Psyche
alle pijlers
16 & Eetstoornis, hoe verder?
dinsdag 29 september 2009 om 20:21
lieve viva-ers,
Ik lees al een tijdje mee, maar het nu toch een account aangemaakt. Ik weet niet zeker of hij hier goed staat of bij gezondheid hoort, maar anders hoor ik het wel.
Het lijkt me fijn om een keertje mijn verhaal kwijt te kunnen, en misschien verhalen van anderen/ tips te horen
Als ik terug denk ben ik een groot deel van mijn jeugd depressief geweest. Niet zo erg dat ik er daad werkelijk een eind aan wilde maken, maar als ik zou weten dat ik de volgende dag door een auto geschept zou worden zou ik dat als een opluchting hebben gezien.
Het punt is dat ik tijdens die k*t tijd een eetstoornis heb ontwikkeld, boulimia. Ik heb lang het gevoel gehad dat ik als ik dunner was gelukkiger zou zijn en toen ik per toeval ontdekte dat ik makkelijk kan kotsen was het hek van de dam. Als ik alleen thuis was ging ik als een gek eten, en dan echt van alles, en gaf daarna over.
Inmiddels ben ik 4 jaar verder en ben ik geregeld echt gelukkig, school is fijner en ik heb lieve vriendinnen. Toch kan ik maar niet ophouden met eetbuien en overgeven. Het is nog steeds een obsessie. In mijn hoofd weet ik dat ik het niet meer wil, maar toch ben ik steeds niet sterk genoeg om eten en overgeven te weerstaan. Mijn ouders weten het sinds een jaar, ik heb het ze niet uit mezelf verteld maar ik heb het ze expres ‘laten ontdekken’. Ze doen echt hun best om me te helpen maar ze weten ook niet hoe. En ik eerlijk gezegd ook niet. Ik heb niet meer het gevoel dat ik verder kom, alleen dat ik weer dieper wegzak. Ik wil zo niet meer verder gaan, er moeten dingen veranderen, maar hoe?
Ik lees al een tijdje mee, maar het nu toch een account aangemaakt. Ik weet niet zeker of hij hier goed staat of bij gezondheid hoort, maar anders hoor ik het wel.
Het lijkt me fijn om een keertje mijn verhaal kwijt te kunnen, en misschien verhalen van anderen/ tips te horen
Als ik terug denk ben ik een groot deel van mijn jeugd depressief geweest. Niet zo erg dat ik er daad werkelijk een eind aan wilde maken, maar als ik zou weten dat ik de volgende dag door een auto geschept zou worden zou ik dat als een opluchting hebben gezien.
Het punt is dat ik tijdens die k*t tijd een eetstoornis heb ontwikkeld, boulimia. Ik heb lang het gevoel gehad dat ik als ik dunner was gelukkiger zou zijn en toen ik per toeval ontdekte dat ik makkelijk kan kotsen was het hek van de dam. Als ik alleen thuis was ging ik als een gek eten, en dan echt van alles, en gaf daarna over.
Inmiddels ben ik 4 jaar verder en ben ik geregeld echt gelukkig, school is fijner en ik heb lieve vriendinnen. Toch kan ik maar niet ophouden met eetbuien en overgeven. Het is nog steeds een obsessie. In mijn hoofd weet ik dat ik het niet meer wil, maar toch ben ik steeds niet sterk genoeg om eten en overgeven te weerstaan. Mijn ouders weten het sinds een jaar, ik heb het ze niet uit mezelf verteld maar ik heb het ze expres ‘laten ontdekken’. Ze doen echt hun best om me te helpen maar ze weten ook niet hoe. En ik eerlijk gezegd ook niet. Ik heb niet meer het gevoel dat ik verder kom, alleen dat ik weer dieper wegzak. Ik wil zo niet meer verder gaan, er moeten dingen veranderen, maar hoe?
dinsdag 29 september 2009 om 20:37
Oh Breezy, 16 jaar en nu dit? Ik heb ook een eetstoornis gehad en met behulp van psychische hulp en veel steun en liefde ben ik er bovenop gekomen.
Je MOET zo snel mogelijk hulp gaan zoeken. Ga naar je huisarts, misschien willen je ouders wel met je mee gaan.
Bedenk je goed dat dit gedrag zoveel invloed heeft op je gezondheid. Wat dacht je van hartritmestoornissen, een vertraagde stofwisseling, haaruitval, tandbederf en zo zijn er nog veel meer dingen op te noemen.
Leer gezond te gaan eten. Probeer alle dagelijkse voedingsstoffen binnen te krijgen. Eten moet je van genieten. Verwen jezelf af en toe met iets wat je lekker vindt, je hebt het verdient! Ga sporten en af en toe mag je best een patatje eten.
Je doet jezelf zoveel ellende aan en je ouders zoveel verdriet, dat is het toch niet waard?
Vooral...leer van jezelf houden, je bent mooi zoals je bent!
