Thuis
alle pijlers
Terug naar ouders?
woensdag 22 april 2015 om 11:10
Hallo allemaal,
Ik zit nu sinds november 2014 op kamers, en heb er heel erg naar uit gekeken! Wilde al sinds het begin van mijn studietijd (aug2013) op kamers en het was nu dan eindelijk zover. Vanaf het moment dat het officieel was sloegen de twijfels al toe, het voelde toen meer als een wat zenuwachtig gevoel, maar ik wist niet waar het vandaan kwam.
De eerste week dat ik er daadwerkelijk sliep heel druk geweest met vrienden, mijn sportvereniging en studie en het beviel gelijk prima. Maar in de tweede week begonnen de twijfels. Heb me twee nachten in slaap gehuild en depressief op mijn kamertje gezeten. Ben na deze twee dagen naar huis gegaan en het voelde goed!! Later in de week toch weer geprobeerd maar het akelige gevoel ging moeilijk weg. Na een maandje was ik wel gewend, had leuke huisgenoten kon er goed mee stappen en mijn vrienden kon ik veel vaker zien en gaan trainen.
Maar nu zes maanden nadat ik ben verhuisd, net na mijn 20e verjaardag zie ik er telkens weer tegenop terug te gaan. Ik woon bij mijn ouders 30min met de bus van het station en ben in totaal max 45 minuten onderweg (behalve met file) ook fietsend, en zie het heen en weer reizen ineens weer zoveel meer zitten dan het op mijn kamer zitten. Begin me langzaam ook steeds meer te ergeren aan huisgenoten, hoe asociaal ze zich soms gedragen (lees van het balkon in de tuin plassen en alles slopen) terwijl ik zelf een aardig netjes meisje ben. De gespreksonderwerpen aan tafel liggen me niet want gamen en seks zijn een vaak terug komend gespreksonderwerp.
Het stappen 3x per week begint me ook aardig mijn neus uit te komen, en ga liever weer sporten zoals ik vroeger deed voor ik naar de universiteit ging. Eens per maand wil ik best nog de stad in maar meerdere keren per maand hoeft van mij niet meer en het nut van een kamer wordt dan ook steeds minder ben ik bang aangezien ik het liefst 2x per week weer naar huis ga en de weekenden het liefst thuis bij mijn ouders doorbreng. Ik ben echt een familiemens en doe ook veel samen met mijn zusjes. Maar elke keer als zij na de training weer naar thuisthuis gaan en ik naar mijn kamertje, voel ik me echt naar.
Ik voel thuis veel meer privacy dan ik voel in mijn huis. Ik kan makkelijk doen wat ik wil op mijn kamer, maar eigenlijk wil ik helemaal niet zoveel doen wat mijn ouders me verboden hebben. Dus de vrijheid voel ik thuis meer dan op mijn kamer.
ps. ik heb een jaarcontract anders was ik al lang terug gegaan, maar ik zit er echt aan te denken te proberen deze vroegtijdig te beeindigen omdat ik er toch eigenlijk het liefst nooit meer ben.
Om een lang verhaal kort te maken: Begon met een heel leuke kamer en veel aansluiting. Voel me na 6 maanden helemaal niet meer goed, en ga steeds huilend en met tegenzin naar mijn kamer. Reizen is vanuit ouders 45min max. (zelfs fietsend) naar de uni en stappen ben ik klaar mee. Ga liefst weer terug naar trainen en stoppen met stappen, maar daarvoor hoef ik niet in stad te blijven wonen juist niet. Wat te doen? Terug naar ouders en prettig gevoel, of met tegenzin op kamer blijven zitten en hopen dat het weer goed gaat?
Groetjes
Ik zit nu sinds november 2014 op kamers, en heb er heel erg naar uit gekeken! Wilde al sinds het begin van mijn studietijd (aug2013) op kamers en het was nu dan eindelijk zover. Vanaf het moment dat het officieel was sloegen de twijfels al toe, het voelde toen meer als een wat zenuwachtig gevoel, maar ik wist niet waar het vandaan kwam.
