Seks
alle pijlers
Exhibitonisme/Voyurisme
zaterdag 1 oktober 2011 om 01:07
Ik wil hier graag een nieuw topic openenen, in de wetenschap dat dit een paar jaar geleden hier ook al aan de orde geweest is. Ik heb de reacties van toen ook gelezen. Nog niet zo heel lang geleden heb ik hier ook een topic over geopend, maar de reacties liepen niet synchroon met mijn verwachtingspatroon. Zal waarschijnlijk ook te maken hebben met het feit dat ik mijn vraag niet duidelijk gesteld heb.
Laat ik vooropstellen dat ik geen exhibitioniste of voyeuriste in de letterlijke betekenis van het woord ben.Ik loop niet in mijn blote kont over straat en ik ben 's-avonds niet aan het wandelen om bij ramen te gluren of ik mensen zie die bloot zijn of seks hebben. Ik zou niet eens durven zelfs!
Mijn exhibitionisme/voyeurisme speelt zich voornamelijk af in mijn hoofd, in mijn gedachten. Mijn ultieme fantasie - en die heb ik hier al wel eens verteld (al is dat lang geleden) - is dat 8 tot 10 mannen rond mijn bed staan en naar mij kijken als ik masturbeer. Dat laat hen natuurlijk ook niet onberoerd. Zij worden opgewonden van mij omdat ik masturbeer, ik word opgewonden van hen, omdat ik hen opwindt en zij daarvan stijve piemels krijgen en zichzelf gaan aftrekken. Het is dus - in mijn hoofd - een geestelijke wisselwerking, als het ware. Kijken en bekeken worden. Voyeurisme en exhibitionisme in EEN gedachte/fantasie.
Herkenbaar? Of ben ik nu een freak...?
Laat ik vooropstellen dat ik geen exhibitioniste of voyeuriste in de letterlijke betekenis van het woord ben.Ik loop niet in mijn blote kont over straat en ik ben 's-avonds niet aan het wandelen om bij ramen te gluren of ik mensen zie die bloot zijn of seks hebben. Ik zou niet eens durven zelfs!
Mijn exhibitionisme/voyeurisme speelt zich voornamelijk af in mijn hoofd, in mijn gedachten. Mijn ultieme fantasie - en die heb ik hier al wel eens verteld (al is dat lang geleden) - is dat 8 tot 10 mannen rond mijn bed staan en naar mij kijken als ik masturbeer. Dat laat hen natuurlijk ook niet onberoerd. Zij worden opgewonden van mij omdat ik masturbeer, ik word opgewonden van hen, omdat ik hen opwindt en zij daarvan stijve piemels krijgen en zichzelf gaan aftrekken. Het is dus - in mijn hoofd - een geestelijke wisselwerking, als het ware. Kijken en bekeken worden. Voyeurisme en exhibitionisme in EEN gedachte/fantasie.
Herkenbaar? Of ben ik nu een freak...?
zondag 2 oktober 2011 om 20:20
quote:luckyjane schreef op 02 oktober 2011 @ 13:03:Ik vind mijn fantasie ook zeker niet "burgerlijk". Eerder het tegendeel, want ik vermoed zomaar dat een groot deel van de mensen een dergelijke fantasie niet heeft.Er zijn zat boeken, films en websites met fantasieën van vrouwen (en van mannen). Daaruit kun je opmaken dat jouw "stoute" fantasie tot de "onschuldige" soort kan worden gerekend Met wat je beschrijft over je achtergrond kan ik me overigens wel heel goed voorstellen dat het voor jou toch nog een redelijk "shocking" scenario is. Religie brengt uw fantasieleven ernstige schade toe.
zondag 2 oktober 2011 om 20:24
zondag 2 oktober 2011 om 23:32
Hi Lucky(Jane). Ik moet zeggen dat ik me best iets kan voorstellen bij je gevoel maar vooral bij wat je schrijft. Misschien kan ik me er op een zekere manier mee identificeren zelfs. Wat ik bedoel te zeggen is dat ik zelf (ook) wel het idee heb dat je als gevolg van opvoeding, omgeving of wat dan ook toch op de een of andere manier bent gevormd in je gedachten. Nou is dat van de andere kant ook heel logisch. Ik bedoel, dat heet nu gewoon je opvoeding.
