Thuis
alle pijlers
vroeger en nu
zaterdag 23 maart 2013 om 00:11
zaterdag 23 maart 2013 om 02:07
zaterdag 23 maart 2013 om 05:22
quote:vrouw2punt0 schreef op 23 maart 2013 @ 02:07:
Heb geen kids, maar zou het volgende nooit laten vallen als ik kids heb:
Mezelf verzorgen. Als in make-upje, nette kleren etc.
Contact met vrienden
Uitgaan
Goede relatie onderhouden met man/ vriend, ik denk dat ik er dan juist zelfs extra op zou letten.Ik vraag me af hoeveel daar in de praktijk van terecht gaat komen. Veel jonge moeders verwaarlozen hun vrienden. Kunnen bijna nooit meer iets afspreken want ja, wondertje moet zus of zo, of ze kunnen geen oppas vinden bladiebladiebullshit.
Heb geen kids, maar zou het volgende nooit laten vallen als ik kids heb:
Mezelf verzorgen. Als in make-upje, nette kleren etc.
Contact met vrienden
Uitgaan
Goede relatie onderhouden met man/ vriend, ik denk dat ik er dan juist zelfs extra op zou letten.Ik vraag me af hoeveel daar in de praktijk van terecht gaat komen. Veel jonge moeders verwaarlozen hun vrienden. Kunnen bijna nooit meer iets afspreken want ja, wondertje moet zus of zo, of ze kunnen geen oppas vinden bladiebladiebullshit.
zaterdag 23 maart 2013 om 06:31
Het moet van twee kanten komt he EN. Toen ik kinderen kreeg heb ik me zo flexibel mogelijk opgesteld, maar als een vriendin belt met de vraag of je nu mee de stad ingaat, dan gaat dat gewoon niet met een kind. Het is niet zo dat je altijd op afroep een oppas beschikbaar hebt.
En als je werkt heb je gewoon ophaaltijden bij de opvang die op je werktijden zijn afgestemd. Dus na je werk nog onverwacht gaan borrelen zit er gewoon niet altijd in.
Maar ja, mensen zonder kinderen kunnen zich daar inderdaad geen voorstelling van maken zoals weer blijkt.
Maar als beide kanten zich wat inleven en begrip tonen hoeft het geen probleem te zijn.
UItgaan doen we ook nog regelmatig. Goed in de eerste jaren kost dat wel meer moeite, je moet nog erg wennen aan het nieuwe ritme. Je kan bv wel een oppas hebben tot diep in de nacht, dat kind meldt zich gewoon om 7 uur 's ochtends (of eerder). Maar ach het geeft niet. De eerste jaren was de behoefte tot uitgaan er ook gewoon minder dat komt wel weer terug en dan zijn de kinderen al ouder, slapen ook beter uit of kunnen zichzelf in de ochtend vermaken.
Relatie met partner staat vaak in de eerste jaren vaak onder druk (staat geloof ik deze maand een artikel over in psychologie magazine). JA, je moet wennen aan je nieuwe rol als ouder en dat je je partner ook zo ziet. Slaapgebrek, zorgen, meningsverschillen over opvoeding etc eisen ook hun tol. Maar meestal gaat dat ook over. Vooral als je bewust tijd voor elkaar blijft maken (zo gingen wij de eerste jaren dan niet uit, maar wel elk jaar 2 keer een weekend weg zonder kinderen en we deden regelmatig de kinderen vroeg naar bed en gingen dan uitgebreid samen koken. Niet echt uit eten, wel de sfeer).
Wat vrouw2.0 verder noemt, daar heb ik nooit problemen mee gehad. Ik verzorg mezelf beter en kleed me leuker dan menig kinderloze vriendin/kennis/collega al zeg ik het zelf
En als je werkt heb je gewoon ophaaltijden bij de opvang die op je werktijden zijn afgestemd. Dus na je werk nog onverwacht gaan borrelen zit er gewoon niet altijd in.
Maar ja, mensen zonder kinderen kunnen zich daar inderdaad geen voorstelling van maken zoals weer blijkt.
Maar als beide kanten zich wat inleven en begrip tonen hoeft het geen probleem te zijn.
UItgaan doen we ook nog regelmatig. Goed in de eerste jaren kost dat wel meer moeite, je moet nog erg wennen aan het nieuwe ritme. Je kan bv wel een oppas hebben tot diep in de nacht, dat kind meldt zich gewoon om 7 uur 's ochtends (of eerder). Maar ach het geeft niet. De eerste jaren was de behoefte tot uitgaan er ook gewoon minder dat komt wel weer terug en dan zijn de kinderen al ouder, slapen ook beter uit of kunnen zichzelf in de ochtend vermaken.
