Thuis
alle pijlers
Zoon allergie, kat moest weg
maandag 27 april 2020 om 01:20
Dag allemaal,
Vorige week moest ik mijn zeer geliefde kat uit huis plaatsen, omdat mn zoon een kattenallergie blijkt te hebben. Mijn kat was nog een paar maanden oud toen hij vorig jaar zomer bij ons kwam wonen. Hij is mooi, lief, slim en grappig. Wat houd ik van mijn kat. Hij stond op een lijn met mijn kinderen, maar vanwege de allergie van mijn zoon, die er al maanden vreselijk last van had, moest hij weg.
Ik voel me schuldig en ben helemaal kapot van verdriet. Maar de medicijnen van mijn zoon werkten niet. Wat kon ik anders? Ik moest een keuze maken tussen de gezondheid van mn zoon en mijn kat. Nu is hij weg voor altijd en ik voel zijn leegte en ga stuk van schuldgevoel. We hadden een speciaal band, hij was mijn kindje en ik zn moeder. Hoe ga ik dit een plekje geven
Nu is hij bij zn nieuwe baasje die mij elke dag appt met foto's en filmpje. Ik zie angst in zijn ogen, hij is van slag. Tuurlijk zomaar uitgerukt van zijn thuis, niet begrijpend waarom. Zou hij zich afvragen waar ik blijf, waarom ik hem heb verlaten, waarom hij opeens in een wildvreemd huis moet zijn. Zou hij nu verlangen naar mij net zoals ik verlang naar zijn zachte vacht en heerlijk lammetjesgeur. We hadden een band met elkaar. Hij volgde me overal in huis, kon een lange tijd naar me staren terwijl ik.aan het koken was bijvoorbeeld. Samen slapen, hij was overal in huis waar ik ook was. Zijn ogen straalden vertrouwen en liefde uit. Nu heb ik hem (moeten) verlaten want ik moest een keuze maken. Zo oneerlijk want hij was even belangrijk als mn kind. Ok ik houd op maar het voelt goed om dit van me af te schrijven.
Vorige week moest ik mijn zeer geliefde kat uit huis plaatsen, omdat mn zoon een kattenallergie blijkt te hebben. Mijn kat was nog een paar maanden oud toen hij vorig jaar zomer bij ons kwam wonen. Hij is mooi, lief, slim en grappig. Wat houd ik van mijn kat. Hij stond op een lijn met mijn kinderen, maar vanwege de allergie van mijn zoon, die er al maanden vreselijk last van had, moest hij weg.
Ik voel me schuldig en ben helemaal kapot van verdriet. Maar de medicijnen van mijn zoon werkten niet. Wat kon ik anders? Ik moest een keuze maken tussen de gezondheid van mn zoon en mijn kat. Nu is hij weg voor altijd en ik voel zijn leegte en ga stuk van schuldgevoel. We hadden een speciaal band, hij was mijn kindje en ik zn moeder. Hoe ga ik dit een plekje geven
Nu is hij bij zn nieuwe baasje die mij elke dag appt met foto's en filmpje. Ik zie angst in zijn ogen, hij is van slag. Tuurlijk zomaar uitgerukt van zijn thuis, niet begrijpend waarom. Zou hij zich afvragen waar ik blijf, waarom ik hem heb verlaten, waarom hij opeens in een wildvreemd huis moet zijn. Zou hij nu verlangen naar mij net zoals ik verlang naar zijn zachte vacht en heerlijk lammetjesgeur. We hadden een band met elkaar. Hij volgde me overal in huis, kon een lange tijd naar me staren terwijl ik.aan het koken was bijvoorbeeld. Samen slapen, hij was overal in huis waar ik ook was. Zijn ogen straalden vertrouwen en liefde uit. Nu heb ik hem (moeten) verlaten want ik moest een keuze maken. Zo oneerlijk want hij was even belangrijk als mn kind. Ok ik houd op maar het voelt goed om dit van me af te schrijven.
maandag 27 april 2020 om 12:32
Sterkte, TO.
Even een relativerend verhaal.
Toen ik 14 was moest mijn geliefde grote kater naar een ander huis.
