Thuis
alle pijlers
Zoon allergie, kat moest weg
maandag 27 april 2020 om 01:20
Dag allemaal,
Vorige week moest ik mijn zeer geliefde kat uit huis plaatsen, omdat mn zoon een kattenallergie blijkt te hebben. Mijn kat was nog een paar maanden oud toen hij vorig jaar zomer bij ons kwam wonen. Hij is mooi, lief, slim en grappig. Wat houd ik van mijn kat. Hij stond op een lijn met mijn kinderen, maar vanwege de allergie van mijn zoon, die er al maanden vreselijk last van had, moest hij weg.
Ik voel me schuldig en ben helemaal kapot van verdriet. Maar de medicijnen van mijn zoon werkten niet. Wat kon ik anders? Ik moest een keuze maken tussen de gezondheid van mn zoon en mijn kat. Nu is hij weg voor altijd en ik voel zijn leegte en ga stuk van schuldgevoel. We hadden een speciaal band, hij was mijn kindje en ik zn moeder. Hoe ga ik dit een plekje geven
Nu is hij bij zn nieuwe baasje die mij elke dag appt met foto's en filmpje. Ik zie angst in zijn ogen, hij is van slag. Tuurlijk zomaar uitgerukt van zijn thuis, niet begrijpend waarom. Zou hij zich afvragen waar ik blijf, waarom ik hem heb verlaten, waarom hij opeens in een wildvreemd huis moet zijn. Zou hij nu verlangen naar mij net zoals ik verlang naar zijn zachte vacht en heerlijk lammetjesgeur. We hadden een band met elkaar. Hij volgde me overal in huis, kon een lange tijd naar me staren terwijl ik.aan het koken was bijvoorbeeld. Samen slapen, hij was overal in huis waar ik ook was. Zijn ogen straalden vertrouwen en liefde uit. Nu heb ik hem (moeten) verlaten want ik moest een keuze maken. Zo oneerlijk want hij was even belangrijk als mn kind. Ok ik houd op maar het voelt goed om dit van me af te schrijven.
Vorige week moest ik mijn zeer geliefde kat uit huis plaatsen, omdat mn zoon een kattenallergie blijkt te hebben. Mijn kat was nog een paar maanden oud toen hij vorig jaar zomer bij ons kwam wonen. Hij is mooi, lief, slim en grappig. Wat houd ik van mijn kat. Hij stond op een lijn met mijn kinderen, maar vanwege de allergie van mijn zoon, die er al maanden vreselijk last van had, moest hij weg.
Ik voel me schuldig en ben helemaal kapot van verdriet. Maar de medicijnen van mijn zoon werkten niet. Wat kon ik anders? Ik moest een keuze maken tussen de gezondheid van mn zoon en mijn kat. Nu is hij weg voor altijd en ik voel zijn leegte en ga stuk van schuldgevoel. We hadden een speciaal band, hij was mijn kindje en ik zn moeder. Hoe ga ik dit een plekje geven
Nu is hij bij zn nieuwe baasje die mij elke dag appt met foto's en filmpje. Ik zie angst in zijn ogen, hij is van slag. Tuurlijk zomaar uitgerukt van zijn thuis, niet begrijpend waarom. Zou hij zich afvragen waar ik blijf, waarom ik hem heb verlaten, waarom hij opeens in een wildvreemd huis moet zijn. Zou hij nu verlangen naar mij net zoals ik verlang naar zijn zachte vacht en heerlijk lammetjesgeur. We hadden een band met elkaar. Hij volgde me overal in huis, kon een lange tijd naar me staren terwijl ik.aan het koken was bijvoorbeeld. Samen slapen, hij was overal in huis waar ik ook was. Zijn ogen straalden vertrouwen en liefde uit. Nu heb ik hem (moeten) verlaten want ik moest een keuze maken. Zo oneerlijk want hij was even belangrijk als mn kind. Ok ik houd op maar het voelt goed om dit van me af te schrijven.
maandag 27 april 2020 om 09:00
Misschien is dit een mooie periode om even een reality check te doen. De hele wereld, inclusief Nederland, staat stijf van dood, ziekte, honger en persoonlijk lijden. Jouw kat heeft een nieuw huis gevonden en je kind kan weer normaal adem halen, ik kom niet verder dan denken dat ik echt een hekel heb aan gejank om niks.
maandag 27 april 2020 om 09:01
maandag 27 april 2020 om 09:20
Dit....misschien is het wel angst in de ogen van de kat.....angst dat het weer terug naar jou moet.Geronimo2 schreef: ↑27-04-2020 09:00Misschien is dit een mooie periode om even een reality check te doen. De hele wereld, inclusief Nederland, staat stijf van dood, ziekte, honger en persoonlijk lijden. Jouw kat heeft een nieuw huis gevonden en je kind kan weer normaal adem halen, ik kom niet verder dan denken dat ik echt een hekel heb aan gejank om niks.
maandag 27 april 2020 om 09:31
Serieus? Je verkiest een huisdier boven je bloedeigen kind? Grapje zeker vanwege de knipoog toch?apestaartje30 schreef: ↑27-04-2020 07:38Voorop gesteld, mijn katten komen eerst, dan mijn kind...
