Psyche
alle pijlers
Eenzaam gevoel
zaterdag 1 oktober 2011 om 22:37
Hoi allemaal,
Al een best lange tijd zit me iets niet zo lekker. Ik heb op zich een redelijk gemiddelde band met mijn familie. Ik ben de oudste van in totaal 13 kleinkinderen aan 1 kant van de familie. Eigenlijk heb ik tot nu toe geen succes in de liefde gehad en heb ook nog nooit een vriendje meegenomen naar verjaardagen etc. binnen de familie. Nu we allemaal ergens in de 20 zijn (paar zijn er nog jonger), beginnen er steeds meer nichtjes en neefjes een relatie te krijgen en nog serieus ook. Aantal van de "aanhang" komt al een paar jaar mee naar verjaardagen. Eigenlijk begin ik me hierdoor steeds meer alleen te voelen tijdens familiebijeenkomsten. Heb ook geen idee wat ooms en tantes zich misschien wel gaan afvragen, aangezien ik zogezegd nog nooit verkering heb gehad.
Vanmiddag was er ook zo'n verjaardag en vrijwel iedereen was er. Elk jaar wordt het drukker wegens de nieuwe "aanhang'' en onlangs heeft een nichtje haar eerste kind gekregen. Nu ik eind 20 ben, ga ik me steeds onzekerder voelen. Ik kan wel actief op zoek gaan naar een leuke jongen, maar aan de ene kant heb ik daar ook even geen behoefte aan. Wil ook nog wat dingen voor mezelf op een rijtje zetten en ben ook niet iemand die continue mensen om zich heen wil hebben, heb juist vaak behoefte aan rust en ben nogal introvert ingesteld. Maar toch heb ik vergeleken bij mijn familie het gevoel dat ik achterloop ofzo. Realiseerde me ook toen iedereen weer naar huis ging, dat ik bijna de enige was die dan vanavond alleen thuis zou zijn. Vrienden en vriendinnen heb ik genoeg, dus dit gevoel heeft echt met familie te maken. Niet dat ik me buitengesloten voel, maar soms ben ik bang dat ik dan als enige vrijgezel en zonder kinderen overblijf.
O ja, dan nog iets. Veel familieleden zitten tegenwoordig ook op facebook enzo en spreken elkaar op deze manier ook. Zelf heb ik geen hyves en facebook, ben er nog niet over uit of dit wel bij me past. Maar ik voel me wel een beetje verplicht om ook een account aan te maken, om geen nieuwtjes enzo te missen, Vanmiddag hoorde ik namelijk wat nieuwtjes en begreep dat die al via hyves enzo waren uitgewisseld en op deze manier ben ik dus steeds de laatste die dingen hoort. Helemaal niet verkeerd bedoeld ofzo, maar ik heb echt het gevoel er maar een beetje achteraan te hobbelen en in m'n uppie te staan.
Herkent iemand zich hierin? Sorry voor het nogal lange verhaal, maar wil het toch even kwijt. Misschien heeft iemand tips voor mij? Ik heb een leuke vriendenkring en een leuke baan, dus eigenlijk echt een eigen leven, maar met familiebijeenkomsten krijg ik steeds meer het gevoel dat ik een beetje stilsta...
Al een best lange tijd zit me iets niet zo lekker. Ik heb op zich een redelijk gemiddelde band met mijn familie. Ik ben de oudste van in totaal 13 kleinkinderen aan 1 kant van de familie. Eigenlijk heb ik tot nu toe geen succes in de liefde gehad en heb ook nog nooit een vriendje meegenomen naar verjaardagen etc. binnen de familie. Nu we allemaal ergens in de 20 zijn (paar zijn er nog jonger), beginnen er steeds meer nichtjes en neefjes een relatie te krijgen en nog serieus ook. Aantal van de "aanhang" komt al een paar jaar mee naar verjaardagen. Eigenlijk begin ik me hierdoor steeds meer alleen te voelen tijdens familiebijeenkomsten. Heb ook geen idee wat ooms en tantes zich misschien wel gaan afvragen, aangezien ik zogezegd nog nooit verkering heb gehad.
