Overig
alle pijlers
Oma en haar gebroken arm...
donderdag 22 september 2011 om 11:25
Ik wil dit graag met jullie delen. Ik ben er zo vol van en begrijp niet goed waarom... 
Mijn omaatje heeft haar pols gebroken. Ik hoorde het van mijn moeder en ben de volgende ochtend direct bij haar langs gegaan. Het was mijn vrije dag... Bleek ze al vier dagen in dezelfde kleding te zitten omdat ze zich niet kon verkleden. De thuishulp zou geregeld worden, die belde toen ik er was dat ze nog een dag later in de late middag langs zouden komen. Vanaf morgen komen ze haar dus wel douchen, kleden en 's avonds weer omkleden (hoe vaak wist ze nog niet).
Stoer als ik ben (ahum!) heb ik haar gedoucht, haren gewassen, afgedroogd, gekleed en boodschapjes voor haar gedaan. Haar een beetje tips gegeven hoe ze toch kon leven en haar dingetjes in huis kon doen. Het was zo gek dat ze opeens niets meer kon... Terwijl je ook met 1 hand best wat kan regelen of oppakken. Arme schat!
Nu ben ik er nog vol van. Ik vind het speciaal dat ik dat voor haar heb kunnen doen. Ik vind het gek achteraf, toch heel intiem. Zo'n band hebben wij niet. Al zijn we dol op elkaar.
En wat ik gek vind is dat niemand van haar kinderen (15 stuks) en bekenden haar zo praktisch hebben geholpen. Ik weet niet wat ik hiermee wil. Ik moest het even kwijt! Heb mijn moeder al gebeld. En het gekke gevoel bleef. En nu ebt het weg...
Mijn omaatje heeft haar pols gebroken. Ik hoorde het van mijn moeder en ben de volgende ochtend direct bij haar langs gegaan. Het was mijn vrije dag... Bleek ze al vier dagen in dezelfde kleding te zitten omdat ze zich niet kon verkleden. De thuishulp zou geregeld worden, die belde toen ik er was dat ze nog een dag later in de late middag langs zouden komen. Vanaf morgen komen ze haar dus wel douchen, kleden en 's avonds weer omkleden (hoe vaak wist ze nog niet).
Stoer als ik ben (ahum!) heb ik haar gedoucht, haren gewassen, afgedroogd, gekleed en boodschapjes voor haar gedaan. Haar een beetje tips gegeven hoe ze toch kon leven en haar dingetjes in huis kon doen. Het was zo gek dat ze opeens niets meer kon... Terwijl je ook met 1 hand best wat kan regelen of oppakken. Arme schat!
Nu ben ik er nog vol van. Ik vind het speciaal dat ik dat voor haar heb kunnen doen. Ik vind het gek achteraf, toch heel intiem. Zo'n band hebben wij niet. Al zijn we dol op elkaar.
En wat ik gek vind is dat niemand van haar kinderen (15 stuks) en bekenden haar zo praktisch hebben geholpen. Ik weet niet wat ik hiermee wil. Ik moest het even kwijt! Heb mijn moeder al gebeld. En het gekke gevoel bleef. En nu ebt het weg...
Volg je hart. Dat klopt.
donderdag 22 september 2011 om 11:33
Dat verbaasd mij ook....Er is een dochter langs geweest en die heeft alleen bij haar gezeten. Niets praktisch gedaan, zeg maar. Ik verbaas me daar zo over.
Ik heb mijn moeder gesproken, zij is op reis voor haar werk. Dit weekend haalt ze omaatje op voor 5 dagen.
Ze bellen allemaal wel, maar ja: daar wordt je lijf niet schoon van, he? Ze was helemaal aan het huilen toen ze de douche over haar haar voelde gaan. Het voelde zo goed dit te doen en thuis kwam zo'n vreemd gevoel... Ook een beetje trots op mezelf dat ik het gewoon heb gedaan en pas later dacht aan de intimiteit enzo!
