Tja, en dat was het dan....

Wat een verhalen....



Het laatste gedeelte van wat je schrijft Tascha, het doet mij overkomen alsof hij verliefd is. Ik herken veel van mijn situatie hierin en denk dat mannen op het moment dat ze verliefd zijn een plaat voor hun kop krijgen en hierdoor alles laten vallen wat ze lief is... De dingen wat ze normaal als het belangrijkste in hun leven omschrijven stelt weinig meer voor. Snap dat niet, maar wat doen we eraan. Wist ik het maar, dan kon ik ook nog iets doen.



Sterkte dames

Pfff....de avonden zijn het zwaarst....



Sisselalova: ja dat vermoed ik nu ergens ook. Dan heeft ie wel goed verborgen weten te houden tot nu toe....en de vrouw met wie hij spannend aan het App-en was, heeft hij pas ergens in juni leren kennen. Maar goed, ik sluit er mijn ogen niet voor. Ik denk het zelf ook.



Iedereen veel sterkte.



Allalone; hoop dat het naar omstandigheden redelijk goed met je gaat. Sterkte meid. Een dikke knuffel!!!

Hova, je hebt mail...

Ik ga proberen te slapen, op de Oxazepam.

quote:hova schreef op 23 september 2011 @ 14:07:

He hbg, ja ik ken jouw verhaal, ook al zo'n triest verhaal....

Tja, ik denk wel dat het daar op uitdraait. En waarschijnlijk ben ik degene die de knoop gaat doorhakken, alhoewel ik eigenlijk vind dat hij diegene zou moeten zijn....



...



Waarom zou hij?

Zakenlijk is het voor hem niet voordelig om te scheiden, tenminste

dat schreef jij toen.

Je blijft voor hem knokken, hij weet dat je wereld instort als jullie

scheiden, mijn maatje, mijn klankbord, mijn alles.



Je weet mijn theorie, door je geknok heb je hem de ruimte

gegeven om niet te hoeven knokken en ik vraag me nog

steeds af of hij geen contact meer heeft met zijn ex minnares.

Heb het ook altijd vreemd gevonden dat hij jouw, terechte eis,

haar aan een andere baan te helpen niet inwilligde.



Toen betrapte je hem door zijn mail te lezen, ik zou zeggen,

misschien moet je dat maar weer eens doen.

Hoop dat je lekker slaapt, Tascha. Bij mij gaat het redelijk op de Valdispert (2 stuks, extra sterk).

Ben net terug van feest werk,,ga morgen verder reageren en ook jouw mail lezen.



Allalone, alles goed gegaan met de operatie?

Nah Hbg, ik weet zo goed als zeker dat hij niets met haar heeft op dit moment... Maar het zou kunnen dat ik hem beter de deur had kunnen wijzen meteen en dan had hij wellicht wel geknokt. Dat is iets dat ik me wel vaker afvraag... maar ja, maakt niet echt meer uit nu...



Overigens vannacht weer heerlijk gehad met zijn tweetjes. Dat kunnen we wel nog steeds.... verwarrend... zou er eigenlijk mee moeten stoppen, maar de verleiding is te groot...

quote:hova schreef op 24 september 2011 @ 13:06:

Nah Hbg, ik weet zo goed als zeker dat hij niets met haar heeft op dit moment... Maar het zou kunnen dat ik hem beter de deur had kunnen wijzen meteen en dan had hij wellicht wel geknokt. Dat is iets dat ik me wel vaker afvraag... maar ja, maakt niet echt meer uit nu...



Overigens vannacht weer heerlijk gehad met zijn tweetjes. Dat kunnen we wel nog steeds.... verwarrend... zou er eigenlijk mee moeten stoppen, maar de verleiding is te groot...





Voor mannen zijn seks & relaties dingen die je los kan zien

van elkaar.



Ik heb sinds een jaar contact met een vrouw (midden 40) die

hier ook op het forum schreef, situatie was vergelijkbaar met

die van jou.



Man ging vreemd met collega in hun gezamelijke bedrijf, het

kwam uit en na een boel ellende die ik hier ivm herkenbaarheid

verhaal niet kan herhalen koos hij voor minnares.



Eind van het liedje was dat de minnares haar plaats binnen het

bedrijf innam en zij richting CWI kon.

Dat is allemaal gelukt en ze heeft nu, gelukkig, een goede baan.

Een ding is ze vergeten, de bedrijfsgegevens veilig te stellen

en dat "kost" haar nu 60.000 euro.