Vanmiddag was er ook zo'n verjaardag en vrijwel iedereen was er. Elk jaar wordt het drukker wegens de nieuwe "aanhang'' en onlangs heeft een nichtje haar eerste kind gekregen. Nu ik eind 20 ben, ga ik me steeds onzekerder voelen. Ik kan wel actief op zoek gaan naar een leuke jongen, maar aan de ene kant heb ik daar ook even geen behoefte aan. Wil ook nog wat dingen voor mezelf op een rijtje zetten en ben ook niet iemand die continue mensen om zich heen wil hebben, heb juist vaak behoefte aan rust en ben nogal introvert ingesteld. Maar toch heb ik vergeleken bij mijn familie het gevoel dat ik achterloop ofzo. Realiseerde me ook toen iedereen weer naar huis ging, dat ik bijna de enige was die dan vanavond alleen thuis zou zijn. Vrienden en vriendinnen heb ik genoeg, dus dit gevoel heeft echt met familie te maken. Niet dat ik me buitengesloten voel, maar soms ben ik bang dat ik dan als enige vrijgezel en zonder kinderen overblijf.
O ja, dan nog iets. Veel familieleden zitten tegenwoordig ook op facebook enzo en spreken elkaar op deze manier ook. Zelf heb ik geen hyves en facebook, ben er nog niet over uit of dit wel bij me past. Maar ik voel me wel een beetje verplicht om ook een account aan te maken, om geen nieuwtjes enzo te missen, Vanmiddag hoorde ik namelijk wat nieuwtjes en begreep dat die al via hyves enzo waren uitgewisseld en op deze manier ben ik dus steeds de laatste die dingen hoort. Helemaal niet verkeerd bedoeld ofzo, maar ik heb echt het gevoel er maar een beetje achteraan te hobbelen en in m'n uppie te staan.
Herkent iemand zich hierin? Sorry voor het nogal lange verhaal, maar wil het toch even kwijt. Misschien heeft iemand tips voor mij? Ik heb een leuke vriendenkring en een leuke baan, dus eigenlijk echt een eigen leven, maar met familiebijeenkomsten krijg ik steeds meer het gevoel dat ik een beetje stilsta...
zaterdag 1 oktober 2011 om 22:48
quote:Redbullfan schreef op 01 oktober 2011 @ 22:37:
Ik heb op zich een redelijk gemiddelde band met mijn familie.
Als ik je OP verder lees, dan komt het niet op de over als een 'redelijk gemiddelde band', meer een hele verstikkende band. Gaan echt alle nichtjes en neefjes naar verjaardagen van elkaar enzo? Pff, vermoeiend zeg. En waarom zou jij op Hyves of FB moeten, wat zit die familie elkaar dicht op de huid zeg, voel je je daar eigenlijk wel prettig bij?
Bovendien: het zou voor jou helemaal niets moeten uitmaken hoe zij denken over jou, als jij gelukkig en tevreden bent nu, prima toch!
Ik heb op zich een redelijk gemiddelde band met mijn familie.
Als ik je OP verder lees, dan komt het niet op de over als een 'redelijk gemiddelde band', meer een hele verstikkende band. Gaan echt alle nichtjes en neefjes naar verjaardagen van elkaar enzo? Pff, vermoeiend zeg. En waarom zou jij op Hyves of FB moeten, wat zit die familie elkaar dicht op de huid zeg, voel je je daar eigenlijk wel prettig bij?
Bovendien: het zou voor jou helemaal niets moeten uitmaken hoe zij denken over jou, als jij gelukkig en tevreden bent nu, prima toch!
zaterdag 1 oktober 2011 om 22:55
Ik weet precies wat je bedoelt, wat eenzaam zijn betreft in je eigen familie!
Dat heb ik dus precies hetzelfde, ik ben de jongste van 6, en ik ben altijd degene die alles of als laatste hoort, en als dat het niet is, hoor ik dingen 'via via' dus nooit direct van een familielid of zo! En dat is behoorlijk vervelend. Je wilt ook het gevoel hebben dat je meetelt!
Dus ik herken het heel goed wat je hier verteld. Het is erg moeilijk, en ook al weet je dat ze het misschien niet zo bedoelen, het blijft toch zo voelen! De oplossing hiervoor kan ik je ook niet vertellen, aangezien ik die zelf ook nog moet ontdekken!