De eerste week dat ik er daadwerkelijk sliep heel druk geweest met vrienden, mijn sportvereniging en studie en het beviel gelijk prima. Maar in de tweede week begonnen de twijfels. Heb me twee nachten in slaap gehuild en depressief op mijn kamertje gezeten. Ben na deze twee dagen naar huis gegaan en het voelde goed!! Later in de week toch weer geprobeerd maar het akelige gevoel ging moeilijk weg. Na een maandje was ik wel gewend, had leuke huisgenoten kon er goed mee stappen en mijn vrienden kon ik veel vaker zien en gaan trainen.
Maar nu zes maanden nadat ik ben verhuisd, net na mijn 20e verjaardag zie ik er telkens weer tegenop terug te gaan. Ik woon bij mijn ouders 30min met de bus van het station en ben in totaal max 45 minuten onderweg (behalve met file) ook fietsend, en zie het heen en weer reizen ineens weer zoveel meer zitten dan het op mijn kamer zitten. Begin me langzaam ook steeds meer te ergeren aan huisgenoten, hoe asociaal ze zich soms gedragen (lees van het balkon in de tuin plassen en alles slopen) terwijl ik zelf een aardig netjes meisje ben. De gespreksonderwerpen aan tafel liggen me niet want gamen en seks zijn een vaak terug komend gespreksonderwerp.
Het stappen 3x per week begint me ook aardig mijn neus uit te komen, en ga liever weer sporten zoals ik vroeger deed voor ik naar de universiteit ging. Eens per maand wil ik best nog de stad in maar meerdere keren per maand hoeft van mij niet meer en het nut van een kamer wordt dan ook steeds minder ben ik bang aangezien ik het liefst 2x per week weer naar huis ga en de weekenden het liefst thuis bij mijn ouders doorbreng. Ik ben echt een familiemens en doe ook veel samen met mijn zusjes. Maar elke keer als zij na de training weer naar thuisthuis gaan en ik naar mijn kamertje, voel ik me echt naar.
Ik voel thuis veel meer privacy dan ik voel in mijn huis. Ik kan makkelijk doen wat ik wil op mijn kamer, maar eigenlijk wil ik helemaal niet zoveel doen wat mijn ouders me verboden hebben. Dus de vrijheid voel ik thuis meer dan op mijn kamer.
ps. ik heb een jaarcontract anders was ik al lang terug gegaan, maar ik zit er echt aan te denken te proberen deze vroegtijdig te beeindigen omdat ik er toch eigenlijk het liefst nooit meer ben.
Om een lang verhaal kort te maken: Begon met een heel leuke kamer en veel aansluiting. Voel me na 6 maanden helemaal niet meer goed, en ga steeds huilend en met tegenzin naar mijn kamer. Reizen is vanuit ouders 45min max. (zelfs fietsend) naar de uni en stappen ben ik klaar mee. Ga liefst weer terug naar trainen en stoppen met stappen, maar daarvoor hoef ik niet in stad te blijven wonen juist niet. Wat te doen? Terug naar ouders en prettig gevoel, of met tegenzin op kamer blijven zitten en hopen dat het weer goed gaat?
Groetjes
woensdag 22 april 2015 om 11:17
woensdag 22 april 2015 om 11:19
Je hebt de leeftijd om op jezelf te wonen. Ooit moet je je losmaken van je ouders en leren op eigen benen te staan. Dat je het nu niet naar je zin hebt komt volgens mij gewoon door je huisgenoten. Daar zou je wat aan moeten doen. Zoek een andere woning met mensen die je meer aanspreken!
Les temps sont durs pour les rêveurs...
woensdag 22 april 2015 om 11:38
Toen ik voor het eerst op kamers ging voelde ik me vreselijk eenzaam en had ik een gigantische heimwee naar thuis.
Het duurde even een paar weken, maar ik voelde me sindsdien op mijn plek. Zo was het goed.
Naderhand wist ik ook niet meer beter en vond ik de vrijheid heerlijk.