Ik heb mijn moeder gesproken, zij is op reis voor haar werk. Dit weekend haalt ze omaatje op voor 5 dagen.
Ze bellen allemaal wel, maar ja: daar wordt je lijf niet schoon van, he? Ze was helemaal aan het huilen toen ze de douche over haar haar voelde gaan. Het voelde zo goed dit te doen en thuis kwam zo'n vreemd gevoel... Ook een beetje trots op mezelf dat ik het gewoon heb gedaan en pas later dacht aan de intimiteit enzo!
Volg je hart. Dat klopt.
donderdag 22 september 2011 om 11:38
Het voelt waarschijnlijk raar omdat je omaatje naakt gezien hebt en daar kan ik wel inkomen. Ach gossie, wat zielig dat ze moest huilen. Je mag er zeker trots op zijn dat je dit gedaan hebt.
Fijn dat je moeder haar ophaalt. Vreemd vind ik het, net als jij, dat er alleen maar gebeld wordt. Ze hadden op zijn minst boodschappen kunnen doen en een maaltijd maken. Goh, heb je zoveel kinderen en niemand kijkt naar je om.
Fijn dat je moeder haar ophaalt. Vreemd vind ik het, net als jij, dat er alleen maar gebeld wordt. Ze hadden op zijn minst boodschappen kunnen doen en een maaltijd maken. Goh, heb je zoveel kinderen en niemand kijkt naar je om.
donderdag 22 september 2011 om 11:39
Wat fijn dat je wel gezien hebt wat je oma nodig had. Ik zou zeggen, bel met haar kinderen om een soort schema anders te maken wanneer iemand kan en wat die kan doen. Ik begrijp ook niet waarom ze dat niet zien maar misschien hebben ze daar een rede voor.
Ik zou dat samen met je moeder doen als dat kan.
Sterkte en lief wat je voor je oma hebt gedaan.
Ik zou dat samen met je moeder doen als dat kan.
Sterkte en lief wat je voor je oma hebt gedaan.
Als je tot over je oren in de soep zit, zie je de gehaktballen pas naast je drijven
donderdag 22 september 2011 om 11:39
quote:dubiootje schreef op 22 september 2011 @ 11:38:
15 kinderen en oma zit al vier dagen alleen thuis met een gebroken arm?!
Ja, veel kinderen zijn dus geen garantie voor hulp op oudere leeftijd... Daarnaast heb ik ook nog ca. 40 direct en volwassen neven en nichten (buiten de ca. 32 aangetrouwde!). Pfff...
Alle anderen: bedankt voor jullie complimenten. Jet doet me zo super goed. Ik realiseer dat ik goed heb gehandeld gisteren. Door jullie. Bedankt!
15 kinderen en oma zit al vier dagen alleen thuis met een gebroken arm?!
Ja, veel kinderen zijn dus geen garantie voor hulp op oudere leeftijd... Daarnaast heb ik ook nog ca. 40 direct en volwassen neven en nichten (buiten de ca. 32 aangetrouwde!). Pfff...
Alle anderen: bedankt voor jullie complimenten. Jet doet me zo super goed. Ik realiseer dat ik goed heb gehandeld gisteren. Door jullie. Bedankt!
Volg je hart. Dat klopt.
donderdag 22 september 2011 om 11:43
Nog een aanvullinkje: een dochter van mijn oma (die alleen heeft gezeten op haar bezoekje) gaf aan dat ik mijn oma voor haar werk toch wel even kon douchen en voor het naar bed gaan kon omkleden, omdat ik zo lekker dichtbij woon! Eh? Ehm... Oma had gelukkig geantwoord dat ik ook een leven heb. Zo'n schatje is het dus! Ik wil het best doen, begrijp me niet verkeerd. Ik woon ca. 15 minuten van haar af. Op diezelfde afstand wonen nog 30 van haar kleinkinderen, haar kinderen op ca. 18-20 minuten. Dussssssssssssssssssssss... Ik voelde direct een schuldgevoel opkomen, omdat er door me heen flitste hoe ik dat allemaal moest regelen en met een klein kind thuis ook echt moeilijk kan regelen vooral in de ochtenden en hoe dat dan moest. Tot ik me realiseerde wat oma had gezegd en dat we met zoveel zijn dat we toch allemaal wat kunnen doen? En ik me dus niet schuldig moest gaan zitten voelen. Toch?