Van de drie katten die we hadden (3 generaties, oma, moeder en kleinzoon) moest de kleinzoon weg wegens verregaand terroriseren van de anderen en het algehele kompleet lompe sloopgedrag van dat beest. Maar het was wel het meest mijn kat. Veel leuker dan die twee slome andere beesten. Zat altijd bij me, sliep regelmatig aan mijn voeteneind en het was echt een soort kattenmaatje van me.
Beestje heeft een goed ander huis gekregen en na een ruime week ben ik maar eens gaan kijken hoe het ging.
Voor mij een deceptie. Het beest had het uitstekend naar zijn zin en hij leek me totaal niet meer te herkennen. In elk geval was hij niet meer geïnteresseerd in mijn aanwezigheid. Dus tot zover de uitstekende band....
Even een relativerend verhaal.
Toen ik 14 was moest mijn geliefde grote kater naar een ander huis.
Van de drie katten die we hadden (3 generaties, oma, moeder en kleinzoon) moest de kleinzoon weg wegens verregaand terroriseren van de anderen en het algehele kompleet lompe sloopgedrag van dat beest. Maar het was wel het meest mijn kat. Veel leuker dan die twee slome andere beesten. Zat altijd bij me, sliep regelmatig aan mijn voeteneind en het was echt een soort kattenmaatje van me.
Beestje heeft een goed ander huis gekregen en na een ruime week ben ik maar eens gaan kijken hoe het ging.
Voor mij een deceptie. Het beest had het uitstekend naar zijn zin en hij leek me totaal niet meer te herkennen. In elk geval was hij niet meer geïnteresseerd in mijn aanwezigheid. Dus tot zover de uitstekende band....
When in doubt, the auditor is always right!
maandag 27 april 2020 om 12:50
Bedankt voor de reacties, die ga ik nu allemaal lezen!!
Ik snap dat ik een beetje vreemd overkom in mijn verhaal. Ik typte het middernacht in, na het niet de slaap kunnen vatten door het huilen en verdriet. Verder gaat het zeker wel goed met me, absoluut. Alleen verdriet om mijn kat, maar jullie reacties helpen mij te relativeren. Dat relativeren heb ik nu nodig om verder te kunnen met mijn leven.
Verder wil ik wel benadrukken dat mijn zoon zeker belangrijker is dan het dier. Daar geen twijfel aan
Ik snap dat ik een beetje vreemd overkom in mijn verhaal. Ik typte het middernacht in, na het niet de slaap kunnen vatten door het huilen en verdriet. Verder gaat het zeker wel goed met me, absoluut. Alleen verdriet om mijn kat, maar jullie reacties helpen mij te relativeren. Dat relativeren heb ik nu nodig om verder te kunnen met mijn leven.
Verder wil ik wel benadrukken dat mijn zoon zeker belangrijker is dan het dier. Daar geen twijfel aan
maandag 27 april 2020 om 15:55
Een vriend van mij is dat overkomen: hij moest aan de medicijnen vanwege de kattenallergie tot hij zijn ouderlijk huis verliet. Bizar. Nu 25 jaar later begrijpt hij dat nog steeds niet.
maandag 27 april 2020 om 16:07
Ik heb mijn zoon toch niet chronisch aan de medicatie gezet. Hoe kom je erbij? Kat is toch uit huis gezet, zodat mijn zoon geen medicatie hoeft te gebruiken?
Volgens mij denk je dat de kat zou blijven als de medicatie wel zou aanslaan, maar nee dat was niet het geval. Ik kreeg vorige week pas de uitslag van de allergietest. Daarvoor dachten we dat hij voor wat anders allergisch was. Nu weten we duidelijk wat de oorzaak is. Enige oplossing was een ander huisje zoeken. Er schijnt helaas geen andere remedie te zijn voor deze vorm van allergie. Immuuntherapie en dergelijke schijnen niet te helpen.
Volgens mij denk je dat de kat zou blijven als de medicatie wel zou aanslaan, maar nee dat was niet het geval. Ik kreeg vorige week pas de uitslag van de allergietest. Daarvoor dachten we dat hij voor wat anders allergisch was. Nu weten we duidelijk wat de oorzaak is. Enige oplossing was een ander huisje zoeken. Er schijnt helaas geen andere remedie te zijn voor deze vorm van allergie. Immuuntherapie en dergelijke schijnen niet te helpen.
maandag 27 april 2020 om 16:12
Dit doet me goed. Ik denk (hoop) ook dat katten meer gehecht zijn aan het territorium dan aan het baasje. Zodra hij het nieuwe huis als zijn territorium eigent, dan voelt hij zich vast net zo gelukkig als bij ons.Auditor schreef: ↑27-04-2020 12:32Sterkte, TO.