Maar, waarom kun je dan toch niet op de een of andere manier toch een zekere mate van 'afstand nemen' van een soort gedachtengoed waarmee je bent opgevoed? Het lijkt alsof je toch in meer of mindere mate een soort van verantwoording blijft afdragen ofzo.
Toch denk ik dat wat je fantaseert dat dat voor je jezelf is. Moet je jezelf ermee gaan lastigvallen of het nu wel of niet 'gek' is? Ik heb moet ik bekennen ook nog wel eens freaky gedachten (om het even te categoriseren). Als ik erover nadenk is het zeer wellicht voor veel mensen wel 'not done'. Ik denk dat het ook ermee te maken heeft of je eventuele fantasien ook tot uitvoer zou willen brengen of niet.
Is dat voor jou wel het geval? Is en blijft het bij een (interne) opwinding? HOe zou je je erbij voelen als je het bijvoorbeeld in praktijk zou brengen? Ik persoonlijk kom dan bijvoorbeeld toch ook weer bij het vraagstuk of je het kunt rijmen met je normen en waarden.
Pffff .....psychologie van de koude grond misschien
Maar, waarom kun je dan toch niet op de een of andere manier toch een zekere mate van 'afstand nemen' van een soort gedachtengoed waarmee je bent opgevoed? Het lijkt alsof je toch in meer of mindere mate een soort van verantwoording blijft afdragen ofzo.
Toch denk ik dat wat je fantaseert dat dat voor je jezelf is. Moet je jezelf ermee gaan lastigvallen of het nu wel of niet 'gek' is? Ik heb moet ik bekennen ook nog wel eens freaky gedachten (om het even te categoriseren). Als ik erover nadenk is het zeer wellicht voor veel mensen wel 'not done'. Ik denk dat het ook ermee te maken heeft of je eventuele fantasien ook tot uitvoer zou willen brengen of niet.
Is dat voor jou wel het geval? Is en blijft het bij een (interne) opwinding? HOe zou je je erbij voelen als je het bijvoorbeeld in praktijk zou brengen? Ik persoonlijk kom dan bijvoorbeeld toch ook weer bij het vraagstuk of je het kunt rijmen met je normen en waarden.
Pffff .....psychologie van de koude grond misschien
maandag 3 oktober 2011 om 01:04
quote:BBKing schreef op 02 oktober 2011 @ 23:32:
Hi Lucky(Jane). Ik moet zeggen dat ik me best iets kan voorstellen bij je gevoel maar vooral bij wat je schrijft. Misschien kan ik me er op een zekere manier mee identificeren zelfs. Wat ik bedoel te zeggen is dat ik zelf (ook) wel het idee heb dat je als gevolg van opvoeding, omgeving of wat dan ook toch op de een of andere manier bent gevormd in je gedachten. Nou is dat van de andere kant ook heel logisch. Ik bedoel, dat heet nu gewoon je opvoeding.
Maar, waarom kun je dan toch niet op de een of andere manier toch een zekere mate van 'afstand nemen' van een soort gedachtengoed waarmee je bent opgevoed? Het lijkt alsof je toch in meer of mindere mate een soort van verantwoording blijft afdragen ofzo.
Toch denk ik dat wat je fantaseert dat dat voor je jezelf is. Moet je jezelf ermee gaan lastigvallen of het nu wel of niet 'gek' is? Ik heb moet ik bekennen ook nog wel eens freaky gedachten (om het even te categoriseren). Als ik erover nadenk is het zeer wellicht voor veel mensen wel 'not done'. Ik denk dat het ook ermee te maken heeft of je eventuele fantasien ook tot uitvoer zou willen brengen of niet.