Relatie met partner staat vaak in de eerste jaren vaak onder druk (staat geloof ik deze maand een artikel over in psychologie magazine). JA, je moet wennen aan je nieuwe rol als ouder en dat je je partner ook zo ziet. Slaapgebrek, zorgen, meningsverschillen over opvoeding etc eisen ook hun tol. Maar meestal gaat dat ook over. Vooral als je bewust tijd voor elkaar blijft maken (zo gingen wij de eerste jaren dan niet uit, maar wel elk jaar 2 keer een weekend weg zonder kinderen en we deden regelmatig de kinderen vroeg naar bed en gingen dan uitgebreid samen koken. Niet echt uit eten, wel de sfeer).
Wat vrouw2.0 verder noemt, daar heb ik nooit problemen mee gehad. Ik verzorg mezelf beter en kleed me leuker dan menig kinderloze vriendin/kennis/collega al zeg ik het zelf
zaterdag 23 maart 2013 om 06:33
Je zelf verzorgen en je vriend aandacht geven is lastiger als je weken lang gebroken nachten hebt. Ik was soms blij dat ik gedoucht had. Nu geef ik niet veel om make up dus voor mij geen probleem. Sommige vrouwen hebben ook lang extra gewicht en dus weinig kleren. Ik paste gelijk alles weer dus dat was een geluk! Man en ik gaan nog steeds uit eten en zelf ga ik nog wel eens uit of lunchen met vriendinnen. Eigenlijk doe ik alles nog wat ik voor kinderen deed. Sommige dingen aangepast en nu moet je als kinderen niet mee gaan oppas regelen. Gelukkig lukt dat meestal. Als je weinig mensen om je heen hebt kan dat lastig zijn. Vreemde van marktplaats op laten passen lijkt mij eng.
zaterdag 23 maart 2013 om 06:57
Ik ben heel erg bij mezelf gebleven wat betreft op mijn gewicht letten en sporten. Als ik niet lekker in mijn vel zit, word ik ongelukkig. Ook gaan wij nog regelmatig naar een optreden. Echte festivals, als Lowlands laten we schieten.
Winkelen heb ik niet laten schieten. Alleen op pad met vriendinnen, zonder man en kind, doe ik ook nog wel. Maar niet meer zo vaak als ik deed. Oja, het huis schoonhouden is op hetzelfde niveau gebleven.
Winkelen heb ik niet laten schieten. Alleen op pad met vriendinnen, zonder man en kind, doe ik ook nog wel. Maar niet meer zo vaak als ik deed. Oja, het huis schoonhouden is op hetzelfde niveau gebleven.
zaterdag 23 maart 2013 om 07:05
quote:Het moet van twee kanten komt he EN. Toen ik kinderen kreeg heb ik me zo flexibel mogelijk opgesteld, maar als een vriendin belt met de vraag of je nu mee de stad ingaat, dan gaat dat gewoon niet met een kind. Het is niet zo dat je altijd op afroep een oppas beschikbaar hebt.
Als begin 20-er stond ik er nog heel ruimdenkend en open tegenover en paste mij aan aan de vriendin met kind. Maar als blijkt dat het altijd van mijn kant moest komen en zij heel makkelijk afbelde, toen werd ik 't wel zat ja.
Ben overigens nooit 'n stapper geweest, dus dat heb ik ook nooit van 'n vriendin verlangd, maar gewoon 'n avondje bios, resto of terrasje wel en dat is m.i. niet onmogelijk om meer dan 'n week van te voren in te plannen en oppas voor te regelen als haar vriend dienst had, want mákkelijk voor 23 uur terug thuis.
Eigenlijk door persoonlijke ervaringen met mensen die kinderen kregen in mijn omgeving ben ik zo anti geworden. Ze hebben volgens mij zelf helemaal niet door dat ze zelf nauwelijks energie meer in 'n vriendschap steken en er geen extra moeite meer voor over hebben zodra ze opgeslokt worden door hun wondertje.
Als begin 20-er stond ik er nog heel ruimdenkend en open tegenover en paste mij aan aan de vriendin met kind. Maar als blijkt dat het altijd van mijn kant moest komen en zij heel makkelijk afbelde, toen werd ik 't wel zat ja.
