Zoon allergie, kat moest weg

27-04-2020 01:20 106 berichten
Alle reacties Link kopieren
Dag allemaal,

Vorige week moest ik mijn zeer geliefde kat uit huis plaatsen, omdat mn zoon een kattenallergie blijkt te hebben. Mijn kat was nog een paar maanden oud toen hij vorig jaar zomer bij ons kwam wonen. Hij is mooi, lief, slim en grappig. Wat houd ik van mijn kat. Hij stond op een lijn met mijn kinderen, maar vanwege de allergie van mijn zoon, die er al maanden vreselijk last van had, moest hij weg.

Ik voel me schuldig en ben helemaal kapot van verdriet. Maar de medicijnen van mijn zoon werkten niet. Wat kon ik anders? Ik moest een keuze maken tussen de gezondheid van mn zoon en mijn kat. Nu is hij weg voor altijd en ik voel zijn leegte en ga stuk van schuldgevoel. We hadden een speciaal band, hij was mijn kindje en ik zn moeder. Hoe ga ik dit een plekje geven 😪

Nu is hij bij zn nieuwe baasje die mij elke dag appt met foto's en filmpje. Ik zie angst in zijn ogen, hij is van slag. Tuurlijk zomaar uitgerukt van zijn thuis, niet begrijpend waarom. Zou hij zich afvragen waar ik blijf, waarom ik hem heb verlaten, waarom hij opeens in een wildvreemd huis moet zijn. Zou hij nu verlangen naar mij net zoals ik verlang naar zijn zachte vacht en heerlijk lammetjesgeur. We hadden een band met elkaar. Hij volgde me overal in huis, kon een lange tijd naar me staren terwijl ik.aan het koken was bijvoorbeeld. Samen slapen, hij was overal in huis waar ik ook was. Zijn ogen straalden vertrouwen en liefde uit. Nu heb ik hem (moeten) verlaten want ik moest een keuze maken. Zo oneerlijk want hij was even belangrijk als mn kind. Ok ik houd op maar het voelt goed om dit van me af te schrijven.
Feetjeviva schreef:
28-04-2020 21:51
Ze stelt met keiharde hand grenzen aan het gevoel wat je voor een dier mag hebben , dus je mag bv. wel huilen van haar, maar je niet ziek melden.
De arrogantie o_o
Nee, je mag je niet ziek melden omdat je huisdier dood is, wat is er mis met je dat je je baas laat betalen omdat er geen rem zit op je emoties, dat is niet arrogant, dat is volwassenheid. Mensen zouden eens een rem moeten leren zetten op hun gevoel voor drama en accepteren dat verdriet bij het leven hoort maar niet overkomelijk is. En dan heb ik het niet over de dood van een mens of zware ziekte maar wel over de dood van je huisdier. Naar mijn idee hebben te veel mensen last van een aandachtsprobleem en is elke tegenvaller genoeg voor een drama. SBS6 ellende.
Geronimo2 schreef:
29-04-2020 09:11
Nee, je mag je niet ziek melden omdat je huisdier dood is, wat is er mis met je dat je je baas laat betalen omdat er geen rem zit op je emoties, dat is niet arrogant, dat is volwassenheid. Mensen zouden eens een rem moeten leren zetten op hun gevoel voor drama en accepteren dat verdriet bij het leven hoort maar niet overkomelijk is. En dan heb ik het niet over de dood van een mens of zware ziekte maar wel over de dood van je huisdier. Naar mijn idee hebben te veel mensen last van een aandachtsprobleem en is elke tegenvaller genoeg voor een drama. SBS6 ellende.