Lieve Hova, zorg dat je alles maar dan ook alles kopieert en op een veilige plek opbergt want je hebt ooit geschreven dat je participeert in de zaak waar je man mede eigenaar van is.

Hova...ik denk dat HBG gelijk heeft....je wil er niet aan maar blijf waakzaam meid...

Ik lees al vanaf het begin mee maar ik heb nooit gereageerd.



Wat een ontzettend sterke vrouwen. Echt, wat kan ik hier nog veel van leren. Ik vind het zo knap dat jullie uberhaupt 'in leven blijven' om het even zo uit te drukken. Het is zo vreselijk zwaar.



Ik heb zelf niet zo'n lange relatie gehad, namelijk 2.5 jaar en toen ben ik gedumpt, ik heb een baby van 10 maanden oud en zit nu midden in het uit elkaar gaan (ik heb er zelf ook een topic over geopend, zie onder het loepje).

Het feit dat de toekomst gewoon letterlijk weg is, en de grond onder je voeten lijkt ook niet meer te bestaan, dat gevoel is onbeschrijfelijk, zo veel pijn. Ik ben ervan overtuigd dat het ooit draaglijk wordt, en dat er ook ooit geluk aan zit te komen.

Het is alleen verdomd lastig om het toekomstperspoectief, die zo vertrouwd was, 180 graden te draaien. Geen wij meer, maar ik (nou ja, ik en mijn baby in mijn geval). Het vreselijke, allesomvattende verdriet, de pijn, de wanhoop...



Heel veel sterkte aan iedereen en een hele dikke virtuele knuffel.

Allalone, iik denk dat je mensen op moet zoeken. Vriendinnen, familie?



Dat sleept je er soms doorheen de eerste maanden. Ze kunnen als klankbord fungeren, en lieve vriendinnen willen dat ook voor je zijn.

All, fijn dat je even wat van je laat horen.

Heb je goede pijnstilling gekregen?



Kan me voorstellen dat je ook opziet tegen het gesprek met het Maatsch Werk, maar denk wel dat het heel goed voor je kan zijn, mits je iemand treft bij wie jij je goed voelt.

Een 'frisse' kijk op de zaak is soms wel prettig.

Neemt niet weg dat het moeilijk is en een lange weg, maar het is te doen, absoluut!



En wanneer het houden van stopt? Meid, ik wou dat ik het wist. Bij mij is dat ook een onuitroeibaar iets lijkt het wel.

Ik ken mijn ex al vanaf mijn 12e, dat is dus reeds 32 jaar. En vanaf de eerste dag dat ik hem zag dacht ik... "wauw, dit is hem', het duurde uiteindelijk tot mijn 26e voordat ik een relatie met hem kreeg. Maar we kennen elkaar door en door, onze levens zijn met elkaar verweven en ik hou ook nog steeds van hem, ja ondanks alles.

En ik weet dat hij ook nog steeds om mij geeft.



Ook voor mij blijft het lastig om met hem om te gaan, omdat er ondanks alles toch altijd nog dat sprankje hoop is wat niet wil doven lijkt het wel...

In de praktijk heb ik hem al wel behoorlijk uit mijn systeem trouwens, ben gewend aan alleen te wonen met mijn kinderen



Maar makkelijk is het niet...

Goed dat je zo snel na je operatie iets van je laat horen Allalone! We leven met je mee hier hoor! Sterkte...



Dat afleiding zoeken heeft iets dubbels, zoals jij zegt kost het inderdaad veel energie en ik kan niet 100% genieten op die momenten, maar het schijnt toch goed te zijn...even weg uit je huis. Dus blijven we met moeite maar dingen afspreken, maar voel ook de behoefte nieuwe vrienden te gaan zoeken (zou niet weten hoe of waar). Heb het gevoel al direct 'anders' te zijn dan alle vriendinnen die getrouwd/samenwonend zijn en het liefst samen met hun lief op de bank blijven hangen in het weekend. Dat is dus ook iets waar ik tegenaan loop. Ook in dat opzicht voel ik me best eenzaam....



Merk dat hoe langer ik hem niet zie, hoe beter ik de situatie kan overzien en weet dat dit misschien toch wel beter is zo. Ik zie zelfs al een aantal voordelen (hoe raar..) en heb dus ook 2 weken na de breuk gezegd dat ik me sinds jaren weer een beetje terugvind. Dit wil ik sowieso behouden en zelfs verder ontwikkelen of uitdiepen of hoe je het wilt omschrijven. Ik ga dan ook, ondanks mijn definitieve besluit van scheiden, eerst rust opeisen....voorlopig geen gesprekken meer, daarna weer verder met het afhandelen.