Dat heb ik dus precies hetzelfde, ik ben de jongste van 6, en ik ben altijd degene die alles of als laatste hoort, en als dat het niet is, hoor ik dingen 'via via' dus nooit direct van een familielid of zo! En dat is behoorlijk vervelend. Je wilt ook het gevoel hebben dat je meetelt!
Dus ik herken het heel goed wat je hier verteld. Het is erg moeilijk, en ook al weet je dat ze het misschien niet zo bedoelen, het blijft toch zo voelen! De oplossing hiervoor kan ik je ook niet vertellen, aangezien ik die zelf ook nog moet ontdekken!
zaterdag 1 oktober 2011 om 22:55
Hoi Redbullfan,
Ik herken je gevoel helemaal, alleen bij familiefeestjes heb ik het juist minder. Ik heb nog nooit een relatie gehad en zat daar ook nooit zo mee. Net als jij, introvert, kan goed alleen zijn en ik had het verder goed voor elkaar: leuke baan, goede vriendinnen en een lieve familie. Maar toch, zolangzamerhand gaat het een beetje knagen. Niet omdat ik het me veel kan schelen wat anderen vinden, maar omdat ik toch iets 'mis'. Ik mis bijvoorbeeld iemand om de kleine, dagelijkse dingetjes mee te bespreken. De dingen waar je niet de telefoon voor pakt, maar die wel fijn of leuk zijn om even kwijt te kunnen. En ik mis het gevoel dat ik voor iemand 'de belangrijkste persoon' ben, klinkt misschien stom maar het zou zo fijn zijn als je voor iemand echt op de eerste plek komt. Natuurlijk zijn er genoeg mensen die van je houden, maar een echte unieke band mist. En ik wat lekx zegt is helemaal waar, je kunt alleen jezelf gelukkig maken en dat lukte normaal ook prima, maar als het even wat minder met je gaat is dat wel eens lastig in je eentje.
Maar gelukkig heb ik daar bij familie juist geen last van, ze nemen me maar zoals ik ben! Ze kennen je al je hele leven dus ze gaan echt niet anders over je denken omdat je geen vriend hebt. Jij bent wie je bent, je wordt niet meer/minder/anders wanneer je een vriend hebt.
Ik herken je gevoel helemaal, alleen bij familiefeestjes heb ik het juist minder. Ik heb nog nooit een relatie gehad en zat daar ook nooit zo mee. Net als jij, introvert, kan goed alleen zijn en ik had het verder goed voor elkaar: leuke baan, goede vriendinnen en een lieve familie. Maar toch, zolangzamerhand gaat het een beetje knagen. Niet omdat ik het me veel kan schelen wat anderen vinden, maar omdat ik toch iets 'mis'. Ik mis bijvoorbeeld iemand om de kleine, dagelijkse dingetjes mee te bespreken. De dingen waar je niet de telefoon voor pakt, maar die wel fijn of leuk zijn om even kwijt te kunnen. En ik mis het gevoel dat ik voor iemand 'de belangrijkste persoon' ben, klinkt misschien stom maar het zou zo fijn zijn als je voor iemand echt op de eerste plek komt. Natuurlijk zijn er genoeg mensen die van je houden, maar een echte unieke band mist. En ik wat lekx zegt is helemaal waar, je kunt alleen jezelf gelukkig maken en dat lukte normaal ook prima, maar als het even wat minder met je gaat is dat wel eens lastig in je eentje.
Maar gelukkig heb ik daar bij familie juist geen last van, ze nemen me maar zoals ik ben! Ze kennen je al je hele leven dus ze gaan echt niet anders over je denken omdat je geen vriend hebt. Jij bent wie je bent, je wordt niet meer/minder/anders wanneer je een vriend hebt.
zaterdag 1 oktober 2011 om 22:58
Ik merk zelf trouwens dat facebook niet helpt tegen een eenzaam gevoel. Aangezien iedereen vooral de hoogtepunten met de wereld deelt, voelt het daardoor juist wel eens alsof het leven ergens anders plaatsvindt. Onzin natuurlijk, maar in een sombere bui ben ik daar wel eens gevoelig voor.
Maar hoe komt het dat je het feit dat je geen vriend hebt linkt met het gevoel dat je buitengesloten wordt? Denk je dat dat minder zou zijn wanneer je een vriend hebt?