Even een relativerend verhaal.
Toen ik 14 was moest mijn geliefde grote kater naar een ander huis.
Van de drie katten die we hadden (3 generaties, oma, moeder en kleinzoon) moest de kleinzoon weg wegens verregaand terroriseren van de anderen en het algehele kompleet lompe sloopgedrag van dat beest. Maar het was wel het meest mijn kat. Veel leuker dan die twee slome andere beesten. Zat altijd bij me, sliep regelmatig aan mijn voeteneind en het was echt een soort kattenmaatje van me.
Beestje heeft een goed ander huis gekregen en na een ruime week ben ik maar eens gaan kijken hoe het ging.
Voor mij een deceptie. Het beest had het uitstekend naar zijn zin en hij leek me totaal niet meer te herkennen. In elk geval was hij niet meer geïnteresseerd in mijn aanwezigheid. Dus tot zover de uitstekende band....
maandag 27 april 2020 om 16:12
.
Want? Mijn. Kinderen zijn toch echt belangrijker dan mijn dieren hoor.. Ik hou veel van mijn dieren en zorg heel goed voor ze. KRijgen goed te eten, meer dan genoeg aandacht, beweging en noem het maar.. Maar het zijn zeker niet mijn kinderen en staan ook niet op hetzelfde level als mijn kinderen..
maandag 27 april 2020 om 16:14
Precies. Ze zijn onderdeel van ons gezin en als er een ziek is of sterft is dat vreselijk. Maar staat niet in verhouding tot mijn kinderen als daar wat mee is.
maandag 27 april 2020 om 16:21
[quote=Nemain• post_id=31296600 time=1587981940 user_id=396738]
Ik snap niet waarom je niet gewoon de kat gehouden hebt en het kind weg.
[/quote
Ik geef toe dat de volgende optie heel evenstiekem door mijn hoofd heeft gespookt:
Ik en de kat verhuizen naar een ander huis. Zo erg wou ik hem niet kwijt zeg maar.
Ik snap niet waarom je niet gewoon de kat gehouden hebt en het kind weg.
[/quote
Ik geef toe dat de volgende optie heel evenstiekem door mijn hoofd heeft gespookt:
Ik en de kat verhuizen naar een ander huis. Zo erg wou ik hem niet kwijt zeg maar.
maandag 27 april 2020 om 16:21
Geen enkel punt wat jij noemt ging het over.poldervrouw schreef: ↑27-04-2020 16:12.
Want? Mijn. Kinderen zijn toch echt belangrijker dan mijn dieren hoor.. Ik hou veel van mijn dieren en zorg heel goed voor ze. KRijgen goed te eten, meer dan genoeg aandacht, beweging en noem het maar.. Maar het zijn zeker niet mijn kinderen en staan ook niet op hetzelfde level als mijn kinderen..
maandag 27 april 2020 om 16:28
Ik reageer op de reactie van moizer, dat wat zij zegt een vriend van mij echt is overkomen. Heb het daar niet over jou.Pinarcik schreef: ↑27-04-2020 16:07Ik heb mijn zoon toch niet chronisch aan de medicatie gezet. Hoe kom je erbij? Kat is toch uit huis gezet, zodat mijn zoon geen medicatie hoeft te gebruiken?
Volgens mij denk je dat de kat zou blijven als de medicatie wel zou aanslaan, maar nee dat was niet het geval. Ik kreeg vorige week pas de uitslag van de allergietest. Daarvoor dachten we dat hij voor wat anders allergisch was. Nu weten we duidelijk wat de oorzaak is. Enige oplossing was een ander huisje zoeken. Er schijnt helaas geen andere remedie te zijn voor deze vorm van allergie. Immuuntherapie en dergelijke schijnen niet te helpen.
maandag 27 april 2020 om 19:33
Ja maar dat is het juist.. ik denk dat het in niemands geval echt zo is.Lillybit schreef: ↑27-04-2020 11:45Omdat het niet waar is in TO's geval. Heel veel liefde is er zeker wel maar een heel ander soort liefde dan je voor je kinderen hebt mag ik hopen. Anders had TO serieus met de optie geworsteld of ze kat of kind moest afstaan en ik denk zo dat dat geen seconde gespeeld heeft.