Was weer even nodig wat van me af te schrijven

En ook ik zie graag nieuwe posts van _newwoman_, beetje als onze rots in de branding!

All; fijn dat de operatie goed is gelukt, wel vervelend dat je zoveel napijn hebt....en teveel tijd om na te denken...hier merk ik dat ik het beste toch zoveel mogelijk het 'gewone leven' moet oppakken, dat leidt af en geeft houvast. En ik moet wel, voor ons zoontje. En dat sleept me er door momenteel.

Vandaag voor het eerst een dag zonder al teveel huilbuien...maar vraag me wel af omdat dat komt omdat ik mijn ex-man (raar om hem zo te noemen, het voelt nog niet zo) vandaag weer gezien en gesproken heb....ik vermoed zelf van wel...hij kwam ons zoontje ophalen....damn wat mis ik hem....Hij wilde mij een knuffel geven vanochtend en dat heb ik afgeweerd...dat deed hem zichtbaar pijn want hij stond in tranen voor het raam....pffff zo vreselijk moeilijk...maar ik krijg daar alleen maar hoop van...heb ik hem ook gezegd...hij trekt de stekker eruit dus is het het beste dat we zoveel mogelijk afstand houden van elkaar...anders kom ik niet los en blijf hopen....hij gaf me gelijk...

Ik ga ook naar maatschappelijk werk volgende week...zij hebben themabijeenkomsten rondom scheiden...en heb maar weer een afspraak gemaakt bij de psycholoog...lijkt me wel goed want alleen kom ik hier niet uit ben ik bang...

@Versejus; ik heb je topic vanaf het begin gevolgd en meis, wat leef ik met je mee...ik kan me heel goed voorstellen wat een struggle het moet zijn voor je om door te gaan...Wat jij zegt over je toekomstbeeld en de grond onder je voeten, herken ik zooo goed....ik voel het precies zo. En wanneer gaat het allemaal nou eens landen he? Dat we daadwerkelijk niet meer hopen, wanhopen, of zo in- en inverdrietig zijn....Dikke knuff meissie.

@Newwoman; 32 jaar??!! Djeez nogal logisch dat dat verdomde lastig is om geen hoop meer te hebben en echt los te laten. Die man is verweven in je leven!! Respect vrouw...!

Hahaha, rots in de branding?? Ikke??

Joh, je had mijn topics eens moeten lezen toen... de wanhoop spatte van het scherm af, echt waar...

Ik verzuchtte vaak, "kon ik maar een jaar overslaan, slapen of zo, en maak me maar weer wakker als de pijn over is"...

Zoiets, en nu ben ik drie jaar verder, heb geen dag overgeslagen, iedere stap voorwaarts zelf gezet, met een heleboel steun van forrumers hier..



Maar het is goed te weten dat jullie me als zodanig zien, het geeft wel aan dat je toch weer op kunt staan.

Hoe vaak dacht ik dat ik niet dieper kon gaan, dat ik de absolute bodem van mijn bestaan had bereikt... en.. Hup, daar klapte de bodem er opnieuw uit en viel ik nog dieper..... meermaals gebeurde dat..



Maar toch kwam het moment dat ik niet dieper kon, en toen was het een kwestie van uit die put klimmen, natuurlijk vaak genoeg weer erin gedonderd hoor, maar nooit meer zo diep, en ik was er ook steeds sneller weer uit...

En ook nu maak ik nog wel eens een uitglijer, of struikel ik over dingen die me opnieuw pijn doen...

Maar het wordt beter, echt waar.



Vandaag feestje van mijn moeder gehad, ze wordt maandag tachtig jaar, was erg gezellig.

En morgen met de kinderen naar de cliniclowns theatertoer. Speciaal voor gezinnen met een gehandicapt kind. Ga met mijn kids en een vriendinnetje van dochter, en ook dat wordt zeker weten een hele leuke dag...



En dat soort dagen, die komen er ook voor jullie!