Volg je hart. Dat klopt.
donderdag 22 september 2011 om 11:45
donderdag 22 september 2011 om 11:50
quote:hekje schreef op 22 september 2011 @ 11:45:
Je wist toch al dat je goed hebt gehandeld? Of 'goed'... Vind het geen kwestie van goed doen, eerder normaal (in mijn ogen dan).
Snap alleen niet helemaal waarom je er 'vol' van bent. Is dat omdat anderen het laten afweten en/of omdat je zo intiem bent geweest met je oma?
Ad 1: ik vroeg me later af of het wel verstandig is als "leek" een gewonde te wassen... En "goed" of "normaal" als ik van de ca. 60 mensen ben de enige ben die dit doet vraag ik me af of het "normaal" is...
Ad 2: ik ben er vol van omdat ik het nooit eerder heb gedaan. En ik ben nooit eerder zo intiem geweest met iemand die ik toch zo goed kende... Haar afdrogen... Haar onderbroekje aan doen... Ik ben geen verpleegkundige. Ik vond het heel apart. Later. Op dat moment deed ik gewoon, hoor!
Je wist toch al dat je goed hebt gehandeld? Of 'goed'... Vind het geen kwestie van goed doen, eerder normaal (in mijn ogen dan).
Snap alleen niet helemaal waarom je er 'vol' van bent. Is dat omdat anderen het laten afweten en/of omdat je zo intiem bent geweest met je oma?
Ad 1: ik vroeg me later af of het wel verstandig is als "leek" een gewonde te wassen... En "goed" of "normaal" als ik van de ca. 60 mensen ben de enige ben die dit doet vraag ik me af of het "normaal" is...
Ad 2: ik ben er vol van omdat ik het nooit eerder heb gedaan. En ik ben nooit eerder zo intiem geweest met iemand die ik toch zo goed kende... Haar afdrogen... Haar onderbroekje aan doen... Ik ben geen verpleegkundige. Ik vond het heel apart. Later. Op dat moment deed ik gewoon, hoor!
Volg je hart. Dat klopt.
donderdag 22 september 2011 om 11:52
quote:Pink2510 schreef op 22 september 2011 @ 11:43:
Nog een aanvullinkje: een dochter van mijn oma (die alleen heeft gezeten op haar bezoekje) gaf aan dat ik mijn oma voor haar werk toch wel even kon douchen en voor het naar bed gaan kon omkleden, omdat ik zo lekker dichtbij woon! Eh? Ehm... Oma had gelukkig geantwoord dat ik ook een leven heb. Zo'n schatje is het dus! Ik wil het best doen, begrijp me niet verkeerd. Ik woon ca. 15 minuten van haar af. Op diezelfde afstand wonen nog 30 van haar kleinkinderen, haar kinderen op ca. 18-20 minuten. Dussssssssssssssssssssss... Ik voelde direct een schuldgevoel opkomen, omdat er door me heen flitste hoe ik dat allemaal moest regelen en met een klein kind thuis ook echt moeilijk kan regelen vooral in de ochtenden en hoe dat dan moest. Tot ik me realiseerde wat oma had gezegd en dat we met zoveel zijn dat we toch allemaal wat kunnen doen? En ik me dus niet schuldig moest gaan zitten voelen. Toch?Onbeschaamd mens die tante van jou!