Ben overigens nooit 'n stapper geweest, dus dat heb ik ook nooit van 'n vriendin verlangd, maar gewoon 'n avondje bios, resto of terrasje wel en dat is m.i. niet onmogelijk om meer dan 'n week van te voren in te plannen en oppas voor te regelen als haar vriend dienst had, want mákkelijk voor 23 uur terug thuis.
Eigenlijk door persoonlijke ervaringen met mensen die kinderen kregen in mijn omgeving ben ik zo anti geworden. Ze hebben volgens mij zelf helemaal niet door dat ze zelf nauwelijks energie meer in 'n vriendschap steken en er geen extra moeite meer voor over hebben zodra ze opgeslokt worden door hun wondertje.
zaterdag 23 maart 2013 om 07:05
zaterdag 23 maart 2013 om 07:13
Er zijn ook heus wel vrouwen die alleen nog voor hun kinderen leven. Maar er zijn ook zat vrouwen die dat niet doen. Persoonlijk heb ik ook niet zoveel met vrouwen die alleen nog maar met kinderen bezig zijn en nergens anders over praten. Maar weet je met kleine kinderen in huis loopt het vaak even anders. Ik heb ook wel eens een afspraak af gezegd omdat kind ziek was. En mijn kinderen zijn vaak ziek helaas. Gelukkig kan man meestal thuis blijven maar een ziek kind laat ik niet logeren of bij oppas achter en als man er niet is houd het op. Ik zou het erg vinden als mijn omgeving daar boos om zou worden. Overmacht!
zaterdag 23 maart 2013 om 07:34
Precies Tante Jos! Ik heb ook meer dan eens een afspraak af moeten bellen als ik met een ziek kind zit/zat. Het voelt gewoon echt niet fijn als je een ziek kind bij een oppas achter moet laten, hoe lief de oppas ook is. Daarnaast hou ik liever zelf mijn zieke kind in de gaten en vertrouw ik op mijn moederinstinct.
Uitgaan doe ik nog, maar het is wel anders dan vroeger. Vroeger ging ik ergens tot diep in de nacht dansen, maar daar heb ik geen behoefte meer aan. Ik voel me als 35-jarige zo belegen als ik tussen de achttienjarigen sta!
De vriendschappen met kinderloze vriendinnen zijn verwaterd, mede door onbegrip zoals dat van EN. Ik kan niet meer ad hoc de stad in en ik vind mijn kinderen (soms) een interessant onderwerp om over te praten, vooral als ik me druk maak om een van hen. Daarnaast, en dat klinkt misschien heel lullig, is mijn gezin belangrijker geworden dan vriendinnen en draait mijn gevoelsleven toch echt om mijn man en onze vier kinderen. Ik zie dit in mijn omgeving bij eigenlijk iedereen gebeuren: waar we voorheen veel uitgingen en afspraken, is iedereen met een gezin meer gefocust geraakt op het gezin en wordt er minder afgesproken. In plaats van elke week zie ik de meesten elke maand en is het nog net zo gezellig als voorheen, alleen de kwantiteit is dus minder.
Vroeger ging ik veel naar concerten en dat doe ik nog steeds. Mijn man houdt er niet van, dus dat is makkelijk: ik ga gewoon met een vriendin. Shoppen doe ik nog steeds veel en ik ga regelmatig met een vriendin of mijn zusje de stad in.
Uitgaan doe ik nog, maar het is wel anders dan vroeger. Vroeger ging ik ergens tot diep in de nacht dansen, maar daar heb ik geen behoefte meer aan. Ik voel me als 35-jarige zo belegen als ik tussen de achttienjarigen sta!
De vriendschappen met kinderloze vriendinnen zijn verwaterd, mede door onbegrip zoals dat van EN. Ik kan niet meer ad hoc de stad in en ik vind mijn kinderen (soms) een interessant onderwerp om over te praten, vooral als ik me druk maak om een van hen. Daarnaast, en dat klinkt misschien heel lullig, is mijn gezin belangrijker geworden dan vriendinnen en draait mijn gevoelsleven toch echt om mijn man en onze vier kinderen. Ik zie dit in mijn omgeving bij eigenlijk iedereen gebeuren: waar we voorheen veel uitgingen en afspraken, is iedereen met een gezin meer gefocust geraakt op het gezin en wordt er minder afgesproken. In plaats van elke week zie ik de meesten elke maand en is het nog net zo gezellig als voorheen, alleen de kwantiteit is dus minder.
