Psyche
alle pijlers
weer over m'n eigen grens heengewalst
vrijdag 30 september 2011 om 12:55
Ik ben weer eens over mijn eigen grenzen heengewalst.
Te druk, 3 kinderen die niet helemaal vanzelf gaan, een verminderd uithoudingsvermogen door ziekte, verplicht hier-en daar op komen dagen (helpen op school, verplicht de hele familie af enz) man die lange dagen maakt waardoor de kids compleet op mij neer komen.. (en als hij thusi is doet hij nog niets met de kinderen)
Ik weet inmiddels waar de knooppunten liggen, ik ben een perfectionist, kan moeilijk loslaten, maar heb ook het gevoel alles alleen op te moeten knappen.
En dan is het er weer, dat gevoel, alsof je watten in je hoofd hebt, niet alles bewust meemaakt, de wereld van een afstand bekijkt maar er zelf niet bent, ik vind dat zo vreselijk..
Als eerste wie herkent dat gevoel.
En ten tweede, wie heeft er praktische tips om weer 'in mijn eigen hoofd te dalen'
Te druk, 3 kinderen die niet helemaal vanzelf gaan, een verminderd uithoudingsvermogen door ziekte, verplicht hier-en daar op komen dagen (helpen op school, verplicht de hele familie af enz) man die lange dagen maakt waardoor de kids compleet op mij neer komen.. (en als hij thusi is doet hij nog niets met de kinderen)
Ik weet inmiddels waar de knooppunten liggen, ik ben een perfectionist, kan moeilijk loslaten, maar heb ook het gevoel alles alleen op te moeten knappen.
En dan is het er weer, dat gevoel, alsof je watten in je hoofd hebt, niet alles bewust meemaakt, de wereld van een afstand bekijkt maar er zelf niet bent, ik vind dat zo vreselijk..
Als eerste wie herkent dat gevoel.
En ten tweede, wie heeft er praktische tips om weer 'in mijn eigen hoofd te dalen'
vrijdag 30 september 2011 om 13:02
vrijdag 30 september 2011 om 13:04
quote:plukjepulk schreef op 30 september 2011 @ 12:55:
verplicht hier-en daar op komen dagen (helpen op school, verplicht de hele familie af enz)
Ja ik herken het gevoel.
Wat te doen. Heel hard STOP roepen tegen jezelf en tegen de wereld. En dan opnieuw gaan kijken wat echt moet.
Wat je echt moet is ademhalen en af en toe wat drinken en eten. Verder kan alles. Zeg eens wat vaker 'nee'.
Als die verplichte dingen, hoe verplicht zijn ze eigenlijk?
Ik zie bij mijn buuf dat ze zich helemaal de stress in jaagt door dat ze perse iedere dag om 6 uur 'willen'eten. Om de dag wordt er gestofzuigd en in het weekend zijn ze of hele dagen weg of de keet zit continue vol met visite. Ik heb dat (eten stoffen) ook gewild. Maar waarom eigenlijk. We zijn allemaal hele dagen van huis, waarom dan om de dag stofzuigen? Voor de visite? Als ze er last van hebben stoffen ze zelf maar?
Geef je man een schop onder de kont dat ie meer moet doen omdat jij het zo niet trekt. (of ga een goed gesprek aan)
Lukt het niet om zelf de boel op orde te krijgen. Ga met je huisarts praten. Soms kunnen een paar gesprekken met een psycholoog al veel rust geven.
Sterkte
verplicht hier-en daar op komen dagen (helpen op school, verplicht de hele familie af enz)
Ja ik herken het gevoel.
Wat te doen. Heel hard STOP roepen tegen jezelf en tegen de wereld. En dan opnieuw gaan kijken wat echt moet.
Wat je echt moet is ademhalen en af en toe wat drinken en eten. Verder kan alles. Zeg eens wat vaker 'nee'.
Als die verplichte dingen, hoe verplicht zijn ze eigenlijk?
Ik zie bij mijn buuf dat ze zich helemaal de stress in jaagt door dat ze perse iedere dag om 6 uur 'willen'eten. Om de dag wordt er gestofzuigd en in het weekend zijn ze of hele dagen weg of de keet zit continue vol met visite. Ik heb dat (eten stoffen) ook gewild. Maar waarom eigenlijk. We zijn allemaal hele dagen van huis, waarom dan om de dag stofzuigen? Voor de visite? Als ze er last van hebben stoffen ze zelf maar?
Geef je man een schop onder de kont dat ie meer moet doen omdat jij het zo niet trekt. (of ga een goed gesprek aan)
Lukt het niet om zelf de boel op orde te krijgen. Ga met je huisarts praten. Soms kunnen een paar gesprekken met een psycholoog al veel rust geven.