Is dat voor jou wel het geval? Is en blijft het bij een (interne) opwinding? HOe zou je je erbij voelen als je het bijvoorbeeld in praktijk zou brengen? Ik persoonlijk kom dan bijvoorbeeld toch ook weer bij het vraagstuk of je het kunt rijmen met je normen en waarden.
Pffff .....psychologie van de koude grond misschien
Natuurlijk is ieder mens een product van zijn of haar opvoeding. Of je nou gelovig/religieus bent opgevoed of niet. Die opvoeding neem je mee in je latere leven.en blijft deel van je leven. Ook al krijg je later andere opvattingen, die opvoedingszaken blijven in je gedachten meespelen.
Zoals ik al eerder schreef: ik wil de gedachten die zich in mijn hoofd afspelen (fantasieen dus) niet in de praktijk brengen. Ik zou het niet willen en - om heel eerlijk te zijn - ik zou het ook niet durven. Het is puur en alleen iets dat zich in mijn hoofd afspeelt. Mijn opvoeding heeft ook voor een belangrijk deel mijn normen en waarden bepaald. Maar misschien is dat juist het spannende aan deze geachte en fantasie: Denken aan en fantaseren over handelingen/zaken die je eiogen normen en waarden overschrijden. Zoiets als over je eigen grenzen heengaan.
Hi Lucky(Jane). Ik moet zeggen dat ik me best iets kan voorstellen bij je gevoel maar vooral bij wat je schrijft. Misschien kan ik me er op een zekere manier mee identificeren zelfs. Wat ik bedoel te zeggen is dat ik zelf (ook) wel het idee heb dat je als gevolg van opvoeding, omgeving of wat dan ook toch op de een of andere manier bent gevormd in je gedachten. Nou is dat van de andere kant ook heel logisch. Ik bedoel, dat heet nu gewoon je opvoeding.
Maar, waarom kun je dan toch niet op de een of andere manier toch een zekere mate van 'afstand nemen' van een soort gedachtengoed waarmee je bent opgevoed? Het lijkt alsof je toch in meer of mindere mate een soort van verantwoording blijft afdragen ofzo.
Toch denk ik dat wat je fantaseert dat dat voor je jezelf is. Moet je jezelf ermee gaan lastigvallen of het nu wel of niet 'gek' is? Ik heb moet ik bekennen ook nog wel eens freaky gedachten (om het even te categoriseren). Als ik erover nadenk is het zeer wellicht voor veel mensen wel 'not done'. Ik denk dat het ook ermee te maken heeft of je eventuele fantasien ook tot uitvoer zou willen brengen of niet.
Is dat voor jou wel het geval? Is en blijft het bij een (interne) opwinding? HOe zou je je erbij voelen als je het bijvoorbeeld in praktijk zou brengen? Ik persoonlijk kom dan bijvoorbeeld toch ook weer bij het vraagstuk of je het kunt rijmen met je normen en waarden.
Pffff .....psychologie van de koude grond misschien
Natuurlijk is ieder mens een product van zijn of haar opvoeding. Of je nou gelovig/religieus bent opgevoed of niet. Die opvoeding neem je mee in je latere leven.en blijft deel van je leven. Ook al krijg je later andere opvattingen, die opvoedingszaken blijven in je gedachten meespelen.
Zoals ik al eerder schreef: ik wil de gedachten die zich in mijn hoofd afspelen (fantasieen dus) niet in de praktijk brengen. Ik zou het niet willen en - om heel eerlijk te zijn - ik zou het ook niet durven. Het is puur en alleen iets dat zich in mijn hoofd afspeelt. Mijn opvoeding heeft ook voor een belangrijk deel mijn normen en waarden bepaald. Maar misschien is dat juist het spannende aan deze geachte en fantasie: Denken aan en fantaseren over handelingen/zaken die je eiogen normen en waarden overschrijden. Zoiets als over je eigen grenzen heengaan.