Natuurlijk vind zij haar kind belangrijker en heeft ze geen seconde getwijfeld om haar kind weg te doen , maar haar GEVOEL zegt dat Kat en kind op 1 llijn staan.. zoveel houd ze van dat beestje en zo groot is haar verdriet ‘alsof ze een kind kwijt is’ .
Dus ik snap dan nooit dat iemand erover valt als iemand zoveel verdriet heeft en daarbij het verwoord op een manier die je niet letterlijk hoeft te nemen.
Het zegt gewoon hoe diep de liefde zit en niet dat ze echt het beestje gelijk ziet dan haar kind..
maandag 27 april 2020 om 19:40
Pinarcik schreef: ↑27-04-2020 16:07Ik heb mijn zoon toch niet chronisch aan de medicatie gezet. Hoe kom je erbij? Kat is toch uit huis gezet, zodat mijn zoon geen medicatie hoeft te gebruiken?
Volgens mij denk je dat de kat zou blijven als de medicatie wel zou aanslaan, maar nee dat was niet het geval.
In je OP schrijf je toch echt dat kat weg is omdat de medicijnen niet werkten, niet zodat je zoon geen medicijnen hoefde te slikken.
''Hij stond op een lijn met mijn kinderen, maar vanwege de allergie van mijn zoon, die er al maanden vreselijk last van had, moest hij weg.
Ik voel me schuldig en ben helemaal kapot van verdriet. Maar de medicijnen van mijn zoon werkten niet. Wat kon ik anders? Ik moest een keuze maken tussen de gezondheid van mn zoon en mijn kat.''
dinsdag 28 april 2020 om 16:59
Ik kan me helemaal voorstellen hoe klote dit moet voelen voor je. Het is eigenlijk een duivels dilemma. Vooral als je foto's krijgt waarin jij ziet dat hij niet happy is. Het is een proces waar hij doorheen moet maar het is heel hard want je had het hem natuurlijk willen besparen.
Natuurlijk zijn er allerlei domme mensen die geen besef hebben wat voor band je met een dier kunt hebben maar vooral hoe wederkerig dat is. Die zeggen 'beetje relativeren" of "je overdrijft'.
Verschrikkelijk domme mensen zijn dat, maar ze weten niet beter. Ze weten niet hoe een dier op gelijke hoogte kan staan als familie.
Heel veel sterkte. Ik weet niet of ik het had gekund. In mijn geval zijn het dan honden, geen katten. Maar ik heb ook geen kinderen. Mijn honden zijn een soort van kinderen voor mij en ik hou er zielsveel van.
En mogelijk zijn ze zelf ook niet erg in staat tot een dieper gevoel, waardoor ze niet kunnen weten hoe een zo'n verlies voelt. Misschien hebben ze wel nog nooit iets meegemaakt.
Natuurlijk zijn er allerlei domme mensen die geen besef hebben wat voor band je met een dier kunt hebben maar vooral hoe wederkerig dat is. Die zeggen 'beetje relativeren" of "je overdrijft'.
Verschrikkelijk domme mensen zijn dat, maar ze weten niet beter. Ze weten niet hoe een dier op gelijke hoogte kan staan als familie.
Heel veel sterkte. Ik weet niet of ik het had gekund. In mijn geval zijn het dan honden, geen katten. Maar ik heb ook geen kinderen. Mijn honden zijn een soort van kinderen voor mij en ik hou er zielsveel van.
Domheid. Pure domheid. Onwetende mensen die zelf niet bekend zijn met een dergelijke relatie met een huisdier.Feetjeviva schreef: ↑27-04-2020 19:33
Dus ik snap dan nooit dat iemand erover valt als iemand zoveel verdriet heeft en daarbij het verwoord op een manier die je niet letterlijk hoeft te nemen.