Maar hoe komt het dat je het feit dat je geen vriend hebt linkt met het gevoel dat je buitengesloten wordt? Denk je dat dat minder zou zijn wanneer je een vriend hebt?
zaterdag 1 oktober 2011 om 23:09
quote:Firene schreef op 01 oktober 2011 @ 22:58:
Ik merk zelf trouwens dat facebook niet helpt tegen een eenzaam gevoel. Aangezien iedereen vooral de hoogtepunten met de wereld deelt, voelt het daardoor juist wel eens alsof het leven ergens anders plaatsvindt. Onzin natuurlijk, maar in een sombere bui ben ik daar wel eens gevoelig voor.
Maar hoe komt het dat je het feit dat je geen vriend hebt linkt met het gevoel dat je buitengesloten wordt? Denk je dat dat minder zou zijn wanneer je een vriend hebt?Hmm, misschien is dit laatste door mij niet helemaal helder geformuleerd in mijn topic...eigenlijk is het niet hebben van een vriend bij mij niet gelinkt aan er minder bij horen, maar meer aan het gevoel iets te missen, zoals voor iemand de belangrijkste persoon zijn. Dat gevoel vooral. Er zijn genoeg mensen die om mij geven, maar er is vast niemand voor wie ik de nummer 1 ben... Ik zou zo graag iemand willen hebben die er altijd voor me is...arm om me heen enzo. Niet alleen op feestjes aan te komen enzo...
Ik merk zelf trouwens dat facebook niet helpt tegen een eenzaam gevoel. Aangezien iedereen vooral de hoogtepunten met de wereld deelt, voelt het daardoor juist wel eens alsof het leven ergens anders plaatsvindt. Onzin natuurlijk, maar in een sombere bui ben ik daar wel eens gevoelig voor.
Maar hoe komt het dat je het feit dat je geen vriend hebt linkt met het gevoel dat je buitengesloten wordt? Denk je dat dat minder zou zijn wanneer je een vriend hebt?Hmm, misschien is dit laatste door mij niet helemaal helder geformuleerd in mijn topic...eigenlijk is het niet hebben van een vriend bij mij niet gelinkt aan er minder bij horen, maar meer aan het gevoel iets te missen, zoals voor iemand de belangrijkste persoon zijn. Dat gevoel vooral. Er zijn genoeg mensen die om mij geven, maar er is vast niemand voor wie ik de nummer 1 ben... Ik zou zo graag iemand willen hebben die er altijd voor me is...arm om me heen enzo. Niet alleen op feestjes aan te komen enzo...
zaterdag 1 oktober 2011 om 23:21
zaterdag 1 oktober 2011 om 23:41
@Tanjah: ik had het zelf kunnen schrijven.
@TO: ook herkenbaar, maar bij mij is het zo dat mijn neefjes/nichtjes maar een beetje jonger zijn dan ik en dat een aantal van hen een relatie hebben en ik niet (meer). Zal niet lang duren of ze zijn nog eerder getrouwd/hebben kinderen ook!
Geen oplossing voor jou, je familie kun je immers niet veranderen. Wat je wel kunt veranderen is je instelling en je gedachten hierover. Hoe moeilijk dat ook is soms, ik weet het...
@TO: ook herkenbaar, maar bij mij is het zo dat mijn neefjes/nichtjes maar een beetje jonger zijn dan ik en dat een aantal van hen een relatie hebben en ik niet (meer). Zal niet lang duren of ze zijn nog eerder getrouwd/hebben kinderen ook!
Geen oplossing voor jou, je familie kun je immers niet veranderen. Wat je wel kunt veranderen is je instelling en je gedachten hierover. Hoe moeilijk dat ook is soms, ik weet het...
zondag 2 oktober 2011 om 00:47
Ik zou die verjaardagen voortaan lekker skippen en iets leuks met je vriendin(nen) gaan doen. Laat dat familiegeneuzel lekker aan je neus voorbij gaan.
En bedenk dat volgens mij zo'n 75% van de relaties sneuvelt, dus van al die happy stelletjes van nu, zal 't merendeel over 'n paar jaar weer uit elkaar zijn (met eventueel nog allerlei allimentatie gedoe)
En bedenk dat volgens mij zo'n 75% van de relaties sneuvelt, dus van al die happy stelletjes van nu, zal 't merendeel over 'n paar jaar weer uit elkaar zijn (met eventueel nog allerlei allimentatie gedoe)