Nog een aanvullinkje: een dochter van mijn oma (die alleen heeft gezeten op haar bezoekje) gaf aan dat ik mijn oma voor haar werk toch wel even kon douchen en voor het naar bed gaan kon omkleden, omdat ik zo lekker dichtbij woon! Eh? Ehm... Oma had gelukkig geantwoord dat ik ook een leven heb. Zo'n schatje is het dus! Ik wil het best doen, begrijp me niet verkeerd. Ik woon ca. 15 minuten van haar af. Op diezelfde afstand wonen nog 30 van haar kleinkinderen, haar kinderen op ca. 18-20 minuten. Dussssssssssssssssssssss... Ik voelde direct een schuldgevoel opkomen, omdat er door me heen flitste hoe ik dat allemaal moest regelen en met een klein kind thuis ook echt moeilijk kan regelen vooral in de ochtenden en hoe dat dan moest. Tot ik me realiseerde wat oma had gezegd en dat we met zoveel zijn dat we toch allemaal wat kunnen doen? En ik me dus niet schuldig moest gaan zitten voelen. Toch?Onbeschaamd mens die tante van jou!
donderdag 22 september 2011 om 11:57
Zou daar erge moeite mee hebben om iemand te moeten wassen. Zou eerder gezorgd hebben dat er iemand die er voor opgeleid is nog direct zou komen.
Maar idd schande dat er van 15 kinderen nog helemaal niemand is geweest. En daar nemen mensen anno nu ook nog kinderen voor, om later niet alleen te zitten....
Maar idd schande dat er van 15 kinderen nog helemaal niemand is geweest. En daar nemen mensen anno nu ook nog kinderen voor, om later niet alleen te zitten....
donderdag 22 september 2011 om 12:05
Ik snap je gevoel,
ik werk in de zorg, zie en help dagelijks ouderen (en vroeger ook jongeren).
Toen mijn oma en opa meer hulp nodig hadden hielp ik ze, toen opa op een bepaald moment gedoucht moest worden deed ik dat ook, toen hij op sterven lag deed ik nog veel meer, hem helpen met plassen op een urinaal, zijn stuit/bilnaad verzorgen enz.
allemaal dingen die ik dagelijks doe op mijn werk, en toch is het anders.
Op de een of andere manier veranderd er iets in je relatie.
Die ander geeft zich letterlijk en figuurlijk bloot, je moet iemand waarmee je heel vertrouwd bent ineens aanraken daar waar je ze nooit aanraakt.
Zowel voor opa als voor mij toch even een moment waarop je je over een bepaalde schroom heen moet zetten.
Fijn dat je dit voor je oma kunt doen, nu is ze er nog en ben je in de gelegenheid om te helpen.
Als de thuiszorg goed geregeld is kan je er nog steeds voor haar zijn, al is het voor een bezoekje, kopje thee, even kletsen.
Al die kinderen moeten zich schamen dat zij dit niet voor hun moeder doen, helaas zie ik dit te vaak in mijn werk.
Ik kan het niet begrijpen.
Als je oma er op een bepaald moment niet meer is dan weet je dat jij alles voor haar hebt gedaan wat in je macht ligt, en dat geeft een goed gevoel.
ik werk in de zorg, zie en help dagelijks ouderen (en vroeger ook jongeren).
Toen mijn oma en opa meer hulp nodig hadden hielp ik ze, toen opa op een bepaald moment gedoucht moest worden deed ik dat ook, toen hij op sterven lag deed ik nog veel meer, hem helpen met plassen op een urinaal, zijn stuit/bilnaad verzorgen enz.
allemaal dingen die ik dagelijks doe op mijn werk, en toch is het anders.
Op de een of andere manier veranderd er iets in je relatie.
Die ander geeft zich letterlijk en figuurlijk bloot, je moet iemand waarmee je heel vertrouwd bent ineens aanraken daar waar je ze nooit aanraakt.
Zowel voor opa als voor mij toch even een moment waarop je je over een bepaalde schroom heen moet zetten.
Fijn dat je dit voor je oma kunt doen, nu is ze er nog en ben je in de gelegenheid om te helpen.