En dan bedoel ik dat mijn kind zich moest aanpassen aan kat en niet andersom. Dus als de twee een aanvaring hebben, kies ik altijd kant kat.
maandag 27 april 2020 om 09:32
Volgens mij bedoelt ze gewoon een beetje krom te zeggen dat ze haar kinderen met dieren leert omgaan. Hoop ik.whitewolves schreef: ↑27-04-2020 09:31Serieus? Je verkiest een huisdier boven je bloedeigen kind? Grapje zeker vanwege de knipoog toch?
maandag 27 april 2020 om 09:38
Wat een harde reacties.
Ik zie mijn katten ook als kindjes. En in het bijzonder eentje. Ik zou ook kapot gaan als ik die weg moest doen. En ja dan kan je echt niet relativeren op dat moment.
Angst in de ogen kan het zeker zijn. Ik heb hier twee katten uit twee stichtingen. Die moesten eerst het vertrouwen winnen dat het hier veilig genoeg voor ze zou zijn. Dat is natuurlijk gedrag. Het komt goed, maar het heeft tijd nodig. Sterkte!
Ik zie mijn katten ook als kindjes. En in het bijzonder eentje. Ik zou ook kapot gaan als ik die weg moest doen. En ja dan kan je echt niet relativeren op dat moment.
Angst in de ogen kan het zeker zijn. Ik heb hier twee katten uit twee stichtingen. Die moesten eerst het vertrouwen winnen dat het hier veilig genoeg voor ze zou zijn. Dat is natuurlijk gedrag. Het komt goed, maar het heeft tijd nodig. Sterkte!
maandag 27 april 2020 om 09:40
Dat zegt dat echt helemaal niemand, maar een huisdier is een dier en geen kind. Dat mensen zich hechten aan dieren kan, en dat je verdrietig bent kan, maar de emoties die TO beschrijft klinken meer als misplaatste verliefdheid. Je moet ook kunnen relativeren. De kat is niet dood, maar heeft een fijn nieuw huis en zal haar over een week of twee echt niet meer missenZowizo schreef: ↑27-04-2020 08:36Ik snap je verdriet helemaal hoor! Een huisdier is gewoon onderdeel van je gezin, desondanks heb je natuurlijk de juiste keuze gemaakt maar dat wil niet zeggen dat je er geen verdriet over mag hebben.
Anders had je de kat net zo goed een spuitje kunnen geven of buiten flikkeren als ik zo sommige reacties lees zouden daar echt mensen toe in staat zijn.
Mijn huisdieren zijn praktisch mijn kinderen, maar ik heb dan ook geen kinderen... Wat voor mij een enorm voordeel is.
Sterkte TO je kat zal echt snel genoeg wennen hoor!
maandag 27 april 2020 om 09:40
Dit.LaFleurNoire schreef: ↑27-04-2020 06:32Je vermenselijkt de kat enorm. Al die gevoelens die je hem toeschrijft aan de hand van de foto's van de nieuwe eigenaar bestaan voornamelijk in jouw hoofd.
Ja, hij zal best even moeten wennen, maar dat is het dan ook wel. Die kat heeft het prima naar zijn zin als ie zijn natje en zijn droogje krijgt en zijn nieuwe eigenaren vriendelijk tegen hem zijn.
Verder klink je nogal labiel, gaat het wel goed met je?
maandag 27 april 2020 om 09:41
Dit.Zowizo schreef: ↑27-04-2020 08:36Ik snap je verdriet helemaal hoor! Een huisdier is gewoon onderdeel van je gezin, desondanks heb je natuurlijk de juiste keuze gemaakt maar dat wil niet zeggen dat je er geen verdriet over mag hebben.
Anders had je de kat net zo goed een spuitje kunnen geven of buiten flikkeren als ik zo sommige reacties lees zouden daar echt mensen toe in staat zijn.