Het zegt gewoon hoe diep de liefde zit en niet dat ze echt het beestje gelijk ziet dan haar kind..
En mogelijk zijn ze zelf ook niet erg in staat tot een dieper gevoel, waardoor ze niet kunnen weten hoe een zo'n verlies voelt. Misschien hebben ze wel nog nooit iets meegemaakt.
dinsdag 28 april 2020 om 18:58
Zo hee, wat een reacties weer. Viva op zijn best hoor. Typisch weer: als er een baby wordt geboren en huisdier moet weg zijn de oordelen niet van de lucht, en nog erger als er een partner komt met een allergie en huisdier moet weg. Want nieuwe relatie is volwassen en die aansteller moet maar gewoon wel anti-allergie pillen vreten.
TO heeft haar OP geschreven in verdriet en slaapgebrek. Logisch dat die een beetje warrig is.
TO, soms zijn er alleen maar nare keuzes en kiezen tussen twee kwaden. En ik snap dat je vol in je emotie van allerlei gezichtsuitdrukkingen meent te zien in de foto's van de kat bij de nieuwe eigenaren.
Dit is gewoon echt rot en kost verdriet. Probeer daarna troost te halen uit het idee dat de kat een fijn nieuw betrokken thuis heeft gekregen.
TO heeft haar OP geschreven in verdriet en slaapgebrek. Logisch dat die een beetje warrig is.
TO, soms zijn er alleen maar nare keuzes en kiezen tussen twee kwaden. En ik snap dat je vol in je emotie van allerlei gezichtsuitdrukkingen meent te zien in de foto's van de kat bij de nieuwe eigenaren.
Dit is gewoon echt rot en kost verdriet. Probeer daarna troost te halen uit het idee dat de kat een fijn nieuw betrokken thuis heeft gekregen.
dinsdag 28 april 2020 om 19:09
Ja hoor. Dat is het.iones schreef: ↑28-04-2020 16:59Ik kan me helemaal voorstellen hoe klote dit moet voelen voor je. Het is eigenlijk een duivels dilemma. Vooral als je foto's krijgt waarin jij ziet dat hij niet happy is. Het is een proces waar hij doorheen moet maar het is heel hard want je had het hem natuurlijk willen besparen.
Natuurlijk zijn er allerlei domme mensen die geen besef hebben wat voor band je met een dier kunt hebben maar vooral hoe wederkerig dat is. Die zeggen 'beetje relativeren" of "je overdrijft'.
Verschrikkelijk domme mensen zijn dat, maar ze weten niet beter. Ze weten niet hoe een dier op gelijke hoogte kan staan als familie.
Heel veel sterkte. Ik weet niet of ik het had gekund. In mijn geval zijn het dan honden, geen katten. Maar ik heb ook geen kinderen. Mijn honden zijn een soort van kinderen voor mij en ik hou er zielsveel van.
Domheid. Pure domheid. Onwetende mensen die zelf niet bekend zijn met een dergelijke relatie met een huisdier.
En mogelijk zijn ze zelf ook niet erg in staat tot een dieper gevoel, waardoor ze niet kunnen weten hoe een zo'n verlies voelt. Misschien hebben ze wel nog nooit iets meegemaakt.
dinsdag 28 april 2020 om 19:13
Geen kinderen en een hoop dieren en nog steeds vraag ik me af wat er mis is met sommige mensen. Dieren zijn dieren, ik ben gek op mijn dieren, sterker nog, ik hou van mijn dieren, van mijn honden misschien iets meer dan van de geiten en van de geiten iets meer dan van de kippen maar ze zijn om te knuffelen zo leuk. Maar daar stopt iedere vergelijking met mensen, mensen die dieren menselijke eigenschappen toedichten hebben weinig notie van dieren en de dierenwereld. Dat je verdrietig bent als een dier overlijdt of weg moet (om wat voor reden dan ook) is gewoon heel erg jammer en gevoel van gemis is normaal, ik sta altijd keihard te huilen als er een dier dood gaat en dat duurt ook altijd wel even maar om je dan ziek te melden van je werk, een complete begrafenis organiseert met rouwkaartjes of het gaat vergelijken met het verdriet wat je om mensen hebt, sorry, dan is het niet dat andere mensen je niet begrijpen maar dat je het perspectief kwijt bent.iones schreef: ↑28-04-2020 16:59Ik kan me helemaal voorstellen hoe klote dit moet voelen voor je. Het is eigenlijk een duivels dilemma. Vooral als je foto's krijgt waarin jij ziet dat hij niet happy is. Het is een proces waar hij doorheen moet maar het is heel hard want je had het hem natuurlijk willen besparen.
