Waarom vreemdgaan

Ik ben hartstikke gek op mijn vriendin, we hebben great sex, een prima leven en een fantastische band.



Toch mag ik graag flirten met andere vrouwen en betrap ik me erop dat ik soms wel iets te ver ga. Ik ben overigens nog nooit vreemd gegaan en zou het ook niet leuk vinden als mijn vriendin het zou doen, maar toch..... soms kruipt het bloed waar het niet gaan kan.



Zou dit een typische 'man' gedachte zijn?

Ik denk het niet.

quote:Dani71 schreef op 25 september 2011 @ 18:54:

Aandacht, bevestiging, opportunityPrecies!

ik denk dat je een langere relatie nooit kunt vergelijken met wat je in de eerste maand voelde., Dat is een periode dat je niet eens bij andere wil zijn en alleen op elkaar gericht bent. Ik zelf geloof niet dat je in die periode wil of kan vreemdgaan, maar zou het ook niet normaal vinden als dat gevoel jaren zou aanhouden, het zijn dan hormonen die met je aan de haal gaan, echter die hormonen normaliseren weer naar verloop van tijd.



Ik denk dat als jij verwacht dat je zo zielsgelukkig blijft dat je een relatie hopper wordt je zal misschien niet vreemd gaan maar wel snel gevoel hebben dat de liefde minder is geworden, verliefdheid en passie weg moet de relatie wel minder voorstellen en tot mijn spijt zie ik dat dus ook vaak gebeuren, relaties die de 7 jaar niet meer redden omdat die passie vanzelfsprekend minder wordt maar als het goed is komt er een dieper houden van voor terug.



als je relatie puur op de lol passie en plezier is gebaseerd zoals verliefdheid is het op vrij oppervlakkige emoties gebaseerd en ben je ook zo vervangbaar, is het leuker, spannender, met een ander ben je ook weg. liefde zit voor ons veel meer in de verschillen, in het ondanks dat hou ik van je, waar je bij iedereen bij weg loopt maar van bent gaan houden bij je partner. want daar moet je wat voor doen, daar is die liefde voor nodig om dat te overbruggen. en dan kan iemand leuker zijn, knapper, jonger, rijker, spannender maar zal die nooit je partner kunnen vervangen, omdat daar iets mee gegroeid is. jij verwoord het als pijn moment ik denk dat het dat moment is dat je ondanks die pijn, ondanks het verschil er achter komt dat je elkaar niet kwijt wil, en heb je dat overwonnen met elkaar ben je ook niet meer zomaar vervangbaar voor elkaar.



zou je gaan voor dat heerlijke gevoel, die passie dan ben ik bang dat je de eerste bent die vreemdgaat of een relatie verbreekt, want je zult altijd mensen tegen komen die knapper leuker, spannender lijken dan je eigen partner die je zo goed kent en die na jaren zeker niet meer spannend is, maar wel de persoon is waar je van houd.

Ik denk dat passie vooral voorkomt uit verlangen, heb je je partner niet onder handbereik maakt het verlangen elkaar te zien dat passie vaak meer aanwezig is, maar ook verliefdheid maakt dat er andere hormonen vrij komen.



In begin maakt een vrouw meer mannelijke hormonen aan wat maakt dat ze meer zin heeft in sex, een man maakt meer vrouwelijke hormonen aan wat hem knuffeliger maakt, in een relatie als je langer samen bent normaliseren die hormonen weer.In begin ben je onzeker weet niet of de ander je leuk vind en wil je bevestigd worden en de ander bevestigen, die onzekerheid maken dat het spannend voelt de bevestiging laat je overlopen van geluk.



je geeft daarbij aan dat jullie het gevoel vooral hebben bij pijn punten, dat zijn de momenten dat je onzekerder bent van elkaar, je die bevestiging wil hebben, die maken ook dat die hormonen weer vrij komen. maar als het goed is wordt je in een relatie toch op gegeven moment zekerder van elkaar en wordt dat rustiger, dan voel je meer liefde en vertrouwen maar gaat dat ten koste van de passie spanning en begeerte. zoek je dus passie zoek je constant die heftige onzekere gevoelens waarin je bevestigd wil worden.