Mijn huisdieren zijn praktisch mijn kinderen, maar ik heb dan ook geen kinderen... Wat voor mij een enorm voordeel is.
Sterkte TO je kat zal echt snel genoeg wennen hoor!
Wat een harde reacties hier. Tuurlijk mis jij de kat en de kat jullie ook, dieren hebben ook gevoel en emoties zeker nooit filpmjes gezien van dieren die hun oude baasje/verzorger na jaren weer terug zagen. Sterkte TO.
maandag 27 april 2020 om 09:41
Mwah.
Echt TO, ik hoop dat je kind hier niets van merkt of dat dit allemaal niet echt is. Met je lammetjespoes.
maandag 27 april 2020 om 09:44
Wat een kutopmerking.Betty_Slocombe schreef: ↑27-04-2020 09:42Oh, wow, ik was helemaal vergeten dat er een hele groep forummers is die kattenmoeder zijn.
maandag 27 april 2020 om 09:45
Wat een naargeestige karaktertrekken heb jij.Betty_Slocombe schreef: ↑27-04-2020 09:41Mwah.
Echt TO, ik hoop dat je kind hier niets van merkt of dat dit allemaal niet echt is. Met je lammetjespoes.
maandag 27 april 2020 om 09:47
Lelijk taalgebruik past hier prima bij.Betty_Slocombe schreef: ↑27-04-2020 09:45Waarom?
Wat een lelijk taalgebruik overigens. Als de kat het maar niet hoort!
maandag 27 april 2020 om 09:48
Je voelt je duidelijk aangesproken.
TO's kind (een echt mensenkind) heeft maandenlang ernstige gezondheidsklachten gehad omdat TO haar kat niet wilde opgeven. Ik hoop dat het kind dat niet gemerkt heeft, het lijkt me extreem verdrietig wanneer je ouder een huisdier belangrijker vindt dan haar kind.
maandag 27 april 2020 om 09:50
Ik heb het niet over to, ik heb het over jou. Bah.Betty_Slocombe schreef: ↑27-04-2020 09:48Je voelt je duidelijk aangesproken.
TO's kind (een echt mensenkind) heeft maandenlang ernstige gezondheidsklachten gehad omdat TO haar kat niet wilde opgeven. Ik hoop dat het kind dat niet gemerkt heeft, het lijkt me extreem verdrietig wanneer je ouder een huisdier belangrijker vindt dan haar kind.
maandag 27 april 2020 om 09:50
Zo denk ik er ook over. Ik ben gek op onze dierentuin, maar kinderen gaan echt voor hoor.Betty_Slocombe schreef: ↑27-04-2020 09:48Je voelt je duidelijk aangesproken.
TO's kind (een echt mensenkind) heeft maandenlang ernstige gezondheidsklachten gehad omdat TO haar kat niet wilde opgeven. Ik hoop dat het kind dat niet gemerkt heeft, het lijkt me extreem verdrietig wanneer je ouder een huisdier belangrijker vindt dan haar kind.
maandag 27 april 2020 om 09:50
Ik snap echt wel dat het even verdrietig is maar je kan ook overdrijven...
Ik ben ook dol op mijn katten maar het is echt een no-brainer wanneer een van de kinderen er ziek van wordt. Dan kan ik alleen maar blij zijn dat er een lief ander baasje is.
Kwel jezelf niet door steeds foto’s te willen ontvangen. Katten zijn heel simpel: geef jij mij voer, dan ben ik jouw vriend.
Ik ben ook dol op mijn katten maar het is echt een no-brainer wanneer een van de kinderen er ziek van wordt. Dan kan ik alleen maar blij zijn dat er een lief ander baasje is.
Kwel jezelf niet door steeds foto’s te willen ontvangen. Katten zijn heel simpel: geef jij mij voer, dan ben ik jouw vriend.
De term: "help" in caps-lock als topic-titel is over het algemeen omgekeerd evenredig aan de ernst van het betreffende probleem.
maandag 27 april 2020 om 09:52
Nee hoor , ik heb wel kinderen en begrijp TO volkomen.
Heel veel sterkte TO en het lijkt erop dat je kat een goed nieuw thuis heeft. Geef het even de tijd.. voor jezelf , maar ook je kat.
En trek je vooral niks aan van die zure reacties , heb maar gewoon medelijden zulke armoede.
anoniem_393259 wijzigde dit bericht op 27-04-2020 09:54
1.13% gewijzigd
maandag 27 april 2020 om 09:54
Dát is goed idee ! Zo kan je idd even kijken wat het best bevalt. Dat ik daar niet aan gedacht heb zeg