Sterkte
vrijdag 30 september 2011 om 13:06
vrijdag 30 september 2011 om 13:28
quote:plukjepulk schreef op 30 september 2011 @ 12:55:
En dan is het er weer, dat gevoel, alsof je watten in je hoofd hebt, niet alles bewust meemaakt, de wereld van een afstand bekijkt maar er zelf niet bent, ik vind dat zo vreselijk..
Als eerste wie herkent dat gevoel.
En ten tweede, wie heeft er praktische tips om weer 'in mijn eigen hoofd te dalen'Ik herken het wattengevoel wel, maar ik heb ME. Ik vind het ook een vreselijk gevoel, alsof er enorm veel afstand is tussen de wereld en mij. Gelukkig ben ik steeds vaker gewoon helder in mijn hoofd. Bij mij is het een kwestie van niet teveel over mijn vermoeidheidsgrens heengaan, maar ja, dat wist je al.
En dan is het er weer, dat gevoel, alsof je watten in je hoofd hebt, niet alles bewust meemaakt, de wereld van een afstand bekijkt maar er zelf niet bent, ik vind dat zo vreselijk..
Als eerste wie herkent dat gevoel.
En ten tweede, wie heeft er praktische tips om weer 'in mijn eigen hoofd te dalen'Ik herken het wattengevoel wel, maar ik heb ME. Ik vind het ook een vreselijk gevoel, alsof er enorm veel afstand is tussen de wereld en mij. Gelukkig ben ik steeds vaker gewoon helder in mijn hoofd. Bij mij is het een kwestie van niet teveel over mijn vermoeidheidsgrens heengaan, maar ja, dat wist je al.
vrijdag 30 september 2011 om 13:33
O meid, je moest eens weten hoe herkenbaar dit is voor mij. vooral vandaag. Ik merk aan mezelf dat ik ook weer ver over mijn grenzen ben gegaan en ondanks het mooie weer het liefst het dekbed over mijn hoofd wil trekken en even niets meer hoeven. Maar ik heb zometeen een afspraak, enorme stress om een familiesituatie waar ik geen invloed op heb, straks nog een afspraak en vanavond visite, waarvoor ik eigenlijk het hele huis schoon wil hebben. Man, man, man, wat een stress. En ik? Mijn lijf doet overal pijn, ik voel me uitgeput (heb ook een chronische ziekte) en ik heb behoefte om me even terug te trekken.
Tijd om aan de rem te trekken dus. Ik heb mijn eerste afspraak een beetje aangepast, zodat het voor mij wat makkelijker wordt, gister al kant-en-klaar eten gehaald, zodat ik niet meer met een afwas zit en het voornemen om even gas terug te nemen dit weekend.
Ik heb nog meer tips voor je, maar die schrijf ik later, want ik heb geen tijd meer .
Tijd om aan de rem te trekken dus. Ik heb mijn eerste afspraak een beetje aangepast, zodat het voor mij wat makkelijker wordt, gister al kant-en-klaar eten gehaald, zodat ik niet meer met een afwas zit en het voornemen om even gas terug te nemen dit weekend.
Ik heb nog meer tips voor je, maar die schrijf ik later, want ik heb geen tijd meer .
vrijdag 30 september 2011 om 13:35
Ik herken het gevoel ook.
Soms helpt het om alles even te laten voor wat het is: geen mail meer checken (of evt eerst nog een paar mails beantwoorden en zeggen dat je 'er later op terugkomt'), eten halen dat met heel weinig moeite klaar te maken is, sociale afspraken afzeggen en een prikkelarme omgeving opzoeken.
Ik moet er wel bij zeggen dat ik geen gezin heb en dat het daardoor wat makkelijker te realiseren is, voor mij.
Heb je een oppas of familielid die de kinderen een dagje kan overnemen?
Vaak als je op tijd ingrijpt is het vrij snel weer over. Als je te lang wacht houdt het veel langer aan (hier dan).
Soms helpt het om alles even te laten voor wat het is: geen mail meer checken (of evt eerst nog een paar mails beantwoorden en zeggen dat je 'er later op terugkomt'), eten halen dat met heel weinig moeite klaar te maken is, sociale afspraken afzeggen en een prikkelarme omgeving opzoeken.
Ik moet er wel bij zeggen dat ik geen gezin heb en dat het daardoor wat makkelijker te realiseren is, voor mij.
Heb je een oppas of familielid die de kinderen een dagje kan overnemen?