En, je kan het echt! Je bent niet de eerste die dit straks heeft overwonnen.
Je MOET zo snel mogelijk hulp gaan zoeken. Ga naar je huisarts, misschien willen je ouders wel met je mee gaan.
Bedenk je goed dat dit gedrag zoveel invloed heeft op je gezondheid. Wat dacht je van hartritmestoornissen, een vertraagde stofwisseling, haaruitval, tandbederf en zo zijn er nog veel meer dingen op te noemen.
Leer gezond te gaan eten. Probeer alle dagelijkse voedingsstoffen binnen te krijgen. Eten moet je van genieten. Verwen jezelf af en toe met iets wat je lekker vindt, je hebt het verdient! Ga sporten en af en toe mag je best een patatje eten.
Je doet jezelf zoveel ellende aan en je ouders zoveel verdriet, dat is het toch niet waard?
Vooral...leer van jezelf houden, je bent mooi zoals je bent!
En, je kan het echt! Je bent niet de eerste die dit straks heeft overwonnen.
Als je het nuchter bekijkt, lost alcohol niets op.
dinsdag 29 september 2009 om 21:15
Hey breezy,
Ten eerste: goed dat je dit topic opent! En verder: ook ik worstel al vanaf ong. mijn 16e met een eetstoornis, eerst anorexia en daarna boulimia. Toevallig ga ik morgen naar de huisarts om hulp te vragen, en dat had ik eigenlijk al veel eerder moeten doen. Probeer in te zien dat je er zonder goede hulp steeds meer in 'weg kan zakken' en wees niet te trots om te denken dat je het zelf 'wel even doet'. Take care meid!
Groetjes, Beetle
Ps: ik heb veel steun van andere forummers gekregen wat betreft het om hulp vragen bij de dokter morgen, misschien dat je er ook wat aan hebt. Het topic heet: 'Moed opbrengen om naar de psycholoog te gaan, maar hoe?' en staat onder de 'Psyche' pijler. Hopelijk heb je er wat aan!
Ten eerste: goed dat je dit topic opent! En verder: ook ik worstel al vanaf ong. mijn 16e met een eetstoornis, eerst anorexia en daarna boulimia. Toevallig ga ik morgen naar de huisarts om hulp te vragen, en dat had ik eigenlijk al veel eerder moeten doen. Probeer in te zien dat je er zonder goede hulp steeds meer in 'weg kan zakken' en wees niet te trots om te denken dat je het zelf 'wel even doet'. Take care meid!
Groetjes, Beetle
Ps: ik heb veel steun van andere forummers gekregen wat betreft het om hulp vragen bij de dokter morgen, misschien dat je er ook wat aan hebt. Het topic heet: 'Moed opbrengen om naar de psycholoog te gaan, maar hoe?' en staat onder de 'Psyche' pijler. Hopelijk heb je er wat aan!
woensdag 30 september 2009 om 15:04
He Breezy,
Om te beginnen wil ik zeggen dat ik het erg knap van je vind dat je zo goed voor ogen hebt dat je eetgedrag niet normaal/gezond is.
Ik heb zelf helaas ook ervaring, ook zo vanaf mijn zestiende, maar bij mij heeft het tot mijn twintigste geduurd voor ik toegaf dat ik toch misschien wel ergens een probleempje had ja..
Zonde van al die jaren.
Ben dus blij dat jij sneller aan de bel trekt.
Mij lijkt het een goed plan je situatie voor te leggen aan je huisarts. Ik ben destijds doorverwezen naar het RIAGG. Mij heeft het enorm goed geholpen.
Mss heeft de huisarts of de psycholoog waar je wellicht heen verwezen wordt, ook wel tips over hoe je ouders kunnen helpen.
Succes!
Om te beginnen wil ik zeggen dat ik het erg knap van je vind dat je zo goed voor ogen hebt dat je eetgedrag niet normaal/gezond is.
Ik heb zelf helaas ook ervaring, ook zo vanaf mijn zestiende, maar bij mij heeft het tot mijn twintigste geduurd voor ik toegaf dat ik toch misschien wel ergens een probleempje had ja..
Zonde van al die jaren.
Ben dus blij dat jij sneller aan de bel trekt.
Mij lijkt het een goed plan je situatie voor te leggen aan je huisarts. Ik ben destijds doorverwezen naar het RIAGG. Mij heeft het enorm goed geholpen.
Mss heeft de huisarts of de psycholoog waar je wellicht heen verwezen wordt, ook wel tips over hoe je ouders kunnen helpen.
Succes!
donderdag 15 september 2011 om 20:14
Lieve beetle,bibaboe,bosaapje,sonja, gebakkie en jupiner,
De laatste keer heb ik abrupt niet meer gereageerd, hiervoor wil ik toch ( beter laat dab nooit) mijn excuus aanbieden. Ik ben na mijn post flink met mn probleem aan de slag gegaan. Inmiddels ben ik een heel ver gekomen! Ik voel me heel fijn en de rol die eten in mijn leven speelt is niet langer abnormaal.