wat je ook ziet als stellen hun relatie open gooien en met andere gaan sexen dat die verliefdheid en passie weer oplaait, logisch je bent weer bang elkaar te verliezen, zoekt weer die bevestiging en voelt weer die onzekerheid. Het lijkt me alleen heel erg vermoeiend daar constant in te zitten, constant die onzekerheid en bevestiging te moeten hebben, dus denk ik dat je in een goede relatie dat op den duur verliest en er iets anders voor terug krijgt, rust,vertrouwen, zekerheid maar minder passie en spanning



Passievolle relaties zijn er ook maar dat zijn vaak de aan uit relaties vol met onzekerheden ontrouw en onbegrip als ze langer duren dan de verliefdheids periode. De sex en passie is geweldig maar leven met elkaar is vaak erg moeizaam.



sorry voor mijn manier van schrijven, ik ben me er van bewust en verander mijn tekst ook nog wel eens,. ik heb een spontane manier van reageren, maar je mag me altijd om verduidelijking vragen

omdat mensen dat gevoel die passie ook kunnen gaan missen gaan ze ook wel twijfelen aan de relatie, dat gevoel waar jij het over hebt. En vinden ze het weer bij een ander moet dat wel liefde zijn en is hun relatie een broer zus relatie geworden in hun ogen.



Of ze voelen wel die liefde maar missen ook het spannende en zoeken het in vreemdgaan.



stellen die wel gelukkig zijn voelen zich of happy in die vertrouwdheid en genieten van de rust die ze met elkaar gevonden hebben of ze hebben binnen die relatie vaker die heftige momenten met elkaar waarin het soms flink bots en het weer met veel passie en sex wordt goedgemaakt.



Dit even in grote lijnen he zo zwart wit is het dus zeker niet. Het is zeker geen wetenschap maar kan wel voor stellen herkenbaar zijn.



Ik denk niet dat het met intente te maken heeft, ten eerste moet je die al samen hebben. Ik lees hier vaak genoeg dat 1 het spannender wil en de ander het wel goed vind zo, en dan wordt het toch lastig.



Maar ben wel benieuwd hoe jij dat voor je ziet, wat je ideeen daarover zijn?

Er zijn zo ontzettend veel redenen om niet monogaam te zijn. Echt veel meer. Daarom is de vraag waarom je vreemdgaat niet zo interessant. Dat kun je zo wel invullen. Een veel interessantere vraag is: waarom monogaam zijn?



Voor de goede orde: ik ben monogaam.



Shepherd

Ik denk wel eens in bepaalde gevallen: Gewoon omdat het kan en ik wil seks en daarna worden er duizend en één excuses bedacht voor het waarom.



"Gewoon omdat het kan en ik wil seks" verkoopt blijkbaar slecht aan jezelf.

sorry hoezo ik ben zoals ik ben, reageer hier al eeuwen op deze manier en de meeste begrijpen me prima.



Ik vind het vervelend dat je moeite hebt me te volgen maar kan het niet iedereen persoonlijk naar de zin maken.



Ik wil mijn best voor je doen maar je zal me ook moeten nemen zoals ik ben en is dat te lastig dan spreken we elkaars taal niet.



Kun je wat voorbeelden geven van die intentie's? wat organiseer je dan?

Ik zal later op je vraag ingaan, eerst even eten.

quote:hoezo schreef op 30 september 2011 @ 17:50:

Wat ik interessant vind is jou stelling over spannender/leuker/mooier/etc dat mensen het buiten de relatie gaan zoeken. Kun je dat nog een keer verwoorden?









wat je soms ziet is dat men die liefde in de relatie heeft maar er tegen aan loopt dat het niet meer spannend is. Het wordt dan vaak wel aangegeven in de relatie maar soms hebben ze dan een partner die het wel best vind zo, die het probleem niet ziet. Natuurlijk proberen ze een speeltje ed maar als de 1 buiten sex wil en de ander vind het niets houd het vaak toch op.



Die spanning vind men dan soms in een derde, er is helemaal geen behoefte de relatie te verbreken en dat wordt ook aangegeven, maar de lust en spanning wordt dan in vreemdgaan gezocht, door het zo buiten de deur te zoeken en er niet eerlijk over te zijn in de relatie hebben de vreemdgaanders beide, en de geborgenheid van een relatie en de spanning van het onbekende.



Lees je er topics over dan zullen de tegenstanders van vreemdgaan aangeven dat je moet kiezen, niet beide kunt hebben of het in je relatie moet zoeken, vaak is dat best geprobeerd maar je blijft toch de personen die je bent met grenzen en verschillen, sommige opties zijn onbespreekbaar en kiezen is het laatste wat ze willen, want dat betekend opgeven van 1 van beide.