Het zit je allemaal erg hoog lees ik..

sterkte ermee :redrose:
Alle reacties Link kopieren
Geronimo2 schreef:
28-04-2020 19:13
Geen kinderen en een hoop dieren en nog steeds vraag ik me af wat er mis is met sommige mensen. Dieren zijn dieren, ik ben gek op mijn dieren, sterker nog, ik hou van mijn dieren, van mijn honden misschien iets meer dan van de geiten en van de geiten iets meer dan van de kippen maar ze zijn om te knuffelen zo leuk. Maar daar stopt iedere vergelijking met mensen, mensen die dieren menselijke eigenschappen toedichten hebben weinig notie van dieren en de dierenwereld. Dat je verdrietig bent als een dier overlijdt of weg moet (om wat voor reden dan ook) is gewoon heel erg jammer en gevoel van gemis is normaal, ik sta altijd keihard te huilen als er een dier dood gaat en dat duurt ook altijd wel even maar om je dan ziek te melden van je werk, een complete begrafenis organiseert met rouwkaartjes of het gaat vergelijken met het verdriet wat je om mensen hebt, sorry, dan is het niet dat andere mensen je niet begrijpen maar dat je het perspectief kwijt bent.
En wie is er dan aan het vermenselijken van dieren?
Ik zal het jou even uitleggen, want je weet niet waar je over l.lt.
Het vermenselijken van dieren, ofwel antropomorfisme, dat is als je eigenschappen die mensen hebben toedicht aan dieren.
Voorbeeld: hond zal het ook wel koud hebben, dus als ik een jasje moet dragen, moet hij dat ook. Of Paard heeft het buiten maar koud. Ik hou hem lekker warm in de stal want ik zit zelf ook liever binnen.
Honden dragen niet graag jasjes, (soms is het nodig maar meestal niet), en paarden staan niet graag warm binnen, en hebben eerder last van warmte dan van koude.

Veel eigenschappen die mensen hebben, hebben dieren ook. Dus die eigenschappen zijn niet menselijk.

En dan is er nog het punt, van het gevoel dat iemand kan hebben, dat voor een dier net zo diep gaat als voor een mens.
Wie ben jij om daar over te oordelen? Wie ben jij dat je vind dat je mag zeggen dat iemand niet zoveel van een dier mag houden dat het voelt als familie?

Jij moet wel denken dat je geweldig bent. Maar je bent alleen maar kortzichtig en dom.
Alle reacties Link kopieren
Ach de discussie eromheen is leuk en aardig; vandaag had ik het weer zwaar met zijn gemis.

Ken je het gevoel/angst dat je voelt bij het idee dat je je kind nooit gaat zien. Dat knellende gevoel voel ik momenteel. Ik kan maar niet vatten dat hij er niet meer is. Ik kijk naar zn foto's, zo een intense verlangen om hem te knuffelen. Iets wat nooit meer gaat gebeuren. Nu mn zoontje eindelijk na maanden klachtenvrij is, laat me zien dat het echt niet anders kon. Zijn neus was van binnen helemaal ontstoken, echt naar om te zien hoeveel last hij ervan had.

De gezelligheid in ons huis is wel zo veel minder. Huisdieren hebben veel invloed op de sfeer in huis. Jammer dat het zo moest, echt jammer :-|
Alle reacties Link kopieren
Ik denk dat dit hoort bij het verwerkingsproces. Eerste week heb je alleen maar verdriet en daarna gaat het op en af op en af. De periodes dat het beter gaat worden steeds langer totdat je alleen nog bij vlaagjes verdriet ervaart. Zo zal het ook met mijn verwerking aflopen uiteindelijk.
Alle reacties Link kopieren
Ik denk dat je meer rust zal hebben als de kat zich eindelijk op zijn plek voelt en blijkt dat die mensen er net zo gek mee zijn als jij.

Ik ben blij dat ik geen kinderen heb. Ik weet niet wat ik gedaan had in jouw plaats. Ik zal daarom niet oordelen over jouw beslissing.

Dit is een oud topic. Het topic is daarom gesloten.
Maak een nieuw topic aan om verder praten over dit onderwerp.

Terug naar boven