Als de thuiszorg goed geregeld is kan je er nog steeds voor haar zijn, al is het voor een bezoekje, kopje thee, even kletsen.
Al die kinderen moeten zich schamen dat zij dit niet voor hun moeder doen, helaas zie ik dit te vaak in mijn werk.
Ik kan het niet begrijpen.
Als je oma er op een bepaald moment niet meer is dan weet je dat jij alles voor haar hebt gedaan wat in je macht ligt, en dat geeft een goed gevoel.
donderdag 22 september 2011 om 12:06
quote:elninjoo schreef op 22 september 2011 @ 11:57:
En daar nemen mensen anno nu ook nog kinderen voor, om later niet alleen te zitten....
Slechtste reden dus...
PinkMan zegt wel vaker dat het in onze familie vooral om uiterlijke schijn gaat (wel feestjes, geen gewone bezoekjes enzo). En nu heeft hij daar gelijk in! In mijn ogen...
En daar nemen mensen anno nu ook nog kinderen voor, om later niet alleen te zitten....
Slechtste reden dus...
PinkMan zegt wel vaker dat het in onze familie vooral om uiterlijke schijn gaat (wel feestjes, geen gewone bezoekjes enzo). En nu heeft hij daar gelijk in! In mijn ogen...
Volg je hart. Dat klopt.
donderdag 22 september 2011 om 12:09
quote:Pink2510 schreef op 22 september 2011 @ 11:43:
Tot ik me realiseerde wat oma had gezegd en dat we met zoveel zijn dat we toch allemaal wat kunnen doen? En ik me dus niet schuldig moest gaan zitten voelen. Toch?Ik vind van niet. Je hebt gedaan wat je kon. Ik denk in jouw geval dat ik nog een schema zou maken zoals ik beschreef in mijn andere posting.
Tot ik me realiseerde wat oma had gezegd en dat we met zoveel zijn dat we toch allemaal wat kunnen doen? En ik me dus niet schuldig moest gaan zitten voelen. Toch?Ik vind van niet. Je hebt gedaan wat je kon. Ik denk in jouw geval dat ik nog een schema zou maken zoals ik beschreef in mijn andere posting.
Als je tot over je oren in de soep zit, zie je de gehaktballen pas naast je drijven
donderdag 22 september 2011 om 12:10
donderdag 22 september 2011 om 12:11
quote:Pink2510 schreef op 22 september 2011 @ 11:43:
Nog een aanvullinkje: een dochter van mijn oma (die alleen heeft gezeten op haar bezoekje) gaf aan dat ik mijn oma voor haar werk toch wel even kon douchen en voor het naar bed gaan kon omkleden, omdat ik zo lekker dichtbij woon! Eh? Ehm... Oma had gelukkig geantwoord dat ik ook een leven heb. Zo'n schatje is het dus! Ik wil het best doen, begrijp me niet verkeerd. Ik woon ca. 15 minuten van haar af. Op diezelfde afstand wonen nog 30 van haar kleinkinderen, haar kinderen op ca. 18-20 minuten. Dussssssssssssssssssssss... Ik voelde direct een schuldgevoel opkomen, omdat er door me heen flitste hoe ik dat allemaal moest regelen en met een klein kind thuis ook echt moeilijk kan regelen vooral in de ochtenden en hoe dat dan moest. Tot ik me realiseerde wat oma had gezegd en dat we met zoveel zijn dat we toch allemaal wat kunnen doen? En ik me dus niet schuldig moest gaan zitten voelen. Toch?
Haha toch? Vind je het niet raar dat jouw eigen moeder in die 4 dagen dat ze daar zat in dezelfde kleding (kennelijk) niet 1 keer is langs geweest?