Wil men niet vreemdgaan dan komt men voor die keuze te staan, aan ene kant de liefde aan andere kant het gemis van de passie. Vind men het dan bij een derde dan wil dat wel eens ten koste gaan van de relatie. Met de nw partner is het weer spannend en passievol, kijkt men naar de bestaande relatie dan is er wel liefde maar voelt men niet meer die begeerte en dan wil men wel eens snel concluderen dat het een broer zus relatie is, de liefde voelen ze wel maar de passie is er uit, en nu het weer met andere gevoeld wordt moet dat wel de ware liefde zijn en besluit men wel eens te gaan scheiden om weer met een nw partner verder te gaan.



Dan heb je nog stellen die er open over zijn, die erkennen dat die liefde er is maar ook dat je elkaar te goed kent en op bepaalde gebieden andere wensen hebt of verlangen voelt naar anderen, die stellen willen wel eens besluiten monogamie los te laten, het spannende vinden ze in parenclubs of met andere stellen of ze mogen los van elkaar sex met andere beleven, ze combineren zo het vertrouwde en liefdevolle in een relatie met een behoefte te weten hoe je nog in de markt ligt, het spannende van een onbekende, vinden bij andere die kanten die ze ook in zich hebben maar die je bv niet bij elkaar kunt los maken



Zoals je ziet kun je dus verschillend met het verlangen naar passie en nieuwsgierigheid naar anderen omgaan. Het hoeft niet tot vreemdgaan te leiden maar zal dan misschien wel betekenen dat men uit elkaar gaat of een andere relatie vorm kiest dan monogamie.



Ik ben dan ook heel erg geintereseerd in jouw visie hoe je die intentie toepast en of je dit al in een lange relatie succesvol hebt kunnen toepassen.



dan zal ik later toelichten hoe je ook zeer gelukkig kunt zijn in accepteren en wel voor elkaar kiezen zonder dat je hoeft vreemd te gaan of uit elkaar gaat.



Nou ik dacht dat ik weinig "maar" heb gebruikt kortere zinnen en korte reacties..... geloof me ik neem het vaak voor maar het worden toch altijd weer lange reacties bij me lol

Nou je ziet het, ik doe er zo mijn best op en het stikt nog van de "maar" gaat het niet worden hoor



Veel stellen voelen zich heerlijk in die vertrouwdheid en geborgenheid, die voelen die behoefte aan spanning zoeken niet of vinden elkaar wel in een poging dat te doorbreken, beide hoeven dan niet zo nodig of vinden een nw standje en speeltje uitdagend genoeg.



Als een relatie op oppervlakkigheid gebaseerd is "we hebben het zo leuk samen" dan zie ik die relaties eerder stranden, het moet wel leuk blijven, niet te veel gedoe geven. Is het elders makkelijker en leuker ben je zo vervangbaar. Iemand jonger, rijker, passievoller dan kunnen ze het elders beter krijgen en heeft men geen zin meer in een relatie die een sleur geworden is.



Ik denk echter dat je liefde voor elkaar juist nodig hebt om de verschillen en tekortkomingen van elkaar te overbruggen, Als het normaal met mensen niet zo leuk is kun je daar makkelijk van weg lopen maar in een relatie leer je die met liefde te overbruggen, "van niemand zou ik het pikken maar van jou hou ik er van" dat je je kunt ergeren dat hij het dopje van de tandenborstel er niet op doet tot je het glimlachent er zelf op draait omdat dat is wie hij is, een rommelkont een chaoot maar wel jouw lieve chaoot die je voor geen goud wil missen. De ergernissen en de verschillen los je met liefde op, " ondanks dat hou ik van je." Het is de ander accepteren zoals die is, omdat dat maakt wie die is. en dat is niet zomaar door iemand die leuker is of liever, of knapper in te vullen, daar heb je aan gewerkt, daar zit liefde in. En een ander staat altijd op achterstand hoe leuk die ook is, is ook geen bedreiging op die manier. Je bent minder vervangbaar, er is iets met elkaar gegroeit, acceptatie, en je hebt de verschillen overwonnen met de liefde die je voor elkaar voelt.



Die liefde zit dus veel meer in die dingen die niet zo leuk zijn aan die ander, in die dingen waar je in verschilt daar heb je aan moeten werken, dat kan een ander niet zomaar invullen.