Misschien dat je het nog even aan kan kijken en dan uitgaan zoals jij het wil, als het tijdens het eten over seks en/of gamen gaat kan je aangeven dat je dit niet prettig vind en een ander onderwerp aansnijden.
Mocht het nou niet lukken kan je altijd nog verhuizen, naar waar jij denkt gelukkig te worden.
Het duurde even een paar weken, maar ik voelde me sindsdien op mijn plek. Zo was het goed.
Naderhand wist ik ook niet meer beter en vond ik de vrijheid heerlijk.
Misschien dat je het nog even aan kan kijken en dan uitgaan zoals jij het wil, als het tijdens het eten over seks en/of gamen gaat kan je aangeven dat je dit niet prettig vind en een ander onderwerp aansnijden.
Mocht het nou niet lukken kan je altijd nog verhuizen, naar waar jij denkt gelukkig te worden.
Het leven is een feestje, maar je moet zelf de slingers ophangen!
woensdag 22 april 2015 om 11:39
woensdag 22 april 2015 om 11:50
Ik herken het onprettige gevoel wat je in je studentenhuis hebt. Ik had hetzelfde bij mijn eerste kamer. Het is nooit in me opgekomen om dan maar terug naar moeders te gaan. Ik heb een leuker huis gezocht en voelde me daar vanaf dag één thuis.
Misschien kun je aan je huisbaas voorstellen dat hij/zij het jaarcontract voortijdig beëindigt als jij een nieuwe bewoner aandraagt. Ondertussen trek je lekker je eigen plan.
Misschien kun je aan je huisbaas voorstellen dat hij/zij het jaarcontract voortijdig beëindigt als jij een nieuwe bewoner aandraagt. Ondertussen trek je lekker je eigen plan.
woensdag 22 april 2015 om 11:55
Dank voor de reacties,
De reden dat ik graag op kamers wilde was juist omdat het stappen zo leuk was, het was nieuw voor mij aangezien ik tot 6vwo mijn leven vooral aan mijn sport gewijd had. Door een blessure viel dat weg en was het stappen mijn nieuwe passie.
Op kamers daarmee dacht ik dat ik meer dingen zou gaan doen, vaker met vrienden afspreken en chillen. Terwijl het juist een ander effect heeft, mijn vrienden van thuis zie ik nooit of nauwelijks en mijn vrienden hier zijn sinds kort meer van het proberen van de verschillende drugs dan van het gezellig een avond samenzijn!
Een nieuwe kamer met andere huisgenoten zoeken zou wel een optie kunnen zijn, want mijn huidige komen vaak (2x per week min) terug van het stappen en dat moet de hele buurt dan horen. Ben dat nu wel een beetje zat.
De reden dat ik graag op kamers wilde was juist omdat het stappen zo leuk was, het was nieuw voor mij aangezien ik tot 6vwo mijn leven vooral aan mijn sport gewijd had. Door een blessure viel dat weg en was het stappen mijn nieuwe passie.
Op kamers daarmee dacht ik dat ik meer dingen zou gaan doen, vaker met vrienden afspreken en chillen. Terwijl het juist een ander effect heeft, mijn vrienden van thuis zie ik nooit of nauwelijks en mijn vrienden hier zijn sinds kort meer van het proberen van de verschillende drugs dan van het gezellig een avond samenzijn!
Een nieuwe kamer met andere huisgenoten zoeken zou wel een optie kunnen zijn, want mijn huidige komen vaak (2x per week min) terug van het stappen en dat moet de hele buurt dan horen. Ben dat nu wel een beetje zat.
woensdag 22 april 2015 om 14:59
Als het echt niet je ding is en je ouders willen je terug fulltime in huis ... gewoon naar je gevoel luisteren.
Ik heb ook een kotgenote gehad die echt gek werd van heimwee en na 4 maanden is gaan pendelen.
Nochtans was ze elke dag meer dan 3 uur onderweg daardoor.
Ofwel maak je het jaar nog af (op jouw manier!), verleng je je contract niet en ga je daarna terug.