Dikke knuffels voor iedereen hier die ze kan gebruiken

quote:sisselalova schreef op 24 september 2011 @ 20:55:

maar voel ook de behoefte nieuwe vrienden te gaan zoeken (zou niet weten hoe of waar). Heb het gevoel al direct 'anders' te zijn dan alle vriendinnen die getrouwd/samenwonend zijn en het liefst samen met hun lief op de bank blijven hangen in het weekend. Dat is dus ook iets waar ik tegenaan loop. Ook in dat opzicht voel ik me best eenzaam....



:

Sisselalova, herkenbaar hoor.

Ik heb hier dus twee vriendinnen aan over gehouden, aan dit forum. Die precies gelijk met mij op gingen. We zien elkaar twee keer per jaar live, en verder contact per MSN, en een besloten disscussiegroepje.

Je zit in dezelfde fase en we vinden nog steeds veel herkenning bij elkaar.

Wie weet komen jullie nog wel eens op het idee om elkaar te gaan ontmoeten in het echt.

De dames die in soortgelijke situaties zitten dus...



De eerste keer dat wij elkaar troffen hebben we een hele mooie zomerdag op een terras in Amsterdam gezeten, we raakten niet uitgepraat!



Het praat gewoon makkelijk met mensen die je echt begrijpen.

Voor de buitenwereld is het bij mij allang en breed klaar, verleden tijd..

Ik heb zo voor het oog der buitenwereld mijn leven heel goed op de rails, maar kan met hen nog wel delen wat ik anderen al lang niet meer vertel....

Voor jullie allemaal een

quote:_newwoman_ schreef op 24 september 2011 @ 21:17:

[...]

Sisselalova, herkenbaar hoor.

Ik heb hier dus twee vriendinnen aan over gehouden, aan dit forum. Die precies gelijk met mij op gingen. We zien elkaar twee keer per jaar live, en verder contact per MSN, en een besloten disscussiegroepje.

Je zit in dezelfde fase en we vinden nog steeds veel herkenning bij elkaar.

Wie weet komen jullie nog wel eens op het idee om elkaar te gaan ontmoeten in het echt.

De dames die in soortgelijke situaties zitten dus....



Ja las dat al ergens in een eerder bericht van je. Toch iets blijvends aan over gehouden, fijn hoor! Ik kan nu al zeggen dat ik er ook echt wel voor open sta, ik vind alleen al met het lezen hier en schrijven zoveel voldoening...terwijl ik helemaal niet zo'n forum-schrijf-typje ben normaal gesproken Ik heb nu al dat ik er weinig meer met m'n directe omgeving over wil praten, ze staan er heel anders in dan ik. Je beleeft het toch heel anders aan de zijlijn, dan dat je er midden in zit en vaak snappen ze niet eens wat je precies bedoeld of snappen ze niet hoe ik er tegenaan kijk...



Maar wie weet gaat het er eens van komen!

Tjeez, wat voel ik me verschrikkelijk alleen en verdrietig.

(en dan zijn we nog niet eens definitief uit elkaar)



Hoe vind ik de kracht om mijn huwelijk definitief te beeindigen, want het lijkt erop dat we allebei die kracht niet kunnen vinden. Maar hoe kan ik dat doen, als ik dan mijn kinderen hun veilige gezin ontneem? Hoe kan ik dat doen als ik nog van hem hou?



Sorry, zie het echt even allemaal niet meer zitten. Ben op mijn werk en normaal is dat prima afleiding, maar lukt allemaal niet vandaag. De tranen branden.

God hova, ik heb afgelopen jaar als meelezert je topic gelezen.

En nu lees ik hier dat het toch nog verkeerd gaat.

Geen wijze woorden, alleen een dikke



Wat jammer en triest....



Voor allemaal een dikke en fijn dat jullie troost van elkaar krijgen.

Tja Hova, hoe vind je die kracht?



Ik heb zelf niet in die situatie gezeten. Mijn ex was duidelijk, hij wou stoppen met mij (en niet voor die ander hoor... Nee, nee, tuuuurlijk niet... ze woonde er echter al bij in toen ik koud mijn hielen had gelicht, maar dat terzijde)



Ik was er al snel achter dat ik dit niet lang zou gaan volhouden, dus ik heb alles geregeld, ik wilde zo snel mogelijk scheiden en alles officieel verdelen/regelen.

Notaris, bank, makelaar, advocaat.... ik kwam er in om...

Regelderegel, de bank was gelukkig zo aardig om hem een extra hypotheek te verstrekken om mij uit te kopen, zodat ik geld had om een huis te kopen.



