Thuis
alle pijlers
Wanstaltig keukentje
zondag 5 januari 2014 om 13:50
Als meelezer vond ik meestal wel een topic dat mijn vragen links of rechts beantwoordt, maar mijn huidige 'probleem' wil ik toch graag even voorleggen, dus nu ben ik een actief viva-lid!
Sorry als dit een lang verhaal wordt, ik moet even denken waar te beginnen.
Als kind had ik een keukentje, waar ik dol op was. Het was een mooi houten keukentje, dat een familielid voor me gemaakt had. Het is al heel lang geleden weg gedaan, maar even voor de beeldvorming. Mijn dochter heeft helemaal niets met keukentjes, onze buurkindjes hebben er een en dochter vindt het totaal niet interessant, geef haar maar poppen en knuffels. Mijn moeder blijft echter maar kirren dat het zo leuk zou zijn om dochter een keukentje te geven, "Jij was er ook altijd zo dol op en er uren zoet mee", zegt ze dan. Ik heb haar al uitgelegd dat dochter er niet naar taalt, maar dat wuift ze een beetje weg.
Nu het probleem: Een van de moeders van school had een wanstaltig roze plastic keukentje in de aanbieding, waar haar dochter niet meer mee speelde. Echt heel heel lelijk. Ze had op het schoolplein rondgevraagd of iemand er interesse in had, en uiteindelijk had ze het via marktplaats heel goed kunnen verkopen.
Deze moeder kwam ik gisteren in het winkelcentrum tegen, terwijl ik samen met mijn moeder aan het winkelen was. Het verraste me al dat ze elkaar leken te kennen, maar je voelt hem al aan komen, mijn moeder is degene die het roze keukentje heeft gekocht. Dochter is over een paar weken jarig, en daar is het dus voor.
Los van het feit dat mijn dochter keukentjes niet interessant vindt en ik het een wanstaltig ding vind, hebben we er ook nog eens niet echt plek voor. Ik weet zeker dat mijn moeder het goed bedoelt, maar ik wil dat ding echt niet in huis hebben waar er vervolgens niet naar omgekeken gaat worden. Hoe kan ik dit netjes ter sprake brengen?
Sorry als dit een lang verhaal wordt, ik moet even denken waar te beginnen.
Als kind had ik een keukentje, waar ik dol op was. Het was een mooi houten keukentje, dat een familielid voor me gemaakt had. Het is al heel lang geleden weg gedaan, maar even voor de beeldvorming. Mijn dochter heeft helemaal niets met keukentjes, onze buurkindjes hebben er een en dochter vindt het totaal niet interessant, geef haar maar poppen en knuffels. Mijn moeder blijft echter maar kirren dat het zo leuk zou zijn om dochter een keukentje te geven, "Jij was er ook altijd zo dol op en er uren zoet mee", zegt ze dan. Ik heb haar al uitgelegd dat dochter er niet naar taalt, maar dat wuift ze een beetje weg.
Nu het probleem: Een van de moeders van school had een wanstaltig roze plastic keukentje in de aanbieding, waar haar dochter niet meer mee speelde. Echt heel heel lelijk. Ze had op het schoolplein rondgevraagd of iemand er interesse in had, en uiteindelijk had ze het via marktplaats heel goed kunnen verkopen.
Deze moeder kwam ik gisteren in het winkelcentrum tegen, terwijl ik samen met mijn moeder aan het winkelen was. Het verraste me al dat ze elkaar leken te kennen, maar je voelt hem al aan komen, mijn moeder is degene die het roze keukentje heeft gekocht. Dochter is over een paar weken jarig, en daar is het dus voor.
Los van het feit dat mijn dochter keukentjes niet interessant vindt en ik het een wanstaltig ding vind, hebben we er ook nog eens niet echt plek voor. Ik weet zeker dat mijn moeder het goed bedoelt, maar ik wil dat ding echt niet in huis hebben waar er vervolgens niet naar omgekeken gaat worden. Hoe kan ik dit netjes ter sprake brengen?
zondag 5 januari 2014 om 18:28
Ze wordt net drie dan moet dat hele fantasiespel nog op gang komen. Over een half jaar of een jaar vindt ze dat keukentje waarschijnlijk heel leuk (ken veel 5 jarigen M/V die graag koken) Dat het zo'n griezelig roze exemplaar is is weer wel vervelend. Kun je je moeder niet op een subtiele manier laten weten dat je zoveel gekleurd plastic liever niet in huis hebt.