Ik had overigens ook een kot waar alles wat afweek van de norm (hun norm) "vreemd" was en je maar als een rare snuiter bekeken werd. Na 2 jaar was ik het gedoe en ook de huisbaas beu en ben ik verhuisd.
Ik heb ook een kotgenote gehad die echt gek werd van heimwee en na 4 maanden is gaan pendelen.
Nochtans was ze elke dag meer dan 3 uur onderweg daardoor.
Ofwel maak je het jaar nog af (op jouw manier!), verleng je je contract niet en ga je daarna terug.
Ik had overigens ook een kot waar alles wat afweek van de norm (hun norm) "vreemd" was en je maar als een rare snuiter bekeken werd. Na 2 jaar was ik het gedoe en ook de huisbaas beu en ben ik verhuisd.
woensdag 22 april 2015 om 16:16
Als mijn kind met heimwee weer terug zou willen komen zou dat gerust mogen, maar in eerste instantie zou ik haar aanmoedigen om naar oplossingen te zoeken om het leuker te krijgen of een andere kamer laten zoeken. Het lijkt me niet de bedoeling dat je tot je 25e thuis blijft wonen, dan zou ik er wel klaar mee zijn, en het wordt er natuurlijk niet makkelijker op als je daarna nog een keer de stap moet nemen.
woensdag 22 april 2015 om 17:06
quote:betjebig schreef op 22 april 2015 @ 16:16:
Als mijn kind met heimwee weer terug zou willen komen zou dat gerust mogen, maar in eerste instantie zou ik haar aanmoedigen om naar oplossingen te zoeken om het leuker te krijgen of een andere kamer laten zoeken. Het lijkt me niet de bedoeling dat je tot je 25e thuis blijft wonen, dan zou ik er wel klaar mee zijn, en het wordt er natuurlijk niet makkelijker op als je daarna nog een keer de stap moet nemen.
Lijkt mij dat als ze is afgestudeerd, een job heeft en uit huis gaat, ze niet terug in een studentenhuis gaat wonen.
De stap op dat moment is dus "anders".
Opstartster lijkt mij overigens 18 à 19. Ze heeft dus nog wel wat tijd om aan die 25 te raken .
Hier in België is het overigens kennelijk veel normaler om "thuis" te blijven wonen tot je werk hebt.
Dus ook tijdens je studies.
Als mijn kind met heimwee weer terug zou willen komen zou dat gerust mogen, maar in eerste instantie zou ik haar aanmoedigen om naar oplossingen te zoeken om het leuker te krijgen of een andere kamer laten zoeken. Het lijkt me niet de bedoeling dat je tot je 25e thuis blijft wonen, dan zou ik er wel klaar mee zijn, en het wordt er natuurlijk niet makkelijker op als je daarna nog een keer de stap moet nemen.
Lijkt mij dat als ze is afgestudeerd, een job heeft en uit huis gaat, ze niet terug in een studentenhuis gaat wonen.
De stap op dat moment is dus "anders".
Opstartster lijkt mij overigens 18 à 19. Ze heeft dus nog wel wat tijd om aan die 25 te raken .
Hier in België is het overigens kennelijk veel normaler om "thuis" te blijven wonen tot je werk hebt.
Dus ook tijdens je studies.
woensdag 22 april 2015 om 17:16
quote:betjebig schreef op 22 april 2015 @ 16:16:
Als mijn kind met heimwee weer terug zou willen komen zou dat gerust mogen, maar in eerste instantie zou ik haar aanmoedigen om naar oplossingen te zoeken om het leuker te krijgen of een andere kamer laten zoeken. Het lijkt me niet de bedoeling dat je tot je 25e thuis blijft wonen, dan zou ik er wel klaar mee zijn, en het wordt er natuurlijk niet makkelijker op als je daarna nog een keer de stap moet nemen.Het wordt juist véél makkelijker als je niet meer studeert en 'n baan hebt, dan kun je tenminste fatsoenlijk op jezelf gaan wonen, ipv in een studentenkamer met veel overlast/ongemakken.