Dat deed ik dus al toen we nog getrouwd waren, het kwam zo uit. Dus daar zat ik alleen bij de notaris voor de overdracht terwijl zijn naam ook werd uitgesproken omdat hij tevens mede eigenaar van mijn nieuwe huis werd, en ik was nog voor de helft eigenaar van het zijne, voorheen onze woning.

Genant was het, ik zat daar stil te zijn met de tranen die over mijn wangen liepen, ik kon ze op geen enkele manier stoppen...

Later hebben we de twee huizen in de boedelscheiding uit elkaar laten halen, dat kostte trouwens belachelijk veel geld...



Ik weet ook niet waar ji de kracht vandaan moet halen Hova..

Is het nu niet genoeg geweest?

Hoe vaak moet hij je nog laten vallen voordat jij die knoop door durft te hakken...



En ik zeg ook vaak dat ik nog van hem hou, echter is dat houden van wel danig afgebrokkeld. Iemand die me keer op keer heeft latten vallen als een baksteen, die meteen met haar verder ging, in ons huis notabene... er is zoveel gebeurd wat ik echt niet kan vergeten...

Vroeger zoiu ik voor hem door het vuur zijn gegaan, nu zou ik daar mijn vingers niet meer aan willen branden.

Het heeft tijd nodig.



Ik denk dat het tijd is dat hij verhuist, dat wou hij toch zo graag?

Nou laat hem dan verkassen, om nooit meer terug te komen...

Dan heb jij tenminste rust in huis en kan je samen met je kinderen de brokstukken oprapen



Sterkte lieverd, het is zo bikkelhard...



@All, hoe is het met jou?

Ben je bij Maatsch werk geweest, en hoe ging het?

Hova, jouw verhaal, jouw gevoel, jouw wanhopigheid.. Het zou mijn verhaal kunnen zijn.. Ik heb een paar bladzijden eerder mijn verhaal gedaan. In het kort: 4r geleden kwam ik erachter dat hij verliefd was op iemand anders. Na veel belogen en bedrogen te zijn geweest toch weer voor elkaar gekozen. Begin dit jaar zelfde verhaal. Wéér met elkaar door. En een paar weken geleden gaf hij wederom aan niet te weten of hij met mij doorkon in onze relatie. Hij was en is helemaal de weg kwijt, en moet zichzelf terugvinden. Daarbij; houdt alleen nog maar van mij als vrouw van zijn kinderen. Twee weken na die mededeling kwam ik erachter dat hij weer gevoelens voor iemand anders had. Op dat moment wist ik dat er geen andere optie was dan scheiden. Want: vertrouwen voor altijd weg, respect weg.. Ik zou nooit meer oprecht gelukkig met deze man kunnen zijn. En dat zouden mijn kinderen voelen. Ik zou verbitterd en gefrustreerd worden en wat voor een boodschap geef je je kinderen dan mee?? Dus heb ik een week geleden de knoop doorgehakt en hem de vraag gesteld of hij écht nog voor zich zag dat het goed zou komen. Voor hem was het een inkoppertje en dat heeft hij ook gedaan. We gaan scheiden. En alhoewel mijn gevoel schreeuwt dat ik dat niet wil, weet ik verstandelijk dat het niet anders kan..



