Relaties
alle pijlers
Wat moet ik doen?
dinsdag 4 oktober 2011 om 20:11
He,
Ik ben nu een jaar uit elkaar met mijn ex. Hij is echt een lieve jongen, deed altijd alles voor me en ik was zijn prinsesje. Hij heeft alleen een moeilijke jeugd gehad.
Zijn ouders gingen scheiden, beide ouders zijn opnieuw begonnen en opnieuw getrouwd toen hij 10 jaar was. Zijn broertje en zusje hebben hier niet veel van meegekregen omdat ze toen nog vrij jong waren. Maar hij was er wel echt kapot van. Beide ouders kregen ook nieuwe kindjes. Naast dit zijn er nog wat dingen voorgevallen waardoor mijn ex het gevoel had dat die nergens meer bij hoorde, zowel bij zijn moeder als vader niet.
In het begin van onze relatie ging het goed, maar je merkte wel aan hem dat die verbitterd was door zijn jeugd. Ik ben iemand die over alles kan praten, hij had dat nooit geleerd. Hij was altijd op zichzelf aangewezen. Ik kom uit een gezin waarbij niets te veel is en we altijd over alles praten. Hij werd meteen liefdevol opgenomen.
Maar op een gegeven moment ging het botsen dat ik wil praten over problemen en hij alleen maar zei schat dat is niet waar komt goed. Ik ging me irriteren aan van alles omdat hij niet naar me luisterde.
Daarnaast ging hij zijn ouders in mijn ouders zoeken. De liefde die die thuis niet kreeg zocht die bij mijn ouders en langzaam kreeg ik het gevoel dat ik de vriendin werd en hij de zoon. (de rollen draaide om, naar mijn idee).
We kregen steeds heftigere ruzies en daarin merkte ik de woede die hij ten opzichte van zijn ouders had.
We zijn uiteindelijk uit elkaar gegaan. Maar miste elkaar (we zijn twee jaar samen geweest). Daarbij woonde hij bij mij thuis bij mijn ouders.
We miste elkaar en zijn na 4 maanden weer samen gekomen. Al die tijd probeerde hij wanhopig mij terug te krijgen.
Maar na die 4 maanden kwamen we weer samen. Alleen tijdens het stappen, werd hij opeens razend. Alles wat hem die jaren dwars had gezeten kwam eruit, hij draaide helemaal door.
Ik heb toen met mijn ouders zijn ouders ingelicht en we zijn uit elkaar gegaan.
Hij is toen echt door een dal gegaan. Hij heeft na 10 jaar eindelijk zijn moeder verteld wat hem allemaal dwars zat, hij is in therapie gegaan en is op zichzelf gaan wonen.
Nu zijn we een jaar uit elkaar, en ik merkte bij iedere ontmoeting dat het echt beter met hem ging en dat hij langzaam weer terug veranderde in de jongen waar ik echt verliefd op werd. We konden weer normaal praten, zijn woede was weg.
Maar nu na een jaar zijn we samen met mijn broertje gaan skiën en dat was super gezellig. We hebben 4 uur gekletst en het ging super goed.
We zijn aan de praat geraakt en hebben alles besproken waar we toen ruzie over maakte.
Ik hou nog altijd van hem, en ik had het leven bij hem wat ik altijd wilde. Hij zorgde voor me, hij was lief, alleen hij verloor zichzelf in zijn verdriet en ik kon hem niet helpen.
Nu zegt die dat hij door een dal is gegaan en dat het goed was dat we uit elkaar zijn gegaan omdat hij daardoor zichzelf weer heeft gevonden.
We houden dus nog allebei van elkaar en hij wil het nog een kans geven en ik stiekem ook wel. Alleen ben ik dus bang dat het weer misloopt!
Ik ben trouwens 20 hij 21
Ik ben nu een jaar uit elkaar met mijn ex. Hij is echt een lieve jongen, deed altijd alles voor me en ik was zijn prinsesje. Hij heeft alleen een moeilijke jeugd gehad.
Zijn ouders gingen scheiden, beide ouders zijn opnieuw begonnen en opnieuw getrouwd toen hij 10 jaar was. Zijn broertje en zusje hebben hier niet veel van meegekregen omdat ze toen nog vrij jong waren. Maar hij was er wel echt kapot van. Beide ouders kregen ook nieuwe kindjes. Naast dit zijn er nog wat dingen voorgevallen waardoor mijn ex het gevoel had dat die nergens meer bij hoorde, zowel bij zijn moeder als vader niet.
In het begin van onze relatie ging het goed, maar je merkte wel aan hem dat die verbitterd was door zijn jeugd. Ik ben iemand die over alles kan praten, hij had dat nooit geleerd. Hij was altijd op zichzelf aangewezen. Ik kom uit een gezin waarbij niets te veel is en we altijd over alles praten. Hij werd meteen liefdevol opgenomen.
Maar op een gegeven moment ging het botsen dat ik wil praten over problemen en hij alleen maar zei schat dat is niet waar komt goed. Ik ging me irriteren aan van alles omdat hij niet naar me luisterde.
Daarnaast ging hij zijn ouders in mijn ouders zoeken. De liefde die die thuis niet kreeg zocht die bij mijn ouders en langzaam kreeg ik het gevoel dat ik de vriendin werd en hij de zoon. (de rollen draaide om, naar mijn idee).
We kregen steeds heftigere ruzies en daarin merkte ik de woede die hij ten opzichte van zijn ouders had.
We zijn uiteindelijk uit elkaar gegaan. Maar miste elkaar (we zijn twee jaar samen geweest). Daarbij woonde hij bij mij thuis bij mijn ouders.
We miste elkaar en zijn na 4 maanden weer samen gekomen. Al die tijd probeerde hij wanhopig mij terug te krijgen.
Maar na die 4 maanden kwamen we weer samen. Alleen tijdens het stappen, werd hij opeens razend. Alles wat hem die jaren dwars had gezeten kwam eruit, hij draaide helemaal door.
Ik heb toen met mijn ouders zijn ouders ingelicht en we zijn uit elkaar gegaan.
Hij is toen echt door een dal gegaan. Hij heeft na 10 jaar eindelijk zijn moeder verteld wat hem allemaal dwars zat, hij is in therapie gegaan en is op zichzelf gaan wonen.
Nu zijn we een jaar uit elkaar, en ik merkte bij iedere ontmoeting dat het echt beter met hem ging en dat hij langzaam weer terug veranderde in de jongen waar ik echt verliefd op werd. We konden weer normaal praten, zijn woede was weg.
Maar nu na een jaar zijn we samen met mijn broertje gaan skiën en dat was super gezellig. We hebben 4 uur gekletst en het ging super goed.
We zijn aan de praat geraakt en hebben alles besproken waar we toen ruzie over maakte.
Ik hou nog altijd van hem, en ik had het leven bij hem wat ik altijd wilde. Hij zorgde voor me, hij was lief, alleen hij verloor zichzelf in zijn verdriet en ik kon hem niet helpen.
Nu zegt die dat hij door een dal is gegaan en dat het goed was dat we uit elkaar zijn gegaan omdat hij daardoor zichzelf weer heeft gevonden.
We houden dus nog allebei van elkaar en hij wil het nog een kans geven en ik stiekem ook wel. Alleen ben ik dus bang dat het weer misloopt!
Ik ben trouwens 20 hij 21