Ik wil jullie allemaal bedanken want jullie reactie was net wat ik nodig had. Ik hoop dat het met jullie allemaal ook goed gaat!
Veel liefs,
Breezy
De laatste keer heb ik abrupt niet meer gereageerd, hiervoor wil ik toch ( beter laat dab nooit) mijn excuus aanbieden. Ik ben na mijn post flink met mn probleem aan de slag gegaan. Inmiddels ben ik een heel ver gekomen! Ik voel me heel fijn en de rol die eten in mijn leven speelt is niet langer abnormaal.
Ik wil jullie allemaal bedanken want jullie reactie was net wat ik nodig had. Ik hoop dat het met jullie allemaal ook goed gaat!
Veel liefs,
Breezy
vrijdag 16 september 2011 om 23:14
Hai Breezy,
Wat super knap dat je het probleem onderkent! Dat is een hele moeilijke eerste stap!
Ben je bekent met het SABN forum? Daar kun je forummen met lotgenoten, daar heb ik best veel aan gehad. Op die site kun je ook meer informatie vinden over hulp. Zelf heb ik bij de Ursula in Leidschendam gelopen en daar heb ik veel aan gehad. Maar er zijn tegenwoordig veel verschillende behandelmethoden en nieuwe klinieken, dus misschien dat je eens kan gaan rondkijken. Je huisarts kan je hierbij ook verder helpen.
Probeer het ook met je omgeving te delen, met name je ouders. Dat is vreselijk moeilijk, maar het lucht ohzo op. Die steun kun je nu echt wel gebruiken.
En liefie, doe er alsjeblieft iets aan. Dat zeg ik niet om te betuttelen, maar omdat ik weet hoe vreselijk een ES je leven kan verpesten. Dat gun ik echt niemand. Zelf heb ik ruim 15 jaar getobt voor ik hulp inschakelde, en in die 15 jaar heb ik alles aan mijn lijf verpest wat er te verpesten is. Veel dingen werken niet meer en ik word iedere dag met de gevolgen geconfronteerd. Nu ben je er nog redelijk op tijd bij, dus zorg er voor dat je het niet zo ver laat komen als ik heb gedaan. Je bent het waard!
Heel veel sterkte en een dikke knuffel!!!
Wat super knap dat je het probleem onderkent! Dat is een hele moeilijke eerste stap!
Ben je bekent met het SABN forum? Daar kun je forummen met lotgenoten, daar heb ik best veel aan gehad. Op die site kun je ook meer informatie vinden over hulp. Zelf heb ik bij de Ursula in Leidschendam gelopen en daar heb ik veel aan gehad. Maar er zijn tegenwoordig veel verschillende behandelmethoden en nieuwe klinieken, dus misschien dat je eens kan gaan rondkijken. Je huisarts kan je hierbij ook verder helpen.
Probeer het ook met je omgeving te delen, met name je ouders. Dat is vreselijk moeilijk, maar het lucht ohzo op. Die steun kun je nu echt wel gebruiken.
En liefie, doe er alsjeblieft iets aan. Dat zeg ik niet om te betuttelen, maar omdat ik weet hoe vreselijk een ES je leven kan verpesten. Dat gun ik echt niemand. Zelf heb ik ruim 15 jaar getobt voor ik hulp inschakelde, en in die 15 jaar heb ik alles aan mijn lijf verpest wat er te verpesten is. Veel dingen werken niet meer en ik word iedere dag met de gevolgen geconfronteerd. Nu ben je er nog redelijk op tijd bij, dus zorg er voor dat je het niet zo ver laat komen als ik heb gedaan. Je bent het waard!
Heel veel sterkte en een dikke knuffel!!!
zaterdag 17 september 2011 om 08:11
ehhh, lovette81 volgens mij lees je niet goed.
zo te lezen heeft ze haar problemen aangepakt en gaat het nu goed met haar.
dit topic is al van 2 jaar geleden, lijkt erop dat jij reageerd op hoe het toen was.
helemaal top van je breezy dat je het hebt weten aan te pakken en het nu goed met je gaat.
fijn dat je dat toch nog even hier komt vertellen, kan voor anderen een opsteker zijn dat je er echt uit kan komen zodra je voor hulp gaat....
liefs yentle
zo te lezen heeft ze haar problemen aangepakt en gaat het nu goed met haar.
dit topic is al van 2 jaar geleden, lijkt erop dat jij reageerd op hoe het toen was.
helemaal top van je breezy dat je het hebt weten aan te pakken en het nu goed met je gaat.
fijn dat je dat toch nog even hier komt vertellen, kan voor anderen een opsteker zijn dat je er echt uit kan komen zodra je voor hulp gaat....
liefs yentle