Natuurlijk zijn er allerlei domme mensen die geen besef hebben wat voor band je met een dier kunt hebben maar vooral hoe wederkerig dat is. Die zeggen 'beetje relativeren" of "je overdrijft'.
Verschrikkelijk domme mensen zijn dat, maar ze weten niet beter. Ze weten niet hoe een dier op gelijke hoogte kan staan als familie.
Heel veel sterkte. Ik weet niet of ik het had gekund. In mijn geval zijn het dan honden, geen katten. Maar ik heb ook geen kinderen. Mijn honden zijn een soort van kinderen voor mij en ik hou er zielsveel van.
Domheid. Pure domheid. Onwetende mensen die zelf niet bekend zijn met een dergelijke relatie met een huisdier.
En mogelijk zijn ze zelf ook niet erg in staat tot een dieper gevoel, waardoor ze niet kunnen weten hoe een zo'n verlies voelt. Misschien hebben ze wel nog nooit iets meegemaakt.
dinsdag 28 april 2020 om 21:23
Dat is ook maar een mening natuurlijk van jou. Jij kunt alleen maar kijken vanuit jouw perspectief, dat vind ik pas schadelijk. Ik, ik, ik en andere mensen vinden dat.....Geronimo2 schreef: ↑28-04-2020 19:13Geen kinderen en een hoop dieren en nog steeds vraag ik me af wat er mis is met sommige mensen. Dieren zijn dieren, ik ben gek op mijn dieren, sterker nog, ik hou van mijn dieren, van mijn honden misschien iets meer dan van de geiten en van de geiten iets meer dan van de kippen maar ze zijn om te knuffelen zo leuk. Maar daar stopt iedere vergelijking met mensen, mensen die dieren menselijke eigenschappen toedichten hebben weinig notie van dieren en de dierenwereld. Dat je verdrietig bent als een dier overlijdt of weg moet (om wat voor reden dan ook) is gewoon heel erg jammer en gevoel van gemis is normaal, ik sta altijd keihard te huilen als er een dier dood gaat en dat duurt ook altijd wel even maar om je dan ziek te melden van je werk, een complete begrafenis organiseert met rouwkaartjes of het gaat vergelijken met het verdriet wat je om mensen hebt, sorry, dan is het niet dat andere mensen je niet begrijpen maar dat je het perspectief kwijt bent.
Dat is geestelijke armoede.
dinsdag 28 april 2020 om 21:51
Ze stelt met keiharde hand grenzen aan het gevoel wat je voor een dier mag hebben , dus je mag bv. wel huilen van haar, maar je niet ziek melden.
De arrogantie
dinsdag 28 april 2020 om 21:58
Je blijft je verbazen.Feetjeviva schreef: ↑28-04-2020 21:51Ze stelt met keiharde hand grenzen aan het gevoel wat je voor een dier mag hebben , dus je mag bv. wel huilen van haar, maar je niet ziek melden.
De arrogantie
dinsdag 28 april 2020 om 22:05
Betty_Slocombe schreef: ↑27-04-2020 09:45Waarom?
Wat een lelijk taalgebruik overigens. Als de kat het maar niet hoort!
Ik vraag mij serieus af of het wel helemaal goed met je gaat TO. Wat je schrijft vind ik echt heel vreemd en een kind gelijk stellen aan een kat... daar gaat het echt mis.
Ik schrik er ook wel van dat je je kind voortaan medicijnen had willen toedienen.
dinsdag 28 april 2020 om 22:10
HilaaaaarischStormkracht schreef: ↑28-04-2020 22:05
Ik vraag mij serieus af of het wel helemaal goed met je gaat TO. Wat je schrijft vind ik echt heel vreemd en een kind gelijk stellen aan een kat... daar gaat het echt mis.
Ik schrik er ook wel van dat je je kind voortaan medicijnen had willen toedienen.