Je vraag was of je ook zou vreemdgaan als je heppy de peppy was in een relatie, wat zie je als heppy, de tevredenheid dat je hebt wat je met elkaar, de acceptatie en rust? of de passie en het spannende en het elkaar opvreten?



Ik denk dat een lange relatie toch ook die rust zal brengen, het vertrouwen in elkaar en je plek weten bij de ander, dan zal de spanning vedwijnen maar kun je gelukkig zijn in de rust en de geborgenheid, niemand ken je zo goed als je partner en bij niemand kan je zo je zelf zijn,



zoek je passie en begeerte, dan zie ik toch meer die stellen voor me die als het minder passievol wordt gaan scheiden en een nw relatie beginnen waar het weer mee wordt gevoeld. Als ik daar naast zit hoor ik het graag, maar het is een beetje wat ik zo zie om me heen.





Daarvoor zal je dus mensen moeten vinden die lang bij elkaar zijn en dat nog hebben.



Ik ben meer dan 30 jaar samen met mijn man en weet niet hoe lang jullie samen zijn hoezo? Ik denk nl dat de fase waarin je zit in een relatie je kijk er op ook heel erg doet veranderen.

ik wil wel met nadruk zeggen dat dit onze waarheid is en geen algehele waarheid, het praat voor mij makkelijker om het vanuit mijn zienswijze te verwoorden, maar ik ben me bewust van meer waarheden.

@Doddie; ben dol op jouw erudiete en zeer leesbare commentaar. No need 2 change a thing girl! @TO; ik ging vreemd uit nieuwsgierigheid, mijn lief uit wraak..not a pretty picture maar eind goed al goed. Heel veel mensen zijn niet gelukkig in hun relatie en dan is vreemdgaan the easy way out. Voor ons was t gelukkig niet t einde v d wereld maar een heerlijk hernieuwd begin.

thanks, lief van je ladytravellerincyber

Ben het niet eens met de stelling dat als je relatie helemaal top is dat je dan de behoefte niet hebt, ik zit zo niet in elkaar, ben nog nooit vreemd gegaan maar ik geloof er niet in dat merendeel van de mensheid monogaam is en kan zijn.



In mijn ogen heeft het niet alleen te maken dat je een leuke relatie hebt, mensen, even generaliserend, houden niet van sleur, ik kan me ook niet voorstellen en hoop dat ik ernaast zit, dat er stellen zijn die bijv 20 of 30 jaar bij elkaar zijn waarbij 1 van de 2 nog nooit buiten de pot heeft gepist, daar geloof ik dus niet in, misschien erg cynisch maar vind het ergens ook wel realistisch om niet die verwachting te hebben en dat hoeft geen afbreuk te doen aan de basis van je relatie maar ik geloof er gewoon niet in.

Dat is een goed en mooi voornemen hoezo.



Waar je vaak ziet dat het mis gaat is als er kinderen komen, de aandacht en prioriteit verschuift dan, de vrouw heeft minder zin in sex en is te moe, de man voelt zich op 2e plek staan en het komt voor als 1 van beide in een midlife crisis komt.



Want vreemdgaan heeft soms niets met de relatie of met de liefde voor de partner te maken maar met onrust en onvrede in iemand zelf.



Vaak zie je dat na de veertigste alles bereikt is met elkaar, je hebt spannende dingen waar je samen naar toe groeit, eerst ben je verliefd, dan ga je samen wonen, trouwen, huis kopen er komen kinderen, je werkt aan de carriere en dan ineens ben je nog maar net veertig en ligt er een groot gat voor je tot je pensioen, alles bereikt met elkaar en het volgende hoogtepunt zijn de geraniums en je kleinkinderen, dan zie je het na die leeftijd mis gaan, men voelt zich nog te jong voor een gezapigd leven, wil nog leven, jong zijn, meetellen.



Vaak zie je dan dat mensen van die leeftijd die wereldreis willen maken, een motor rijbewijs halen en motor willen aanschaffen, voor zichzelf beginnen of naar buitenland willen gaan of die vriend(in) krijgen waarmee wordt vreemd gegaan of een nw relatie mee wordt gestart. Het is vaak een zoeken naar iets, een onrust die juist voortkomt uit een alles hebben niet de rust er in kunnen vinden en tevredenheid. Let maar op in topics erover hoe vaak je deze leeftijdcatergorie tegen komt als het gaat spelen.



Ik denk dat je je gedachten meer die richting in moet laten gaan, want zelf heb ik het idee dat daar meer belangrijke oorzaken liggen.