Klinkt allemaal heel verstandig en rustig maar...Ik voel me compleet van de wereld geveegd. Alle basis is weg. Alsof er microgolfen om me heen zitten, overal. Moeilijk uit te leggen.. Realiseer me ook in mijn buik wel steeds beter dat er geen andere weg meer is als scheiden. Op de eerste plaats omdat hij niet meer verder wil. Hij is heel duidelijk en 100% zeker over de beslissing die genomen is; hij wil scheiden. Voelt zich zichtbaar opgelucht en leeft ook gewoon door (sporten, eten, slapen, en heeft verder veel contact met 'die ander'; geeft hij ook zelf toe).. Dus wat dat betreft móet ik mee.. Maar als ik diep vanbinnen kijk kan ik ook niet anders. Ik ben zó ver over grenzen heen gestapt. Zijn liegen en bedriegen dat ik maar steeds goed heb gepraat voor mezelf (zodat ik door kon in onze relatie). Zijn kilheid en afstandelijkheid die ik gevoeld heb de afgelopen maanden (jaren?) dat ik steeds maar weer heb weggestopt heb onder het mom van na zoveel jaar huwelijk kan het ook niet meer spetteren en sprankelen. Gebrek aan intimiteit (en daar beiden ook geen behoefte meer aan hebben), gebrek aan gezamenlijk sociaal leven, gebrek aan gezamenlijke hobbies. Wánt er waren ook dingen die wel goed waren. We konden en kunnen goed met elkaar praten. We gaven elkaar ruimte in de relatie. En dan waren er natuurlijk de kinderen die voor ons beiden het allerbelangrijkst zijn. Maar ook (financiële) zekerheid, een fijn huis.. Voor mij waren die laatste dingen genoeg; ik kon daarmee door.. Ondanks dat ik voelde dat het tussen óns niet goed zat. En ondanks dat ik me ook vaak heb afgevraagd of mijn werkelijkheid voor hem niet één grote leugen was. Want nu weet ik dat hij maandenlang onze relatie heeft voortgezet terwijl hij in een andere relatie zat (meerdere keren). Waar is er dan nog respect voor je partner én je kinderen? Dus ja, ik weet dat ik niet door kan (en uiteindelijk ook wil) in deze relatie maar het doet zó ontzettend veel pijn. Voor mezelf maar vooral voor de kinderen. Want dit is wat ik (en hij ook niet) nooit gewild voor ze heb. Het gevoel van onzekerheid, onveiligheid en de loyaliteitsconflicten waar ze misschien (in hun hoofd) nog eens terecht komen.. En misschien ben ik wel té beschermend. Dat weet ik ook wel van mezelf; ik wil ze álle leed, verdriet, teleurstelling besparen maar weet verstandelijk ook dat dat niet kan. Want er zullen als ze groter worden steeds meer momenten komen dat ze dingen zelf moeten oplossen. Als ze klein zijn kun je ze nog voor alles afschermen en ze vooral heel veel liefde meegeven maar hoe groter ze worden, hoe meer je ze moet loslaten. Maar dan nog.. Een scheiding met alle gevolgen van dien, dat wil je gewoon niet voor je kinderen. En dat maakt me ook zo boos. Op hem. Nieteens zijn vreemdgaan, niet zijn liegen, niet zijn niet in therapie willen gaan samen. Maar het feit dat hij uit de relatie stapt en de kinderen dit 'aandoet'. Ik ben daar zó boos over. Maar doe daar richting hem niets mee. Want ik kan van hem niet verwachten dat zijn gedachten- en emotiewereld hetzelfde is als de mijne. Hij kan blijkbaar niet verder in onze relatie zoals ie nu is, heeft daar (onbewust?) jaren voor gevochten maar is leeg nu. Dát, en het feit dat hij gevoelens heeft voor iemand anders (die wederzijds zijn), maakt dat hij er een punt achter kan zetten en door kan gaan met zijn leven (zelfs opluchting voelt). Maar ík ben ik. En ik wil mijn kinderen beschermen tegen (dit) verdriet maar faal daarin vind ik zelf. En daar voel ik me ook schuldig over. Want wat had ík de afgelopen jaren kunnen doen om dit te voorkomen? Een cirkeltje in mijn hoofd dat ik maar niet rond krijg en waar ik van binnen kapot aan ga. Heb me in ieder geval voorgenomen om weet wat beter voor mezelf te gaan zorgen zodat ik fysiek ook weer wat aansterk. En dan maar proberen met de dag te gaan leven.

Kinderen doen het, van buitenaf gezien, goed (we hebben het ze samen verteld). Lijkt alsof ze het allemaal wel spannend vinden maar ik weet niet wat in die kopjes om gaat. En ook dat vind ik vreselijk moeilijk; hoe helpen we ze het best? We proberen samen zo luchtig mogelijk te zijn richting hen, maar ze mogen ook zien dat er verdriet is. En dat vertel ik hen ook. Dat het niet hun schuld is, en dat we er altijd voor hun zullen zijn.. Mijn diepste wens is dat zij goed door deze periode heen gaan komen maar dan zal ik de knop om moeten kunnen gaan draaien en handelen vanuit liefde, in plaats vanuit angst (zoals ik dat nu nog doe).. Maar nogmaals: ik had niet verder gekund in deze relatie. Hier is het vertrouwen meerdere keren geschaadt en eerlijk gezegd denk ik dat jij diep van binnen ook weet wat er moet (en zal gebeuren)..



Ik wens je heel veel sterkte.. Hoop dat ook wij ons hier over een tijd treffen en net als NewWoman kunnen zeggen dat het goed met ons en onze kinderen gaat; en dat we de juiste beslissing hebben genomen..