Vroeger ging ik veel naar concerten en dat doe ik nog steeds. Mijn man houdt er niet van, dus dat is makkelijk: ik ga gewoon met een vriendin. Shoppen doe ik nog steeds veel en ik ga regelmatig met een vriendin of mijn zusje de stad in.
zaterdag 23 maart 2013 om 07:41
quote:elninjoo schreef op 23 maart 2013 @ 07:05:
[...]
Als begin 20-er stond ik er nog heel ruimdenkend en open tegenover en paste mij aan aan de vriendin met kind. Maar als blijkt dat het altijd van mijn kant moest komen en zij heel makkelijk afbelde, toen werd ik 't wel zat ja.
Ben overigens nooit 'n stapper geweest, dus dat heb ik ook nooit van 'n vriendin verlangd, maar gewoon 'n avondje bios, resto of terrasje wel en dat is m.i. niet onmogelijk om meer dan 'n week van te voren in te plannen en oppas voor te regelen als haar vriend dienst had, want mákkelijk voor 23 uur terug thuis.
Eigenlijk door persoonlijke ervaringen met mensen die kinderen kregen in mijn omgeving ben ik zo anti geworden. Ze hebben volgens mij zelf helemaal niet door dat ze zelf nauwelijks energie meer in 'n vriendschap steken en er geen extra moeite meer voor over hebben zodra ze opgeslokt worden door hun wondertje.Ik ben het hier wel mee eens, heb dezelfde ervaring, op een uitzondering na. Als de zoveelste vriendin vertelt dat ze in verwachting is kun je de vriendschap zo goed als afschrijven. Soms gaat het in het begin nog wel, babietje kijken enzo, maar het verwatert al snel. Jammer!
[...]
Als begin 20-er stond ik er nog heel ruimdenkend en open tegenover en paste mij aan aan de vriendin met kind. Maar als blijkt dat het altijd van mijn kant moest komen en zij heel makkelijk afbelde, toen werd ik 't wel zat ja.
Ben overigens nooit 'n stapper geweest, dus dat heb ik ook nooit van 'n vriendin verlangd, maar gewoon 'n avondje bios, resto of terrasje wel en dat is m.i. niet onmogelijk om meer dan 'n week van te voren in te plannen en oppas voor te regelen als haar vriend dienst had, want mákkelijk voor 23 uur terug thuis.
Eigenlijk door persoonlijke ervaringen met mensen die kinderen kregen in mijn omgeving ben ik zo anti geworden. Ze hebben volgens mij zelf helemaal niet door dat ze zelf nauwelijks energie meer in 'n vriendschap steken en er geen extra moeite meer voor over hebben zodra ze opgeslokt worden door hun wondertje.Ik ben het hier wel mee eens, heb dezelfde ervaring, op een uitzondering na. Als de zoveelste vriendin vertelt dat ze in verwachting is kun je de vriendschap zo goed als afschrijven. Soms gaat het in het begin nog wel, babietje kijken enzo, maar het verwatert al snel. Jammer!
zaterdag 23 maart 2013 om 07:46
quote:De vriendschappen met kinderloze vriendinnen zijn verwaterd, mede door onbegrip zoals dat van EN. Ik kan niet meer ad hoc de stad in en ik vind mijn kinderen (soms) een interessant onderwerp om over te praten
Toen de eerste aan kinderen begonnen was ik juist een en al begrip, maar als je merkt dat er nauwelijks initiatieven vanuit de ander meer komen en het gesprek élke keer op die kinderen wordt teruggebracht en er géén interesse is in mijn gespreksonderwerpen, tja, dan houdt 't op.
Ik praat met vrienden die niet veel met reizen hebben ook niet continu over reizen, dus doe dat met 'n kind ook niet. Heb 't over dingen die je sámen nog gemeen hebt wat interesses betreft naast 'n beetje beleefde interesse over en weer voor de dingen die de ander niet zo boeiend vindt.
Toen de eerste aan kinderen begonnen was ik juist een en al begrip, maar als je merkt dat er nauwelijks initiatieven vanuit de ander meer komen en het gesprek élke keer op die kinderen wordt teruggebracht en er géén interesse is in mijn gespreksonderwerpen, tja, dan houdt 't op.
Ik praat met vrienden die niet veel met reizen hebben ook niet continu over reizen, dus doe dat met 'n kind ook niet. Heb 't over dingen die je sámen nog gemeen hebt wat interesses betreft naast 'n beetje beleefde interesse over en weer voor de dingen die de ander niet zo boeiend vindt.
zaterdag 23 maart 2013 om 07:49
Eerlijk gezegd doe ik nog maar weinig aan uitgaan en doe ik ook weinig met vrienden.