Als mijn kind met heimwee weer terug zou willen komen zou dat gerust mogen, maar in eerste instantie zou ik haar aanmoedigen om naar oplossingen te zoeken om het leuker te krijgen of een andere kamer laten zoeken. Het lijkt me niet de bedoeling dat je tot je 25e thuis blijft wonen, dan zou ik er wel klaar mee zijn, en het wordt er natuurlijk niet makkelijker op als je daarna nog een keer de stap moet nemen.Het wordt juist véél makkelijker als je niet meer studeert en 'n baan hebt, dan kun je tenminste fatsoenlijk op jezelf gaan wonen, ipv in een studentenkamer met veel overlast/ongemakken.
Shoot first, ask questions later!
woensdag 22 april 2015 om 17:27
Balen dat je je er zo rot onder voelt zeg!
Uit je verhaal maak ik op dat het eigenlijk vooral je huisgenoten en vrienden in je studentenstad zijn waardoor je niet tevreden bent? Dan zou ik zeggen; zoek nieuwe vrienden (en huisgenoten, als die prominent aanwezig zijn in je leven), want ook in een studentenstad zijn er genoeg studenten te vinden die ook gewoon van sporten houden en liever gezellig samen eten dan zich klem te zuipen in de kroeg. Is lid worden van een sportvereniging niet een goed idee om je vriendenkring wat uit te breiden (èn meteen meer te sporten)? Of anders via je studievereniging nieuwe mensen te leren kennen?
Als je het ècht niet leuk vindt om op jezelf te wonen, zou ik zeggen, ga vooral terug naar je ouders, maar let wel op dat je zusjes niet eeuwig thuis zullen blijven wonen en je vrienden daar vroeg of laat ook zullen vertrekken. Het is dus wel aan te raden om dan in ieder geval ook in je studentenstad een vriendenkring op te bouwen.
Uit je verhaal maak ik op dat het eigenlijk vooral je huisgenoten en vrienden in je studentenstad zijn waardoor je niet tevreden bent? Dan zou ik zeggen; zoek nieuwe vrienden (en huisgenoten, als die prominent aanwezig zijn in je leven), want ook in een studentenstad zijn er genoeg studenten te vinden die ook gewoon van sporten houden en liever gezellig samen eten dan zich klem te zuipen in de kroeg. Is lid worden van een sportvereniging niet een goed idee om je vriendenkring wat uit te breiden (èn meteen meer te sporten)? Of anders via je studievereniging nieuwe mensen te leren kennen?
Als je het ècht niet leuk vindt om op jezelf te wonen, zou ik zeggen, ga vooral terug naar je ouders, maar let wel op dat je zusjes niet eeuwig thuis zullen blijven wonen en je vrienden daar vroeg of laat ook zullen vertrekken. Het is dus wel aan te raden om dan in ieder geval ook in je studentenstad een vriendenkring op te bouwen.
woensdag 22 april 2015 om 17:38
Wanneer jij het bij je ouders nog goed had en je ouders het nog fijn vinden dat je weer thuis komt te wonen.
Zou ik zeggen gewoon lekker doen. Ik heb nooit de behoefte gehad om op kamers te gaan. Ik ben op mijn 21e bijna 22e uit huis gegaan. ik woon in een flatje. ik zou niet meer terug willen naar mijn ouders. Maar ik kan je gevoel wel indenken hoor.
Ik denk dat als jij over een jaartje of eventueel 2 jaar opnieuw op jezelf gaat. Dat dan helemaal goed gaat komen.
Eigen appartementje, eigen plekje.
Zou ik zeggen gewoon lekker doen. Ik heb nooit de behoefte gehad om op kamers te gaan. Ik ben op mijn 21e bijna 22e uit huis gegaan. ik woon in een flatje. ik zou niet meer terug willen naar mijn ouders. Maar ik kan je gevoel wel indenken hoor.
Ik denk dat als jij over een jaartje of eventueel 2 jaar opnieuw op jezelf gaat. Dat dan helemaal goed gaat komen.
Eigen appartementje, eigen plekje.