Vaak als je op tijd ingrijpt is het vrij snel weer over. Als je te lang wacht houdt het veel langer aan (hier dan).
vrijdag 30 september 2011 om 13:36
Een ding wil ik je alvast meegeven, ga eens na in het lijstje van verplichtingen waar jij het over hebt, welke je kunt schrappen. Doe het voor jezelf, als schrap je er maar eentje, je zult je er beter door voelen.
En je man zal toch echt mee moeten doen, leg hem uit dat als jij straks helemaal instort, hij nog verder van huis is. Wees duidelijk en durf hulp te accepteren.
En je man zal toch echt mee moeten doen, leg hem uit dat als jij straks helemaal instort, hij nog verder van huis is. Wees duidelijk en durf hulp te accepteren.
vrijdag 30 september 2011 om 13:36
quote:yette schreef op 30 september 2011 @ 13:05:
En over zon gesproken ... laat de boel de boel en ga buiten sproeten halen!Wat een leuke manier van zeggen en eens.
En over zon gesproken ... laat de boel de boel en ga buiten sproeten halen!Wat een leuke manier van zeggen en eens.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
vrijdag 30 september 2011 om 15:44
Ik herken het heel erg goed, ik ben deze winter/lente veel te veel hooi op mijn vork genomen en ben nu sinds 2 maanden ziek. Ik ben een enorme perfectioist en moet altijd zo veel van mezelf.
Maar wat ik uit een vorige periode heb geleerd is dat ik alleen doe wat ik wil (op sociaal gebied dan) Als ik een afspraak heb, maar ik voel me eigenlijk niet goed, dan zeg ik af. Of ik ga kort zodat ik nog tijd voor mezelf heb.
Ik heb nu besloten hiervoor in therapie te gaan, want het probleem komt steeds weer terug.
Ken je het boek De pijn de baas? gaat over chronische pijn/vermoeidheid en daarin staat de salamitip, die gaat zo:
als je in een keer een hele salami opeet wordt je misselijk. Als je elke keer een plakje salami eet is het lekker, zo is het ook met dingen doen. Alles in kleine stukjes opdelen werkt beter.
Die strategie pas ik nu ook weer toe en ik merk dat het helpt.
Maar wat ik uit een vorige periode heb geleerd is dat ik alleen doe wat ik wil (op sociaal gebied dan) Als ik een afspraak heb, maar ik voel me eigenlijk niet goed, dan zeg ik af. Of ik ga kort zodat ik nog tijd voor mezelf heb.
Ik heb nu besloten hiervoor in therapie te gaan, want het probleem komt steeds weer terug.
Ken je het boek De pijn de baas? gaat over chronische pijn/vermoeidheid en daarin staat de salamitip, die gaat zo:
als je in een keer een hele salami opeet wordt je misselijk. Als je elke keer een plakje salami eet is het lekker, zo is het ook met dingen doen. Alles in kleine stukjes opdelen werkt beter.
Die strategie pas ik nu ook weer toe en ik merk dat het helpt.
vrijdag 30 september 2011 om 16:50
Bedankt voor de (lieve) reacties, ik was er even niet, moest namelijk nog van alles doen... pff, ook dit weekend staat helemaal nokkievol...Ik zal proberen wat te schrappen.
Ik zal de tips eens rustig doorlezen en uitgebreider reageren als ik wat meer tijd heb (als het wat lang durt kan het ook zijn dat ik juist in de zon zit om die beloofde sproeten te halen naturlijk...)
Doe rustig aan, dan probeer ik dat ook te doen!
Ik zal de tips eens rustig doorlezen en uitgebreider reageren als ik wat meer tijd heb (als het wat lang durt kan het ook zijn dat ik juist in de zon zit om die beloofde sproeten te halen naturlijk...)
Doe rustig aan, dan probeer ik dat ook te doen!
vrijdag 30 september 2011 om 22:11
Misschien is het een idee om een poosje een dagboekje bij te houden met situaties waarin je grenzen overschreden worden. Ga na waarom je dat hebt laten gebeuren. Waar ben je bang voor? Dat je niet aardig genoeg gevonden wordt? Dat je in de steek gelaten wordt? Dat anderen boos worden?
Bedenk of deze angst reëel is (vaak zal dit niet zo zijn) en hoe je een volgende keer zult reageren.
Meer tips vind je hier:
http://mens-en-gezondheid ... tellen-en-versterken.html
Bedenk of deze angst reëel is (vaak zal dit niet zo zijn) en hoe je een volgende keer zult reageren.
Meer tips vind je hier:
http://mens-en-gezondheid ... tellen-en-versterken.html