Ik vind dat je wel goed hebt gedaan en nee, schuldig hoef je je zeker niet te voelen. Ik denkd at er maar weinig kleindkinderen zijn die hun oma gaan wassen en aankleden. Zeker als ze nog een heleboel andere kinderen heeft waaronder jouw eigen moeder. Ik zou er zelf moeite mee hebben gehad, als mijn oma nog had geleefd. Heel lief hoe je over je oma spreekt ook
Nog een aanvullinkje: een dochter van mijn oma (die alleen heeft gezeten op haar bezoekje) gaf aan dat ik mijn oma voor haar werk toch wel even kon douchen en voor het naar bed gaan kon omkleden, omdat ik zo lekker dichtbij woon! Eh? Ehm... Oma had gelukkig geantwoord dat ik ook een leven heb. Zo'n schatje is het dus! Ik wil het best doen, begrijp me niet verkeerd. Ik woon ca. 15 minuten van haar af. Op diezelfde afstand wonen nog 30 van haar kleinkinderen, haar kinderen op ca. 18-20 minuten. Dussssssssssssssssssssss... Ik voelde direct een schuldgevoel opkomen, omdat er door me heen flitste hoe ik dat allemaal moest regelen en met een klein kind thuis ook echt moeilijk kan regelen vooral in de ochtenden en hoe dat dan moest. Tot ik me realiseerde wat oma had gezegd en dat we met zoveel zijn dat we toch allemaal wat kunnen doen? En ik me dus niet schuldig moest gaan zitten voelen. Toch?
Haha toch? Vind je het niet raar dat jouw eigen moeder in die 4 dagen dat ze daar zat in dezelfde kleding (kennelijk) niet 1 keer is langs geweest?
Ik vind dat je wel goed hebt gedaan en nee, schuldig hoef je je zeker niet te voelen. Ik denkd at er maar weinig kleindkinderen zijn die hun oma gaan wassen en aankleden. Zeker als ze nog een heleboel andere kinderen heeft waaronder jouw eigen moeder. Ik zou er zelf moeite mee hebben gehad, als mijn oma nog had geleefd. Heel lief hoe je over je oma spreekt ook
donderdag 22 september 2011 om 12:11
Mij lijkt 't moeilijkst omdat de rolverdeling tussen (groot)ouder niet meer natuurlijk is, als je als (klein)kind, je (groot)ouder lichamelijk gaat verzorgen. Ik hou van mijn ouders, maar ik zou dus wel als gezelschap er voor hen willen zijn, maar de persoonlijke verzorging moet toch echt door 'n niet betrokkene gedaan worden.
donderdag 22 september 2011 om 12:13
quote:elninjoo schreef op 22 september 2011 @ 11:57:
Zou daar erge moeite mee hebben om iemand te moeten wassen. Zou eerder gezorgd hebben dat er iemand die er voor opgeleid is nog direct zou komen.
Maar idd schande dat er van 15 kinderen nog helemaal niemand is geweest. En daar nemen mensen anno nu ook nog kinderen voor, om later niet alleen te zitten....
Ik zou er denk ik ook moeite mee hebben. Ik heb een keer iets meegemaakt met mijn oma en dat vond ik toch moeilijk, heb het wel gedaan hoor.
Helaas heb ik geen contact meer met haar en daar voel ik mij heel erg schuldig over. Maar het lukt niet om contact met haar te hebben. Denk dat het mij wel veel doet want ik droom er elke week wel over.
Zou daar erge moeite mee hebben om iemand te moeten wassen. Zou eerder gezorgd hebben dat er iemand die er voor opgeleid is nog direct zou komen.
Maar idd schande dat er van 15 kinderen nog helemaal niemand is geweest. En daar nemen mensen anno nu ook nog kinderen voor, om later niet alleen te zitten....
Ik zou er denk ik ook moeite mee hebben. Ik heb een keer iets meegemaakt met mijn oma en dat vond ik toch moeilijk, heb het wel gedaan hoor.
Helaas heb ik geen contact meer met haar en daar voel ik mij heel erg schuldig over. Maar het lukt niet om contact met haar te hebben. Denk dat het mij wel veel doet want ik droom er elke week wel over.
Als je tot over je oren in de soep zit, zie je de gehaktballen pas naast je drijven