zondag 5 januari 2014 om 22:42
Coconutz, ik weet het niet, mijn dochter is wel een enthousiast kind en zal waarschijnlijk heel blij springen bij elk cadeau, ongeacht wat het is. Als ze dan vervolgens gaat spelen als ze minder hyper is, wordt pas echt duidelijk wat ze nu wel en niet interessant vindt. Maar het buiten laten staan, lijkt mij heel fijn
Bopine, dat zou kunnen, dat ze het pas later leuk gaat vinden. Maar even goed zou ik dan liever een mooi houten keukentje voor haar hebben dan dit ding. Ik kan het tzt natuurlijk wel 'kapot' laten gaan en het dan vervangen door iets wat mooier is, zal mijn moeder ook blij zijn met het gevoel dat ze wel iets gegeven heeft waar dochter blij mee was.
Bopine, dat zou kunnen, dat ze het pas later leuk gaat vinden. Maar even goed zou ik dan liever een mooi houten keukentje voor haar hebben dan dit ding. Ik kan het tzt natuurlijk wel 'kapot' laten gaan en het dan vervangen door iets wat mooier is, zal mijn moeder ook blij zijn met het gevoel dat ze wel iets gegeven heeft waar dochter blij mee was.
zondag 5 januari 2014 om 22:43
quote:stoofpeertjes schreef op 05 januari 2014 @ 14:00:
Mijn moeder probeerde een beetje geheimzinnig te doen met moeder-van-school, omdat ze het een verrassing wilde laten zijn, maar omdat moeder-van-school dus eerst op het schoolplein had rondgevraagd bij de meisjesmoeders, wist ik waar het over ging. Mijn moeder was zo duidelijk in haar nopjes met zichzelf, dat ik niet meteen wilde laten merken dat ik het wist en hoe niet blij ik ermee ben, maar hoe langer ik erover nadenk, hoe meer ik er van baal dat ze al een aantal keer heeft weggewuifd wat ik zei over dat dochter het niet leuk vindt en dat dat ding tegen wil en dank in ons huis komt, terwijl er niet eens plek voor is. Daar baal ik dus zo van, ik weet dat ze het heel goed bedoelt, maar ze is wel een beetje een stoomwals af en toe, terwijl ik teveel wil pleasen misschien. En dus straks met een plastic roze keuken opgescheept zit waar dochter niet naar kijkt.
Ik zou dus serieus niet een plastic roze gevaarte in mijn woonkamer neerzetten om een ander te pleasen. Zeker als al duidelijk is gemaakt dat dit geen gewenst kado is (voor zowel het kind als degene die het maar weer een plek moet zien te geven). Dit soort grote kado's worden in overleg aangeschaft met de ouders en anders, jammer, maar pech gehad.
Als iemand met zulke gevaartes aankomt, moet je er ook rekening mee houden dat de ontvanger er niet op zit te wachten.
Mijn moeder probeerde een beetje geheimzinnig te doen met moeder-van-school, omdat ze het een verrassing wilde laten zijn, maar omdat moeder-van-school dus eerst op het schoolplein had rondgevraagd bij de meisjesmoeders, wist ik waar het over ging. Mijn moeder was zo duidelijk in haar nopjes met zichzelf, dat ik niet meteen wilde laten merken dat ik het wist en hoe niet blij ik ermee ben, maar hoe langer ik erover nadenk, hoe meer ik er van baal dat ze al een aantal keer heeft weggewuifd wat ik zei over dat dochter het niet leuk vindt en dat dat ding tegen wil en dank in ons huis komt, terwijl er niet eens plek voor is. Daar baal ik dus zo van, ik weet dat ze het heel goed bedoelt, maar ze is wel een beetje een stoomwals af en toe, terwijl ik teveel wil pleasen misschien. En dus straks met een plastic roze keuken opgescheept zit waar dochter niet naar kijkt.
Ik zou dus serieus niet een plastic roze gevaarte in mijn woonkamer neerzetten om een ander te pleasen. Zeker als al duidelijk is gemaakt dat dit geen gewenst kado is (voor zowel het kind als degene die het maar weer een plek moet zien te geven). Dit soort grote kado's worden in overleg aangeschaft met de ouders en anders, jammer, maar pech gehad.
Als iemand met zulke gevaartes aankomt, moet je er ook rekening mee houden dat de ontvanger er niet op zit te wachten.