En niet omdat ik mij graag de hele dag met mijn 'wondertjes' bezighou, maar omdat de combinatie werk/kinderen/privé op dit moment eigenlijk weinig toelaat.
Wij werken allebei bijna fulltime, waarbij ik voornamelijk reguliere kantoortijden werk en mijn man vooral 's avonds en 's nachts.
Voor alles wat ik door de week 's avonds zou willen ondernemen, moet ik dus een oppas inschakelen.
We hebben één weekenddag samen; op die dag willen we dan ook graag met ons gezin zijn en ga ik niet in mijn eentje weg.
Dus ik geef toe dat ik naast werk, kinderen en alles wat daarbij komt kijken weinig anders onderneem.
Maar het zijn de Tropenjaren, zo wordt me verteld. Ik kan nauwelijks wachten tot de kinderen oud genoeg zijn om alleen thuis te blijven.
En niet omdat ik mij graag de hele dag met mijn 'wondertjes' bezighou, maar omdat de combinatie werk/kinderen/privé op dit moment eigenlijk weinig toelaat.
Wij werken allebei bijna fulltime, waarbij ik voornamelijk reguliere kantoortijden werk en mijn man vooral 's avonds en 's nachts.
Voor alles wat ik door de week 's avonds zou willen ondernemen, moet ik dus een oppas inschakelen.
We hebben één weekenddag samen; op die dag willen we dan ook graag met ons gezin zijn en ga ik niet in mijn eentje weg.
Dus ik geef toe dat ik naast werk, kinderen en alles wat daarbij komt kijken weinig anders onderneem.
Maar het zijn de Tropenjaren, zo wordt me verteld. Ik kan nauwelijks wachten tot de kinderen oud genoeg zijn om alleen thuis te blijven.
Wees altijd jezelf. Tenzij je een eenhoorn kan zijn. Wees dan een eenhoorn.
zaterdag 23 maart 2013 om 08:36
Ik heb geen kinderen maar spreek gewoon nog steeds gezellig af met vrienden die ze wel hebben. Het enige wat wel eens vermoeiend is dat mensen met kinderen niet beseffen is dat het wel eens vermoeiend is om altijd enthousiast te blijven over verhalen van hun kinderen. Net alsof je de enige bent zonder hond en al je vrienden hebben er wel één en je er toch elke keer minstens een verhaaltje over willen vertellen. pfffffff. Maar het hoort erbij.
zaterdag 23 maart 2013 om 08:46
Ik heb als kind geleerd dat het voor andere mensen niet leuk is als je alleen maar over één ding kunt praten (ik had het toen met paarden), dus ik heb gewoon geleerd niet over één onderwerp door te blijven zagen en zeuren als ik merk dat de ander er niets mee heeft. Maar veel vrouwen lijken dat soort normale beleefdheidsregels geheel te vergeten zodra ze 'n kind hebben.
zaterdag 23 maart 2013 om 08:59
Mijn leven is wel veranderd, maar afspreken met vrienden heb ik juist niet laten vallen. Ik sport elke week met 2 van hen en spreek daarnaast zeker 2xpw af met mensen. Gewoon 's avonds als kind op bed ligt. Verder praat ik met vrienden met kinderen meer over kind dan met kinderloze vrienden. Dat laatste vind ik trouwens juist ook heerlijk! Je kan het ook over andere dingen hebben toch (werk, relatie, vakantie, etc). Uitgaan (stappen) heb ik wel bijna opgegeven, ik heb het er niet voor over om een hele dag brak te zijn in de schaarse tijd die we als gezin samen hebben.
zaterdag 23 maart 2013 om 08:59
zaterdag 23 maart 2013 om 09:07
Ik heb wel kinderen maar heb niks met de vrouwen op het werk die de inhoud vsn een luier of hoeveel ze gekolfd hebben een boeiend gespreksonderwerp vinden.
Wat ik niet snel zal opgeven is reizen (ik ben met mijn oudste zoon 4 maanden naar Nieuw Zeeland geweest) en sowieso mijn eigen dromen nastreven.
Wat ik niet snel zal opgeven is reizen (ik ben met mijn oudste zoon 4 maanden naar Nieuw Zeeland geweest) en sowieso mijn eigen dromen nastreven.