Met 1 1/2 jaar heb je samen nog zoveel doelen en uitdagingen dat die sleur nog lang niet te voelen is lijkt mij. maar dat moet je me maar vergeven 1 1/2 jaar is natuurlijk in vergelijking met 33 jaar samen zijn nog zo pril lol.



Met mijn minnaar en vriend heb ik al een langere relatie van 7 jaar"

de eerste 23 jaar speelde dit ook totaal niet bij me ik zag niet eens andere mannen en dat ik werd versierd.



Het was bij mij ook echt die midlife, ik ben echt 2 jaar even de weg kwijt geraakt en heb gek gedaan, een ik periode. we zijn er gelukkig wel goed en heel anders uit gekomen en het heeft veel veranderd waar we gelukkig geen spijt van hebben gekregen.

@Doddie; herkenbaar...

cappi je zegt "mensen houden niet van sleur" nu zag ik mijn relatie zeker niet als sleur, het klinkt zo negatief, maar wel voorspelbaar, je kent elkaar door en door, kent elk kreuntje en plekje, weet elkaars voorkeuren en grenzen en met elkaar heb je een manier van sexbeleven gevonden die werkt, dingen uitgeprobeerd die niet bevielen of liep tegen grenzen aan omdat 1 ergens niets aan vond of het niet wilde. Dan houd het op. Want je moet het inderdaad met elkaar doen in een relatie. En het rare is dat dat dus alleen met sex is, vind je man niets aan theater mag je best met een vriendin, houd je man van vissen hoef je niet mee maar als het om sex gaat ben je op elkaar aangewezen in een relatie. En dan kan het zijn dat je het met een compromi van beide moet doen, die werkt maar die niet spannend meer is en die niet alles in je naar boven haald wat in je zit. De 1 loopt op zijn tenen er aan te voldoen, de ander haald er nog niet echt uit wat er in zit. En dan is het vertrouwd en bevredigend maar wel voorspelbaar.



Je moet eens zien als je mensen verteld dat je al 25 jaar naar de zelfde plaats op vakantie gaat dan krijg je te horen, "Wil je nooit eens ergens anders heen?" geef aan dat je al 20 jaar in zelfde bedrijf werkt, dan hoor je "ben je niet toe aan een nw uitdaging?



Maar als je 25 jaar met 1 en dezelfde persoon sex hebt hoor je dat niet.



In die zin klopt het wel wat je zegt, mensen houden niet van sleur, maar als het om sex gaat reageren we anders dan in zoveel andere dingen in ons leven. Dat is op zijn minst opmerkelijk, dat we daar zo anders mee omgaan dan al die andere dingen in ons leven waar we wel uitdagingen en verandering willen.

Nog even over de titel van het topic. ik vind nog steeds dat al deze overdenkingen geen reden zijn om vreemd te gaan. Het zijn behoeftes waaruit het meestal ontstaat.



Een reden om vreemd te gaan is angst voor de reactie van de partner, angst het te bespreken, angst voor de consequentie die er aan je keus vast zit.



Als je jong bij elkaar bent doe je vaak uitspraken die je partner een leven lang onthoud "Als je ooit alleen maar wil zoenen met een ander kun je gaan" maar je blijft niet die persoon die je was toen je 20 was, jij zelf veranderd maar ook je relatie en je partner.

Als het onderwerp aan bod komt geven we elkaar het politiek correcte antwoord waarvan we verwachten dat de partner het wil horen "schat wil je ook naar een club? Nee hoor lief ik heb genoeg aan jou" ook als diep van binnen er best nieuwsgierigheid ontstaan is.



Als Hoezo dus hierop wil voorbereid zijn dan zou je de verwachting moeten loslaten en dit soort dingen opelijker en eerlijker moeten kunnen bespreken zonder angst voor ruzie alsje een eerlijk antwoord krijgt. zou monogamie veel minder een vanzelfsprekendheid moeten zijn, behoefte aan andere niet gezien moeten worden als afwijzing van de partner waar je van houd.



Een eerlijkere en opelijkere communicatie en minder vanzelfsprekende relatie vorm, een relatievorm die mee groeit in veranderde behoeftes.



Want reden voor vreemdgaan is lafheid/angst en weglopen voor de consequentie van je keus. bang zijn voor de reactie van je partner, haal die angst weg uit je relatie en het wordt al makkelijker om het te kunnen en mogen uitspreken.