is toch heel anders dan na een lange periode van ziekte op jonge leeftijd of plotseling. De manier waarop speelt ook zwaar mee.
[...]
Is heel begrijpelijk en niet melodramatisch. Dat ervaar je pas wanneer je zelf heel erg om een dier geeft en het dier verliest.
Van tevoren kun je niet bedenken, hoe zwaar zoiets kan zijn.Nee dat is ook zo.. Heb eerder huisdieren gehad maar ze zijn allemaal gestorven van de ouderdom, op mijn eerste hond na (zij was vergiftigd, we vonden haar dood in de tuin en een bus ongedierte verdelging die een van de buurkinderen moeten hebben overgegooid). Sterven van de ouderdom is toch heel anders dan na een lange periode van ziekte op jonge leeftijd of plotseling. De manier waarop speelt ook zwaar mee.